نظریه بازی ها و تروریسم: دو راه شکست داعش
اگر سازمان های تروریستی هم در رده بندی سازمان های برتر به حساب می آمدند، داعش شاید در صدر می نشست! نفوذ و گسترش خارق العاده در مرزهای جغرافیایی و به کارگیری اعضایی با فرهنگ ها و زبان های گوناگون نشان می دهد که این جانیان بسیار خوب عمل کرده اند. اما با آنها باید چه کرد؟
در این یادداشت با مروری بر نظریه بازی ها و به ویژه توماس شیلینگ اشاره کرده است که مشکل فقط ایدئولوژی سلفی آنها نیست، مهم آن لحظه ای است که آنها تصمیم می گیرند رو به خشونت بیاورند (گذار از رادیکالیزه شدن به ترور). یعنی همان جایی که در روایت خیر-شر یک جهادی رادیکال گزینه ای دیگر نمانده است و باید دست به خشونت زد.
دو راه را پیشنهاد کرده است: 1) تلاش برای نشان دادن ناکارآمدی "دولت اسلامی" ایده آلی که سلفی های رادیکال در پی ساختنش هستند، دولتی که هیچ کس نمی خواهد زیر سایه اش زندگی کند کسی را هم جذب نمی کند. (با از بین بردن زیرساخت ها و منابع مالی و محدودسازی آنها)
2) به هم زدن روایت آنها از جدال خیر-شر به ویژه در خاورمیانه، داعشی ها می خواهند داستان خاورمیانه را جنگ فرقه ای جلوه دهند و نشان دهند که آنها راه حل نهایی این جنگ هستند، باید با حمایت از گروه های میانه روتر درگیر جنگ از این دام گریخت. البته گفته شده است که قضیه فقط سخنرانی نیست، وقتی رئیس جمهور ایالات متحده گفت خط قرمز ما استفاده از سلاح شیمیایی است، ولی بعد از به کارگیری آن در عمل کاری نکرد، دستگاه پروپاگاندای داعش به خوبی از آن بهره برد. توافق با ایران را هم در همین راستا می توان تحلیل کرد.
حال که تروریسم پایش را به درون مرزهای ایالات متحده گذاشته است، باید منتظر واکنش ها ماند.
http://goo.gl/wcK8IW
کانال راهبرد
@RahbordChannel
اگر سازمان های تروریستی هم در رده بندی سازمان های برتر به حساب می آمدند، داعش شاید در صدر می نشست! نفوذ و گسترش خارق العاده در مرزهای جغرافیایی و به کارگیری اعضایی با فرهنگ ها و زبان های گوناگون نشان می دهد که این جانیان بسیار خوب عمل کرده اند. اما با آنها باید چه کرد؟
در این یادداشت با مروری بر نظریه بازی ها و به ویژه توماس شیلینگ اشاره کرده است که مشکل فقط ایدئولوژی سلفی آنها نیست، مهم آن لحظه ای است که آنها تصمیم می گیرند رو به خشونت بیاورند (گذار از رادیکالیزه شدن به ترور). یعنی همان جایی که در روایت خیر-شر یک جهادی رادیکال گزینه ای دیگر نمانده است و باید دست به خشونت زد.
دو راه را پیشنهاد کرده است: 1) تلاش برای نشان دادن ناکارآمدی "دولت اسلامی" ایده آلی که سلفی های رادیکال در پی ساختنش هستند، دولتی که هیچ کس نمی خواهد زیر سایه اش زندگی کند کسی را هم جذب نمی کند. (با از بین بردن زیرساخت ها و منابع مالی و محدودسازی آنها)
2) به هم زدن روایت آنها از جدال خیر-شر به ویژه در خاورمیانه، داعشی ها می خواهند داستان خاورمیانه را جنگ فرقه ای جلوه دهند و نشان دهند که آنها راه حل نهایی این جنگ هستند، باید با حمایت از گروه های میانه روتر درگیر جنگ از این دام گریخت. البته گفته شده است که قضیه فقط سخنرانی نیست، وقتی رئیس جمهور ایالات متحده گفت خط قرمز ما استفاده از سلاح شیمیایی است، ولی بعد از به کارگیری آن در عمل کاری نکرد، دستگاه پروپاگاندای داعش به خوبی از آن بهره برد. توافق با ایران را هم در همین راستا می توان تحلیل کرد.
حال که تروریسم پایش را به درون مرزهای ایالات متحده گذاشته است، باید منتظر واکنش ها ماند.
http://goo.gl/wcK8IW
کانال راهبرد
@RahbordChannel
www.washingtoninstitute.org
The Game Theory of Terrorism: How ISIS Radicalizes Others
Washington has an abundance of information about the group's ideology, targets, and media campaigns, but the challenge lies in figuring out what to do with all the data, both strategically and militarily.
در باب تعطیلی "ارج"
بعضی جملات ساده را باید بارها خواند تا عمقشان را فهمید، این جمله حضرت را به ویژه هواداران تولید داخل چند بار بخوانند: مصرف تنها هدف و غایت تولید است.
کانال راهبرد
@RahbordChannel
بعضی جملات ساده را باید بارها خواند تا عمقشان را فهمید، این جمله حضرت را به ویژه هواداران تولید داخل چند بار بخوانند: مصرف تنها هدف و غایت تولید است.
کانال راهبرد
@RahbordChannel
حمایت از بقالی، نه به فروشگاه زنجیره ای!
آنها که فیلم های قدیمی ایرانی را می پسندند حتما مجموعه کمدی ماجراهای صمد را هم دیده اند، جوان ساده دل روستایی که عاشق دختر کدخدای ده بود. هر دفعه هم به تور چند شهری از خدا بی خبر می خورد که می خواستند سرش را کلاه بگذارند، از آنجا که صفا و انسونیت همیشه پیروز است! در نهایت شهرنشینان خبیث ناکام می ماندند و صمد آقا پیروز ماجرا بود. این میان یک شخصیت شهری-روستایی به نام عین الله هم بود که رقیب عشقی صمد به شمار می رفت.
این تحسین زندگی ساده و روح پاک روستایی پدیده ای رایج در سال های پیش از انقلاب بود، مردمی که در مدتی کوتاه با پول نفت پیشرفت مادی عجیبی را تجربه کرده بودند، توان تحمل این تغییرات سریع را نداشتند، روستایی نبودند، ولی هنوز شهری هم نشده بودند، انسان فراموشکار است و یاد دوران پرصفای گذشته و آرامش آن! رهایشان نمی کرد. شاه خودکامه هم فکر می کرد با آبیاری کشور با نفت می شود یکشبه به دروازه تمدن رسید. احتمالا فکرش این بود که چند هزار سال تاریخ که داریم، فقط اگر عایدات نفت بیاید و رعایا یاری کنند، می شود مملکت را متمدن کرد.
فحش دادن به زندگی شهری و مدرن و ستایش رمانتیک دوران قدیم آن روزها نشان روشنفکری بود. این مضمون میان فیلم فارسی ها کم نبود که جوانکی ساده دل از روستا به شهر می آید و تجمل، کثافت و گناه شهری ها دلش را می زند و با دلی شکسته به دهاتش بر می گردد. در نوشته های به اصطلاح روشنفکران آن دوره هم می شد این را دید. صمد نشان پاکی و روح روستایی بود و عین الله ادمی "شهرزده" که نه این وری بود و نه آن وری! (معادل همین غربزده که برخی الان می گویند). حرف هم این بود که باید به "خویشتن" خود برگردیم!
اما واقعیت البته چیز دیگری بود، دکتر مردیها به درستی جایی نوشته است:
"در ادبیات خیانتکار جریان های مسلط روشنفکری، همه مفاسد روستا زیر سر کسانی است که از شهر به آنجا می آیند؛ مگر البته آقا معلمی که کتاب های آگاهی بخش برایشان می برد تا آگاه و مبارز شوند و بدانند تمام ثروتشان را چه کسانی غارت کرده اند! اخر کدام ثروت؟ تیفوس و خوره و خاک و فقر و جهل؟"
اما این بیماری انگار هنوز درمان نشده است، دیدم اخیرا متنی در تلگرام این طرف و آن طرف می شود که در داستانی خیالی از بدی فروشگاه های زنجیره ای می گوید و اینکه با به وجود آمدن یک فروشگاه مدرن و کارآمد، بقالی عباس آقا و پارچه فروشی حسین آقا نابود می شود و آن صفا و محبت سابق اهل محل از بین می رود و پس از مدتی همه به خاک سیاه می نشینند. احتمالا منظور از این داستان سرایی ها "حمایت از تولید داخل" و "وطن پرستی" و این قبیل دلایل است.
اما به نظرتان این تعبیرها آشنا نیست؟ تکرار همان حرف ها از دوران پرصفای گذشته نیست؟ واقع آن صفا و صمیمیت ادعایی اهل محل هیچوقت وجود داشته است؟ اگر اهل محل یاری کنند و از آن فروشگاه نخرند، پول بیشتری خرج کنند و عباس آقا و حسین آقا را حمایت کنند، قرار است چه تحولی رخ دهد؟ آن دو کاسب حبیب الله به خاطر این حمایت به فکر ابداع و نواوری و انساندوستی می افتند؟ نه!
رمانتیک نباشید، دنیا کارتون نیست، جلوی چرخ زمان نمی توان ایستاد، رقابت و بازار از بزرگترین ابداعات بشرند و گذشته پرصلح و صفا و آرامش روستایی قدیم هم هیچ وقت وجود نداشته است، ما بیش از احساس نیازمند واقع بینی هستیم!
کانال راهبرد
@Rahbordchannel
آنها که فیلم های قدیمی ایرانی را می پسندند حتما مجموعه کمدی ماجراهای صمد را هم دیده اند، جوان ساده دل روستایی که عاشق دختر کدخدای ده بود. هر دفعه هم به تور چند شهری از خدا بی خبر می خورد که می خواستند سرش را کلاه بگذارند، از آنجا که صفا و انسونیت همیشه پیروز است! در نهایت شهرنشینان خبیث ناکام می ماندند و صمد آقا پیروز ماجرا بود. این میان یک شخصیت شهری-روستایی به نام عین الله هم بود که رقیب عشقی صمد به شمار می رفت.
این تحسین زندگی ساده و روح پاک روستایی پدیده ای رایج در سال های پیش از انقلاب بود، مردمی که در مدتی کوتاه با پول نفت پیشرفت مادی عجیبی را تجربه کرده بودند، توان تحمل این تغییرات سریع را نداشتند، روستایی نبودند، ولی هنوز شهری هم نشده بودند، انسان فراموشکار است و یاد دوران پرصفای گذشته و آرامش آن! رهایشان نمی کرد. شاه خودکامه هم فکر می کرد با آبیاری کشور با نفت می شود یکشبه به دروازه تمدن رسید. احتمالا فکرش این بود که چند هزار سال تاریخ که داریم، فقط اگر عایدات نفت بیاید و رعایا یاری کنند، می شود مملکت را متمدن کرد.
فحش دادن به زندگی شهری و مدرن و ستایش رمانتیک دوران قدیم آن روزها نشان روشنفکری بود. این مضمون میان فیلم فارسی ها کم نبود که جوانکی ساده دل از روستا به شهر می آید و تجمل، کثافت و گناه شهری ها دلش را می زند و با دلی شکسته به دهاتش بر می گردد. در نوشته های به اصطلاح روشنفکران آن دوره هم می شد این را دید. صمد نشان پاکی و روح روستایی بود و عین الله ادمی "شهرزده" که نه این وری بود و نه آن وری! (معادل همین غربزده که برخی الان می گویند). حرف هم این بود که باید به "خویشتن" خود برگردیم!
اما واقعیت البته چیز دیگری بود، دکتر مردیها به درستی جایی نوشته است:
"در ادبیات خیانتکار جریان های مسلط روشنفکری، همه مفاسد روستا زیر سر کسانی است که از شهر به آنجا می آیند؛ مگر البته آقا معلمی که کتاب های آگاهی بخش برایشان می برد تا آگاه و مبارز شوند و بدانند تمام ثروتشان را چه کسانی غارت کرده اند! اخر کدام ثروت؟ تیفوس و خوره و خاک و فقر و جهل؟"
اما این بیماری انگار هنوز درمان نشده است، دیدم اخیرا متنی در تلگرام این طرف و آن طرف می شود که در داستانی خیالی از بدی فروشگاه های زنجیره ای می گوید و اینکه با به وجود آمدن یک فروشگاه مدرن و کارآمد، بقالی عباس آقا و پارچه فروشی حسین آقا نابود می شود و آن صفا و محبت سابق اهل محل از بین می رود و پس از مدتی همه به خاک سیاه می نشینند. احتمالا منظور از این داستان سرایی ها "حمایت از تولید داخل" و "وطن پرستی" و این قبیل دلایل است.
