تا به کجا از دلِ خود غافلم؟
تابِ فراق تو ندارد دلم

در پیِ اثبات حقیقت مباش
من که به حق بودن تو قائلم

آه که تو باغ پر از میوه‌ای!
آه که من سروم و بی‌حاصلم!

معنی سربسته گیسوی تو
پاسخِ پیچیده‌ترین مشکلم

فاصله‌ای بین من و مرگ نیست
آتشِ افروخته در ساحلم

علی‌ مقیمی / شـــعر پارسی

برای ندیدن بار دهشتناک زمان
که شانه‌هایتان را می‌شکاند و به‌سوی خاکتان می‌کشاند؛
باید مدام مست بود!
از چه؟
شراب، شعر یا پرهیزگاری...‌
هرطور دلتان می‌خواهد

-شارل بودلر

با لب او چه خوش بود گفت و شنید و ماجرا...

مولانا / شـــعر پارسی

دلیل راحت ملک عدم همین کافی است
که طفل گریه کنان آید از عدم بیرون!

صائب تبریزی / شـــعر پارسی

بس که دلخون گشتم از نیرنگ یارانِ دورنگ
دوست دارم هر که را در دشمنی یکرنگ بود

فرخی‌یزدی / شـــعر پارسی

چیزی گم است در من، از آرزو فراتر...

محمدعلی بهمنی / شـــعر پارسی

تا در تو نظر کردم، رسوای جهان گشتم
آری، همه رسوایی اوّل ز نظر خیزد!

عطار نیشابوری / شـــعر پارسی

موشکافی نیست صائب در بساط روزگار
ورنه چون موی کمر اندیشه‌ی ما نازک است

صائب تبریزی / شـــعر پارسی

اکنون منم که خسته ز دام فریب و مکر
بار دگر به کنج قفس رو نموده‌ام
بگشای در که در همه دوران عمر خویش
جز پشت میله های قفس خوش نبوده‌ام

پای مرا دوباره به زنجیرها ببند
تا فتنه و فریب ز جایم نیفکند
تا دست آهنین هوس‌های رنگ رنگ
بندی دگر دوباره به پایم نیفکند...

فروغ فرخزاد / شـــعر پارسی

تو گزیدی همه را بر من و از غیرت عشق
من کسی غیر تو در هر دو جهان نگزیدم

فروغی‌ بسطامی / شـــعر پارسی

در آرزویِ تو عُمر بُردم شَب و روز
‏عُمرم همه رفت و آرزویِ تو نرفت...

مولانا / شـــعر پارسی

بر روی صندلی خواهم نشست
سیگاری خواهم کشید
به میخ‌هایی فکر خواهم کرد
که روزی به این دیوار کوبیدیم...
و به آن چیزهایی که هرگز به میخ‌ها نیاویختم...

قابِ عکسی که تو در آن باشی
و آینه‌ای که من در آن...!

-یانیس ریتسوس

برکنده از حیات به اندک‌بهانه‌ایم
دندان کرم‌‌خورده‌ی کام زمانه‌ایم!

واعظ قزوینی / شـــعر پارسی

از کعبه کلیسا نشینم کردی
آخر در کفر بی‌قرینم کردی

بعد از دو هزار سجده بر درگه دوست
ای عشق، چه بیگانه ز دینم کردی

رودکی / شـــعر پارسی

داشتم روزی نگاری یاد می‌آید مرا
هر زمان از یاد او فریاد می‌آید مرا

همام ‌تبریزی / شـــعر پارسی

تن بر دل خوش‌مشرب ما خانهٔ تنگی‌ست
بر گوهر شهوار، صدف کام نهنگی‌ست

در چشم تو گر خوش بوَد این سقف زراندود
در دیدهٔ سودازدگان دامن سنگی‌ست

صائب تبریزی / شـــعر پارسی