امور فراطبیعی و ماوراءالطبیعه
مایکل شرمر

بسیاری از باورهای خارق‌العاده، ریشه در تجربیات عمیقاً شخصی و به‌ظاهر غیرقابل‌توضیحی دارند که می‌توان آن‌ها را نقص فنی یا گلیچ در نرم‌افزار عصبی ما دانست. این لحظات –حس حضور یک موجود نامرئی، ارتباط با امری الهی یا خروج از کالبد– اغلب افراد را به سمت باورهای فراطبیعی سوق می‌دهند. با این حال، رویکرد علمی بر این اصل استوار است که برای هر پدیده‌ای باید به دنبال توضیحی طبیعی گشت. در این چارچوب، چیزی به‌نام فراطبیعی وجود ندارد؛ بلکه فقط طبیعی و رازهایی است که هنوز موفق به کشف آن‌ها نشده‌ایم. ما ابتدا بررسی می‌کنیم که چگونه می‌توان تجربیات معنوی را در آزمایشگاه القا کرد، سپس به تحلیل عصب‌شناختی پدیدهٔ طبیعی حس حضور می‌پردازیم و در نهایت، جهش شبه‌علمی به سوی آگاهی کوانتومی را نقد خواهیم کرد.

آزمایش کلاه خدا

آزمایش‌های کنترل‌شده، یکی از مؤثرترین ابزارها برای درک رابطهٔ پیچیده میان مغز و ذهن هستند. تحریک هدفمند نواحی خاصی از مغز می‌تواند به روشن شدن منشأ عصبی تجربیاتی کمک کند که اغلب به عنوان پدیده‌هایی معنوی یا ماوراءالطبیعه تفسیر می‌شوند و پنجره‌ای به سوی درک سازوکارهای مغزی این تجربیات می‌گشاید.

مایکل پرسینجر، عصب‌شناس دانشگاه لورنشن کانادا، در آزمایشگاه خود تجربیاتی مانند ملاقات با شیاطین و خروج از بدن را در داوطلبان القا می‌کند. او این کار را با استفاده از دستگاهی موسوم به کلاه خدا (God Helmet) انجام می‌دهد؛ یک کلاه ایمنی موتورسیکلت که در آن آهنرباهای الکتریکی تعبیه شده‌اند. این آهنرباها با ایجاد میدان‌های مغناطیسی هدفمند بر روی لوب‌های گیجگاهی (نواحی بالای گوش‌ها)، باعث ایجاد پدیده‌ای به‌نام «گذارهای لوب گیجگاهی» (temporal lobe transients) می‌شوند که به معنای افزایش و ناپایداری در الگوهای شلیک عصبی نورون‌های این ناحیه است. پرسینجر معتقد است که این میدان‌های مغناطیسی، تشنج‌های کوچک را در لوب‌های گیجگاهی تحریک می‌کنند.

داوطلبانی که در این آزمایش شرکت کرده‌اند، طیف وسیعی از تجربیات غیرعادی را گزارش داده‌اند. این تجربیات شامل حس حضور یک موجود دیگر در اتاق، تجربهٔ خروج از بدن، تحریف عجیب اعضای بدن و احساسات عمیق مذهبی مانند ارتباط با خدا، قدیسان یا فرشتگان بوده است. این فرآیند نمونه‌ای برجسته از پدیدهٔ عاملیت‌پنداری (agenticity) است؛ یعنی تمایل ذاتی انسان به نسبت دادن عاملیت و قصد به الگوهای مبهم. مغز در مواجهه با سیگنال‌های عصبی غیرعادی، تلاش می‌کند تا با ابداع یک عامل خارجی، آن‌ها را در قالبی معنادار تفسیر کند.

اگرچه برخی از عصب‌شناسان به تحقیقات پرسینجر با دیدهٔ تردید می‌نگرند، اما از منظر پژوهشی، نکتهٔ کلیدی کار او این نیست که آیا کلاه خدا یک شبیه‌سازی بی‌نقص است یا خیر؛ بلکه اهمیت آن در این است که یک پیوند علّی محتمل میان فعالیت لوب گیجگاهی و تجربیات عمیق معنوی را به نمایش می‌گذارد. پژوهش او بر یافتن توضیحات طبیعی برای پدیده‌هایی متمرکز است که در نگاه اول ماوراءالطبیعه به‌نظر می‌رسند. به‌گفتهٔ پرسینجر، سرنوشت امر فراطبیعی این است که تحت بررسی دقیق روش علمی، به امری عادی و قابل توضیح تبدیل شود.

