#شیرین_عبادی: خانم #آنگ_سان_سو_چی، حرمت #جایزه_صلح_نوبل را نگه دارید!
در مصاحبه با زمانه، خانم شیرین عبادی از آنگ سان سوچی به سبب سکوت در قبال نسلکشی در #میانمار و حتا ظن قوی تأیید آن، به شدت انتقاد میکند.
گفتوگو با شیرین عبادی درباره کشتار مسلمانان در میانمار
■ زمانه: خانم آنگ سان سو چی، همتای شماست، همچون شما جایزه نوبل صلح دریافت کرده و انتظار میرفت که در برابر ستمی که بر یک اقلیت میرود، بایستد. اما او تا کنون واکنشی نشان نداده است. آیا سکوت علامت رضاست؟ انتقاد شما به او چیست؟
شیرین عبادی: وقتی که نقض حقوق بشر در جایی اتفاق میافتد سکوت به معنای تایید عمل ظالمانه حکومت است. مخصوصا اگر کسی در حکومتی که متکی به نقض حقوق بشر شده سمت رسمی هم داشته باشد و فراموش نکنیم خانم سوچی در عمل رهبر برمه یا میانمار است و سکوت او به معنای تأیید است، و از همه مهمتر ایشان ستمدیگان روهینگیا را یک اقلیت قومی نمیداند. بلکه همواره از آنها با نام مسلمانان ساکن راخین نام میبرد.و این به معنای نادیده گرفتن اولین خواسته قوم روهینگیا است. در اعتراض به این حرکت نادرست وی من مقالهای در وال استریت ژورنال نوشتم و ترجمه أن در برخی از رسانههای فارسی زبان چاپ شد. علاوه بر این، من و تعدادی از برندگان صلح نوبل از جمله دالای لاما − که خود بودایی و بلکه رهبر معنوی بوداییان است − بیانیهای در اعتراض به سکوت خانم سوچی منتشر کردیم. من با امضای أن بیانیه اعتراض خود را چند ماه قبل اعلام کردم. متاسقانه بنا بر مصالح سیاسی خانم سوچی به تمامی اعتراضات بین المللی بی توجهی کرد.
■ گفته میشود که درست است که او "رهبر ملی" است، اما بر ارتش کنترلی ندارد و کاری از او ساخته نیست. آیا این بهانه برای بیعملی و سکوت در برابر نسلکشی کافی است؟
این امر بهانهای بیش نیست و خانم آنگ سان سو چی همکار نزدیک نظامیان است و در تقسیم قدرت با آنها شریک شده است.
در پاسخ به کسانی که معتقدند ایشان قدرتی ندارد باید بگویم بر فرض که چنین باشد حداقل میتواند با چند مصاحبه مخالفت خود را با شیوه برخورد با این اقلیت قومی ستم دیده ابراز کند.
■ تا کنون بارها دیدهایم که رفتار آدمها در هنگامی که زیر فشار قدرت هستند با هنگامی که خودشان در قدرت قرار میگیرند، فرق میکند. خودتان را به جای آنگ سان سوچی بگذارید. با خود چه عهدی میبندید، و توصیه میکنید سامان سیاسی چگونه باشد، تا فرد در هر حال تعهدش به آزادی و حقوق بشر و پاسداشت حقوق اقلیتها را فراموش نکند؟
مقدمتا باید بگویم یک مدافع حقوق بشر نباید داخل در قدرت سیاسی شود و باید همواره بیرون از دایره قدرت سیاسی ایستاده و بر عملکرد حکومت نظارت کند و به موقع راهنمایی یا انتقاد نماید. خانم آنگ سان سوچی هرگز یک مدافع حقوق بشر نبود بلکه او رهبر یک حزب سیاسی بود که برای به قدرت رسانیدن حزبش تلاش میکرد و سالها زندان را تحمل کرد. ...
https://www.radiozamaneh.com/357472
—------
◄ برای دریافت فیلترشکن «سایفون» زمانه، یک ایمیل خالی ارسال کنید به:
zamaneh@psiphon3.com
—------
◄ کانال زمانه در تلگرام:
https://telegram.me/radiozamaneh
◄ زمانه در اینستاگرام:
http://www.instagram.com/radiozamaneh
◄ زمانه در توئیتر
https://twitter.com/radiozamaneh
در مصاحبه با زمانه، خانم شیرین عبادی از آنگ سان سوچی به سبب سکوت در قبال نسلکشی در #میانمار و حتا ظن قوی تأیید آن، به شدت انتقاد میکند.
