خوابم نمی‌برد بس که تَرَم
‏چرا نمی‌سوزم ازین روشنی
‏که بافته‌ام؟
‏امّا یک شب
‏مادران مرا میانِ علف می‌یابند
‏که شفا یافته‌ام.

بیژن الهی / شـــعر پارسی

چندان‌که بر فراقِ تو شد آشنا دلم
بیگانه‌وار از دلِ من صبر برگذشت

حسن غزنوی / شـــعر پارسی

بسیار گذشتی که نکردی سوی ما چشم
یک دم ننِشستم که به خاطر نگذشتی

سعدی / شـــعر پارسی

اونجا که حافظ میگه:

حافظ ار در گوشه محراب می‌نالد رواست
ای نصیحتگو خدا را آن خم ابرو ببین

حافظ / شـــعر پارسی

سخنت شعر است
خاموشی‌ات شعر
و عشقت
آذرخشی میان رگ‌‌هایم
چونان سرنوشت ...

-نزار قبانی

کسی از آن سوی ظلمت مرا صدا می‌کرد
که بادبادکِ خورشید را هوا می‌کرد
کسی - سبک‌تر از اندیشه‌ای - که چون می‌رفت
به جای گام زدن در هوا شنا می‌کرد
به شکلِ کودکیِ من کسی که با یک برگ
به قدرِ یک چمنِ غرقِ گُل صفا می‌کرد
کسی که دفترِ عمرِ مرا به هم می‌ریخت
و برگ‌های پلاسیده را جدا می‌کرد
طلوع‌های مرا و غروب‌های مرا
در این سوی آن سوی تقویم، جا به جا می‌کرد

دلم به وسوسه‌اش رفته بود و تجربه‌ام
در آستانه‌ی تردید پا به پا می‌کرد:
مگر نه کودکی‌ام راه‌کوبِ پیری بود
که ز ابتدای سفر مشقِ انتها می‌کرد؟
کسی نگفت نسیم از تبارِ طوفان است
وگرنه غنچه کجا مشتِ بسته وا می‌کرد؟
بهار نیز که با خونِ گُل وضو می‌ساخت
هم از نخست به پاییز، اقتدا می‌کرد

«که می‌گرفت» رها کن، صفای صلحِ کسی
که آهوانِ گرفتار را رها می‌کرد
تو را به کینه چه دِینی است؟ کاش می‌آمد
کسی که دِینِ جهان را به عشق ادا می‌کرد
عصا که مار شد اعجاز بود، کاش اما
کسی به معجزه‌ای مار را عصا می‌کرد

حسین منزوی / شـــعر پارسی

ما دل سپرده‌ایم به گریه برای هم
باران به جای من، من و باران به جای هم

ابری گریست در من و در وی گریستم
تا دم زنیم، دم‌زدنی در هوای هم

ما تاب خورده‌ایم که ما قد کشیده‌ایم
گهواره‌های چابک‌مان دست‌های هم

باری به پایبندی هم پیر می‌شویم
تا پیر می‌شوند درختان به پای هم

غم نیست نیستن که همه در تداوُمیم
چون ابتدای یک دگر از انتهای هم

تنها صداست آنچه در این راه، ماندنی است*
خوش باد زنده ماندن‌مان در صدای هم

حسین منزوی / شـــعر پارسی

*تنها صداست که می‌ماند «فروغ فرخزاد»

وَ خیلی نزدیکی
سایه‌ات، سایه‌ات
همه جا هست
کنارِ موسیقی وُ باران وُ
جاده وُ نور وُ کلمه

بیژن الهی / شـــعر پارسی

از ذوقِ بغل‌گیریِ آن قامتِ رعنا
هر مو به تنم چون مژه آغوش برآورد

فیاض لاهیجی / شـــعر پارسی