🔺گفتوگو درباره بحران؛ چگونه به کودکان بحرانزده کمک کنیم؟
الهام فخرایی
بحران میتواند بهصورت محدود یا گسترده یک فرد یا جامعه را درگیر کند، مواردی مانند از دستدادن دارایی، فقدان عزیزان، فقدان عضوی از بدن ناشی از حوادثی مانند آتشسوزی، جنگ، حوادث تروریستی، زلزله یا سیل و… که فرد بهطور مستقیم تجربه کرده یا بهطور غیرمستقیم در جریان اخبار آن قرار گرفته است.
با وقوع هر بحران، برای عبور از آن و بازگشت به شرایط پایدار، باید هر دو گروه را در نظر گرفت. موضوعی که نه تنها کمتر به آن توجه شده، بلکه گاهی به اشتباه و بدون توجه به پیامدهای منفی و آسیبزای آن، عامدانه گروههای آسیبپذیر (بهویژه کودکان) را نیز در جریان اخبار بحران قرار میدهیم.
در چنین وضعیتی برای عبور از بحران و بهطور خاص کمک به کودکان بحرانزده لازم است چند نکته را در نظر داشته باشیم:
در تجربه مستقیم بحران:
1. گرچه نیازهای اولیه مانندسرپناه، آب،غذا، لباس و بهداشت در درجه اول اهمیت دارند، اما همزمان باید به موضوع امنیت و روابط اجتماعی خانواده ها نیز توجه کرد. این امر بطور خاص درباره کودکان اهمیت پیدا می کند.
در نگاه اول گرچه افراد بزرگسال بدلیل قوای شناختی، جسمانی و تجربه بیشتر نسبت به کودکان بهتر با بحران کنار می آیند، اما حجم مسئولیت و آسیب ها موجب می شود والدین آنطور که بايد توان و امکان توجه به کودک را نداشته باشند. از طرفی کودک نیز علاوه بر تجربه مستقیم بحران، بدليل فقدان اطلاعات کافی و قوای شناختی لازم برای تجزیه و تحلیل ماجرا و درک درست آن و نیز عدم دریافت حمایت و توجه معمول به مراتب آسیب بیشتری را متحمل می شود.
بنابراین لازم است شرایطی فراهم کرد تا خانواده بتواند دوباره دور هم جمع شده و از ثبات حداقلی و منابع حمایتی مستمر و پایا برخوردار شود.حضور نیروهای کمکی در منطقه موثر است، اما نمی تواند و نباید جایگزین خانواده شود. ضمن اینکه جابهجایی و در رفت و آمد بودن افراد مختلف می تواند به احساس امنیت و ثبات لازم افراد بحران زده آسیب برساند. بنابراین بهتر است یک یا چند گروه داوطلب یا افراد بومی آموزش دیده بطور ثابت در هر منطقه مستقر شده و تا پایان شرایط بحران در کنار اهالی آن منطقه باقی بمانند.
2. فعالیت های داوطلبانه در منطقه شامل مهارت های عمومی و تخصصی است. بهتر است بدون مبالغه درباره توانایی ها و مهارت هایمان برای کمک اعلام همکاری کنیم.
3. برای شروع اگر در منطقه بحران زده حضور داریم، لازم است اطلاعاتی نظیر سلامت جسمی، سن، سابقه شخصی و خانوادگی، منابع حمایتی موجود، نوع و میزان نیازهای گروه های آسیب پذیر را بطور مستقیم شناسایی و ثبت یا از مراجع آگاه دریافت کرده و در مرحله بعد هر گروه را به افراد متخصص ارجاع دهیم.