اما به نظرتان این تعبیرها آشنا نیست؟ تکرار همان حرف ها از دوران پرصفای گذشته نیست؟ واقع آن صفا و صمیمیت ادعایی اهل محل هیچوقت وجود داشته است؟ اگر اهل محل یاری کنند و از آن فروشگاه نخرند، پول بیشتری خرج کنند و عباس آقا و حسین آقا را حمایت کنند، قرار است چه تحولی رخ دهد؟ آن دو کاسب حبیب الله به خاطر این حمایت به فکر ابداع و نواوری و انساندوستی می افتند؟ نه!
رمانتیک نباشید، دنیا کارتون نیست، جلوی چرخ زمان نمی توان ایستاد، رقابت و بازار از بزرگترین ابداعات بشرند و گذشته پرصلح و صفا و آرامش روستایی قدیم هم هیچ وقت وجود نداشته است، ما بیش از احساس نیازمند واقع بینی هستیم!
کانال راهبرد
@Rahbordchannel
این حوالی واقعا چه خبر است؟
اوضاع ما گویا شباهت غریبی با همسایه شمالی مان دارد، نزدیکی سیاسی ما با آنها بی دلیل نیست. اشپیگل با یک فیلسوف و سیاستمدار روس مصاحبه کرده است، بخش های از آن را آورده ام، حیرت آور است:
💡روس ها تمایل داشته و دارند که با استانداردهای غربی زندگی کنند: رفاه، یک خانه ی مرتب، سفر بدون محدودیت و حق برابری حقوق. پس به ارزش‌های غربی باور دارند، فقط ارزش آزادی‌های فردی را نمی شناسند. الان هم مثل گذشته مرتب در گوش شان می‌خوانند که مصالح ملی اولویت دارد و نیاز فردی آنقدرها هم مهم نیست، چون در درجه ی او هر انسان روس باید یک میهن پرست از جان گذشته باشد، چون از قرار دوباره دشمنان، روسیه را محاصره کرده و او تک و تنها مانده است. خیلی‌ها هم به تئوری دروغینی باور دارند که ادعا می‌کند، باید به فرهنگ خاص روسی بازگشت که در آن مادیات و آزادی فردی نقش مهمی ندارند و به جایش خدا، میهن و خانواده ارزشمندند.
💡روسیه دچار کمبود واقع‌گرایی ست. حق طلبی در ذهنش نهادینه نشده، برایشان تقسیم ثروت بسیار مهم‌تر از تولید ثروت است و از همه بدتر اینکه مردم نمی‌توانند دلیل بدبختی خودشان را تجزیه و تحلیل کنند. روسها همیشه اشتباهات را از چشم دیگران می‌بینند و نه در خودشان.
💡تراژدی امروز روسیه این است که غرب را ظاهراً برای بی اعتقادی و کنار گذاشتن ارزش‌های سنتی محکوم می‌کند، اما خود اعتقادی به اصول اولیه ی مسیحیت ندارد.
💡پناهندگانی هم که از خاورمیانه فرار می‌کنند، به سراغ ما نمی آیند . حرفهایی که درباره ی تمدن روسی که در آن مادیات در درجه ی اول قرار ندارد، گفته می‌شود، چرند است. پیشترها می‌خواستیم به خلق های دنیا نشان بدهیم که چطور کمونیسم می‌سازند و حالا ادعا می‌کنیم: ما مردم منتخب پروردگاریم که باید دنیایی ضدغرب را بر اساس حیثیت ملی و شهامت پایه گذاری کنیم. اما ما به راستی چیز جدیدی نمی سازیم، کسی در دنیا راجع به دست آوردهای روسیه حرفی نمی زند.
💡ما نیمی از زمین‌های زراعتی دنیا را با خاک سیاه و حاصل‌خیز در اختیار داریم و هنوز نمی‌توانیم مردم خودمان را سیر کنیم. لاوروف وزیر امور خارجه از مردم می‌خواهد که کمربندها را سفت تر ببندند. اما می‌بینیم که آمریکا از نظر اقتصادی چهارده بار از روسیه قوی‌تر است.
http://goo.gl/lGwzJc
کانال راهبرد
@RahbordChannel
اوضاع ما گویا شباهت غریبی با همسایه شمالی مان دارد، نزدیکی سیاسی ما با آنها بی دلیل نیست. اشپیگل با یک فیلسوف و سیاستمدار روس مصاحبه کرده است، بخش های از آن را آورده ام، حیرت آور است:
💡روس ها تمایل داشته و دارند که با استانداردهای غربی زندگی کنند: رفاه، یک خانه ی مرتب، سفر بدون محدودیت و حق برابری حقوق. پس به ارزش‌های غربی باور دارند، فقط ارزش آزادی‌های فردی را نمی شناسند. الان هم مثل گذشته مرتب در گوش شان می‌خوانند که مصالح ملی اولویت دارد و نیاز فردی آنقدرها هم مهم نیست، چون در درجه ی او هر انسان روس باید یک میهن پرست از جان گذشته باشد، چون از قرار دوباره دشمنان، روسیه را محاصره کرده و او تک و تنها مانده است. خیلی‌ها هم به تئوری دروغینی باور دارند که ادعا می‌کند، باید به فرهنگ خاص روسی بازگشت که در آن مادیات و آزادی فردی نقش مهمی ندارند و به جایش خدا، میهن و خانواده ارزشمندند.
💡روسیه دچار کمبود واقع‌گرایی ست. حق طلبی در ذهنش نهادینه نشده، برایشان تقسیم ثروت بسیار مهم‌تر از تولید ثروت است و از همه بدتر اینکه مردم نمی‌توانند دلیل بدبختی خودشان را تجزیه و تحلیل کنند. روسها همیشه اشتباهات را از چشم دیگران می‌بینند و نه در خودشان.
💡تراژدی امروز روسیه این است که غرب را ظاهراً برای بی اعتقادی و کنار گذاشتن ارزش‌های سنتی محکوم می‌کند، اما خود اعتقادی به اصول اولیه ی مسیحیت ندارد.
💡پناهندگانی هم که از خاورمیانه فرار می‌کنند، به سراغ ما نمی آیند . حرفهایی که درباره ی تمدن روسی که در آن مادیات در درجه ی اول قرار ندارد، گفته می‌شود، چرند است. پیشترها می‌خواستیم به خلق های دنیا نشان بدهیم که چطور کمونیسم می‌سازند و حالا ادعا می‌کنیم: ما مردم منتخب پروردگاریم که باید دنیایی ضدغرب را بر اساس حیثیت ملی و شهامت پایه گذاری کنیم. اما ما به راستی چیز جدیدی نمی سازیم، کسی در دنیا راجع به دست آوردهای روسیه حرفی نمی زند.
💡ما نیمی از زمین‌های زراعتی دنیا را با خاک سیاه و حاصل‌خیز در اختیار داریم و هنوز نمی‌توانیم مردم خودمان را سیر کنیم. لاوروف وزیر امور خارجه از مردم می‌خواهد که کمربندها را سفت تر ببندند. اما می‌بینیم که آمریکا از نظر اقتصادی چهارده بار از روسیه قوی‌تر است.
http://goo.gl/lGwzJc
کانال راهبرد
@RahbordChannel
در باب فقر و بلاهت
کاوه گلستان چند سالی پیش از انقلاب کاری شجاعانه کرد و پروژه عکاسی از زنان "قلعه" (شهر نو) را انجام داد. هنوز اینجا و آنجا عکس هایش را می شود پیدا کرد. آن عکس های بسیار غم انگیز اند، اگر اشتباه نکنم همسر گلستان خاطره ای را نقل می کرد که در صحبت با زنان "قلعه" وقتی آنها را خانم خطاب می کردند، از خجالت قرمز می شدند، زیرا کسی آنها را تا الان خانم صدا نکرده بود. عکس های سیاه و سفید زنانی را نشان می دهد با ظاهری غریب و گروتسک که انگار از دنیایی دیگر به تو زل زده اند، از قرار زنانی عمدتا روستایی بودند که فقر آنها را به این روز انداخته بود.
واشینگتن پست از محله ای مشابه در بنگلادش گزارشی تصویری تهیه کرده است، این عکس ها رنگی است، ولی این تفاوتی در غم انگیز بودنشان ایجاد نکرده است، نوشته است دختران از حدود 12 تا 14 سالگی وارد این محله می شوند، محله ای که دور تادورش را دیوار کشیده اند. اینجا هم قوانین خودش را دارد، چنانکه می شود انتظار داشت زنان تازه وارد به این محله به رئیس خود بدهکارند و در ابتدا باید قرض هایشان را بپردازند که از یک تا پنج سال طول می کشد. بعد به اصطلاح "مستقل" می شوند و می توانند پول برای خودشان نگه دارند و حتی از محله خارج شوند. اما بعید است با این "داغ ننگ" در کشوری مسلمان آن بیرون بهشت در انتظار آنها باشد، بسیاری از آنها می مانند و مخارج خانواده شان را تامین می کنند. (لینک را می توانید با فیلترشکن ببینید).
عجیب نیست ادعا کنیم علت اصلی این مصیبت ها فقر است. هرچند شاید هیچگاه نتوان به طور کامل از شر فقر رها شد، ولی باز پیشرفت بشر در این چند دهه اخیر از هر دوره ای بهتر بوده است و در 2015 تعداد جمعیت زیر فقر مطلق جهان به کمتر از ده درصد رسید. یکی از دوستان فرهیخته ساکن آلمان امروز متنی نوشته بود متناسب با اوضاع ما و در وصف برخی از هواداران ضعفا:
"فقر و فلاکت را زمانی می توان مهار کرد که انباشت سرمایه به ما قدرت و «امکان» مهار کردن آن را بدهد .... اینکه برای مهار کردن فقر و فلاکت و ایجاد رفاه عمومی نیاز به انباشت سرمایه است و انباشت سرمایه جز از طریق کاپیتالیسم صنعتی (تولیدی)، مالی و تجارت آزاد به دست نمی آید، چیزی است که هر شعور متعارفی درک می کند، جز ذهن فلج روشنفکر جهان سومی (و دنباله روهایش) که ایدئولوژی تباهش کرده است"
https://goo.gl/GrOFzV
کانال راهبرد
@RahbordChannel
کاوه گلستان چند سالی پیش از انقلاب کاری شجاعانه کرد و پروژه عکاسی از زنان "قلعه" (شهر نو) را انجام داد. هنوز اینجا و آنجا عکس هایش را می شود پیدا کرد. آن عکس های بسیار غم انگیز اند، اگر اشتباه نکنم همسر گلستان خاطره ای را نقل می کرد که در صحبت با زنان "قلعه" وقتی آنها را خانم خطاب می کردند، از خجالت قرمز می شدند، زیرا کسی آنها را تا الان خانم صدا نکرده بود. عکس های سیاه و سفید زنانی را نشان می دهد با ظاهری غریب و گروتسک که انگار از دنیایی دیگر به تو زل زده اند، از قرار زنانی عمدتا روستایی بودند که فقر آنها را به این روز انداخته بود.
واشینگتن پست از محله ای مشابه در بنگلادش گزارشی تصویری تهیه کرده است، این عکس ها رنگی است، ولی این تفاوتی در غم انگیز بودنشان ایجاد نکرده است، نوشته است دختران از حدود 12 تا 14 سالگی وارد این محله می شوند، محله ای که دور تادورش را دیوار کشیده اند. اینجا هم قوانین خودش را دارد، چنانکه می شود انتظار داشت زنان تازه وارد به این محله به رئیس خود بدهکارند و در ابتدا باید قرض هایشان را بپردازند که از یک تا پنج سال طول می کشد. بعد به اصطلاح "مستقل" می شوند و می توانند پول برای خودشان نگه دارند و حتی از محله خارج شوند. اما بعید است با این "داغ ننگ" در کشوری مسلمان آن بیرون بهشت در انتظار آنها باشد، بسیاری از آنها می مانند و مخارج خانواده شان را تامین می کنند. (لینک را می توانید با فیلترشکن ببینید).
عجیب نیست ادعا کنیم علت اصلی این مصیبت ها فقر است. هرچند شاید هیچگاه نتوان به طور کامل از شر فقر رها شد، ولی باز پیشرفت بشر در این چند دهه اخیر از هر دوره ای بهتر بوده است و در 2015 تعداد جمعیت زیر فقر مطلق جهان به کمتر از ده درصد رسید. یکی از دوستان فرهیخته ساکن آلمان امروز متنی نوشته بود متناسب با اوضاع ما و در وصف برخی از هواداران ضعفا:
"فقر و فلاکت را زمانی می توان مهار کرد که انباشت سرمایه به ما قدرت و «امکان» مهار کردن آن را بدهد .... اینکه برای مهار کردن فقر و فلاکت و ایجاد رفاه عمومی نیاز به انباشت سرمایه است و انباشت سرمایه جز از طریق کاپیتالیسم صنعتی (تولیدی)، مالی و تجارت آزاد به دست نمی آید، چیزی است که هر شعور متعارفی درک می کند، جز ذهن فلج روشنفکر جهان سومی (و دنباله روهایش) که ایدئولوژی تباهش کرده است"
https://goo.gl/GrOFzV
کانال راهبرد
@RahbordChannel
Washington Post
Heartbreaking photos show what it’s like living in a walled city of a brothel
Photographer Sandra Hoyn visits the 200-year-old Kandapara brothel in Bangladesh.
