#فساد_دانشگاهی – تجربهی چین، موردی درسآموز برای ایرانیان
نوشتار پیشرو فساد دانشگاهی در چین را بررسی میکند و از اقداماتی میگوید که در این کشور برای مقابله با این نوع فساد انجام شده است. جالب است که با مطالعهی پدیدهی فساد دانشگاهی در چین به همسانیهایی پی میبریم که در این زمینه میان ایران و چین وجود دارد. توجه به این همسانیها میتواند برای ما ایرانیان آموزنده باشد و در مبارزه با فساد دانشگاهی به کارمان بیاید.
◄ چبن: مبارزه طولانی علیه فساد دانشگاهی
فسادِ دانشگاهی در چین به معنای کاربردِ نادرستِ مقامها و منصبهای دانشگاهی برای منفعتِ شخصی (اغلب منفعتِ مادی) است. این اصطلاح نخستین بار در ۲۶ ژوون ۱۹۹۷ در مقالهای در «هفتهنامهی علوم اجتماعی» (Social Sciences Weekly) که از شانگهای منتشر میشد به کار رفت. جامعهی چین بهویژه در یک دههی گذشته پا به مرحلهای از نوعی مادهپرستیِ بیسابقه و فقدان اعتمادِ اجتماعی گذاشته و در نتیجه فساد دانشگاهی نیز در این دههی شایع بوده است.
شیوهی مدیریت منابع مالی برای پژوهش را باید یکی از علتهایی دانست که مستقیماً رویههای دانشگاهیِ فسادآمیز را پدید میآورد، چراکه بیشتر بر پذیرفته شدنِ طرحهای پژوهشی و کمتر بر کیفیت پژوهشهای انجامشده تأکید دارد. بخشِ زیادی از بودجهی پژوهشی بر اساسِ «روابطِ عمومی» و طرحهای پژوهش صرف میشود.
پژوهشگرانِ برتر میکوشند با کمک همدیگر بودجهها را به دست آورند. کم نیستند دانشمندان برتر در چین یا دیگر جاهای جهان که از طریقِ فریبکاری و فساد با مؤسسههایشان ساخت و پاخت میکنند تا تیمهایی تشکیل دهند و بودجههای زیادی از دولت کسب کنند. دانشگاههای چین معمولاً میکوشند موارد کژرفتاریِ پژوهشی را پنهان کنند یا دستکم کماهمیت جلوه دهند.
وقتی یک پروژهی پژوهشی تصویب میشود، پژوهشگرانِ چینی زمان و انرژیشان را بیشتر متمرکز میکنند بر اینکه چگونه بودجهای که اخصاص یافته را مصرف کنند و چگونه هر اندازه از آن را که بتوانند به خود اختصاص دهند. بودجهی کمی برای خودِ پژوهش اختصاص مییابد – آنان معمولاً کار پژوهش را به دستیاران و دانشجویانِ تحصیلاتِ تکمیلی واگذار میکنند.
مدیریتِ پژوهش در چین دوراندیشانه نیست و پروژههای پژوهشی در دورههای کوتاهی انجام میشوند. طولانیترینشان معمولاً کمتر از پنج سال به درازا میکشند. به پایان رساندنِ یک پروژه به معنای انتشارِ تکنگاشتها (monographs) و مقالههای پژوهشی است. پروژهها حتماً باید بطور کامل انجام شوند. پژوهشگران ناگزیراند راهی بیابند تا پروژههایشان را کامل کنند. وقتی فرهنگِ فریب و نادرستی وجود داشته باشد، همهی کارگزاران دستشان آلوده است. هیچ کس دوست ندارد فساد و نادرستی را آشکار کند. آن مواردی که آشکار میشود معمولاً بهدلیلِ تضادهای درونی میانِ دستاندرکاران است. ...