4. بعنوان یک فعالیت عمومی اگر در مواجهه با کودکان و نوجوانان یا والدین آنها با علایمی نظير مشکلات سازگاری، اضطراب، افسردگی، بی خوابی، کابوس، بی اشتهایی شدید، اضطراب جدایی و چسبندگی، خطر پذیری بالا، بیش فعالی ناگهانی، دلتنگی زیاد، انفعال و درماندگی، ناتوانی در انجام کارهای روزمره، بیقراری و بدخلقی مستمر، بازگشت رفتارهای کودکانه، برقراری روابط جدید و خارج از چارچوب، فاصله گرفتن از نزدیکان و اظهار تنفر و دردهای جسمانی نظیر دل درد، سردرد، لرزش و خستگی شدید مواجه شویم، احتمال ابتلا به...
ادامه مطلب را از اینجا بخوانید
📌 رسانه شمایید؛ لطفا بازنشر کنید.
با ارسال و پیشنهاد مطالب، به آگاهی بخشی بیشتر کمک می کنیم.
https://bit.ly/2v1xOTm
#الهام_فخرایی
#نوشتار
#سیل
#زلزله
#موضوعات_بحرانی
@aleph_ba
@RadioP4C
الهام فخرایی
بحران میتواند بهصورت محدود یا گسترده یک فرد یا جامعه را درگیر کند، مواردی مانند از دستدادن دارایی، فقدان عزیزان، فقدان عضوی از بدن ناشی از حوادثی مانند آتشسوزی، جنگ، حوادث تروریستی، زلزله یا سیل و… که فرد بهطور مستقیم تجربه کرده یا بهطور غیرمستقیم در جریان اخبار آن قرار گرفته است.
با وقوع هر بحران، برای عبور از آن و بازگشت به شرایط پایدار، باید هر دو گروه را در نظر گرفت. موضوعی که نه تنها کمتر به آن توجه شده، بلکه گاهی به اشتباه و بدون توجه به پیامدهای منفی و آسیبزای آن، عامدانه گروههای آسیبپذیر (بهویژه کودکان) را نیز در جریان اخبار بحران قرار میدهیم.
در چنین وضعیتی برای عبور از بحران و بهطور خاص کمک به کودکان بحرانزده لازم است چند نکته را در نظر داشته باشیم:
در تجربه مستقیم بحران:
1. گرچه نیازهای اولیه مانندسرپناه، آب،غذا، لباس و بهداشت در درجه اول اهمیت دارند، اما همزمان باید به موضوع امنیت و روابط اجتماعی خانواده ها نیز توجه کرد. این امر بطور خاص درباره کودکان اهمیت پیدا می کند.
در نگاه اول گرچه افراد بزرگسال بدلیل قوای شناختی، جسمانی و تجربه بیشتر نسبت به کودکان بهتر با بحران کنار می آیند، اما حجم مسئولیت و آسیب ها موجب می شود والدین آنطور که بايد توان و امکان توجه به کودک را نداشته باشند. از طرفی کودک نیز علاوه بر تجربه مستقیم بحران، بدليل فقدان اطلاعات کافی و قوای شناختی لازم برای تجزیه و تحلیل ماجرا و درک درست آن و نیز عدم دریافت حمایت و توجه معمول به مراتب آسیب بیشتری را متحمل می شود.
بنابراین لازم است شرایطی فراهم کرد تا خانواده بتواند دوباره دور هم جمع شده و از ثبات حداقلی و منابع حمایتی مستمر و پایا برخوردار شود.حضور نیروهای کمکی در منطقه موثر است، اما نمی تواند و نباید جایگزین خانواده شود. ضمن اینکه جابهجایی و در رفت و آمد بودن افراد مختلف می تواند به احساس امنیت و ثبات لازم افراد بحران زده آسیب برساند. بنابراین بهتر است یک یا چند گروه داوطلب یا افراد بومی آموزش دیده بطور ثابت در هر منطقه مستقر شده و تا پایان شرایط بحران در کنار اهالی آن منطقه باقی بمانند.
2. فعالیت های داوطلبانه در منطقه شامل مهارت های عمومی و تخصصی است. بهتر است بدون مبالغه درباره توانایی ها و مهارت هایمان برای کمک اعلام همکاری کنیم.