این آزمایش‌ها نشان می‌دهند که چگونه می‌توان تجربیات معنوی را در آزمایشگاه القا کرد، اما پدیده‌های مشابهی نیز به‌طور طبیعی در شرایط خاص و استرس‌زا رخ می‌دهند.

همراه خیالی

یکی از موثرترین روش‌ها برای درک عملکرد مغز، مطالعهٔ آن در شرایطی است که تحت فشار و استرس شدید قرار دارد. تجربیات کوهنوردان، کاشفان قطبی و ورزشکاران استقامتی، نمونه‌های ارزشمندی از چگونگی تأثیر شرایط افراطی بر عملکرد مغز و ایجاد پدیده‌های خارق‌العاده را فراهم می‌کند.

اثر حس حضور (sensed-presence effect) که گاهی عامل نفر سوم (third-man factor) نیز نامیده می‌شود، پدیده‌ای است که در آن فرد احساس می‌کند شخص یا موجود دیگری در نزدیکی او حضور دارد. این حضور اغلب به عنوان یک فرشتهٔ نگهبان توصیف می‌شود که در شرایط بقا و سختی‌های شدید برای راهنمایی یا حمایت روانی ظاهر می‌شود. عواملی که می‌توانند این اثر را تحریک کنند عبارتند از: یکنواختی، تاریکی، مناظر خالی از سکنه، انزوا، سرما، آسیب، کم‌آبی، گرسنگی، خستگی و ترس.

با توجه به وقوع این پدیده در محیط‌های گوناگون، علت اصلی آن را باید در خود مغز جستجو کرد. سه توضیح احتمالی برای این پدیده ارائه شده است:

۱. مغز اجتماعی: این حس حضور می‌تواند امتدادی از انتظارات عادی ما به‌عنوان یک گونهٔ اجتماعی باشد. ما انسان‌ها در طول زندگی، همواره در کنار دیگران بوده‌ایم و مغزمان یک حس کلی از حضور دیگران را در خود پرورش داده است که ممکن است حتی در غیاب افراد واقعی نیز فعال شود.

۲. تضاد بین سیستم‌های مغزی: این نظریه بر تضاد میان دو سیستم اصلی مغز استوار است: جادهٔ اصلی عقل کنترل‌شده (high road of controlled reason) و جادهٔ فرعی هیجان خودکار (low road of automatic emotion). در شرایط عادی، عملکردهای اجرایی و منطقی مغز (در قشر پیش‌پیشانی) ماشین هیجانی (به‌ویژه آمیگدال) را کنترل می‌کنند. اما در شرایط بقا و استرس شدید، بدن برای حفظ عملکردهای حیاتی، عملکردهای عالی‌تر مغز را کاهش می‌دهد. با آفلاین شدن این فرماندار منطقی، سیستم‌های هیجانی که همواره در حال جستجوی الگو و خطر هستند، از کنترل خارج می‌شوند. در این حالت، آن‌ها می‌توانند سیگنال‌های مبهم حسی یا درونی بدن را به‌اشتباه به‌عنوان یک عامل خارجی تفسیر کنند، بدون آنکه کنترل از بالا به پایینی برای رد این احساس غیرمنطقی وجود داشته باشد.