گفتوگو با شیرین عبادی درباره کشتار مسلمانان در میانمار
■ زمانه: خانم آنگ سان سو چی، همتای شماست، همچون شما جایزه نوبل صلح دریافت کرده و انتظار میرفت که در برابر ستمی که بر یک اقلیت میرود، بایستد. اما او تا کنون واکنشی نشان نداده است. آیا سکوت علامت رضاست؟ انتقاد شما به او چیست؟
شیرین عبادی: وقتی که نقض حقوق بشر در جایی اتفاق میافتد سکوت به معنای تایید عمل ظالمانه حکومت است. مخصوصا اگر کسی در حکومتی که متکی به نقض حقوق بشر شده سمت رسمی هم داشته باشد و فراموش نکنیم خانم سوچی در عمل رهبر برمه یا میانمار است و سکوت او به معنای تأیید است، و از همه مهمتر ایشان ستمدیگان روهینگیا را یک اقلیت قومی نمیداند. بلکه همواره از آنها با نام مسلمانان ساکن راخین نام میبرد.و این به معنای نادیده گرفتن اولین خواسته قوم روهینگیا است. در اعتراض به این حرکت نادرست وی من مقالهای در وال استریت ژورنال نوشتم و ترجمه أن در برخی از رسانههای فارسی زبان چاپ شد. علاوه بر این، من و تعدادی از برندگان صلح نوبل از جمله دالای لاما − که خود بودایی و بلکه رهبر معنوی بوداییان است − بیانیهای در اعتراض به سکوت خانم سوچی منتشر کردیم. من با امضای أن بیانیه اعتراض خود را چند ماه قبل اعلام کردم. متاسقانه بنا بر مصالح سیاسی خانم سوچی به تمامی اعتراضات بین المللی بی توجهی کرد.
■ گفته میشود که درست است که او "رهبر ملی" است، اما بر ارتش کنترلی ندارد و کاری از او ساخته نیست. آیا این بهانه برای بیعملی و سکوت در برابر نسلکشی کافی است؟
این امر بهانهای بیش نیست و خانم آنگ سان سو چی همکار نزدیک نظامیان است و در تقسیم قدرت با آنها شریک شده است.
در پاسخ به کسانی که معتقدند ایشان قدرتی ندارد باید بگویم بر فرض که چنین باشد حداقل میتواند با چند مصاحبه مخالفت خود را با شیوه برخورد با این اقلیت قومی ستم دیده ابراز کند.
■ تا کنون بارها دیدهایم که رفتار آدمها در هنگامی که زیر فشار قدرت هستند با هنگامی که خودشان در قدرت قرار میگیرند، فرق میکند. خودتان را به جای آنگ سان سوچی بگذارید. با خود چه عهدی میبندید، و توصیه میکنید سامان سیاسی چگونه باشد، تا فرد در هر حال تعهدش به آزادی و حقوق بشر و پاسداشت حقوق اقلیتها را فراموش نکند؟
مقدمتا باید بگویم یک مدافع حقوق بشر نباید داخل در قدرت سیاسی شود و باید همواره بیرون از دایره قدرت سیاسی ایستاده و بر عملکرد حکومت نظارت کند و به موقع راهنمایی یا انتقاد نماید. خانم آنگ سان سوچی هرگز یک مدافع حقوق بشر نبود بلکه او رهبر یک حزب سیاسی بود که برای به قدرت رسانیدن حزبش تلاش میکرد و سالها زندان را تحمل کرد. ...
https://www.radiozamaneh.com/357472
—------
◄ برای دریافت فیلترشکن «سایفون» زمانه، یک ایمیل خالی ارسال کنید به:
zamaneh@psiphon3.com
—------
◄ کانال زمانه در تلگرام:
https://telegram.me/radiozamaneh
◄ زمانه در اینستاگرام:
http://www.instagram.com/radiozamaneh
◄ زمانه در توئیتر
https://twitter.com/radiozamaneh
رادیو زمانه
شیرین عبادی: خانم آنگ سان سو چی، حرمت جایزه صلح نوبل را نگه دارید!
در مصاحبه با زمانه، خانم شیرین عبادی از آنگ سان سوچی به سبب سکوت در قبال نسلکشی در میانمار و حتا ظن قوی تأیید آن، به شدت انتقاد میکند.
اطلاعاتی عمومی درباره #میانمار (#برمه)، مردم #روهینگیا و پرونده مطالب اخیر درباره سرکوب آنان
◄میانمار کشوری است در جنوب شرقی آسیا، هممرز با تایلند، لائوس، چین، هندوستان، بنگلادش و خیلج بنگلادش. پیشتر عنوان آن برمه بوده است.
