خون به زمین فرو نرفت
روی زمین پخش شد
از زیر هر سنگ جوشید و جوشید و به راه افتاد
هرکس آن را می­‌دید
می­‌فهمید
که جایی
بی‌گناهی را کشته­‌اند…

-شاهرخ مسکوب
‌

حلاج‌وشانیم که از دار نترسیم
مجنون‌صفتانیم که در عشق خداییم

ترسیدن ما چون که هم از بیم بلا بود
اکنون ز چه ترسیم که در عین بلاییم؟

همه شهر ایران جگر خسته‌اند
به کین سیاوش کمر بسته‌اند
نگون شد سر و تاج افراسیاب
همی کند موی و همی ریخت آب
همی گفت رادا سرا موبدا
ردا نامدارا یلا بخردا
دریغ ارغوانی رخت همچو ماه
دریغ آن کیی برز و بالای شاه
خروشان به سر بر پراگند خاک
همه جامه ها کرد بر خویش چاک
چنین گفت با لشکر افراسیاب
که مارا بر آمد سر از خورد و خواب
همه کینه را چشم روشن کنید
نهالی ز خفتان و جوشن کنید...

شاهنامه/ داستان سیاوش

مشتم را
گره کردم،
جلوی دیدِ ظالم را بگیرد،
قلب دوست نهان شود،
گلوله-
مشتم  را ‌شکافت؛

خوشبختم
که قلبِ دوست
می‌تپد
هنوز.

بهرام کاوسی

روز گرسنگی سرمان را فروختیم
نان خواستیم، خنجرمان را فروختیم

چون شمع نیم‌مرده به سوسوی زیستن
پس‌مانده‌های پیکرمان را فروختیم

از ترس پیرکش شدنِ ریشه‌ای کثیف
سرشاخه‌ی تناورمان را فروختیم

غیرت نبود تا بزند پشت دست حرص
ما کودکانه باورمان را فروختیم

در چشم گرگ خیره مشو ـ ای پدر! ـ که ما
پیراهن برادرمان را فروختیم

دروازه باز و بسته چه توفیر می‌کند؟
وقتی نگاه بر درمان را فروختیم

محمدعلی جوشایی / شـــعر پارسی

برسان باده که غم روی نمود ای ساقی
این شبیخون بلا باز چه بود ای ساقی

ابتهاج / شـــعر پارسی