۳. تضاد در طرح‌واره‌های خود: توضیح سوم این است که مغز فریب می‌خورد و تصور می‌کند که یک «خود» دیگر نیز وجود دارد. این تضاد می‌تواند در دو سطح رخ دهد:
الف- تضاد در طرح‌وارهٔ بدنی (Body Schema): مغز ما نقشه‌ای جامع از بدن فیزیکی‌مان دارد که به آن طرح‌وارهٔ بدنی می‌گویند. اگر مغز به‌دلیل شرایط غیرعادی به این نتیجه برسد که یک «همزاد درونی» وجود دارد، این وضعیت با طرح‌وارهٔ واحد بدن در تضاد قرار می‌گیرد. برای حل این ناهنجاری، مغز آن را به‌عنوان یک موجود خارجی یا حضوری غیرمادی تفسیر می‌کند. پرسینجر معتقد است عدم هماهنگی بین فعالیت لوب‌های گیجگاهی می‌تواند باعث شود نیمکرهٔ چپ، فعالیت نیمکرهٔ راست را به‌عنوان یک «خود دیگر» تفسیر کند.
ب- تضاد در طرح‌وارهٔ ذهنی (Mind Schema): عصب‌شناس مایکل گازانیگا نظریهٔ «مفسر نیمکرهٔ چپ» را مطرح می‌کند. بر اساس این نظریه، یک شبکهٔ عصبی در نیمکرهٔ چپ به‌مثابه «قصه‌گوی مقیم» مغز عمل کرده و ورودی‌های مختلف را به یک روایت منسجم تبدیل می‌کند. زمانی که این «مفسر» با سیگنال‌های متناقض و غیرقابل توضیح روبرو می‌شود، برای معنادار کردن آن‌ها، یک عامل خارجی (مانند حضور چیزی) را «ابداع» می‌کند. این پدیده در آزمایش‌های کلاسیک بر روی بیماران با مغز دوپاره (split-brain) به‌وضوح دیده می‌شود؛ جایی که نیمکرهٔ چپ داستانی منطقی برای توضیح رفتاری که توسط نیمکرهٔ راست (بدون آگاهی نیمکرهٔ چپ) انجام شده، سرهم می‌کند. این همان سازوکاری است که در افراد مبتلا به پارامنزیای تکراری (reduplicative paramnesia) نیز مشاهده می‌شود.

در حالی که عصب‌شناسی این تجربیات را در معماری ملموس مغز ریشه‌یابی می‌کند، رویکرد دیگری تلاش کرده است تا با جهشی بسیار رادیکال‌تر، به‌جای زیست‌شناسی، در قلمرو گیج‌کنندهٔ فیزیک کوانتوم به‌دنبال توضیح بگردد.

نقد نظریهٔ آگاهی کوانتومی

استفاده از رازهای یک حوزهٔ علمی (مانند فیزیک کوانتوم) برای توضیح رازهای حوزه‌ای دیگر (مانند آگاهی) جذابیت زیادی دارد، اما اغلب به نتیجه‌گیری‌های نادرست و شبه‌علمی منجر می‌شود. نظریهٔ آگاهی کوانتومی یکی از برجسته‌ترین نمونه‌های این رویکرد است.

این نظریه که توسط فیزیکدان راجر پنروز و متخصص بیهوشی استوارت همروف ارائه شده و توسط افرادی مانند دیپاک چوپرا ترویج می‌شود، ادعا می‌کند که آگاهی محصول شبکه‌های عصبی در مقیاس بزرگ نیست، بلکه از رویدادهای کوانتومی در اسکلت‌بندی خود نورون‌ها نشأت می‌گیرد. بر اساس این دیدگاه، میکروتوبول‌های توخالی درون نورون‌ها به‌عنوان صحنه‌ای برای این رویدادها عمل می‌کنند. در آنجا، پدیده‌ای به‌نام «فروپاشی تابع موج» منجر به انسجام کوانتومی اتم‌ها و در نتیجه، شلیک هماهنگ نورون‌ها می‌شود که آن‌ها آن را «آگاهی» می‌نامند. این نظریه پا را فراتر گذاشته و ادعا می‌کند که پدیده‌هایی مانند درهم‌تنیدگی کوانتومی (که در آن یک ذره می‌تواند بر ذره‌ای دیگر از راه دور تأثیر بگذارد) می‌تواند امکان خواندن ذهن یا تأثیرگذاری فکر بر محیط را فراهم کند.