میانمار حدود ۵۱,۵ میلیون نفر جمعیت دارد. پایتخت آن از سال ۲۰۰۵ نایپیداو است. پایتخت پیشین یانگون (نام قدیم: رانگون) حدود ۵,۲ میلیون جمعیت دارد و بزرگترین شهر کشور محسوب میشود.
میانمار از اقوام مختلف تشکیل شده است. اکثریت از قوم برمهای هستند (بین ۶۰ تا ۷۰ درصد). تقسیمبندی قومیتی با تقسیمبندی مذهبی درآمیخته است. اکثریت مردم (بین ۸۰ تا ۹۰ درصد) بودایی هستند. مسیحیان و مسلمانان حدودا شمار یکسانی دارند، هر یک بین ۴ تا ۶ درصد جمعیت را تشکیل میدهند. یک اقلیت کمشمار هندومذهب هم در میانمار وجود دارد.
برمه در قرن ۱۹ زیر سلطه انگلستان درآمد. کشور سرانجام در سال ۱۹۴۸ مستقل شد. از آن زمان، حوادث کشور را درگیریهای قومی و حکومتهای نظامی رقم میزنند. در قرن ۲۱ به تدریج گامهایی به سمت تقسیم قدرت با غیرنظامیان برداشته شد و دیکتاتوری نظامی رسما در سال ۲۰۱۰ پایان یافت. نظامیان اما همچنان نقش عمدهای را در هیئت حاکمه دارند.
اقتصاد کشور با رانتخواری و فساد درآمیخته و رانتخواری مانع عمده پیشرفت روند دموکراتیزاسیون است. نظامیان حضور خود را در صحنه قدرت با ناآرامیها در میان اقلیتها که خواهان خودمختاری هستند، موجه میکنند. آنها برای رانتخواری مبلغ یک تمامیتخواهی ناسیونالیستی قوم مسلط هستند که همپیوند با آن سرکوب اقلیتها و اقوام است.
◄مردمی که با عنوان روهینگیا نامیده میشوند و هویتشان به مسلمان بودن تقلیل داده شده، از ستمدیدهترین گروههای قومی در جهان هستند. آنها جزو اقوام رسمی میانمار محسوب نمیشوند، در نتیجه تابعیت میانماری ندارند. حق ندارند زمین داشته باشند، حق تحصیل ندارند، گذرنامه ندارند، در داخل کشور هم امکان مسافرتشان محدود است. آنانی که در میانمار زندگی میکنند حدود یک میلیون و صد هزار نفر هستند، عمدتا در ایالت راخین (غرب کشور) زندگی میکنند و یا اینجا و آنجا پراکنده شدهاند. بخش بزرگی روهینگیاییها که زمانی در میانمار میزیستند اکنون به دیگر کشورها در آسیای جنوبی و مناطق دیگر رفتهاند و زندگیشان عمدتا با مشقت و فقر میگذرد.
قدرت مرکزی در میانمار مردم روهینگیا را بنگالی میخواند و چون اکنون میتوان سرکوب اسلامگرایان را خوب در داخل و خارج فروخت، مقاومت آنها را تروریستی نامیده و با سرکوب شدید قصد راندن همه آنها را به بنگلادش دارد.
در روند به اصطلاح "دموکراتیک شدن" در دوره اخیر اسمی از به رسمیت شناختن حقوق آنان، حتا در حد ساده شهروندی، در میان نبوده است. "دموکراتیک شدن" در میانمار تنها به معنای تجدید سهمبندی در توزیع امتیازها میان نخبگان دستههای مختلف بوده است.
خانم #آنگ_سان_سو_چی، هم که اکنون رهبر ملی کشور محسوب میشود و زمانی نماد مقاومت در برابر نظامیان و دفاع از حقوق بشر دانسته میشد، جزئی از همین بازی برای توزیع قدرت است. قضیه او باز هم تکرارکننده این درس است: شاخص دفاع از حقوق بشر، دفاع از کسانی است که در نظام مستقر امتیازها بیحق و بیامتیاز هستند...
https://www.radiozamaneh.com/357642
—------
◄ برای دریافت فیلترشکن «سایفون» زمانه، یک ایمیل خالی ارسال کنید به:
zamaneh@psiphon3.com
—------
◄ کانال زمانه در تلگرام:
https://telegram.me/radiozamaneh
◄ زمانه در اینستاگرام:
http://www.instagram.com/radiozamaneh
◄ زمانه در توئیتر
https://twitter.com/radiozamaneh
◄میانمار کشوری است در جنوب شرقی آسیا، هممرز با تایلند، لائوس، چین، هندوستان، بنگلادش و خیلج بنگلادش. پیشتر عنوان آن برمه بوده است.