در باب روانشناسی یک افتضاح سیاسی
استالین زمانی گفته بود مرگ یک نفر فاجعه است، ولی مردن یک میلیون نفر فقط آمار است! حرف جالبی است، اهالی روان شناسی گویا به این پدیده می گویند "فروپاشی شفقت"، شاید بشود گفت مهربانی و دلسوزی هم منبعی است محدود و انسان اقتصادی می تواند آن را برای تعداد اندکی خرج کند.
به نظرم رسید این افتضاح حقوق های بالا را هم از این منظر ببینیم، سطح تحمل فساد مردم در کشور آریایی اسلامی ما پایین نیست، در مملکتی که برای 1000 چوق مردم به جان هم می افتند، گوش ها به شنیدن سه هزار میلیارد تومان عادت کرده است. اما به واقع چقدر از مردم درکی از این میزان پول دارند؟ بعید است عده زیادی بدانند از چه مبلغی حرف می زنند. تعداد صفرها از حدی که بیشتر شد، حساب از دست فرد می رود، شاید این همان جایی است که کمیت کیفیت را دگرگون می کند. باری، نکته ام چیز دیگری است.
دلواپس، منتقد دولت یا اسمشان را هرچه بگذارید، در قضیه اخیر بسیار هوشمندانه عمل کردند. به جای آنکه دنبال رو کردن فساد چند هزار میلیاردی دیگری باشند که احتمالا چندان کسی را تکان نمی دهد، از اعداد کمتر ولی موثرتری استفاده کردند. عده بسیاری بیشتری می توانند بزرگی واقعی ماهانه پنجاه میلیون تومان را متصور شوند و حجم لفت و لیس را دریابند. تصور 50 برابر حقوق ماهانه برای یک کارگر زحمتکش بسیار ساده تر و ملموس تر از چند هزار میلیارد تومان پول بی زبان است، ارقامی چنان بالا برای او چیزی جز یک آمار نیست به ویژه که دیگر حساسیت هم به آنها ندارد.
چنین افتضاح هایی البته همه جا رخ می دهد، چند سال پیش هم در ایالات متحده و کالیفرنیا نمونه ای مشابه را شاهد بودیم که از قضا آنجا هم یکی از مقامات دولتی مذکور ادعا می کرد حقوق دریافتی اش در مقابل پولی که می توانست در بخش خصوصی در بیاورد چیزی نیست! با این حال پاسخ به اینکه در مملکت بلا خیز ما باید چنین مبالغی پرداخت شود یا نه کار ساده ای نیست، کسانی می گویند باز خدا اموات مدیر فوق الذکر را رحمت کند که دریافتی اش جایی رسمی ثبت می شد. اهل بخیه می دانند خیلی کار دشواری نیست از دولت خدمتگزار مواجب مستضعف پسند بگیری و پولت را از جایی دیگر درآوری که کسی هم خبردار نشود، این نوع ترفندها در مملکت گل و بلبل سابقه طولانی دارد.
باید به خاطر این حمله موثر و هوشمندانه به مخالفان دولت تبریک گفت، احسنت!
https://goo.gl/ZAMnNL
کانال راهبرد
@RahbordChannel
استالین زمانی گفته بود مرگ یک نفر فاجعه است، ولی مردن یک میلیون نفر فقط آمار است! حرف جالبی است، اهالی روان شناسی گویا به این پدیده می گویند "فروپاشی شفقت"، شاید بشود گفت مهربانی و دلسوزی هم منبعی است محدود و انسان اقتصادی می تواند آن را برای تعداد اندکی خرج کند.
به نظرم رسید این افتضاح حقوق های بالا را هم از این منظر ببینیم، سطح تحمل فساد مردم در کشور آریایی اسلامی ما پایین نیست، در مملکتی که برای 1000 چوق مردم به جان هم می افتند، گوش ها به شنیدن سه هزار میلیارد تومان عادت کرده است. اما به واقع چقدر از مردم درکی از این میزان پول دارند؟ بعید است عده زیادی بدانند از چه مبلغی حرف می زنند. تعداد صفرها از حدی که بیشتر شد، حساب از دست فرد می رود، شاید این همان جایی است که کمیت کیفیت را دگرگون می کند. باری، نکته ام چیز دیگری است.
دلواپس، منتقد دولت یا اسمشان را هرچه بگذارید، در قضیه اخیر بسیار هوشمندانه عمل کردند. به جای آنکه دنبال رو کردن فساد چند هزار میلیاردی دیگری باشند که احتمالا چندان کسی را تکان نمی دهد، از اعداد کمتر ولی موثرتری استفاده کردند. عده بسیاری بیشتری می توانند بزرگی واقعی ماهانه پنجاه میلیون تومان را متصور شوند و حجم لفت و لیس را دریابند. تصور 50 برابر حقوق ماهانه برای یک کارگر زحمتکش بسیار ساده تر و ملموس تر از چند هزار میلیارد تومان پول بی زبان است، ارقامی چنان بالا برای او چیزی جز یک آمار نیست به ویژه که دیگر حساسیت هم به آنها ندارد.
چنین افتضاح هایی البته همه جا رخ می دهد، چند سال پیش هم در ایالات متحده و کالیفرنیا نمونه ای مشابه را شاهد بودیم که از قضا آنجا هم یکی از مقامات دولتی مذکور ادعا می کرد حقوق دریافتی اش در مقابل پولی که می توانست در بخش خصوصی در بیاورد چیزی نیست! با این حال پاسخ به اینکه در مملکت بلا خیز ما باید چنین مبالغی پرداخت شود یا نه کار ساده ای نیست، کسانی می گویند باز خدا اموات مدیر فوق الذکر را رحمت کند که دریافتی اش جایی رسمی ثبت می شد. اهل بخیه می دانند خیلی کار دشواری نیست از دولت خدمتگزار مواجب مستضعف پسند بگیری و پولت را از جایی دیگر درآوری که کسی هم خبردار نشود، این نوع ترفندها در مملکت گل و بلبل سابقه طولانی دارد.
باید به خاطر این حمله موثر و هوشمندانه به مخالفان دولت تبریک گفت، احسنت!
https://goo.gl/ZAMnNL
کانال راهبرد
@RahbordChannel
Wikipedia
City of Bell scandal
The Bell scandal involved the misappropriation of public funds in Bell, California, United States, over a period of several years in the late 2000s. In July 2010, the Los Angeles Times published an investigative article on possible malfeasance in the neighboring…
از کرمان تا بلژیک!
امروز در خبرها آمد بود که متاسفانه سربازان جوان پادگان 05 کرمان که در حال برگشت به شهرهایشان بودند در تصادف اتوبوس کشته شدند، خبر غم انگیزی بود و پیامد آن دوباره بحث های قبلی درباره ضرورت تغییر در خدمت سربازی بالا گرفت.
پیشینه خدمت سربازی همگانی اگر اشتباه نکنم به دوران رضا شاه می رسد که با دغدغه ملت سازی همه را ملزم به گذارندن دوره سربازی کرد و نوعی بوروکراسی نظامی برای دفاع از ایران شکل داد، بماند که البته حرف و حدیث درباره اثربخشی آن کم نبود. بعدها نیز همچنان قضیه ادامه پیدا کرد و به ویژه کسانی با توجه به تجربه جنگ هشت ساله هنوز سربازی همگانی را لازم می شمارند. با این حال به ویژه این روزها مطالبه تغییر در شکل فعلی سربازی مطرح می شود و در پرونده ای در دنیای اقتصاد صاحبنظرانی به آن پرداختند که همه در ضرورت تغییر متفق القول بودند.
از منظر اقتصادی شاید بتوان گفت وقتی امروزه حتی ورزش را هم نمی توان غیرحرفه ای پیش برد، خطاست که انتظار داشته باشیم قدیمی ترین و ضروری ترین مهارت بشر یعنی هنر جنگ در دوران الکترونیک و اتم به صورت عشقی کنونی جلو برود ("هنر جنگ" نام کتابی از حضرت ماکیاولی هم هست). آگاهان به هزینه های اقتصادی و ناکارآمدی وضعیت کنونی اشاره کرده اند و کسانی هم دلایلی در دفاع از آن ارائه می دهند، باری، اجازه دهید یک نگاه اتریشی/لیبرتارین را در پیوند با این قضیه امنیت و دفاع مطرح کنم.
می گویند وظیفه اصلی دولت مدرن حفظ امنیت کشور و دفاع از آن است، این قضیه کجا بیش از حد بارز می شود؟ در حوادث تروریستی مانند آنچه در فرودگاه بلژیک اتفاق افتاد. واکنش دولت ها در این موارد بسیار جالب است، آنها معمولا تقاضای منابع بیشتر و اختیار بالاتر برای دور کردن خطر می کنند و با توجه به جو روانی به وجود آمده و "شرایط حساس کنونی" ادعا می کنند که برای تامین امنیت باید کنترل بیشتری روی اوضاع داشته باشند و بودجه بیشتری صرف کنند. همینجا صبر کنید! تفاوت عمل دولت ها و بخش خصوصی را می بینید؟
در بازار آزاد و رقابتی وقتی از کیفیت کالایی راضی نیستید، اعتراض می کنید، پولتان را پس می گیرید و دیگر از آن فروشنده خرید نمی کنید. حال فرض کنید این کالا "تامین امنیت" است، در مورد دولت ها پس گرفتنی در کار نیست، حال که قیمت (مالیات) را پرداخت کرده اید و از قضا کیفیت محصول هم بد بوده است، باز مجبورید برای خرید همان کالا قیمت بالاتری پرداخت کنید!
شاید آزمایش ذهنی جالبی باشد که فکر کنیم اگر روزی یک کالای عمومی مانند تامین امنیت یک سرزمین را به "بخش خصوصی" بسپاریم، چه خواهد شد. حالا بیشتر شبیه تخیل است، ولی شاید روزی محقق شد. والله اعلم 😊
کانال راهبرد
@RahbordChannel
امروز در خبرها آمد بود که متاسفانه سربازان جوان پادگان 05 کرمان که در حال برگشت به شهرهایشان بودند در تصادف اتوبوس کشته شدند، خبر غم انگیزی بود و پیامد آن دوباره بحث های قبلی درباره ضرورت تغییر در خدمت سربازی بالا گرفت.
پیشینه خدمت سربازی همگانی اگر اشتباه نکنم به دوران رضا شاه می رسد که با دغدغه ملت سازی همه را ملزم به گذارندن دوره سربازی کرد و نوعی بوروکراسی نظامی برای دفاع از ایران شکل داد، بماند که البته حرف و حدیث درباره اثربخشی آن کم نبود. بعدها نیز همچنان قضیه ادامه پیدا کرد و به ویژه کسانی با توجه به تجربه جنگ هشت ساله هنوز سربازی همگانی را لازم می شمارند. با این حال به ویژه این روزها مطالبه تغییر در شکل فعلی سربازی مطرح می شود و در پرونده ای در دنیای اقتصاد صاحبنظرانی به آن پرداختند که همه در ضرورت تغییر متفق القول بودند.
از منظر اقتصادی شاید بتوان گفت وقتی امروزه حتی ورزش را هم نمی توان غیرحرفه ای پیش برد، خطاست که انتظار داشته باشیم قدیمی ترین و ضروری ترین مهارت بشر یعنی هنر جنگ در دوران الکترونیک و اتم به صورت عشقی کنونی جلو برود ("هنر جنگ" نام کتابی از حضرت ماکیاولی هم هست). آگاهان به هزینه های اقتصادی و ناکارآمدی وضعیت کنونی اشاره کرده اند و کسانی هم دلایلی در دفاع از آن ارائه می دهند، باری، اجازه دهید یک نگاه اتریشی/لیبرتارین را در پیوند با این قضیه امنیت و دفاع مطرح کنم.
می گویند وظیفه اصلی دولت مدرن حفظ امنیت کشور و دفاع از آن است، این قضیه کجا بیش از حد بارز می شود؟ در حوادث تروریستی مانند آنچه در فرودگاه بلژیک اتفاق افتاد. واکنش دولت ها در این موارد بسیار جالب است، آنها معمولا تقاضای منابع بیشتر و اختیار بالاتر برای دور کردن خطر می کنند و با توجه به جو روانی به وجود آمده و "شرایط حساس کنونی" ادعا می کنند که برای تامین امنیت باید کنترل بیشتری روی اوضاع داشته باشند و بودجه بیشتری صرف کنند. همینجا صبر کنید! تفاوت عمل دولت ها و بخش خصوصی را می بینید؟
در بازار آزاد و رقابتی وقتی از کیفیت کالایی راضی نیستید، اعتراض می کنید، پولتان را پس می گیرید و دیگر از آن فروشنده خرید نمی کنید. حال فرض کنید این کالا "تامین امنیت" است، در مورد دولت ها پس گرفتنی در کار نیست، حال که قیمت (مالیات) را پرداخت کرده اید و از قضا کیفیت محصول هم بد بوده است، باز مجبورید برای خرید همان کالا قیمت بالاتری پرداخت کنید!
