مردی از زن خویش شکایت به ابوالعینا برد. ابوالعینا گفت: خوش داری زنت بمیرد؟
گفت: نه به خدا.
گفت: وای بر تو، مگر نه تو از او در رنجی؟

گفت: آری این‌چنین است ولی ترسم که از شادی بر مرگ او خود نیز بمیرم!

عبید زاکانی / شـــعر پارسی

ز دانش بود جان و دل را فروغ
نگر تا نگردی به گرد دروغ

سخنگوی چون بر گشاید سخن
بمان تا بگوید تو تندی مکن

فردوسی / شـــعر پارسی

با دلِ من که چو آیینه به دشمن صاف است
سببِ خصمیِ زنگار نمی‌دانم چیست

صائب تبریزی / شـــعر پارسی

میانِ ما و تو دوری به اختیار نبود
مرا زمانِ فراقِ تو در شمار نبود

اوحدى / شـــعر پارسی

نمود وعده‌ى دیدار و دیدمش در خواب
نگویمش، که مبادا به آن حساب کند

هلالى جغتايى / شـــعر پارسی

گر از هر باد چون کاهی بلرزی
اگر کوهی شوی کاهی نیرزی!

نظامی / شـــعر پارسی

دلى كز جنبشِ زنجيرِ زلفش مي‌رود از خود
پس از عمرى كه مى‌آيد به خود ديوانه مى‌آيد

طالب آملى / شـــعر پارسی

هیچ‌ چیزی به انسانِ دارای ترس، شجاعت نمی‌دهد، مگر ترسی دگر.

اومبرتو اکو

@ShearZii

دلم در دست او گیر است، خودم از دست او دلگیر
عجب دنیای بی رحمی، دلم گیر است و دلگیرم

حسین منزوی / شـــعر پارسی

ده‌ روزه مِهر گردون، افسانه است و افسون
نیکی به جای یاران فرصت شمار یارا

حافظ / شـــعر پارسی

آسایش دو گیتی تفسیر این دو حرف است
با دوستان مروت با دشمنان مدارا

حافظ / شـــعر پارسی

چه فتنه بود که حسن تو در جهان انداخت
که یک دم از تو نظر بر نمی‌توان انداخت

سعدی / شـــعر پارسی

‌جا مانده است
چیزی جایی
که هیچگاه دیگر هیچ چیز
جایش را
پر نخواهد کرد
نه موهای سیاه
نه دندان های سفید

حسین پناهی / شـــعر پارسی

چه نسبت است به‌ رندی صَلاح و تقوا را
سماعِ وَعظ کجا نغمهٔ رَباب کجا

حافظ / شـــعر پارسی

‌دردی که انسان را به سکوت وامیدارد
بسیار سنگین‌تر از دردی‌ست که
انسان را به فریاد وامیدارد!
و انسان‌ها فقط به فریاد هم میرسند،
نه به سکوت هم!

فروغ فرخزاد / شـــعر پارسی

‌ته دوری از برم دل در برم نیست
هوای دیگری اندر سرم نیست

بجان دلبرم کز هر دو عالم
تمنای دگر جز دلبرم نیست

باباطاهر / شـــعر پارسی

‌در شب کوچک من افسوس
باد با برگ درختان میعادی دارد
در شب کوچک من دلهره ویرانیست
گوش کن ...
وزش ظلمت را میشنوی؟
من غریبانه به این خوشبختی می‌نگرم ...

فروغ فرخزاد / شـــعر پارسی

نماند بر این خاک جاوید کس
تو را توشه از راستی باد و بس

فردوسی / شـــعر پارسی

بردی دلم را وین زمان گویی: نمی‌دانم چه شد؟
در طره پنهان کرده‌ای، بنمای و طراری مکن

اوحدى / شـــعر پارسی

از چشمِ خود مرا گله هست و زِ يأس نيست
دانم كه هرچه كرد به جانم اميد كرد

طالب آملى / شـــعر پارسی