—------
https://t.me/iv?url=https://www.radiozamaneh.com/363061&rhash=eec6b76cb50965
لینک در سایت زمانه: https://www.radiozamaneh.com/363061
اینستاگرام زمانه: https://instagram.com/radiozamaneh
تلگرام زمانه: @radiozamaneh
🔴در انتهای این پست با لمس دکمه instant view در تلفنهمراه و یا تبلت خود این مقاله را به صورت کامل مطالعه کنید🔴
نوشتار پیشرو فساد دانشگاهی در چین را بررسی میکند و از اقداماتی میگوید که در این کشور برای مقابله با این نوع فساد انجام شده است. جالب است که با مطالعهی پدیدهی فساد دانشگاهی در چین به همسانیهایی پی میبریم که در این زمینه میان ایران و چین وجود دارد. توجه به این همسانیها میتواند برای ما ایرانیان آموزنده باشد و در مبارزه با فساد دانشگاهی به کارمان بیاید.
◄ چبن: مبارزه طولانی علیه فساد دانشگاهی
فسادِ دانشگاهی در چین به معنای کاربردِ نادرستِ مقامها و منصبهای دانشگاهی برای منفعتِ شخصی (اغلب منفعتِ مادی) است. این اصطلاح نخستین بار در ۲۶ ژوون ۱۹۹۷ در مقالهای در «هفتهنامهی علوم اجتماعی» (Social Sciences Weekly) که از شانگهای منتشر میشد به کار رفت. جامعهی چین بهویژه در یک دههی گذشته پا به مرحلهای از نوعی مادهپرستیِ بیسابقه و فقدان اعتمادِ اجتماعی گذاشته و در نتیجه فساد دانشگاهی نیز در این دههی شایع بوده است.
شیوهی مدیریت منابع مالی برای پژوهش را باید یکی از علتهایی دانست که مستقیماً رویههای دانشگاهیِ فسادآمیز را پدید میآورد، چراکه بیشتر بر پذیرفته شدنِ طرحهای پژوهشی و کمتر بر کیفیت پژوهشهای انجامشده تأکید دارد. بخشِ زیادی از بودجهی پژوهشی بر اساسِ «روابطِ عمومی» و طرحهای پژوهش صرف میشود.
پژوهشگرانِ برتر میکوشند با کمک همدیگر بودجهها را به دست آورند. کم نیستند دانشمندان برتر در چین یا دیگر جاهای جهان که از طریقِ فریبکاری و فساد با مؤسسههایشان ساخت و پاخت میکنند تا تیمهایی تشکیل دهند و بودجههای زیادی از دولت کسب کنند. دانشگاههای چین معمولاً میکوشند موارد کژرفتاریِ پژوهشی را پنهان کنند یا دستکم کماهمیت جلوه دهند.
وقتی یک پروژهی پژوهشی تصویب میشود، پژوهشگرانِ چینی زمان و انرژیشان را بیشتر متمرکز میکنند بر اینکه چگونه بودجهای که اخصاص یافته را مصرف کنند و چگونه هر اندازه از آن را که بتوانند به خود اختصاص دهند. بودجهی کمی برای خودِ پژوهش اختصاص مییابد – آنان معمولاً کار پژوهش را به دستیاران و دانشجویانِ تحصیلاتِ تکمیلی واگذار میکنند.
مدیریتِ پژوهش در چین دوراندیشانه نیست و پروژههای پژوهشی در دورههای کوتاهی انجام میشوند. طولانیترینشان معمولاً کمتر از پنج سال به درازا میکشند. به پایان رساندنِ یک پروژه به معنای انتشارِ تکنگاشتها (monographs) و مقالههای پژوهشی است. پروژهها حتماً باید بطور کامل انجام شوند. پژوهشگران ناگزیراند راهی بیابند تا پروژههایشان را کامل کنند. وقتی فرهنگِ فریب و نادرستی وجود داشته باشد، همهی کارگزاران دستشان آلوده است. هیچ کس دوست ندارد فساد و نادرستی را آشکار کند. آن مواردی که آشکار میشود معمولاً بهدلیلِ تضادهای درونی میانِ دستاندرکاران است. ...