شاید آزمایش ذهنی جالبی باشد که فکر کنیم اگر روزی یک کالای عمومی مانند تامین امنیت یک سرزمین را به "بخش خصوصی" بسپاریم، چه خواهد شد. حالا بیشتر شبیه تخیل است، ولی شاید روزی محقق شد. والله اعلم 😊
کانال راهبرد
@RahbordChannel
ما یه مشت سربازیم جون به کف!
گفته می شود در نیمه دوم قرن 18 زمین لرزه ای در لیسبون پایتخت پرتغال روی داد و بنا به گفته ها از ده هزار تا 100 هزار نفر هم کشته داد، آن را یکی از مرگبارترین زلزله ها دانسته اند. گفته اند این زمین لرزه بزرگ اوضاع امپراتوری استعمارگر پرتغال را تغییر داد. اما این واقعه اهمیتی فلسفی هم داشته است، کسانی بر روال رایج آن دوران این را مشیت الهی دانستند و گفتند این سزای ناسپاسی بندگان از امر پدر آسمانی و قانون الهی است و این عین عدالت است. اما آن طرف، ولتر بزرگ این دیدگاه را به نقدی ویرانگر گرفت و گفت پدران روحانی، باید در عدالتی الهی که از مسیر زندگی ده ها هزار نفر می گذرد تردید کرد، جهانی که در آن زندگی می کنیم بر خلاف باور شمایان بهترین جهان ممکن نیست، می شود و باید تغییرش داد، در این میان همه چیز را نباید به پای پدر آسمانی نوشت، آدم ها هم مسئولند، آنها می توانستند خانه هایی امن تر بسازند، اینکه فقط دست طبیعت را محکوم کنیم، گریز از مسئولیت است. (بد نیست حوصله کردید رمان کاندید ولتر را بخوانید که به فارسی هم ترجمه شده است).
اما این چه ربطی به ما و ایران دارد؟ بگذارید یک استفاده ابزاری! از داستان بالا بکنیم. همانطور که می شد زلزله را به دست خداوند و تقدیر حواله داد، در این قضیه اخیر کشته شدن سربازان هم می توان چنین کرد. 19 جوان از بین ما رفته اند، می شود این را به وضع بد راه و تصادف و هزار دلیل ریز و درشت دیگر ربط داد، اما می شود از آن فرصتی برای بهبود زندگی انسان ها بیرون کشید. همه می دانند که این جوان ها در تصادف و به دلیل بازگشت به خانه شان کشته شدند، ولی چرا باید این همه جوان دو سال بین خانه و پادگان در رفت و آمد باشند؟ در کشور ما دو سال از زندگی بسیاری از جوانان تلف (به معنای واقعی این واژه) می شود، نمی توان از جوانان میهن بهتر بهره گرفت؟ تجربه بسیاری از کشورهای دیگر در دسترس است.
این استدلال های به اصطلاح منطقی را که می شنوم که این حوادث ربطی به سربازی ندارد و این عزیزان در جاده ها کشته شدند، به نظرم می رسد حرف درستی است، ولی چرا یک نفر باید اینقدر بین خانه اش و شهر دیگر رفت و آمد کند. محمد قائد جایی گفته است:
"نوشته اند بیل هیكاك، ششلولبندی در غرب آمریكای قرن نوزدهم، بیست سی نفر را با تیر زده بود و قسم ميخورد برای دفاع از خود ناچار شده آن آدمها را بكشد. مردم ميگفتند در درستی این حرف تردید ندارند اما چرا لازم است كسی این همه از خود دفاع كند؟"
http://goo.gl/frXQ3L
کانال راهبرد
@RahbordChannel
گفته می شود در نیمه دوم قرن 18 زمین لرزه ای در لیسبون پایتخت پرتغال روی داد و بنا به گفته ها از ده هزار تا 100 هزار نفر هم کشته داد، آن را یکی از مرگبارترین زلزله ها دانسته اند. گفته اند این زمین لرزه بزرگ اوضاع امپراتوری استعمارگر پرتغال را تغییر داد. اما این واقعه اهمیتی فلسفی هم داشته است، کسانی بر روال رایج آن دوران این را مشیت الهی دانستند و گفتند این سزای ناسپاسی بندگان از امر پدر آسمانی و قانون الهی است و این عین عدالت است. اما آن طرف، ولتر بزرگ این دیدگاه را به نقدی ویرانگر گرفت و گفت پدران روحانی، باید در عدالتی الهی که از مسیر زندگی ده ها هزار نفر می گذرد تردید کرد، جهانی که در آن زندگی می کنیم بر خلاف باور شمایان بهترین جهان ممکن نیست، می شود و باید تغییرش داد، در این میان همه چیز را نباید به پای پدر آسمانی نوشت، آدم ها هم مسئولند، آنها می توانستند خانه هایی امن تر بسازند، اینکه فقط دست طبیعت را محکوم کنیم، گریز از مسئولیت است. (بد نیست حوصله کردید رمان کاندید ولتر را بخوانید که به فارسی هم ترجمه شده است).
اما این چه ربطی به ما و ایران دارد؟ بگذارید یک استفاده ابزاری! از داستان بالا بکنیم. همانطور که می شد زلزله را به دست خداوند و تقدیر حواله داد، در این قضیه اخیر کشته شدن سربازان هم می توان چنین کرد. 19 جوان از بین ما رفته اند، می شود این را به وضع بد راه و تصادف و هزار دلیل ریز و درشت دیگر ربط داد، اما می شود از آن فرصتی برای بهبود زندگی انسان ها بیرون کشید. همه می دانند که این جوان ها در تصادف و به دلیل بازگشت به خانه شان کشته شدند، ولی چرا باید این همه جوان دو سال بین خانه و پادگان در رفت و آمد باشند؟ در کشور ما دو سال از زندگی بسیاری از جوانان تلف (به معنای واقعی این واژه) می شود، نمی توان از جوانان میهن بهتر بهره گرفت؟ تجربه بسیاری از کشورهای دیگر در دسترس است.
این استدلال های به اصطلاح منطقی را که می شنوم که این حوادث ربطی به سربازی ندارد و این عزیزان در جاده ها کشته شدند، به نظرم می رسد حرف درستی است، ولی چرا یک نفر باید اینقدر بین خانه اش و شهر دیگر رفت و آمد کند. محمد قائد جایی گفته است:
"نوشته اند بیل هیكاك، ششلولبندی در غرب آمریكای قرن نوزدهم، بیست سی نفر را با تیر زده بود و قسم ميخورد برای دفاع از خود ناچار شده آن آدمها را بكشد. مردم ميگفتند در درستی این حرف تردید ندارند اما چرا لازم است كسی این همه از خود دفاع كند؟"
http://goo.gl/frXQ3L
کانال راهبرد
@RahbordChannel
old.sharghdaily.ir
روزنامه شرق-
ترومای فاجعه و بیدارشدن از خواب دگماتیسم- پنجشنبه,19 آبان 1390
ترومای فاجعه و بیدارشدن از خواب دگماتیسم- پنجشنبه,19 آبان 1390
اقتصادی, روزنامه شرق,سیاسی,فرهنگی,ورزشی,اجتماعی
رندان در سرزمین چاوز!
قضیه فلاکت ونزوئلا این روزها از کفر ابلیس مشهورتر است و همه می دانند که کار "سوسیالیسم قرن بیست و یکمی" به بحران دستمال توالت هم کشیده است. انصافا این رهبران مردمی را هم نباید دستکم گرفت! کم کاری نیست در قرن بیست و یکم مردم کشورت را در شرف قحطی قرار دهی.
اهل سیاست در آن سرزمین سوسیالیست هرچند زیاد غم خلق می خورند، ولی اوضاع مالی شان اصلا بد نیست. می گویند بسیاری از مقامات "مردمی" ونزوئلا از آنجا که اوضاع مملکت چیزی در حد فاجعه است و آنها هم تقصیرها را گردن امپریالیسم انداخته اند، مجبورند حتی مراعات پوشش خود را بکنند. هرچه باشد خوبیت ندارد، وقتی هر روز نوزادان از کمبود دارو و قطع برق در بیمارستان ها می میرند، اهل قدرت لباس گرانقیمت تن کرده باشند.
باری، بنا به گفته ها یونیفروم نظامی و پیراهن قرمز چاوزی و لباس هایی با نقش پرچم ونزوئلا بین سیاسیون این روزها مد شده است که احتمالا نشاندهنده وفاداری به آرمان های حزب و "مردم" است. اما اهل نظر در ونزوئلا تصمیم گرفتند ساعت های مچی برخی این سیاسیون ساده پوش را بررسی کنند، کاشف به عمل آمد که برخی از این سیاسیون ساده زیست اینقدر وضع مالی شان خوب نیست که مجبورند ساعت رولکس 12 هزار دلاری بخرند! (در تصویر آمده است).
اهالی اقتصاد که مکتب اتریش را مرور می کنند، می دانند که در این نگرش چقدر نگاه بدبینانه نسبت به دولت و سیاست وجود دارد، دلایلی متعددی هم برای این بدبینی ارائه می شود و از جمله ادعا می شود که فضولی و مداخله دولت در فرایند طبیعی بازار علاوه بر اینکه کارایی اقتصادی را پایین می آورد، محصولش فساد و پرورش نورچشمی هاست. به نظر می رسد خیلی هم اشتباه نکرده اند.
http://goo.gl/1ToRVa
کانال راهبرد
@RahbordChannel
قضیه فلاکت ونزوئلا این روزها از کفر ابلیس مشهورتر است و همه می دانند که کار "سوسیالیسم قرن بیست و یکمی" به بحران دستمال توالت هم کشیده است. انصافا این رهبران مردمی را هم نباید دستکم گرفت! کم کاری نیست در قرن بیست و یکم مردم کشورت را در شرف قحطی قرار دهی.
اهل سیاست در آن سرزمین سوسیالیست هرچند زیاد غم خلق می خورند، ولی اوضاع مالی شان اصلا بد نیست. می گویند بسیاری از مقامات "مردمی" ونزوئلا از آنجا که اوضاع مملکت چیزی در حد فاجعه است و آنها هم تقصیرها را گردن امپریالیسم انداخته اند، مجبورند حتی مراعات پوشش خود را بکنند. هرچه باشد خوبیت ندارد، وقتی هر روز نوزادان از کمبود دارو و قطع برق در بیمارستان ها می میرند، اهل قدرت لباس گرانقیمت تن کرده باشند.
باری، بنا به گفته ها یونیفروم نظامی و پیراهن قرمز چاوزی و لباس هایی با نقش پرچم ونزوئلا بین سیاسیون این روزها مد شده است که احتمالا نشاندهنده وفاداری به آرمان های حزب و "مردم" است. اما اهل نظر در ونزوئلا تصمیم گرفتند ساعت های مچی برخی این سیاسیون ساده پوش را بررسی کنند، کاشف به عمل آمد که برخی از این سیاسیون ساده زیست اینقدر وضع مالی شان خوب نیست که مجبورند ساعت رولکس 12 هزار دلاری بخرند! (در تصویر آمده است).
اهالی اقتصاد که مکتب اتریش را مرور می کنند، می دانند که در این نگرش چقدر نگاه بدبینانه نسبت به دولت و سیاست وجود دارد، دلایلی متعددی هم برای این بدبینی ارائه می شود و از جمله ادعا می شود که فضولی و مداخله دولت در فرایند طبیعی بازار علاوه بر اینکه کارایی اقتصادی را پایین می آورد، محصولش فساد و پرورش نورچشمی هاست. به نظر می رسد خیلی هم اشتباه نکرده اند.
http://goo.gl/1ToRVa
کانال راهبرد
@RahbordChannel
چرا در ایران قحطی رخ نداد؟
پیشتر هم نوشته ام که گریختن از "قانون" گاه می تواند بهترین حرکت ممکن باشد، چنانکه در آمریکای سه قرن پیش که مستعمره بریتانیا بود و طبق "قانون" مجبور بود مواد خام را فقط به بریتانیا صادر و در ازای آن محصولات نهایی را وارد کند، "قانون" شکنی موجب خیر شد. آسان گیری و "فساد" متصدیان بریتانیایی و دور زدن "قانون" باعث شد اهالی ینگه دنیا رشد اقتصادی خوبی داشته باشند.
