حرفی به تو از بیمِ سخن‌ساز نگویم
صد بار برآرم نفس و باز نگویم

هرگز نرسانم سخنی از تو به انجام
کز شوق ، دگر بار ز آغاز نگویم

اغیار چنان محرم رازند که از بیم
یک حرف به آن پرده برانداز نگویم

از غایت غیرت، من دیوانه به خود هم
حرفی که ازو می‌شنوم ، باز نگویم

هرچند که دارم گله از غیر چو میلی
بهتر که به آن غمزه‌ی غمّاز نگویم

میلی مشهدی / شـــعر پارسی

بیاض گردن او گر به دست ما افتد
چه بوسه‌های گلوسوز انتخاب کنیم


صائب

... از عشق برای زنان هوویی ساختیم
که چشم‌ها را
بر حضور عینی و علمی‌شان
کور کرده است

و عاصی می‌شویم و دیوانه
وقتی عشق را می‌بینیم
که با چادر کج
و زنبیل پر از خِرت و پِرت‌های نازیبا
با مرغ مرده
نفس‌نفس زنان به خانه می‌آید
مرغی که با بدبختی به دست آمده است

واقعیات از تخیلات قوی ترند
و مکرراً تکرار می‌کنیم
که هیچ چیز
خیال انگیزتر از خود واقعیت نیست

پابرهنه به استقبال عشقی بروید
که با زنبیل و مرغ مرده می‌آید
و مادران را دریابید
که اگردیر شود، می‌میرند
و بخشی از ما را
با خود به زیر گِل می‌برند...

«چیزی شبیه زندگی»

حسین پناهی / شـــعر پارسی

بیش از این‌ها، آه، آری
بیش از این‌ها می‌توان خاموش ماند
می‌توان ساعات طولانی
با نگاهی چون نگاه مردگان، ثابت
خیره شد در دود یک سیگار
خیره شد در شکل یک فنجان
در گلی بی‌رنگ، بر قالی
بيش از اين‌ها، آه، آری
در خطی موهوم، بر دیوار
می‌توان با پنجه‌های خشک
پرده را یک‌سو کشید و دید
در میان کوچه باران تند می‌بارد.

فروغ فرخزاد / شـــعر پارسی

هستی چه بود اگر که مرا و تو را نداشت؟
کوهی که هیچ زمزمه در وی صدا نداشت

از سنگ و صخره سر زدم، از درّه رد شدم
دریا شدن مرا به چه کاری که وانداشت

چون برّه می‌چرید بهشتِ همیشه را
آدم اگر که کار به کار خدا نداشت

دیو و فرشته از ازل، هم‌خانه بوده‌اند
در خلوت کدام دل این هر دو جا نداشت؟

شاید حسد به خاطر حّوا دلیل بود
ابلیس اگر که سجده به آدم روا نداشت

چون مرگ می‌کشید کمان تیر سرنوشت
بر چشم و پشت و پاشنه یکسان خطا نداشت

سنگی که از فلاخن تقدیر می‌رهید
کاری به تُرد بودن آیینه‌ها نداشت

پایان رنج‌های من و تو؟ مپرس آه!
چیزی که ابتداش نبود انتها نداشت

حسین منزوی / شـــعر پارسی