میانمار حدود ۵۱,۵ میلیون نفر جمعیت دارد. پایتخت آن از سال ۲۰۰۵ نایپیداو است. پایتخت پیشین یانگون (نام قدیم: رانگون) حدود ۵,۲ میلیون جمعیت دارد و بزرگترین شهر کشور محسوب میشود.
میانمار از اقوام مختلف تشکیل شده است. اکثریت از قوم برمهای هستند (بین ۶۰ تا ۷۰ درصد). تقسیمبندی قومیتی با تقسیمبندی مذهبی درآمیخته است. اکثریت مردم (بین ۸۰ تا ۹۰ درصد) بودایی هستند. مسیحیان و مسلمانان حدودا شمار یکسانی دارند، هر یک بین ۴ تا ۶ درصد جمعیت را تشکیل میدهند. یک اقلیت کمشمار هندومذهب هم در میانمار وجود دارد.
برمه در قرن ۱۹ زیر سلطه انگلستان درآمد. کشور سرانجام در سال ۱۹۴۸ مستقل شد. از آن زمان، حوادث کشور را درگیریهای قومی و حکومتهای نظامی رقم میزنند. در قرن ۲۱ به تدریج گامهایی به سمت تقسیم قدرت با غیرنظامیان برداشته شد و دیکتاتوری نظامی رسما در سال ۲۰۱۰ پایان یافت. نظامیان اما همچنان نقش عمدهای را در هیئت حاکمه دارند.
اقتصاد کشور با رانتخواری و فساد درآمیخته و رانتخواری مانع عمده پیشرفت روند دموکراتیزاسیون است. نظامیان حضور خود را در صحنه قدرت با ناآرامیها در میان اقلیتها که خواهان خودمختاری هستند، موجه میکنند. آنها برای رانتخواری مبلغ یک تمامیتخواهی ناسیونالیستی قوم مسلط هستند که همپیوند با آن سرکوب اقلیتها و اقوام است.
◄مردمی که با عنوان روهینگیا نامیده میشوند و هویتشان به مسلمان بودن تقلیل داده شده، از ستمدیدهترین گروههای قومی در جهان هستند. آنها جزو اقوام رسمی میانمار محسوب نمیشوند، در نتیجه تابعیت میانماری ندارند. حق ندارند زمین داشته باشند، حق تحصیل ندارند، گذرنامه ندارند، در داخل کشور هم امکان مسافرتشان محدود است. آنانی که در میانمار زندگی میکنند حدود یک میلیون و صد هزار نفر هستند، عمدتا در ایالت راخین (غرب کشور) زندگی میکنند و یا اینجا و آنجا پراکنده شدهاند. بخش بزرگی روهینگیاییها که زمانی در میانمار میزیستند اکنون به دیگر کشورها در آسیای جنوبی و مناطق دیگر رفتهاند و زندگیشان عمدتا با مشقت و فقر میگذرد.
قدرت مرکزی در میانمار مردم روهینگیا را بنگالی میخواند و چون اکنون میتوان سرکوب اسلامگرایان را خوب در داخل و خارج فروخت، مقاومت آنها را تروریستی نامیده و با سرکوب شدید قصد راندن همه آنها را به بنگلادش دارد.
در روند به اصطلاح "دموکراتیک شدن" در دوره اخیر اسمی از به رسمیت شناختن حقوق آنان، حتا در حد ساده شهروندی، در میان نبوده است. "دموکراتیک شدن" در میانمار تنها به معنای تجدید سهمبندی در توزیع امتیازها میان نخبگان دستههای مختلف بوده است.
خانم #آنگ_سان_سو_چی، هم که اکنون رهبر ملی کشور محسوب میشود و زمانی نماد مقاومت در برابر نظامیان و دفاع از حقوق بشر دانسته میشد، جزئی از همین بازی برای توزیع قدرت است. قضیه او باز هم تکرارکننده این درس است: شاخص دفاع از حقوق بشر، دفاع از کسانی است که در نظام مستقر امتیازها بیحق و بیامتیاز هستند...
https://www.radiozamaneh.com/357642
—------
◄ برای دریافت فیلترشکن «سایفون» زمانه، یک ایمیل خالی ارسال کنید به:
zamaneh@psiphon3.com
—------
◄ کانال زمانه در تلگرام:
https://telegram.me/radiozamaneh
◄ زمانه در اینستاگرام:
http://www.instagram.com/radiozamaneh
◄ زمانه در توئیتر
https://twitter.com/radiozamaneh
رادیو زمانه
در میانمار چه میگذرد؟ | رادیو زمانه
اطلاعاتی عمومی درباره میانمار (برمه)، مردم روهینگیا و پرونده مطالب اخیر درباره سرکوب آنان