تصادفی چشمم به مصاحبه ای از دو متفکر ارجمند خورد، در جایی از آن مصاحبه به یک نکته اساسی اشاره می شود:
"[دلیل اینکه] ایران، به رغم تجربه اقتصاد دولتی و نظامی دوره سال‌های جنگ، چنان قحطی‌هایی که اردوگاه سوسیالیسم تجربه کرد و موجب نابودی ده‌ها میلیون نفر در چین و شوروی شد، به خود ندید این بود که هنوز ناحیه‌هایی از جامعه مدنی ایران دست نخورده مانده بود و مردم هر جایی که فرصتی پیدا می‌کردند ابتکارهای و سرمایه‌های خود را به کار می‌انداختند. اینها ناحیه‌های آزادی اقتصادی و سیاسی هستند. تاکنون حتی توتالیتر‌ترین دولت‌ها هم نتوانسته‌اند همه این ناحیه‌های جامعه مدنی را به تصرف خود درآورند. احزاب، اصناف، گروه‌های اجتماعی، کارگران، کارمندان، کارآفرینان، زنان، جوانان و… همه بخش‌هایی از جامعه مدنی هستند."
"اگر جامعه مدنی را فارغ از معنای ایدئولوژیک امروز آن تعریف کنیم، همه گروه‌های اجتماعی را شامل می‌شود که بیرون حوزه دولت ابتکارهای خود را به کار می‌گیرند، منافعی دارند و آنها را دنبال می‌کنند و در مناسباتی وارد می‌شوند که مناسبات قدرت نیستند. به این اعتبار حوزه علمیه هم بخشی از جامعه مدنی است. به طور تاریخی می‌توان حوزه علمیه سنتی را یکی از نمودهای جامعه مدنی دانست. علما و مدرسان بزرگ را دولت معرفی نمی‌کرد، بلکه مردم و طلاب اقبالی خودجوش به اصلح و اعلم نشان می‌دادند و آنان را انتخاب می‌کردند. یعنی نوعی عرضه و تقاضا."
روی "آزادی های اقتصادی" و "عرضه و تقاضا" بیشتر تامل کنیم!
http://goo.gl/FTK9pC
کانال راهبرد
@RahbordChannel
پیشتر هم نوشته ام که گریختن از "قانون" گاه می تواند بهترین حرکت ممکن باشد، چنانکه در آمریکای سه قرن پیش که مستعمره بریتانیا بود و طبق "قانون" مجبور بود مواد خام را فقط به بریتانیا صادر و در ازای آن محصولات نهایی را وارد کند، "قانون" شکنی موجب خیر شد. آسان گیری و "فساد" متصدیان بریتانیایی و دور زدن "قانون" باعث شد اهالی ینگه دنیا رشد اقتصادی خوبی داشته باشند.
تصادفی چشمم به مصاحبه ای از دو متفکر ارجمند خورد، در جایی از آن مصاحبه به یک نکته اساسی اشاره می شود:
"[دلیل اینکه] ایران، به رغم تجربه اقتصاد دولتی و نظامی دوره سال‌های جنگ، چنان قحطی‌هایی که اردوگاه سوسیالیسم تجربه کرد و موجب نابودی ده‌ها میلیون نفر در چین و شوروی شد، به خود ندید این بود که هنوز ناحیه‌هایی از جامعه مدنی ایران دست نخورده مانده بود و مردم هر جایی که فرصتی پیدا می‌کردند ابتکارهای و سرمایه‌های خود را به کار می‌انداختند. اینها ناحیه‌های آزادی اقتصادی و سیاسی هستند. تاکنون حتی توتالیتر‌ترین دولت‌ها هم نتوانسته‌اند همه این ناحیه‌های جامعه مدنی را به تصرف خود درآورند. احزاب، اصناف، گروه‌های اجتماعی، کارگران، کارمندان، کارآفرینان، زنان، جوانان و… همه بخش‌هایی از جامعه مدنی هستند."
"اگر جامعه مدنی را فارغ از معنای ایدئولوژیک امروز آن تعریف کنیم، همه گروه‌های اجتماعی را شامل می‌شود که بیرون حوزه دولت ابتکارهای خود را به کار می‌گیرند، منافعی دارند و آنها را دنبال می‌کنند و در مناسباتی وارد می‌شوند که مناسبات قدرت نیستند. به این اعتبار حوزه علمیه هم بخشی از جامعه مدنی است. به طور تاریخی می‌توان حوزه علمیه سنتی را یکی از نمودهای جامعه مدنی دانست. علما و مدرسان بزرگ را دولت معرفی نمی‌کرد، بلکه مردم و طلاب اقبالی خودجوش به اصلح و اعلم نشان می‌دادند و آنان را انتخاب می‌کردند. یعنی نوعی عرضه و تقاضا."
روی "آزادی های اقتصادی" و "عرضه و تقاضا" بیشتر تامل کنیم!
http://goo.gl/FTK9pC
کانال راهبرد
@RahbordChannel
داستان یک جنون سرخ: گنجشک های ضدخلق!
حضرت هایک جایی می فرماید رویکرد فردگرایی که امثال آدام اسمیت و فلسفه بریتانیایی از آن دفاع می کنند یک حسن بزرگ دارد: آدم ها را چنان که هستند می پذیرد و از این رو به دنبال انسان برتر برای هدایت جامعه نیست و به همین دلیل حتی بدترین انسان ها هم در موقعیتی قرار نمی گیرند که سامان جامعه را از هم بپاشانند. اما در آن سو کسانی هستند که کم وبیش به نوعی طراحی و مهندسی جامعه معتقدند و البته دستاوردهای درخشان! در میان آنها به ویژه در اردوگاه کمونیسم/سوسیالیسم کم نیست، دیده ایم که یک پیشوای دیوانه چه بلایی به سر یک ملت آورده است. به این نمونه جالب از چین توجه کنید.
چینی ها در همان دوران برنامه پیشوای بزرگشان مائو (اواخر دهه 1950 و اوایل 1960) که به "جهش بزرگ به جلو" موسوم بود، تصمیم گرفتند برای آنکه از ازبین رفتن مواد غذایی جلوگیری کنند، نسل چند جانور را بربیندازند: موش ها، پشه ها، مگس ها و گنجشک ها! خلق قهرمان تصمیم گرفتند گنجشگ ها را که به گناه نابخشودنی خوردن دانه ها و بذر محصولات کشاورزی متهم بودند، ادب کنند. کسانی با ایجاد سروصدا به وسیله طبل یا زدن بر قابلمه و مانند آن سعی می کردند گنجشک ها را بترساند تا روی زمین ننشینند، آشیانه ها آنها را ویران کردند و تخم هایشان را شکستند و جوجه هایشان را هم از بین بردند. شکار کردن آنها هم دنبال شد و گفته اند که در چین نسل گنجشک به خطر افتاد. نقل جالبی است که گنجشک ها حتی به نوعی "پناهنده سیاسی" هم شدند و با رفتن به سفارتخانه ها و جاهایی از این دست سعی می کردند از خطر جانور دوپای کمونیست بگریزند، ولی درست همانند قضیه گریبایدوف در ایران، بست نشستن آنها هم فایده نداشت!
اما نتیجه چه شد؟ بر خلاف انتظار، بعد از این طرح درخشان میزان تولید برنج حتی کاهش یافت! اهل فن می دانند که گنجشک ها علاوه بر دانه، آفت ها و حشرات دیگر را هم می خورند و به تعادل زیستی منطقه کمک می کنند. بر اثر عدم تعادل، جمعیت ملخ ها افزایش بسیار زیادی پیدا کرد و هجوم آنها به مزارع در کنار مصائب دیگر آن طرح بزرگ نظیر "جنگل زدایی" و "استفاده بی رویه از آفتکش ها و سموم" به یک تراژدی غمبار انجامید، قحطی بزرگ چین که بیست میلیون نفر در آن مردند را متاثر از چنین اقداماتی دانسته اند. هنوز هم که هنوز است محیط زیست در چین مسئله مهمی است و آگاهان آن را از چالش های آینده آنها می دانند، گفته می شود برای رسیدن به نرخ رشد بالای اقتصادی، چشم بادامی ها تا اندازه زیادی زمین را قربانی کرده اند.
عده ای در این حوالی شیفته تجربه چینی ها هستند که توانسته اند رشد اقتصادی را با ارزش های بومی و شرقی خودشان ترکیب کنند و به "توسعه بومی" و "راه سوم" برسند. با بررسی و نقد و نظر مخالف نیستم، بد نیست آدم ها گزینه های بدیل را در نظر بگیرند، ولی حتی این تجربه کنونی آنها هم خیلی درخشان نیست. اجازه دهید یک پیشنهاد صریح داشته باشم، اینجاها که ما زندگی می کنیم باید "راه سوم" و دیگر قصه های کلثوم ننه را رها کنید و به "اقتصاد بازار آزاد" (همان سرمایه داری) با تمام معایب آن سلام کنید.
https://goo.gl/4RjsOq
کانال راهبرد
@RahbordChannel
حضرت هایک جایی می فرماید رویکرد فردگرایی که امثال آدام اسمیت و فلسفه بریتانیایی از آن دفاع می کنند یک حسن بزرگ دارد: آدم ها را چنان که هستند می پذیرد و از این رو به دنبال انسان برتر برای هدایت جامعه نیست و به همین دلیل حتی بدترین انسان ها هم در موقعیتی قرار نمی گیرند که سامان جامعه را از هم بپاشانند. اما در آن سو کسانی هستند که کم وبیش به نوعی طراحی و مهندسی جامعه معتقدند و البته دستاوردهای درخشان! در میان آنها به ویژه در اردوگاه کمونیسم/سوسیالیسم کم نیست، دیده ایم که یک پیشوای دیوانه چه بلایی به سر یک ملت آورده است. به این نمونه جالب از چین توجه کنید.
چینی ها در همان دوران برنامه پیشوای بزرگشان مائو (اواخر دهه 1950 و اوایل 1960) که به "جهش بزرگ به جلو" موسوم بود، تصمیم گرفتند برای آنکه از ازبین رفتن مواد غذایی جلوگیری کنند، نسل چند جانور را بربیندازند: موش ها، پشه ها، مگس ها و گنجشک ها! خلق قهرمان تصمیم گرفتند گنجشگ ها را که به گناه نابخشودنی خوردن دانه ها و بذر محصولات کشاورزی متهم بودند، ادب کنند. کسانی با ایجاد سروصدا به وسیله طبل یا زدن بر قابلمه و مانند آن سعی می کردند گنجشک ها را بترساند تا روی زمین ننشینند، آشیانه ها آنها را ویران کردند و تخم هایشان را شکستند و جوجه هایشان را هم از بین بردند. شکار کردن آنها هم دنبال شد و گفته اند که در چین نسل گنجشک به خطر افتاد. نقل جالبی است که گنجشک ها حتی به نوعی "پناهنده سیاسی" هم شدند و با رفتن به سفارتخانه ها و جاهایی از این دست سعی می کردند از خطر جانور دوپای کمونیست بگریزند، ولی درست همانند قضیه گریبایدوف در ایران، بست نشستن آنها هم فایده نداشت!
اما نتیجه چه شد؟ بر خلاف انتظار، بعد از این طرح درخشان میزان تولید برنج حتی کاهش یافت! اهل فن می دانند که گنجشک ها علاوه بر دانه، آفت ها و حشرات دیگر را هم می خورند و به تعادل زیستی منطقه کمک می کنند. بر اثر عدم تعادل، جمعیت ملخ ها افزایش بسیار زیادی پیدا کرد و هجوم آنها به مزارع در کنار مصائب دیگر آن طرح بزرگ نظیر "جنگل زدایی" و "استفاده بی رویه از آفتکش ها و سموم" به یک تراژدی غمبار انجامید، قحطی بزرگ چین که بیست میلیون نفر در آن مردند را متاثر از چنین اقداماتی دانسته اند. هنوز هم که هنوز است محیط زیست در چین مسئله مهمی است و آگاهان آن را از چالش های آینده آنها می دانند، گفته می شود برای رسیدن به نرخ رشد بالای اقتصادی، چشم بادامی ها تا اندازه زیادی زمین را قربانی کرده اند.