—------
https://t.me/iv?url=https://www.radiozamaneh.com/363061&rhash=eec6b76cb50965
لینک در سایت زمانه: https://www.radiozamaneh.com/363061
اینستاگرام زمانه: https://instagram.com/radiozamaneh
تلگرام زمانه: @radiozamaneh
🔴در انتهای این پست با لمس دکمه instant view در تلفنهمراه و یا تبلت خود این مقاله را به صورت کامل مطالعه کنید🔴
رادیو زمانه
فساد دانشگاهی – تجربهی چین
با مطالعهی پدیدهی فساد دانشگاهی در چین به همسانیهایی پی میبریم که در این زمینه میان ایران و چین وجود دارد. توجه به این همسانیها میتواند برای ما آموزنده باشد.
نقش رأس نظام سیاسی در فساد نظام آموزش عالی
بخش دیدگاه زمانه / جویا آروین: پرسیدنی ست که #فساد در جامعهی ایران از کجا ریشه میگیرد؟ در بخشهای گوناگون از حیات اجتماعیِ ایرانیان میبینیم که فساد به شکلها و شیوههای گوناگون نمایان است. روشن است که در این زمینه نباید نقش اخلاق عمومیِ ایرانیان را نادیده گرفت. بحثی جداگانه لازم است تا بررسی کنیم چرا امروزه ویژگیهایی چون دروغگویی و زرنگی (در معنای منفیِ آن) در میان ایرانیان چنین روایی یافته است؛ چرا بسیاری میخواهند بیزحمت بهرهمند شوند؛ و چرا رقابت ناسالم در میانِ ما چنین پذیرفته است. ...
آیتالله خامنهای بسان بسیار زیرکانهای میکوشد نشان دهد دامنش از فسادهای اقتصادی پاک است. این البته کاری ناگزیر است برای رهبریِ جامعهای چون ایران، جامعهای که در آن آرمان عدالت و داد همواره در طول تاریخ انسانها را برانگیخته است؛ و میشود گفت او تا اندازهای هم در این کار کامیاب بوده است. برای مثال، در کار و بار اقتصادی و مالی هیچ نشانی از فرزندان و وابستگان نزدیکِ مقام رهبری نیست. البته واقعیت این است که ما بهدرستی نمیدانیم در پسِ پرده چه میگذرد و آیتالله #خامنهای تا چه اندازه در امور مالی در سطح کلان دست دارد. برای مثال، روشن نیست که تا چه اندازه دست او هم در فسادهای اقتصادیِ کلان در دورهی احمدینژاد آلوده است، همان فسادهایی که او به رسانهها دستور دارد «کشش ندهید». یا میتوان پرسید چگونه رهبری که قدرت مطلقه دارد از مدیران نجومیبگیر بیخبر بوده است.
در مورد #فساد_دانشگاهی اما دست آیتالله خامنهای بطور آشکار دیده میشود. پروژههای کلانی چون «#اسلامی_کردن دانشگاهها» و «#علوم_انسانیِ_ اسلامی»، که بستری برای فسادهای درشت بودهاند، به فرمان او به راه افتادهاند. بیشک تصفیههایی که در دانشگاهها انجام شده و میشود پیآورد چنین پروژههایی بوده است. همچنین در نتیجهی چنین پروژههایی است که پای روحانیون هرچه بیشتر به دانشگاهها باز شده و مدرکهای معادل پدیده آمده جوری که هر کس که چند سالی را در حوزهی علمیه سپری کرده مدرکی معادل مدارک دانشگاهی دارد حتا اگر دیپلم دبیرستان هم نداشته باشد. از اینها گذشته، در نتیجهی چنین پروژههایی است که بودجههای کلان به نام برنامههای پژوهشی حیف و میل میشود. ...
