آن روز كه در محشر مردم همه گرد آيند
ما با تو در آن غوغا، دزديده نظر بازيم

عبید زاکانی / شـــعر پارسی

واسوخت در واژه به معنی بیزاری و روگردانی از معشوق است. و در اصطلاح ادبیات سنتی نیز به سبکی از اشعار گفته می‌شود که مضمون آن مربوط به همین رویگردانی باشد.

دل نیست کبوتر که چو برخاست نشیند
از گوشه‌ی بامی که پریدیم، پریدیم

واسوخت / شـــعر پارسی

مرا گویی که بیداری همه‌ شب
دو چشمِ عاشقان بیدار باید!

سنايى / شـــعر پارسی

هر سرِ خاری به مجنون نازِ دیگر می‌کند
ناقهٔ لیلی مگر امروز ازین صحرا گذشت؟

فیاض لاهیجی / شـــعر پارسی

بــا دســت آب خـوردن من نـیتش شــفاست
یـک روز دســتهای مرا او گــرفته بــــود

سعید صاحب‌علم / شـــعر پارسی

چو شادی بکاهی بکاهد روان
خرد گردد اندر میان ناتوان

فردوسی / شـــعر پارسی

بلبلانیم که گر لب بگشائیم ای گل
همه آفاق در اوصاف تو مدهوش کنیم

شب هجران چو شود صبح و برآید خورشید
داستان غم دوشینه فراموش کنیم

شهریار / شـــعر پارسی

هم ز دل دزدید صبر و هم دل دیوانه را
یارِ ما با خانه می‌دزدد متاع خانه را

وحشی بافقی / شـــعر پارسی

هم مرگ بر جهان شما نیز بگذرد
هم رونق زمان شما نیز بگذرد

سیف فرغانی / شـــعر پارسی

بی‌نجوای انگشتانت،
جهان از هر سلامی خالی‌ست ...

احمد شاملو / شـــعر پارسی

ناله برخیزد ز دل، چون بر لب آرم جان، بلی
مرده را از خانه چون بیرون بری شیون شود

احوالی سیستانی / شـــعر پارسی

میان خورشیدهای همیشه
زیبایی تو لنگریست
خورشیدی که از سپیده‌دم
همه ستارگان بی‌نیازم می‌کند.

احمد شاملو / شـــعر پارسی

گر شرم همی از آن و این باید داشت
پس عیب کسان زیرِ زمین باید داشت

ور آینه‌وار نیک و بد بنمائی
چون آینه رویِ آهنین باید داشت

مولانا / شـــعر پارسی

زیرِ شمشیرِ حوادث پای بر جاییم ما
رو نمی‌تابیم از سیلاب، دریاییم ما

صائب تبریزی / شـــعر پارسی

‌رسم عاشق‌کُشی و شیوه شهر آشوبی
جامه‌ای بود که بر قامت او دوخته بود

حافظ / شـــعر پارسی

‌بی تو این دیده
کجا میل به دیدن دارد،
قصه‌یِ عشق مگر بی تو شنیدن دارد؟

شهریار / شـــعر پارسی

‌همه مهتاب بِجویند به تاریکی شب
من به دنبال هلال رُخ تو می‌گردم

هما کشتگر / شـــعر پارسی

گویند برو تا برود صحبتت از دل
ترسم هوسم بیش کند بُعدِ مسافت

سعدی / شـــعر پارسی

واعظی بر منبر می‌گفت: هر گاه بنده‌ای مست میرد، مست دفن شود و مست سر از گور برآورد.
خراسانی‌ای در پای منبر بود گفت: به خدا آن شرابی است که یک شیشه‌ی آن به صد دینار ارزد.

عبید زاکانی / شـــعر پارسی

آنکه پشمینه تن است از علماست
آنکه عمامه سر است از فقهاست

آلتم هر دو صفت را دارد
به گمانم که فقیه‌الفقهاست!

ایرج میرزا / شـــعر پارسی