عده ای در این حوالی شیفته تجربه چینی ها هستند که توانسته اند رشد اقتصادی را با ارزش های بومی و شرقی خودشان ترکیب کنند و به "توسعه بومی" و "راه سوم" برسند. با بررسی و نقد و نظر مخالف نیستم، بد نیست آدم ها گزینه های بدیل را در نظر بگیرند، ولی حتی این تجربه کنونی آنها هم خیلی درخشان نیست. اجازه دهید یک پیشنهاد صریح داشته باشم، اینجاها که ما زندگی می کنیم باید "راه سوم" و دیگر قصه های کلثوم ننه را رها کنید و به "اقتصاد بازار آزاد" (همان سرمایه داری) با تمام معایب آن سلام کنید.
https://goo.gl/4RjsOq
کانال راهبرد
@RahbordChannel
شاخص پیشرفت اجتماعی در سال 2016
ایران در رتبه 93 ام جهان و رده "متوسط به پایین" ایستاده است. خاورمیانه و حوالی آن را از دست ندهید.
http://goo.gl/d333u6
کانال راهبرد
@RahbordChannel
ایران در رتبه 93 ام جهان و رده "متوسط به پایین" ایستاده است. خاورمیانه و حوالی آن را از دست ندهید.
http://goo.gl/d333u6
کانال راهبرد
@RahbordChannel
تاریخ فلاکت زدگی
شاخص فلاکت دولتهای مختلف (روحانی از گرداب مرگ موفق بیرون آمد)
http://goo.gl/7ZrE6V
کانال راهبرد
@RahbordChannel
شاخص فلاکت دولتهای مختلف (روحانی از گرداب مرگ موفق بیرون آمد)
http://goo.gl/7ZrE6V
کانال راهبرد
@RahbordChannel
اقتصاد سیاسی به زبان آدمیزاد -1
گویا شاهزاده ایرج در کلامی ماندگار گفته است تعداد ایرانی جماعت از سه تا بیشتر شود شروع به بحث سیاسی می کنند، شاهزاده فقید عمرش قد نداد که ببیند مردم در این حوالی بعدها اقتصاد را هم قاطی ماجرا می کنند و بحث را در حوزه "اقتصاد سیاسی" پیش می برند. "اقتصاد سیاسی" در مملکت آریایی-اسلامی ما جز راه هایی است که ادم را جز میوه ها به حساب بیاورند و البته ربط زیادی به اقتصادی سیاسی به معنای دقیق واژه ندارد.
اینجا "اقتصاد سیاسی" کم وبیش به این معناست که سیاسیون هرجور دلشان خواست خرج کنند و زیاد کاری به حساب و کتاب اهالی اقتصاد نداشته باشند. آگاهان می دانند که ملاحظات سیاسی البته مهم است، ولی این ربطی با تصور عموم مردم از سیاست ندارد. سیاست هم علمی است جدی با نظریه ها و حرف هایی دقیق که بعید است آدم در گپ زدن با رفقا و مطالعه جراید یومیه ایرانی از آنها سر در بیاورد. باری، دیدم بد نیست نگاه دقیق تری به تعریف اقتصاد سیاسی بیندازیم، شاید برخی در کاربردش تجدید نظر کنند. راه دور هم نمی رویم، سری به بریتانیکا می زنیم و با الهام از حضرت سید جواد می بینیم که چه گفته است.
ریشه واژه اقتصاد سیاسی البته ربطی به معنای امروزی ندارد، "اقتصاد" در معنای یونانی تدبیر منزل است و "سیاست" به معنای تدبیر شهر(کشور)، در کل به فهم قانون های تولید و مصرف یا "ایجاد و توزیع ثروت" اشاره دارد. آدام اسمیت اولین کسی است که ادعا کرد این "ایجاد و توزیع ثروت" یک حوزه مستقل است و منطق و قواعد خودش را دارد (پیشتر از مرکانتیلیسم و نقد ویرانگر اسمیت نوشته ام). متفکران هم دوره وی به جای اینکه قضیه را به خواست خدا و آسمان ربط دهند، ارتباط ثروت را با عوامل زمینی و طبیعی و انسانی بررسی کردند. مرد اسکاتلندی می خواست "دست دولت" را از روی ثروت کنار بزند، از این رو یک "دست نامرئی برای بازار" ابداع کرد. یادمان نرود تا یک قرن پیش از او و معاهده صلح وستفالیا اساسا چیزی به نام ملت و کشور به معنای امروزی به رسمیت شناخته نمی شد. به این وصف کار او توضیح منطق تولید/توزیع ثروت برای یک نظم سیاسی جدید بود.
ادامه دارد...
https://goo.gl/YxFIWy
کانال راهبرد
@RahbordChannel
گویا شاهزاده ایرج در کلامی ماندگار گفته است تعداد ایرانی جماعت از سه تا بیشتر شود شروع به بحث سیاسی می کنند، شاهزاده فقید عمرش قد نداد که ببیند مردم در این حوالی بعدها اقتصاد را هم قاطی ماجرا می کنند و بحث را در حوزه "اقتصاد سیاسی" پیش می برند. "اقتصاد سیاسی" در مملکت آریایی-اسلامی ما جز راه هایی است که ادم را جز میوه ها به حساب بیاورند و البته ربط زیادی به اقتصادی سیاسی به معنای دقیق واژه ندارد.
اینجا "اقتصاد سیاسی" کم وبیش به این معناست که سیاسیون هرجور دلشان خواست خرج کنند و زیاد کاری به حساب و کتاب اهالی اقتصاد نداشته باشند. آگاهان می دانند که ملاحظات سیاسی البته مهم است، ولی این ربطی با تصور عموم مردم از سیاست ندارد. سیاست هم علمی است جدی با نظریه ها و حرف هایی دقیق که بعید است آدم در گپ زدن با رفقا و مطالعه جراید یومیه ایرانی از آنها سر در بیاورد. باری، دیدم بد نیست نگاه دقیق تری به تعریف اقتصاد سیاسی بیندازیم، شاید برخی در کاربردش تجدید نظر کنند. راه دور هم نمی رویم، سری به بریتانیکا می زنیم و با الهام از حضرت سید جواد می بینیم که چه گفته است.
ریشه واژه اقتصاد سیاسی البته ربطی به معنای امروزی ندارد، "اقتصاد" در معنای یونانی تدبیر منزل است و "سیاست" به معنای تدبیر شهر(کشور)، در کل به فهم قانون های تولید و مصرف یا "ایجاد و توزیع ثروت" اشاره دارد. آدام اسمیت اولین کسی است که ادعا کرد این "ایجاد و توزیع ثروت" یک حوزه مستقل است و منطق و قواعد خودش را دارد (پیشتر از مرکانتیلیسم و نقد ویرانگر اسمیت نوشته ام). متفکران هم دوره وی به جای اینکه قضیه را به خواست خدا و آسمان ربط دهند، ارتباط ثروت را با عوامل زمینی و طبیعی و انسانی بررسی کردند. مرد اسکاتلندی می خواست "دست دولت" را از روی ثروت کنار بزند، از این رو یک "دست نامرئی برای بازار" ابداع کرد. یادمان نرود تا یک قرن پیش از او و معاهده صلح وستفالیا اساسا چیزی به نام ملت و کشور به معنای امروزی به رسمیت شناخته نمی شد. به این وصف کار او توضیح منطق تولید/توزیع ثروت برای یک نظم سیاسی جدید بود.
ادامه دارد...
https://goo.gl/YxFIWy
کانال راهبرد
@RahbordChannel
Encyclopedia Britannica
Political economy
Political economy, branch of social science that studies the relationships between individuals and society and between markets and the state, using a diverse set of tools and methods drawn largely from economics, political science, and sociology. The term…
اقتصاد سیاسی به زبان آدمیزاد -۲ (پایانی)
قبل از ادامه خدمت اعضای محترم عرض کنم که این قضیه بیلبوردهای اخیر به شدت جالب بود، خبرش در فارن پالیسی هم امده است، اینکه شهر را یکبار با نقاشی های سورئال هنرمندان جهان رنگ کنیم یک بار با آمار زندان ها و بچه های حرامزاده! در ینگه دنیا نشان می دهد که چقدر کول و عشقی هستیم، هر وقت این تدابیر! اهل سیاست را می بینم، یاد گفته مرحوم فروغی در مورد تخم مرغ و استکان و رجال سیاسی می افتم، هواداران مداخله دولت در اقتصاد هم حواسشان باشد دارند کجا و کی صحبت می کنند و نسخه می پیچند. به هر حال ان شا الله خداوند اصلاح فرماید، اما ادامه بحث ..
بعد از اسمیت، ریکاردو و لیست و از همه مشهورتر حضرت مارکس را داریم که این اخری نام کامل کتابش "سرمایه، نقدی بر اقتصاد سیاسی" است، با این حال به تدریج مباحث اقتصاد سیاسی با این معنای گسترده در شاخه های دیگر علم مانند سیاست و جامعه شناسی و "علم اقتصاد" مطرح شدند و "علم اقتصاد" به شکل امروزی چنانکه در دانشگاه ها و محافل رسمی تدریس می شود از اواخر قرن نوزدهم و با الفرد مارشال مورد توجه قرار گرفت. به زبان دیگر اقتصاد سیاسی جایش را به علم اقتصاد داد. (اهل زبان می دانند در انگلیسی یک اس ناقبل به ته اقتصاد یا همان اکانمی می چسبانند و "علم اقتصاد" را ایکنامیکز می نامند و اقتصاد سیاسی همان پلیتیکال اکانمی باقی می ماند).
خلاصه که پدر "علم اقتصاد" همان اقتصاددان های سیاسی بودند، ولی کار تمام نشد، دوباره در میانه های قرن بیستم اقتصاد سیاسی این بار بیشتر از سوی علم روابط بین الملل و سیاست مورد توجه قرار گرفت، بیشتر البته ویژگی میان رشته ای داشت تا رشته به معنای متعارف. مایلم مکتب اتریش و لیبرتارین های ضد دولت را هم در همین دسته و در امتداد اقتصاد سیاسی به معنای سنتی تر ان ببینم. در حال حاضر البته اینجا و انجا زیاد نام اقتصاد سیاسی را می شنویم،جان کلام اینست که در اقتصاد سیاسی جدید، روابط نهاد دولت و نهاد بازار را بررسی می کنند ،ولی قوت نظری و روش شناسی مشخص مانند علوم استخواندارتر دانشگاهی را دارا نیست، هرچند تازگی و دیدگاه های نو ان درس اموز است. از انجا که بسیار رخ می دهد که اهداف سیاسی و اقتصادی (به معنای علمی) با هم یکی نباشند، این "اقتصاد سیاسی" برای مردم همیشه در صحنه ایران که از بدو تولد! مفسر سیاسی و اقتصادی هم هستند جالب و باکلاس جلوه می کند، سیاسیون هم در این حوالی به سهم خود هرگونه ناکارامدی اقتصادی را با دلایل سیاسی توجیه می کنند (لازم است مثال بزنم؟)
اما غرض از این روضه طولانی این بود که بگویم هر حرف اقتصادی به یک معنا سیاسی است، ولی اگر می خواهیم تحلیل جدی "اقتصاد سیاسی" داشته باشیم باید در درجه اول چندتا کتاب کلاسیک را خوانده باشیم، حرف های جدی علم سیاست و اقتصاد را بدانیم، توان ربط دادن انها را داشته باشیم و بتوانیم استدلال مشخص کنیم. اینکه تا تحلیل اقتصادی یک نفر که با عدد و رقم و روش علمی همراه است، با تخیل و تصورمان سازگار نبود، برای مخالفت فوری دست به دامن "اقتصاد سیاسی" شویم یعنی داریم "ایرونی بازی" در می آوریم.
https://goo.gl/YxFIWy
کانال راهبرد
@RahbordChannel
قبل از ادامه خدمت اعضای محترم عرض کنم که این قضیه بیلبوردهای اخیر به شدت جالب بود، خبرش در فارن پالیسی هم امده است، اینکه شهر را یکبار با نقاشی های سورئال هنرمندان جهان رنگ کنیم یک بار با آمار زندان ها و بچه های حرامزاده! در ینگه دنیا نشان می دهد که چقدر کول و عشقی هستیم، هر وقت این تدابیر! اهل سیاست را می بینم، یاد گفته مرحوم فروغی در مورد تخم مرغ و استکان و رجال سیاسی می افتم، هواداران مداخله دولت در اقتصاد هم حواسشان باشد دارند کجا و کی صحبت می کنند و نسخه می پیچند. به هر حال ان شا الله خداوند اصلاح فرماید، اما ادامه بحث ..
بعد از اسمیت، ریکاردو و لیست و از همه مشهورتر حضرت مارکس را داریم که این اخری نام کامل کتابش "سرمایه، نقدی بر اقتصاد سیاسی" است، با این حال به تدریج مباحث اقتصاد سیاسی با این معنای گسترده در شاخه های دیگر علم مانند سیاست و جامعه شناسی و "علم اقتصاد" مطرح شدند و "علم اقتصاد" به شکل امروزی چنانکه در دانشگاه ها و محافل رسمی تدریس می شود از اواخر قرن نوزدهم و با الفرد مارشال مورد توجه قرار گرفت. به زبان دیگر اقتصاد سیاسی جایش را به علم اقتصاد داد. (اهل زبان می دانند در انگلیسی یک اس ناقبل به ته اقتصاد یا همان اکانمی می چسبانند و "علم اقتصاد" را ایکنامیکز می نامند و اقتصاد سیاسی همان پلیتیکال اکانمی باقی می ماند).