3. برای شروع اگر در منطقه بحران زده حضور داریم، لازم است اطلاعاتی نظیر سلامت جسمی، سن، سابقه شخصی و خانوادگی، منابع حمایتی موجود، نوع و میزان نیازهای گروه های آسیب پذیر را بطور مستقیم شناسایی و ثبت یا از مراجع آگاه دریافت کرده و در مرحله بعد هر گروه را به افراد متخصص ارجاع دهیم.
4. بعنوان یک فعالیت عمومی اگر در مواجهه با کودکان و نوجوانان یا والدین آنها با علایمی نظير مشکلات سازگاری، اضطراب، افسردگی، بی خوابی، کابوس، بی اشتهایی شدید، اضطراب جدایی و چسبندگی، خطر پذیری بالا، بیش فعالی ناگهانی، دلتنگی زیاد، انفعال و درماندگی، ناتوانی در انجام کارهای روزمره، بیقراری و بدخلقی مستمر، بازگشت رفتارهای کودکانه، برقراری روابط جدید و خارج از چارچوب، فاصله گرفتن از نزدیکان و اظهار تنفر و دردهای جسمانی نظیر دل درد، سردرد، لرزش و خستگی شدید مواجه شویم، احتمال ابتلا به...
ادامه مطلب را از اینجا بخوانید
📌 رسانه شمایید؛ لطفا بازنشر کنید.
با ارسال و پیشنهاد مطالب، به آگاهی بخشی بیشتر کمک می کنیم.
https://bit.ly/2v1xOTm
#الهام_فخرایی
#نوشتار
#سیل
#زلزله
#موضوعات_بحرانی
@aleph_ba
@RadioP4C
الـفـبـــــا
گفتوگو درباره بحران؛ چگونه به کودکان بحرانزده کمک کنیم؟ - الـفـبـــــا
الهام فخرایی// هرگاه وقوع حادثهای، شرایط پایدار و شناخته شدهای را که به آن خوگرفته بودیم بهطور ناگهانی و بدون اینکه برای آن آماده باشیم تغییر دهد و با […]
Forwarded from رادیو فلسفه برای کودکان (مدرسه مهارتهای اندیشیدن) (الهام فخرایی)
🔺گفتوگو درباره بحران؛ چگونه به کودکان بحرانزده کمک کنیم؟
الهام فخرایی
بحران میتواند بهصورت محدود یا گسترده یک فرد یا جامعه را درگیر کند، مواردی مانند از دستدادن دارایی، فقدان عزیزان، فقدان عضوی از بدن ناشی از حوادثی مانند آتشسوزی، جنگ، حوادث تروریستی، زلزله یا سیل و… که فرد بهطور مستقیم تجربه کرده یا بهطور غیرمستقیم در جریان اخبار آن قرار گرفته است.
با وقوع هر بحران، برای عبور از آن و بازگشت به شرایط پایدار، باید هر دو گروه را در نظر گرفت. موضوعی که نه تنها کمتر به آن توجه شده، بلکه گاهی به اشتباه و بدون توجه به پیامدهای منفی و آسیبزای آن، عامدانه گروههای آسیبپذیر (بهویژه کودکان) را نیز در جریان اخبار بحران قرار میدهیم.
در چنین وضعیتی برای عبور از بحران و بهطور خاص کمک به کودکان بحرانزده لازم است چند نکته را در نظر داشته باشیم:
در تجربه مستقیم بحران:
1. گرچه نیازهای اولیه مانندسرپناه، آب،غذا، لباس و بهداشت در درجه اول اهمیت دارند، اما همزمان باید به موضوع امنیت و روابط اجتماعی خانواده ها نیز توجه کرد. این امر بطور خاص درباره کودکان اهمیت پیدا می کند.
