حُسْنَت بِه اِتِّفاقِ مَلاحَت جهان گرفت؛
آری، بِه اِتِّفاق، جهان می‌توان گرفت

حافظ / شـــعر پارسی

طریق دلربایی یک جهان نیرنگ می‌خواهد
به حسن محض نتوان پیش بردن نازنینی‌ها

بیدل دهلوی / شـــعر پارسی

‌اینک او در من است
و مرگ را می‌بینم که می‌جوشد
مانند جوی باریکی آرام
راهش را می‌پیماید
و شرم‌زده از زیر سنگ‌واره‌ی
استخوان‌هایم دزدانه می‌گریزد
به مرغی می‌مانم که در
ته آسمان ناگهان بال‌هایش بریزد
و در میان ستارگان
آویخته به تاریکی حیران بماند
دیگر نمی‌دانم ؟؟؟
دستواره در دست کیست ؟
امّا می‌بینم که هر چه فروتر می‌رود
به جایی گیر نمی‌کند
ژرفای آب پایان ندارد
می‌خواهم چیزی بپرسم نمی‌توانم
راهنمایِ روزگاردیده فکرِ مرا می‌خواند
و جواب‌هایش را مثلِ سرمای
بی‌زبانِ زمستان در من می‌دمد
پیش از آن‌که بگویم چه می‌کنی مَرد
مرا کجا می‌بری ؟
او فهمانده است که
«آب می بَرد نه من»

شاهرخ مسکوب / شـــعر پارسی