—------
https://t.me/iv?url=https://www.radiozamaneh.com/362955&rhash=eec6b76cb50965
لینک در سایت زمانه: https://www.radiozamaneh.com/362955
اینستاگرام زمانه: https://instagram.com/radiozamaneh
تلگرام زمانه: @radiozamaneh
🔴در انتهای این پست با لمس دکمه instant view در تلفنهمراه و یا تبلت خود این مقاله را به صورت کامل مطالعه کنید🔴
بخش دیدگاه زمانه / جویا آروین: پرسیدنی ست که #فساد در جامعهی ایران از کجا ریشه میگیرد؟ در بخشهای گوناگون از حیات اجتماعیِ ایرانیان میبینیم که فساد به شکلها و شیوههای گوناگون نمایان است. روشن است که در این زمینه نباید نقش اخلاق عمومیِ ایرانیان را نادیده گرفت. بحثی جداگانه لازم است تا بررسی کنیم چرا امروزه ویژگیهایی چون دروغگویی و زرنگی (در معنای منفیِ آن) در میان ایرانیان چنین روایی یافته است؛ چرا بسیاری میخواهند بیزحمت بهرهمند شوند؛ و چرا رقابت ناسالم در میانِ ما چنین پذیرفته است. ...
آیتالله خامنهای بسان بسیار زیرکانهای میکوشد نشان دهد دامنش از فسادهای اقتصادی پاک است. این البته کاری ناگزیر است برای رهبریِ جامعهای چون ایران، جامعهای که در آن آرمان عدالت و داد همواره در طول تاریخ انسانها را برانگیخته است؛ و میشود گفت او تا اندازهای هم در این کار کامیاب بوده است. برای مثال، در کار و بار اقتصادی و مالی هیچ نشانی از فرزندان و وابستگان نزدیکِ مقام رهبری نیست. البته واقعیت این است که ما بهدرستی نمیدانیم در پسِ پرده چه میگذرد و آیتالله #خامنهای تا چه اندازه در امور مالی در سطح کلان دست دارد. برای مثال، روشن نیست که تا چه اندازه دست او هم در فسادهای اقتصادیِ کلان در دورهی احمدینژاد آلوده است، همان فسادهایی که او به رسانهها دستور دارد «کشش ندهید». یا میتوان پرسید چگونه رهبری که قدرت مطلقه دارد از مدیران نجومیبگیر بیخبر بوده است.
در مورد #فساد_دانشگاهی اما دست آیتالله خامنهای بطور آشکار دیده میشود. پروژههای کلانی چون «#اسلامی_کردن دانشگاهها» و «#علوم_انسانیِ_ اسلامی»، که بستری برای فسادهای درشت بودهاند، به فرمان او به راه افتادهاند. بیشک تصفیههایی که در دانشگاهها انجام شده و میشود پیآورد چنین پروژههایی بوده است. همچنین در نتیجهی چنین پروژههایی است که پای روحانیون هرچه بیشتر به دانشگاهها باز شده و مدرکهای معادل پدیده آمده جوری که هر کس که چند سالی را در حوزهی علمیه سپری کرده مدرکی معادل مدارک دانشگاهی دارد حتا اگر دیپلم دبیرستان هم نداشته باشد. از اینها گذشته، در نتیجهی چنین پروژههایی است که بودجههای کلان به نام برنامههای پژوهشی حیف و میل میشود. ...
—------
https://t.me/iv?url=https://www.radiozamaneh.com/362955&rhash=eec6b76cb50965
لینک در سایت زمانه: https://www.radiozamaneh.com/362955
اینستاگرام زمانه: https://instagram.com/radiozamaneh
تلگرام زمانه: @radiozamaneh
🔴در انتهای این پست با لمس دکمه instant view در تلفنهمراه و یا تبلت خود این مقاله را به صورت کامل مطالعه کنید🔴
رادیو زمانه
آیتالله خامنهای و فساد دانشگاهی
جویا آروین − در اینجا میخواهم نه نقش نظام بلکه نقش یک شخص در رأس آن را در پیدایش فسادهای دانشگاهی در ایران نشان دهم.