عزّت شاه و گدا زیر زمین یکسان است
می‌کند خاک برای همه کس جا خالی

غنی کشمیری / شـــعر پارسی

‌
ﺍﯾﻦ ﭼﻪ ﻋﺸﻘﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻝ ﺩﺍﺭﻡ
ﻣﻦ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻋﺸﻖ ﭼﻪ ﺣﺎﺻﻞ ﺩﺍﺭﻡ
ﻣﯽﮔﺮﯾﺰﯼ ﺯ ﻣﻦ ﻭ ﺩﺭ ﻃﻠﺒﺖ
ﺑﺎﺯ ﻫﻢ ﮐﻮﺷﺶ ﺑﺎﻃﻞ ﺩﺍﺭﻡ

ﻓﺮﻭﻍ ﻓﺮﺧﺰﺍﺩ / شـــعر پارسی

‌همچنان خواهم راند
همچنان خواهم خواند
دور باید شد،
دور...

سهراب سپهری / شـــعر پارسی

‌حذر از عشق ؟ ندانم‌!
سفر از پيش تو؟
هرگز نتوانم!
نتوانم!

فریدون مشیری / شـــعر پارسی

علاج واقعه پیش از وقوع باید کرد
دریغ سود ندارد چو رفت کار از دست

به روزگار سلامت سلاح جنگ بساز
وگرنه سیل چو بگرفت، سد نشاید بست

سعدی / شـــعر پارسی

بس می‌چکد از جامِ زمان رنگ دورویی
از مستی ما مانده همین کهنه سبویی

هادی محمدی / شـــعر پارسی

ابر آمد و باز بر سر سبزه گریست
بی باده گلرنگ نمی‌باید زیست

این سبزه که امروز تماشاگه ماست
تا سبزهٔ خاک ما تماشاگه کیست

خیام / شـــعر پارسی

‌به از این چه شادمانی
که تو جانی و جهانی

مولانا / شـــعر پارسی

آری، با توام
من در تو نگاه می کنم
در تو نفس می کشم
و زندگی مرا تکرار می کند
بسان بهار که آسمان را
و علف را پاکی آسمان
در رگ من ادامه می‌یابد

احمد شاملو / شـــعر پارسی

شود خوار، هر کس که بُوَد ارجمند
فرومایه را بخت گردد بلند

فردوسی / شـــعر پارسی

‌
قطار می‌رود، تو می‌روی، تمام ایستگاه می‌رود!
و من چقدر ساده‌ام که سال‌های سال در انتظار تو؛ کنار این قطارِ رفته ایستاده‌ام ...
و همچنان به نرده‌های ایستگاهِ رفته تکیه داده‌ام!

 قیصر امین‌پور / شـــعر پارسی

‌صبح یعنی پرواز
«قد کشیدن در باد»
چه کسی می‌گوید
پشت این ثانیه‌ها
تاریک است؟!
گام اگر برداریم
"روشنی" نزدیک است...

سهراب سپهری / شـــعر پارسی

‌
ما ز یاران چشم یاری داشتیم
خود غلط بود آنچه ما پنداشتیم

حافظ / شـــعر پارسی

چو می‌دانستی افتادن به ناچار
نبایستی چنین بالا نشستن

به پای خویش رفتن به نبودی
کز اسب افتادن و گردن شکستن؟

سعدی / شـــعر پارسی

دم به دم تنگ كنم دايرۀ خلوت خويش
تا بدانجا كه دهم دل به دل صحبت خويش

دوری و دوستی و حرف كم و رنجش كم
با چنين شيوه توان داشت نگه عزت خويش

معینی کرمانشاهی / شـــعر پارسی

چه فتنه بود که حسن تو در جهان انداخت
که یک دم از تو نظر بر نمی‌توان انداخت

بلای غمزه نامهربان خون خوارت
چه خون که در دل یاران مهربان انداخت

سعدی / شـــعر پارسی

من مرده‌ام...نه مثل شمایی که مرده‌اید
در مرگ هم تفاوت ما پای تا سر است

مهدی مظاهری / شـــعر پارسی

طبيبان دردِ بی‌درمان پَسندند
به تاب عشق بايد سوخت، تب چيست؟

صائب تبریزی / شـــعر پارسی

وعده وصل به فردا دهی و می‌دانی
هر که امروز تو را دید به فردا نرسد

شاهدی نیشابوری / شـــعر پارسی

ما چون ز دری پای کشیدیم کشیدیم
امید ز هر کس که بریدیم، بریدیم

دل نیست کبوتر که چو برخاست نشیند
از گوشهٔ بامی که پریدیم، پریدیم

رم دادن صید خود از آغاز غلط بود
حالا که رماندی و رمیدیم، رمیدیم

وحشی بافقی / شـــعر پارسی