خلاصه که پدر "علم اقتصاد" همان اقتصاددان های سیاسی بودند، ولی کار تمام نشد، دوباره در میانه های قرن بیستم اقتصاد سیاسی این بار بیشتر از سوی علم روابط بین الملل و سیاست مورد توجه قرار گرفت، بیشتر البته ویژگی میان رشته ای داشت تا رشته به معنای متعارف. مایلم مکتب اتریش و لیبرتارین های ضد دولت را هم در همین دسته و در امتداد اقتصاد سیاسی به معنای سنتی تر ان ببینم. در حال حاضر البته اینجا و انجا زیاد نام اقتصاد سیاسی را می شنویم،جان کلام اینست که در اقتصاد سیاسی جدید، روابط نهاد دولت و نهاد بازار را بررسی می کنند ،ولی قوت نظری و روش شناسی مشخص مانند علوم استخواندارتر دانشگاهی را دارا نیست، هرچند تازگی و دیدگاه های نو ان درس اموز است. از انجا که بسیار رخ می دهد که اهداف سیاسی و اقتصادی (به معنای علمی) با هم یکی نباشند، این "اقتصاد سیاسی" برای مردم همیشه در صحنه ایران که از بدو تولد! مفسر سیاسی و اقتصادی هم هستند جالب و باکلاس جلوه می کند، سیاسیون هم در این حوالی به سهم خود هرگونه ناکارامدی اقتصادی را با دلایل سیاسی توجیه می کنند (لازم است مثال بزنم؟)
اما غرض از این روضه طولانی این بود که بگویم هر حرف اقتصادی به یک معنا سیاسی است، ولی اگر می خواهیم تحلیل جدی "اقتصاد سیاسی" داشته باشیم باید در درجه اول چندتا کتاب کلاسیک را خوانده باشیم، حرف های جدی علم سیاست و اقتصاد را بدانیم، توان ربط دادن انها را داشته باشیم و بتوانیم استدلال مشخص کنیم. اینکه تا تحلیل اقتصادی یک نفر که با عدد و رقم و روش علمی همراه است، با تخیل و تصورمان سازگار نبود، برای مخالفت فوری دست به دامن "اقتصاد سیاسی" شویم یعنی داریم "ایرونی بازی" در می آوریم.
https://goo.gl/YxFIWy
کانال راهبرد
@RahbordChannel
Encyclopedia Britannica
Political economy
Political economy, branch of social science that studies the relationships between individuals and society and between markets and the state, using a diverse set of tools and methods drawn largely from economics, political science, and sociology. The term…
خیالهای پادشاه
شاه طرح سهیم کردن کارگران در سود کارخانه را دنبال می کرد، طرحی که منطق اقتصادی نداشت، یحتمل کسانی براساس "اقتصاد سیاسی" آن را توجیه کنند!
@Histography
کانال راهبرد
@RahbordChannel
شاه طرح سهیم کردن کارگران در سود کارخانه را دنبال می کرد، طرحی که منطق اقتصادی نداشت، یحتمل کسانی براساس "اقتصاد سیاسی" آن را توجیه کنند!
@Histography
کانال راهبرد
@RahbordChannel
مدیر دولتی باید چقدر جیبش بگذارد؟
قضیه فیش های حقوقی گویا تمام شدنی نیست، این وسط کسانی ادعا می کنند در همه جای دنیا دولتی ها کمتر از بخش خصوصی دریافتی دارند و اگر کسی به دولت می رود نباید به فکر جیبش باشد، در همینجا پیشتر گزارشی را آوردم که نشان می داد چنین نیست و در ینگه دنیا کارمندان فدرال به طور متوسط بیشتر از بخش خصوصی پول می گیرند. اما دیدم همچنان کسانی اصرار دارند که دولتی ها در همه جا کمتر حقوق دارند، گفتم بررسی بیشتری کنم. به یک گزارش جالب در ایالات متحده برخوردم.
مقایسه با این کشور جهان خوار! یک دلیل اجتماعی، سیاسی و تاریخی دارد: به نظر ایرانی جماعت، فرقی نمی کند کدام طرفی، در همه اتفاق های مهم جهان و کشورش پای آمریکا در میان است و وقتی آنها کاری می کنند بی بروبرگرد حکمتی دارد! انگار نوعی رابطه عشق ونفرت میان اهالی اینجا و ینگه دنیا برقرار است. محمد قائد به درستی در مورد قضیه اصلاحات ارضی نوشته است: "نه رضا شاه حتی اگر می‌خواست قادر بود فرمان دهد املاک فئودالها میان رعایا تقسیم شود، نه محمد مصدق و نه محمدرضا شاه. تنها و تنها فرمان رئیس جمهور آمریکا می‌توانست زمینداران بزرگ را متقاعد کند دادن تفنگ و فشنگ به عمله‌اکره تا به کوه بزنند دیگر فایده‌ای ندارد". احتمالا ماندگارترین، صادقانه ترین و واقع بینانه ترین صحبت پرزیدنت شیخ حسن همان بحث ضرورت مذاکره با کدخدا بود.
اما در گزارش فوق الذکر گفته شده است که اظهار نظر قطعی بسیار دشوار است، نتایج ناسازگار در مقایسه حقوق بخش دولتی و خصوصی وجود دارد و نمی شود داوری نهایی کرد، برای دولت هم نیاز به نیروی توانمند داریم. توصیه اش اینست که زیاد بی روغن سرخ نکنید و همه جوانب را در نظر داشته باشد، نمی شود گفت خصوصی باید بیشتر از دولتی بگیرد. این تازه حکایت کشوری است که در آن نهادهای مدنی فعال اند و به قول برخی دولت هم نوکر سرمایه دارهای بخش خصوصی است! در مملکت ما که بخش خصوصی واقعی متولد نشده است و شیر نفت دست دولت است، تکلیف روشن است.
کسانی در این حوالی، هوادار افزایش نقش و مداخله دولت هستند، این یعنی نیاز به ادم هایی کله دار و توانمند در دولت وجود دارد و حال باید این آدم ها باهوش را قانع کرد که بی خیال مزایای بیشتر "بخش خصوصی" شوند. آگاهان می گویند که پیدا کردن این آدم های توانمند ولی وطن دوست در مملکتی عشقی مانند ایران ساده نیست، تعداد آدم های کله داری که بعد از مدتی می فهمند وطن پرستی برای آدم نان نمی شود و باید فکر خودشان هم باشند کم نیست! اینگونه است که اگر بمانند هم پولشان را از جایی در می آورند که در فیش حقوقی شان منعکس نشود. (یک توصیه: ثروت ملل آدام اسمیت را بخوانید!)
برخی آتش پاره های طناز! هم گفته اند باید فقط اهل خدمت و متعهدها به دولت بیایند که چشمداشت مالی نداشته باشند 😄 به اینها هم می توان فقط لبخند زد، حتی اگر در مملکت توریست باشند و از اوضاع بی خبر، یعنی به کلی از واقعیت پرت اند. خلاصه عرضم اینست که حواسمان باشد داریم برای ایران صحبت می کنیم، نتیجه محتمل محدود کردن حقوق های اهل دولت، ناشفاف شدن بیشتر درآمدهای آنهاست. قضیه پیچیده تر از این حرف هاست، دنبال راه های بهتری باشید.
http://goo.gl/M9N2Rl
کانال راهبرد
@RahbordChannel
قضیه فیش های حقوقی گویا تمام شدنی نیست، این وسط کسانی ادعا می کنند در همه جای دنیا دولتی ها کمتر از بخش خصوصی دریافتی دارند و اگر کسی به دولت می رود نباید به فکر جیبش باشد، در همینجا پیشتر گزارشی را آوردم که نشان می داد چنین نیست و در ینگه دنیا کارمندان فدرال به طور متوسط بیشتر از بخش خصوصی پول می گیرند. اما دیدم همچنان کسانی اصرار دارند که دولتی ها در همه جا کمتر حقوق دارند، گفتم بررسی بیشتری کنم. به یک گزارش جالب در ایالات متحده برخوردم.
مقایسه با این کشور جهان خوار! یک دلیل اجتماعی، سیاسی و تاریخی دارد: به نظر ایرانی جماعت، فرقی نمی کند کدام طرفی، در همه اتفاق های مهم جهان و کشورش پای آمریکا در میان است و وقتی آنها کاری می کنند بی بروبرگرد حکمتی دارد! انگار نوعی رابطه عشق ونفرت میان اهالی اینجا و ینگه دنیا برقرار است. محمد قائد به درستی در مورد قضیه اصلاحات ارضی نوشته است: "نه رضا شاه حتی اگر می‌خواست قادر بود فرمان دهد املاک فئودالها میان رعایا تقسیم شود، نه محمد مصدق و نه محمدرضا شاه. تنها و تنها فرمان رئیس جمهور آمریکا می‌توانست زمینداران بزرگ را متقاعد کند دادن تفنگ و فشنگ به عمله‌اکره تا به کوه بزنند دیگر فایده‌ای ندارد". احتمالا ماندگارترین، صادقانه ترین و واقع بینانه ترین صحبت پرزیدنت شیخ حسن همان بحث ضرورت مذاکره با کدخدا بود.
اما در گزارش فوق الذکر گفته شده است که اظهار نظر قطعی بسیار دشوار است، نتایج ناسازگار در مقایسه حقوق بخش دولتی و خصوصی وجود دارد و نمی شود داوری نهایی کرد، برای دولت هم نیاز به نیروی توانمند داریم. توصیه اش اینست که زیاد بی روغن سرخ نکنید و همه جوانب را در نظر داشته باشد، نمی شود گفت خصوصی باید بیشتر از دولتی بگیرد. این تازه حکایت کشوری است که در آن نهادهای مدنی فعال اند و به قول برخی دولت هم نوکر سرمایه دارهای بخش خصوصی است! در مملکت ما که بخش خصوصی واقعی متولد نشده است و شیر نفت دست دولت است، تکلیف روشن است.
کسانی در این حوالی، هوادار افزایش نقش و مداخله دولت هستند، این یعنی نیاز به ادم هایی کله دار و توانمند در دولت وجود دارد و حال باید این آدم ها باهوش را قانع کرد که بی خیال مزایای بیشتر "بخش خصوصی" شوند. آگاهان می گویند که پیدا کردن این آدم های توانمند ولی وطن دوست در مملکتی عشقی مانند ایران ساده نیست، تعداد آدم های کله داری که بعد از مدتی می فهمند وطن پرستی برای آدم نان نمی شود و باید فکر خودشان هم باشند کم نیست! اینگونه است که اگر بمانند هم پولشان را از جایی در می آورند که در فیش حقوقی شان منعکس نشود. (یک توصیه: ثروت ملل آدام اسمیت را بخوانید!)
برخی آتش پاره های طناز! هم گفته اند باید فقط اهل خدمت و متعهدها به دولت بیایند که چشمداشت مالی نداشته باشند 😄 به اینها هم می توان فقط لبخند زد، حتی اگر در مملکت توریست باشند و از اوضاع بی خبر، یعنی به کلی از واقعیت پرت اند. خلاصه عرضم اینست که حواسمان باشد داریم برای ایران صحبت می کنیم، نتیجه محتمل محدود کردن حقوق های اهل دولت، ناشفاف شدن بیشتر درآمدهای آنهاست. قضیه پیچیده تر از این حرف هاست، دنبال راه های بهتری باشید.
http://goo.gl/M9N2Rl
کانال راهبرد
@RahbordChannel
www.gao.gov
Key Issues: Federal and Private Sector Pay Comparisons
در باب روان شناسی سیاسی بیلبوردهای ضدآمریکایی
یکی از بنیانگذاران اخوان المسلمین در بازگشت از آمریکا به مصر فساد افسارگسیخته ینگه دنیا را اینگونه توصیف می کند: "دختر امریکایی کاملاً به افسونگری‌های بدنش آگاه است. او می‌داند که افسون‌گری در چهره‌اش، چشمان نافذ و لب‌های تشنه‌اش نهفته‌است. او می‌داند که پستان‌های گِردش، باسن بزرگش، ران‌های خوش‌ترکیبش و ساق‌های صافش افسون‌گرند. او همهٔ اینها را می‌داند باز هم آنها را نمی‌پوشاند." این جمله دقیقا "لحظه واقعیت" است با تمام تناقض هایش، انگار تاریخ و رابطه "غرب" با مردم این حوالی در یک توصیف روانشناسانه با صراحت تمام بیان می شود، میل به تصرف در عین تنفر! اهل دل شاید فکر کنند نفرت گوینده انگار پوششی است برای پوشاندن حسرتش.
اخیرا شهرداری برای ارتقای معلومات ملت، بیلبوردهایی با مضمون آمار زندانی ها و بچه های حرام زاده آمریکا این سو و آن سو نصب کرده است، ناقدانی گفتند البته که سرزمین یانکی ها بهشت نیست، ولی خوبیت ندارد در قرن 21 آدم ادای کره شمالی را در بیاورد و از شما که چند وقت پیش نقاشی سورئال و مدرن به ملت نشان دادی، انتظار بیشتر بود! در شبکه های اجتماعی هم کمپین بامزه ای راه انداختند و خلاصه نگذاشتند بندگان خدا کار فرهنگی کنند. برخی می پرسیدند اینها چه فکر کردند که یک ترفند کهنه را اینقدر تکرار می کنند و این کار چه منطقی دارد؟
البته از دیدگاه کلی این قضیه جز تکرار همان عشق و نفرت بالا نیست، نشان می دهی از چیزی می گریزی که با تمام وجودت برایش احترام قائلی. بعید است حوصله خواننده محترم بکشد، والا می شد با استفاده از نظریه تصویر در روانشناسی سیاسی تحلیل جدی تری هم ارائه داد.