در مقابل ویکتور استنگر، فیزیکدان ذرات، این نظریه را به‌شدت رد می‌کند. استدلال اصلی او بر شکاف عظیم مقیاس میان اثرات کوانتومی در سطح زیراتمی و سیستم‌های ماکروسکوپی مانند نورون‌های مغز استوار است. به‌عبارت دیگر، جرم و سرعت مولکول‌های انتقال‌دهندهٔ عصبی در فضای سیناپسی، حدود سه مرتبه بزرگی (هزار برابر) بزرگ‌تر از آن است که اثرات کوانتومی بتوانند در آن نقشی ایفا کنند. هیچ ارتباط اثبات‌شده‌ای میان این دو سطح خرد و کلان وجود ندارد و نمی‌توان پلی میان آن‌ها برقرار کرد.

فرضیهٔ پیش‌فرض دیپاک چوپرا استدلال می‌کند که فرضیهٔ «آگاهی، مغز را ایجاد می‌کند» به همان اندازه محتمل است که فرضیهٔ «مغز، آگاهی را ایجاد می‌کند». اما علم بر اساس شواهد عمل می‌کند. ما به‌طور قطع می‌دانیم که آگاهی قابل اندازه‌گیری با مرگ مغز از بین می‌رود. بنابراین، تا زمانی که خلاف آن ثابت نشود، فرضیهٔ پیش‌فرض علمی این است که مغز از طریق فعالیت‌های عصبی، آگاهی را به‌وجود می‌آورد و نه برعکس.

در نهایت، شواهد قابل اعتمادی برای وجود پدیده‌های فراطبیعی وجود ندارد. در مقابل، علم و منطق دلایل متعددی ارائه می‌دهند که این تجربیات چیزی جز محصول مغز ما نیستند. همان‌طور که بررسی شد، پدیده‌هایی مانند حس حضور یا تجربیات معنوی را می‌توان با فرآیندهای عصب‌شناختی توضیح داد؛ از جمله فعالیت غیرعادی در لوب گیجگاهی، واکنش مغز به استرس شدید و تضادهای درونی در طرح‌واره‌های بدن و ذهن. با پیشرفت علم، پدیده‌هایی که روزی فراطبیعی تلقی می‌شدند، به اموری عادی و قابل توضیح تبدیل می‌شوند. این به معنای کاستن از شگفتی جهان نیست؛ بلکه نشان می‌دهد که درک سازوکارهای طبیعی مغز و کیهان، خود سرشار از شگفتی‌ها و رازهایی است که همچنان در انتظار کشف شدن هستند.

علم و امر «فراطبیعی»
استیون نوولا

https://t.me/science4lifee/3786

سازوکارهای فرگشت

فرگشت توضیح می دهد که اين حجم گسترده از تنوع در اشکال حيات چطور ممکن شده است و چگونه موجودات تک‌ياخته‌ای آغازين به ميليون‌ها گونهٔ مختلف امروزی تبديل شده‌اند.
متاسفانه فرگشت اغلب اشتباه فهمیده می‌شود، چون سازوکارهایش در ظاهر با عقل سلیم جور در نمی‌آیند. در این ویدئو تلاش کردیم تا با تصویرسازی، اینفوگرافیک‌ها و کاراکترهای جذاب، درک پیچیدگی‌های فرگشت برای بیننده راحت‌تر شود.

ترجمهٔ حمیدرضا بیدار

مشارکت زنان
فخری زاده

در صدر این چالش‌ها، انتشار گازهای گلخانه‌ای و خطر تغییرات اقلیمی قرار دارد. مردم گاهی از من می‌پرسند آیا به نظر من بشر از پس این چالش‌ها برمی‌آید یا آنکه دست روی دست می‌گذارد تا فاجعه رخ بدهد. اگر نظر من به کارتان می‌آید، گمان می‌کنم از پس آن برخواهیم آمد، اما درک معنای این خوش‌بینی اهمیت فراوانی دارد. پاول رومر، اقتصاددان، میان دو نوع خوش‌بینی تمایز قائل می‌شود‌: «خوش‌بینیِ منفعلانه» که احساسی است شبیه کودکِ منتظر هدیه‌های صبح کریسمس و «خوش‌بینیِ مشروط» که احساسی است شبیه کودک دیگری که خانهٔ درختی می‌خواهد و می‌داند اگر چوب و میخ فراهم کند و از دوستانش کمک بخواهد، می‌تواند آن را بسازد. در برابر تغییرات اقلیمی، نمی‌توانیم خوش‌بینی منفعلانه داشته باشیم، اما می‌توانیم خوش‌بینی مشروط را انتخاب کنیم. تدابیر عملی برای پیشگیری از آسیب‌ها در دست داریم و می‌توانیم راه‌های تازه‌تری را هم امتحان کنیم. مشکلات قابل‌حل‌ است -نه به این معنا که خودبه‌خود حل خواهد شد- بلکه بدان معنا که می‌توانیم حلشان کنیم؛ به شرط آنکه نیروهای نیک مدرنیته را که تا کنون در حل مسائل یاری‌مان داده‌اند، حفظ کنیم: رفاه اجتماعی، بازارهای هوشمندانه‌تنظیم‌شده، همکاری و حاکمیت جهانی و سرمایه‌گذاری در علم و فن‌آوری.