در نگاه اول گرچه افراد بزرگسال بدلیل قوای شناختی، جسمانی و تجربه بیشتر نسبت به کودکان بهتر با بحران کنار می آیند، اما حجم مسئولیت و آسیب ها موجب می شود والدین آنطور که بايد توان و امکان توجه به کودک را نداشته باشند. از طرفی کودک نیز علاوه بر تجربه مستقیم بحران، بدليل فقدان اطلاعات کافی و قوای شناختی لازم برای تجزیه و تحلیل ماجرا و درک درست آن و نیز عدم دریافت حمایت و توجه معمول به مراتب آسیب بیشتری را متحمل می شود.
بنابراین لازم است شرایطی فراهم کرد تا خانواده بتواند دوباره دور هم جمع شده و از ثبات حداقلی و منابع حمایتی مستمر و پایا برخوردار شود.حضور نیروهای کمکی در منطقه موثر است، اما نمی تواند و نباید جایگزین خانواده شود. ضمن اینکه جابهجایی و در رفت و آمد بودن افراد مختلف می تواند به احساس امنیت و ثبات لازم افراد بحران زده آسیب برساند. بنابراین بهتر است یک یا چند گروه داوطلب یا افراد بومی آموزش دیده بطور ثابت در هر منطقه مستقر شده و تا پایان شرایط بحران در کنار اهالی آن منطقه باقی بمانند.
2. فعالیت های داوطلبانه در منطقه شامل مهارت های عمومی و تخصصی است. بهتر است بدون مبالغه درباره توانایی ها و مهارت هایمان برای کمک اعلام همکاری کنیم.
3. برای شروع اگر در منطقه بحران زده حضور داریم، لازم است اطلاعاتی نظیر سلامت جسمی، سن، سابقه شخصی و خانوادگی، منابع حمایتی موجود، نوع و میزان نیازهای گروه های آسیب پذیر را بطور مستقیم شناسایی و ثبت یا از مراجع آگاه دریافت کرده و در مرحله بعد هر گروه را به افراد متخصص ارجاع دهیم.
4. بعنوان یک فعالیت عمومی اگر در مواجهه با کودکان و نوجوانان یا والدین آنها با علایمی نظير مشکلات سازگاری، اضطراب، افسردگی، بی خوابی، کابوس، بی اشتهایی شدید، اضطراب جدایی و چسبندگی، خطر پذیری بالا، بیش فعالی ناگهانی، دلتنگی زیاد، انفعال و درماندگی، ناتوانی در انجام کارهای روزمره، بیقراری و بدخلقی مستمر، بازگشت رفتارهای کودکانه، برقراری روابط جدید و خارج از چارچوب، فاصله گرفتن از نزدیکان و اظهار تنفر و دردهای جسمانی نظیر دل درد، سردرد، لرزش و خستگی شدید مواجه شویم، احتمال ابتلا به...
ادامه مطلب را از اینجا بخوانید
https://bit.ly/2v1xOTm
#الهام_فخرایی
#نوشتار
#سیل
#زلزله
#موضوعات_بحرانی
@aleph_ba
@RadioP4C
الهام فخرایی
بحران میتواند بهصورت محدود یا گسترده یک فرد یا جامعه را درگیر کند، مواردی مانند از دستدادن دارایی، فقدان عزیزان، فقدان عضوی از بدن ناشی از حوادثی مانند آتشسوزی، جنگ، حوادث تروریستی، زلزله یا سیل و… که فرد بهطور مستقیم تجربه کرده یا بهطور غیرمستقیم در جریان اخبار آن قرار گرفته است.
با وقوع هر بحران، برای عبور از آن و بازگشت به شرایط پایدار، باید هر دو گروه را در نظر گرفت. موضوعی که نه تنها کمتر به آن توجه شده، بلکه گاهی به اشتباه و بدون توجه به پیامدهای منفی و آسیبزای آن، عامدانه گروههای آسیبپذیر (بهویژه کودکان) را نیز در جریان اخبار بحران قرار میدهیم.