ولی با این حال به نظرم سر بزرگ ماجرا زیر لحاف است: حتی مخاطبی که می داند چی به چی است و دعوای رندان را جدی نمی گیرد، همینکه با دیدن این بیلبوردها یک درجه "عاقل تر" شود و بفهمد بقیه جاهای دنیا هم اوضاع ایده آل نیست، می شود گفت این "اقدامات فرهنگی" خیلی هم بی اثر نبوده است. اهل فن می گویند کار هر دولتی رام کردن و منطقی کردن شهروندانش است به گونه ای که اطاعت را تبدیل به وظیفه کند. از این دیدگاه خرج عایدات نفت برای این "اقدامات فرهنگی" افزون بر اینکه مبلغی را به دست مومنان مستحق! می رساند، شاید از منظر سیاسی هم خیلی توجیه ناپذیر نباشد، والله اعلم.
https://goo.gl/LNi6D1
کانال راهبرد
@RAhbordChannel
یکی از بنیانگذاران اخوان المسلمین در بازگشت از آمریکا به مصر فساد افسارگسیخته ینگه دنیا را اینگونه توصیف می کند: "دختر امریکایی کاملاً به افسونگری‌های بدنش آگاه است. او می‌داند که افسون‌گری در چهره‌اش، چشمان نافذ و لب‌های تشنه‌اش نهفته‌است. او می‌داند که پستان‌های گِردش، باسن بزرگش، ران‌های خوش‌ترکیبش و ساق‌های صافش افسون‌گرند. او همهٔ اینها را می‌داند باز هم آنها را نمی‌پوشاند." این جمله دقیقا "لحظه واقعیت" است با تمام تناقض هایش، انگار تاریخ و رابطه "غرب" با مردم این حوالی در یک توصیف روانشناسانه با صراحت تمام بیان می شود، میل به تصرف در عین تنفر! اهل دل شاید فکر کنند نفرت گوینده انگار پوششی است برای پوشاندن حسرتش.
اخیرا شهرداری برای ارتقای معلومات ملت، بیلبوردهایی با مضمون آمار زندانی ها و بچه های حرام زاده آمریکا این سو و آن سو نصب کرده است، ناقدانی گفتند البته که سرزمین یانکی ها بهشت نیست، ولی خوبیت ندارد در قرن 21 آدم ادای کره شمالی را در بیاورد و از شما که چند وقت پیش نقاشی سورئال و مدرن به ملت نشان دادی، انتظار بیشتر بود! در شبکه های اجتماعی هم کمپین بامزه ای راه انداختند و خلاصه نگذاشتند بندگان خدا کار فرهنگی کنند. برخی می پرسیدند اینها چه فکر کردند که یک ترفند کهنه را اینقدر تکرار می کنند و این کار چه منطقی دارد؟
البته از دیدگاه کلی این قضیه جز تکرار همان عشق و نفرت بالا نیست، نشان می دهی از چیزی می گریزی که با تمام وجودت برایش احترام قائلی. بعید است حوصله خواننده محترم بکشد، والا می شد با استفاده از نظریه تصویر در روانشناسی سیاسی تحلیل جدی تری هم ارائه داد.
ولی با این حال به نظرم سر بزرگ ماجرا زیر لحاف است: حتی مخاطبی که می داند چی به چی است و دعوای رندان را جدی نمی گیرد، همینکه با دیدن این بیلبوردها یک درجه "عاقل تر" شود و بفهمد بقیه جاهای دنیا هم اوضاع ایده آل نیست، می شود گفت این "اقدامات فرهنگی" خیلی هم بی اثر نبوده است. اهل فن می گویند کار هر دولتی رام کردن و منطقی کردن شهروندانش است به گونه ای که اطاعت را تبدیل به وظیفه کند. از این دیدگاه خرج عایدات نفت برای این "اقدامات فرهنگی" افزون بر اینکه مبلغی را به دست مومنان مستحق! می رساند، شاید از منظر سیاسی هم خیلی توجیه ناپذیر نباشد، والله اعلم.
https://goo.gl/LNi6D1
کانال راهبرد
@RAhbordChannel
Amazon
Amazon.com: Introduction to Political Psychology: 3rd Edition (9781848726727): Martha L. Cottam, Elena Mastors, Thomas Preston…
Buy Introduction to Political Psychology: 3rd Edition on Amazon.com ✓ FREE SHIPPING on qualified orders
در باب اقتصاد یک صنعت مهم: صفاسیتی!
قضیه مسافرت مردم همیشه در صحنه به سواحل خزر البته تازگی ندارد، کافی است دو سه روزی وقت آزاد پیدا شود تا سیل مسافر به آن حوالی سرازیر شود. تفریح البته بد نیست و مسافران برای محلی ها درآمد هم ایجاد می کنند، البته هزینه هایی نیز وجود دارد که شاید آلودگی و آسیب به محیط طبیعی از جدی ترین آنهاست، اهالی اقتصاد به این پیامدهای نامطلوب برای جامعه برون ریزها یا اکسترتالیتیز می گویند. کسانی گفته اند باید جاده ای بیشتر و عریض تری ساخت و چرا دولت بزرگراه نیمه کاره را تمام نمی کند، برخی بحث توزیع بهتر تعطیلات در طی سال را برای رفع مشکل پیشنهاد کرده اند، کسانی به گرفتن مالیات اضافی اشاره کرده اند و شواهدی هم در تایید این پیشنهادها وجود دارد، اما از آنجا که شخصا از نهاد "دولت" آن هم در صحاری خاورمیانه دل خوشی ندارم، اجازه دهید یک استدلال شبه-اتریشی! داشته باشم.
در این مسئله به جاده زدن ملت با یک کالای اقتصادی روبه رو هستیم به نام سرگرمی یا همان گذران فراغت. می شود فرض کرد که ملت دنبال گذران اوقات فراغت و سرگرمی هستند و یکی از معدود گزینه های پیش روی آنها سفر به سواحل خزر است. کاری که می توان کرد اینست که دولت مقررات محدودکننده بر سر ارائه محصولات رقیب را بردارد و اجازه دهد کارآفرینان این صنعت (یعنی همان صنعت صفاسیتی!) با حداقل محدودیت ها به نوآوری بپردازند و سرگرمی های بدیل پیشنهاد بدهند. با افزایش عرضه می توان انتظار داشت که صف ها کوتاه و کوتاه تر شوند. البته اگر دولتی نگران "حفظ فرهنگ محلی" و "جریحه دار نشدن احساسات مردم" است، این روش به کارش نمی آید و بهتر است چاره ای دیگر کند.
اما با برون ریزها و پیامدهای نامطلوب چه کنیم؟ قضیه خیلی پیچیده است، ولی پیشنهاد اتریشی ها همین پا پس کشیدن دولت و رو کردن به مالکیت خصوصی است. در مقاله زیر مثال جالبی زده است، فرض کنید در جایی عمومی مانند خیابان فردی مشکوک! صرفا با حضورش باعث ایجاد ترس برای رهگذران می شود، علی القاعده تا وقتی این فرد قانونی را نشکسته باشد دخالت دولت وجهی ندارد و مشوقی برای دخالت وجود ندارد. اما در مورد یک کلوب شبانه که با مالکیت شخص اداره می شود، انگیزه برای دخالت و رفع مشکل وجود دارد. به زبان دیگر چیزی که در خیابان برون ریز (بیرونی) تلقی می شد، در حالت دوم یک تعهد و مسئولیت (درونی) است. در مورد دوم، دیگر لازم نیست مانند قبل افراد تمام بار ترس از فرد مشکوک را تحمل کنند، بلکه هزینه به مالک انتقال می یابد و او برای حفظ منافع خود و نگهداشتن مشتری مجبور است دخالت موثر کند. مالک شاید حتی افرادی را استخدام کند تا محیط مطلوب برای مشتریانش تامین شود.
در همین ایران، داستان فلافلکده ایران! (لشکر آباد اهواز) را بخوانید، می بینید که مالکیت خصوصی و نفع شخصی از هر دولتی بهتر عمل می کند و بیشتر ضامن امنیت و نظم است. خلاصه که فکر نکنم دولتی بیشتر از خود شهروندان بتواند هوایشان را داشته باشد، والله اعلم. 😊
https://goo.gl/n4Os5S
کانال راهبرد
@RahbordChannel
قضیه مسافرت مردم همیشه در صحنه به سواحل خزر البته تازگی ندارد، کافی است دو سه روزی وقت آزاد پیدا شود تا سیل مسافر به آن حوالی سرازیر شود. تفریح البته بد نیست و مسافران برای محلی ها درآمد هم ایجاد می کنند، البته هزینه هایی نیز وجود دارد که شاید آلودگی و آسیب به محیط طبیعی از جدی ترین آنهاست، اهالی اقتصاد به این پیامدهای نامطلوب برای جامعه برون ریزها یا اکسترتالیتیز می گویند. کسانی گفته اند باید جاده ای بیشتر و عریض تری ساخت و چرا دولت بزرگراه نیمه کاره را تمام نمی کند، برخی بحث توزیع بهتر تعطیلات در طی سال را برای رفع مشکل پیشنهاد کرده اند، کسانی به گرفتن مالیات اضافی اشاره کرده اند و شواهدی هم در تایید این پیشنهادها وجود دارد، اما از آنجا که شخصا از نهاد "دولت" آن هم در صحاری خاورمیانه دل خوشی ندارم، اجازه دهید یک استدلال شبه-اتریشی! داشته باشم.
در این مسئله به جاده زدن ملت با یک کالای اقتصادی روبه رو هستیم به نام سرگرمی یا همان گذران فراغت. می شود فرض کرد که ملت دنبال گذران اوقات فراغت و سرگرمی هستند و یکی از معدود گزینه های پیش روی آنها سفر به سواحل خزر است. کاری که می توان کرد اینست که دولت مقررات محدودکننده بر سر ارائه محصولات رقیب را بردارد و اجازه دهد کارآفرینان این صنعت (یعنی همان صنعت صفاسیتی!) با حداقل محدودیت ها به نوآوری بپردازند و سرگرمی های بدیل پیشنهاد بدهند. با افزایش عرضه می توان انتظار داشت که صف ها کوتاه و کوتاه تر شوند. البته اگر دولتی نگران "حفظ فرهنگ محلی" و "جریحه دار نشدن احساسات مردم" است، این روش به کارش نمی آید و بهتر است چاره ای دیگر کند.
اما با برون ریزها و پیامدهای نامطلوب چه کنیم؟ قضیه خیلی پیچیده است، ولی پیشنهاد اتریشی ها همین پا پس کشیدن دولت و رو کردن به مالکیت خصوصی است. در مقاله زیر مثال جالبی زده است، فرض کنید در جایی عمومی مانند خیابان فردی مشکوک! صرفا با حضورش باعث ایجاد ترس برای رهگذران می شود، علی القاعده تا وقتی این فرد قانونی را نشکسته باشد دخالت دولت وجهی ندارد و مشوقی برای دخالت وجود ندارد. اما در مورد یک کلوب شبانه که با مالکیت شخص اداره می شود، انگیزه برای دخالت و رفع مشکل وجود دارد. به زبان دیگر چیزی که در خیابان برون ریز (بیرونی) تلقی می شد، در حالت دوم یک تعهد و مسئولیت (درونی) است. در مورد دوم، دیگر لازم نیست مانند قبل افراد تمام بار ترس از فرد مشکوک را تحمل کنند، بلکه هزینه به مالک انتقال می یابد و او برای حفظ منافع خود و نگهداشتن مشتری مجبور است دخالت موثر کند. مالک شاید حتی افرادی را استخدام کند تا محیط مطلوب برای مشتریانش تامین شود.
در همین ایران، داستان فلافلکده ایران! (لشکر آباد اهواز) را بخوانید، می بینید که مالکیت خصوصی و نفع شخصی از هر دولتی بهتر عمل می کند و بیشتر ضامن امنیت و نظم است. خلاصه که فکر نکنم دولتی بیشتر از خود شهروندان بتواند هوایشان را داشته باشد، والله اعلم. 😊
https://goo.gl/n4Os5S
کانال راهبرد
@RahbordChannel
Mises Institute
Public Goods and Externalities: The Case of Roads
When government monopolization of the roadways is discussed by economists, the "externalities" argument is usually raised. The argument is said to be simple, clear, and irrefutable. In fact, none of these terms really apply. Let us consider the argument closely.