استیون پینکر

وقتی انسان‌ها به کشاورزی روی آوردند، حتی از قبل هم مُخرب‌تر شدند. به گفتهٔ ویلیام رودیمن، دیرینه‌اقلیم‌شناس، شروع کشت برنج غرقابی در آسیا حدود پنج‌هزار سال پیش ممکن است آن قدر متان از پوشش گیاهی در‌حال‌پوسیدگی در جَو آزاد کرده باشد که اقلیم را تغییر داده باشد. او می‌گوید: «می‌توان به‌خوبی استدلال کرد که تأثیر سرانهٔ مردم بر چشم‌انداز زمین در عصر آهن و حتی اواخر عصر سنگ، بسیار بیشتر از یک فرد عادی امروزی بوده است». همان‌طور که برند اشاره کرده است (فصل ۷)، «کشاورزی طبیعی» متناقض‌نماست. هر بار که او عبارت «غذای طبیعی» را می‌شنید، وسوسه می‌شد که فریاد بزند:

از نظر بوم‌شناسان، هیچ محصول زراعی حتی ذره‌ای طبیعی نیست! شما اکوسیستم پیچیده و سالم را برمی‌دارید، آن را مستطیل‌مستطیل می‌کنید، زمینش را کاملاً عریان می‌کنید و آن را به یک وضعیت دائمی توالی اولیه در می‌آورید! خاکش را شخم می‌زنید، آن را صافِ صاف می‌کنید و در مقادیر انبوهی آب غرقه می‌سازید‌! بعد آن را با تک‌کِشت‌های یکنواختی از گیاهان شدیداً معیوب پر می‌کنید که هیچ کدام به‌تنهایی قادر به ادامهٔ حیات نیستند! هر گیاه خوراکی متخصص محدود و رقت‌انگیزی است که هزاران سال هم‌خون‌سازی شده تا به این بلاهت ژنتیکی برسد! این گیاهان آن قدر شکننده‌ بودند که مجبور شدند انسان‌ها را اهلی کنند تا بی‌پایان از آنها مراقبت کنند!


استیون پینکر
–معدنی‌ثانی‌

... وقتی جوامع ثروتمندتر می‌شوند و دغدغهٔ اصلی‌شان دیگر تأمین غذا یا سرپناه نیست، ارزش‌هایشان در هِرم نیازها اوج می‌گیرد و دامنهٔ دغدغه‌هایشان در بُعد مکانی و زمانی گسترده‌تر می‌شود. رونالد اینگلهارت و کریستین ولزل با استفاده از داده‌های پیمایش ارزش‌های جهانی نشان دادند مردمی که ارزش‌های رهایی‌بخش قوی‌تری دارند - اندیشه‌هایی مانند مدارا، برابری، آزادی اندیشه و بیان که معمولاً همراه با رفاه و آموزش رشد می‌کند- بیشتر به بازیافت روی خوش نشان می‌دهند و برای حفاظت از محیط زیست، بیشتر به دولت‌ها و شرکت‌ها فشار می‌آورند.

