از دل چرا بيرون كنم اين غم كه من دارم از او؟
دل را نسازد گر به غم، از سينه بيرونش كنم

سيمين بهبهانى / شـــعر پارسی

شما یکسره داد یاد آورید
بکوشید و آیین و داد آورید

فردوسی / شـــعر پارسی

دل می‌خورد غمِ من و من می‌خورم غمش
دیوانه غم‌گساری دیوانه می‌کند

صائب تبریزی / شـــعر پارسی

ز الوانِ گنه گشتم بهارِ دوزخ و شادم
که بویِ مغفرت زین گلشنِ تقصیر می‌آید

طالب آملی / شـــعر پارسی

روزها فکرِ من این است و همه شب سخنم
که چرا غافل از احوال دل خویشتنم

از کجا آمده‌‌ام آمدنم بهر چه بود
به کجا می‌‌روم آخر ننمایی وطنم

مانده‌‌ام سخت عجب کز چه سبب ساخت مرا
یا چه بوده‌ است مراد وی از این ساختنم

مولانا / شـــعر پارسی

تا سرِ زلف تو شد بازیچه‌ی دستِ نسیم
کار و بارِ جمع مشتاقان، پریشان‌ گشتن است

هوشنگ‌ ابتهاج / شـــعر پارسی

‌من مرگ را زيسته‌ام
با آوازی غمناک
غمناک...

احمد شاملو / شـــعر پارسی

با رقيب آمد و اين غم‌كده را در زد و رفت
در نَزَد، آتش غيرت به دلم در زد و رفت

محتشم كاشانى / شـــعر پارسی

با سرِ زلفِ تو سوداىِ من امروزى نيست
ما نبوديم كه اين سلسله در هم پيوست

سلمان ساوجى / شـــعر پارسی

موذنی بانگ می‌گفت و می‌دوید!
پرسیدند که چرا می‌دوی؟
گفت: می‌گویند که آواز تو از دور خوش است، می‌دوم تا آواز خود از دور بشنوم!

عبید زاکانی / شـــعر پارسی

ضرورت است که روزی به کوه رفته ز دستت
چنان بگرید سعدی، که آب تا کمر آید

سعدی / شـــعر پارسی

ﺑﺎ ﺑﻼﯾﯽ ﭼﻮﻥ ﺑﻼﯼِ ﻫﺠﺮ ﻋﻤﺮﯼ ﮐﺮﺩ ﺻﺒﺮ
ﺁﻧ‌ﭽﻪ ﻭﺣﺸﯽ ﮐﺮﺩ، ﻫﺮﮔﺰ ﻫﯿﭻ ﺍﯾﻮﺑﯽ ﻧﮑﺮﺩ

وحشى بافقى / شـــعر پارسی

اگر زمانه ندارد تو را مساعدِ من
زمانه را و تو را كى توان مساعد كرد؟

سنايى / شـــعر پارسی

ما چیستیم؟ جز مولکول‌های
فعال ذهن زمین
که خاطرات کهکشان‌ها را
مغشوش می‌کنیم!

حسین پناهی / شـــعر پارسی

كردى قبول منصبِ پروانگى دلا
خود را زدى به آتشِ او، اين زمان بسوز

عرفى شيرازى / شـــعر پارسی

هیچ‌ می‌دانی
که من در قلب خویش
نقشی از
عشقِ تو پنهان داشتم؟

فروغ فرخزاد / شـــعر پارسی

صبح شو اى شب كه خورشيدِ من اكنون می‌رسد
عيدِ مردم گو برو عيدِ من اكنون می‌‌رسد

بيدل دهلوى / شـــعر پارسی

دَر نبندیم به نور
به آرامشِ پُرمهرِ نسیم

رو به این پنجره
با شوق سلامی بکنیم...

سهراب سپهری / شـــعر پارسی

که بر انجمن مردِ بسیار گوی
بکاهد به گفتارِ خویش آبروی

فردوسی / شـــعر پارسی

از چرخ به هر گونه همی‌ دار امید
وز گردش روزگار می‌لَرز، چو بید

گفتی که پس از سیاه رنگی نبُود
پس موی سیاه من چرا گشت سفید؟

حافظ / شـــعر پارسی