در چنین وضعیتی برای عبور از بحران و بهطور خاص کمک به کودکان بحرانزده لازم است چند نکته را در نظر داشته باشیم:
در تجربه مستقیم بحران:
1. گرچه نیازهای اولیه مانندسرپناه، آب،غذا، لباس و بهداشت در درجه اول اهمیت دارند، اما همزمان باید به موضوع امنیت و روابط اجتماعی خانواده ها نیز توجه کرد. این امر بطور خاص درباره کودکان اهمیت پیدا می کند.
در نگاه اول گرچه افراد بزرگسال بدلیل قوای شناختی، جسمانی و تجربه بیشتر نسبت به کودکان بهتر با بحران کنار می آیند، اما حجم مسئولیت و آسیب ها موجب می شود والدین آنطور که بايد توان و امکان توجه به کودک را نداشته باشند. از طرفی کودک نیز علاوه بر تجربه مستقیم بحران، بدليل فقدان اطلاعات کافی و قوای شناختی لازم برای تجزیه و تحلیل ماجرا و درک درست آن و نیز عدم دریافت حمایت و توجه معمول به مراتب آسیب بیشتری را متحمل می شود.
بنابراین لازم است شرایطی فراهم کرد تا خانواده بتواند دوباره دور هم جمع شده و از ثبات حداقلی و منابع حمایتی مستمر و پایا برخوردار شود.حضور نیروهای کمکی در منطقه موثر است، اما نمی تواند و نباید جایگزین خانواده شود. ضمن اینکه جابهجایی و در رفت و آمد بودن افراد مختلف می تواند به احساس امنیت و ثبات لازم افراد بحران زده آسیب برساند. بنابراین بهتر است یک یا چند گروه داوطلب یا افراد بومی آموزش دیده بطور ثابت در هر منطقه مستقر شده و تا پایان شرایط بحران در کنار اهالی آن منطقه باقی بمانند.
2. فعالیت های داوطلبانه در منطقه شامل مهارت های عمومی و تخصصی است. بهتر است بدون مبالغه درباره توانایی ها و مهارت هایمان برای کمک اعلام همکاری کنیم.
3. برای شروع اگر در منطقه بحران زده حضور داریم، لازم است اطلاعاتی نظیر سلامت جسمی، سن، سابقه شخصی و خانوادگی، منابع حمایتی موجود، نوع و میزان نیازهای گروه های آسیب پذیر را بطور مستقیم شناسایی و ثبت یا از مراجع آگاه دریافت کرده و در مرحله بعد هر گروه را به افراد متخصص ارجاع دهیم.
4. بعنوان یک فعالیت عمومی اگر در مواجهه با کودکان و نوجوانان یا والدین آنها با علایمی نظير مشکلات سازگاری، اضطراب، افسردگی، بی خوابی، کابوس، بی اشتهایی شدید، اضطراب جدایی و چسبندگی، خطر پذیری بالا، بیش فعالی ناگهانی، دلتنگی زیاد، انفعال و درماندگی، ناتوانی در انجام کارهای روزمره، بیقراری و بدخلقی مستمر، بازگشت رفتارهای کودکانه، برقراری روابط جدید و خارج از چارچوب، فاصله گرفتن از نزدیکان و اظهار تنفر و دردهای جسمانی نظیر دل درد، سردرد، لرزش و خستگی شدید مواجه شویم، احتمال ابتلا به...
ادامه مطلب را از اینجا بخوانید
https://bit.ly/2v1xOTm
#الهام_فخرایی
#نوشتار
#سیل
#زلزله
#موضوعات_بحرانی
@aleph_ba
@RadioP4C
الـفـبـــــا
گفتوگو درباره بحران؛ چگونه به کودکان بحرانزده کمک کنیم؟ - الـفـبـــــا
الهام فخرایی// هرگاه وقوع حادثهای، شرایط پایدار و شناخته شدهای را که به آن خوگرفته بودیم بهطور ناگهانی و بدون اینکه برای آن آماده باشیم تغییر دهد و با […]
👍2🙏1