استیون پینکر

... نقل است عصر حجر به این دلیل پایان نیافت که سنگ‌های جهان تمام شد. این موضوع دربارهٔ انرژی هم صادق است. آزوبل اشاره می‌کند: «وقتی جهان به زغال‌سنگ روی آورد، چوب و کاه فراوانی برای بهره‌برداری مانده بود. وقتی نفت جوشید، زغال‌سنگ به وفور یافت می‌شد و حالا که مصرف متان [گاز طبیعی] در حال افزایش است، نفت به‌وفور وجود دارد». همان‌طور که خواهیم دید، گاز هم احتمالاً خیلی زودتر از آنکه آخرین فوت مکعبش در شعلهٔ آبی بسوزد، جای خود را به منابع انرژی کم‌کربن‌تر خواهد داد.

استیون پینکر

ص ۱۶۰

زندگی روی لبهٔ تیغ اثر راهول جاندیال
–میثم همدمی

https://t.me/derang_pub/10

ص ۱۸۱

زندگی روی لبهٔ تیغ اثر راهول جاندیال
–میثم همدمی

https://t.me/derang_pub/10

آیا گوشی شما میتونه به سلامتی تون آسیب بزنه؟ آلودگی الکترومغناطیسی

در شرایط «اقتصاد توجه» ای که ما تو اون زندگی می کنیم، صحبت زیاد در مورد خطرات اثبات نشده میتونه توجه ما رو دور کنه از چیزایی که به طور قطع میدونیم مضر هستند.

منابع استفاده شده در تحقیق برای ساخت این ویدئو: https://sites.google.com/view/sources-electrosmog

ترجمهٔ حمیدرضا بیدار

میدان‌های الکترومغناطیسی و تلفن‌های همراه
~ استیون کورنستاین
https://t.me/science4lifee/5789

تاریخچهٔ یک مناقشهٔ فرهنگی و حقوقی در آمریکا

مناقشهٔ بین فرگشت و آفرینش‌گرایی صرفاً یک اختلاف نظر علمی نیست، بلکه یک درگیری عمیق فرهنگی، سیاسی و آموزشی است که پیامدهای چشمگیری برای جامعه داشته است. این نبرد نشان‌دهندهٔ چالشی است که علم و تفکر نقادانه همواره با آن روبه‌رو بوده‌اند: معرفی ایده‌های جدیدی که باورهای دیرینه را به چالش می‌کشند.

دور اول: محاکمهٔ اسکوپس و تلاش برای ممنوعیت فرگشت

محاکمهٔ اسکوپس اولین رویارویی بزرگ عمومی و حقوقی بر سر تدریس فرگشت در آمریکا بود که صحنه را برای دهه‌ها درگیری آماده کرد. این محاکمهٔ نمادین، بیش از آنکه پیروزی قاطعی برای یکی از طرفین باشد، سرآغاز مبارزه‌ای طولانی برای تعیین جایگاه علم در آموزش عمومی بود.
در سال ۱۹۲۵، ایالت تنسی «قانون باتلر» را تصویب کرد که تدریس فرگشت را در تمام مدارس دولتی این ایالت ممنوع می‌کرد. این قانون زمینه را برای یکی از مشهورترین محاکمات تاریخ فراهم آورد. بازیگران اصلی این رویداد عبارت بودند از:
جان توماس اسکوپس: معلم جانشینی که داوطلب شد تا این قانون را به چالش بکشد.
اتحادیهٔ آزادی‌های مدنی آمریکا (ACLU): سازمانی که این محاکمه را برای به چالش‌کشیدن قانون بر اساس متمم اول قانون اساسی آمریکا (آزادی بیان) ترتیب داد.
کلارنس دارو: وکیل مدافع نامدار آن دوران.
ویلیام جنینگز برایان: نامزد سه دورهٔ ریاست‌جمهوری و سخنور بنیادگرای مسیحی که در جایگاه دادستان قرار گرفت.
اچ. ال. منکن: گزارشگر بدبین روزنامهٔ بالتیمور سان که این محاکمه را پوشش می‌داد.

