مرا چه قرب که در انتظار روی تو باشم
همین تمام که بر رهگذار کوی تو باشم

مرا چه حدِّ رسیدن بدان وصال همایون
همین بس است که دائم به جست‌وجوی تو باشم

ابن‌حسام ‌خوسفی / شـــعر پارسی

در گلو می شکند ناله‌ام از رقت دل ...
غصه‌ها هست ولی طاقت ابرازم نیست!

هوشنگ ابتهاج / شـــعر پارسی

مرا
زهرهٔ آن نیست
که نامت را
به زبان آرم
در تو می‌­نگرم و
                        می‌­میرم

حسین ‌منزوی / شـــعر پارسی

بوی وصل ‌کیست بیدل‌ گلشن‌آرای امید؟
پای‌تاسر یأس بودم، انتظارم کرده‌اند

بیدل / شـــعر پارسی

گرچه ما سر پیش از جوش ثمر افکنده ایم
همچنان از حس سعی باغبان شرمنده ایم

هر سر خاری به خون ما گواهی می دهد
گرچه چون گل پیش هر خاری سپر افکنده ایم

جای نیش تازه ای وا کرده ایم از شوق درد
در بیابان طلب خاری گر از پا کنده ایم

زین بیابان گرمتر از ما کسی نگذشته است
ما ز نقش پا چراغ مردم آینده ایم

یوسف مصر وجودیم از عزیزیها، ولیک
هرکه با ما خواجگی از سر گذارد بنده ایم

نیست ما را جز خموشی لذتی از زندگی
ما به جان بی نفس مانند ماهی زنده ایم

آتش دوزخ شود بر ما گلستان خلیل
بس که از اعمال ناشایست خود شرمنده ایم

چون گل صد برگ صائب در میان خارزار
زیر شمشیر حوادث با لب پرخنده‌ایم

صائب تبریزی / شـــعر پارسی

ای آب حیات قطره از آب رخت
وی ماه فلک یک اثر از تاب رخت

گفتم که شب دراز خواهم مهتاب
آن شب شب زلف تست و مهتاب رخت

مولانا / شـــعر پارسی

اگر امروز دوتا قلوه خریدی حرف است
دور ماهیچه و دل،‌ خط نکشیدی حرف است

اگر از نیمه‌ی هر برج، نه با قرقاول
بلکه با پخمه‌ترین مرغ پریدی حرف است

روزگاری ته هر دیگچه ته چینی بود
طعم آن را اگر امروز چشیدی حرف است

با نگاهی به کف قیمت یک شلوارک
اگر انگشت تحیّر نگزیدی حرف است

هرزمان نسیه نیاوردی و اطراف خودت
قبض و دفترچه‌ی اقساط نچیدی حرف است

کنج یخچال اگر جای کلم پیچ و هویج
موز و گیلاس که نه، خربزه دیدی حرف است

سال‌ها قاطی زُوّاج شدن سخت نبود
اگر امسال به دلدار رسیدی حرف است

دوی صد متر المپیک هنر نیست، اگر
پی نان چند مگامتر دویدی حرف است

زندگی بار گرانی‌ست کمر می‌شکند
زیر این بار اگر بد نخمیدی حرف است

مصطفی مشایخی / شـــعر پارسی

در کوی خرابات مرا عشق کشان کرد
آن دلبر عیار مرا دید نشان کرد

من در پی آن دلبر عیار برفتم
او روی خود آن لحظه ز من باز نهان کرد

مولانا / شـــعر پارسی