مخالفت ویلیام جنینگز برایان با فرگشت، انگیزه‌هایی پیچیده‌تر از جهل صرف داشت. او که در بسیاری از مسائل دیگر فردی لیبرال و آزاداندیش بود، پس از جنگ جهانی اول و با آگاهی از استفاده از «داروینیسم اجتماعی» برای توجیه نظامی‌گری، امپریالیسم و شبه‌علم اصلاح نژاد (eugenics)، موضعی سرسختانه علیه نظریهٔ فرگشت اتخاذ کرد. کتابی به نام شب‌های ستاد فرماندهی (Headquarters Nights) که تجربیات نویسنده را از همراهی با رهبران نظامی و فکری آلمان شرح می‌داد، تأثیر عمیقی بر او گذاشت. این رهبران با استفاده از منطق بقای اصلح در سطح ملی، برتری نژاد ژرمن و حذف نژادهای «نامناسب»، توسعه‌طلبی خود را توجیه می‌کردند. برایان این ایده را نفرت‌انگیز می‌دانست و از این رو، دشمن را نه آلمان، بلکه خود نظریهٔ فرگشت می‌دید. هرچند موضع او مانعی در برابر پیشرفت علمی بود، اما شایان ذکر است که او در برابر همان خط فکری‌ای ایستاد که در نهایت به سیاست‌های نسل‌کشی آلمان نازی منجر شد.
برخلاف تصور رایج، محاکمهٔ اسکوپس یک پیروزی برای علم نبود. در حقیقت، هدف ACLU این بود که اسکوپس در دادگاه بدوی شکست بخورد تا پرونده برای فرجام‌خواهی به دیوان عالی ایالت تنسی و در نهایت به دیوان عالی ایالات متحده برسد. اسکوپس شکست خورد، اما قانون‌گذاران تنسی با استفاده از یک نقص فنی حقوقی، عامدانه مانع از فرجام‌خواهی و رسیدن پرونده به دیوان عالی ایالت شدند و بدین ترتیب، کل راهبرد ACLU را خنثی کردند.
این بن‌بست حقوقی، مناقشه را حل نکرد، بلکه آن را برای دهه‌ها به سکوت واداشت تا اینکه سرانجام با چالش‌هایی جدید دوباره شعله‌ور شود.

دور دوم: اثر اسپوتنیک و مطالبهٔ «زمان برابر» برای آفرینش

یک رویداد ژئوپلیتیکی غیرمنتظره، یعنی پرتاب ماهوارهٔ اسپوتنیک، ناگهان بحث فرگشت را دوباره شعله‌ور کرد. این رویداد، ضرورتی ملی برای بهبود آموزش علوم در ایالات متحده ایجاد کرد و به‌طور غیرمستقیم، نظریهٔ فرگشت را به کلاس‌های درس بازگرداند.
پرتاب اسپوتنیک-۱ توسط اتحاد جماهیر شوروی در ۴ اکتبر ۱۹۵۷، زنگ خطری برای آمریکا بود و این احساس را ایجاد کرد که این کشور در زمینهٔ علم عقب مانده است. این امر به رنسانسی در آموزش علوم در آمریکا منجر شد. در سال ۱۹۶۱، بنیاد ملی علوم، نظریهٔ فرگشت را به عنوان محور اصلی کتاب‌های درسی زیست‌شناسی بازگرداند و آن را دوباره وارد جریان اصلی آموزش عمومی کرد.
در پاسخ به این موج جدید آموزش علمی، آفرینش‌گرایان راهبرد خود را تغییر دادند. آنها خواستار «زمان برابر» (equal time) برای تدریس داستان آفرینش در کتاب مقدس در کنار نظریهٔ فرگشت شدند. استدلال اصلی آنها این بود که فرگشت «فقط یک نظریه است، نه یک واقعیت» و باید به همین شکل معرفی شود.
چالش حقوقی کلیدی این دوره، شکایتی بود که معلمی از آرکانزاس به نام سوزان اپرسون در سال ۱۹۶۵ تنظیم کرد. در نهایت، دیوان عالی ایالات متحده قانون ضد فرگشت این ایالت را لغو کرد و حکم داد که این قانون تلاشی غیرقانونی برای تثبیت یک موضع مذهبی در کلاس‌های درس دولتی و در نتیجه، مغایر با قانون اساسی است.
این شکست قاطع حقوقی، آفرینش‌گرایان را وادار کرد تا راهبرد خود را بار دیگر متحول کنند و از خاکستر «علم آفرینش»، رویکردی جدید متولد شد.