‍ ‍ ‍امروز‌‌دراین‌آیه‌‌تدبر‌‌می‌کنیم
👇به نام خدا

وَ يُحِقُّ اللَّهُ الْحَقَّ بِكَلِمَاتِهِ وَلَوْ كَرِهَ الْمُجْرِمُونَ
او حق را به وعده خویش، تحقق می‌بخشد؛ هر چند مجرمان کراهت داشته باشند
یونس/۸۲
@Tafakkor
࿐ྀུ༅࿇༅═‎┅

تمرین ارزش‌هایی را می‌دیدم که زمانی مادرم به من یاد داده بود؛ اینکه چطور می‌توانی نه با کوبیدن دیگران که با بالا بردن آنها قدرتمند شوی.
@Tafakkor

همبستگی با وجود تفاوت؛ تنها راه عبور از استبداد

هانا آرنت، نظریه‌پرداز مهم سیاست، معتقد بود «انزوای انسان‌ها شرط اساسی سلطه‌ تمامیت‌خواه است». از نظر او، رژیم‌های توتالیتر فقط با سرکوب فیزیکی دوام نمی‌آورند، بلکه با نابود کردن «فضای عمومی» یعنی امکان گفت‌وگو، اعتماد و کنش جمعی، جامعه را به افراد پراکنده و بی‌ارتباط تبدیل می‌کنند. این انزوا، هرچند در کوتاه‌مدت ابزار کنترل است، در بلندمدت به شکنندگی نظام منجر می‌شود.

در ایران امروز، یکی از مهم‌ترین ابزارهای قدرت، قطبی‌سازی اجتماعی است. مذهبی در برابر غیرمذهبی، مومن در برابر کافر، وطن‌پرست در برابر وطن‌فروش. این دوگانه‌ها، همان‌طور که آرنت هشدار می‌دهد، پیوندهای انسانی را تخریب می‌کنند و جامعه را از درون فرسوده می‌سازند. نتیجه این می‌شود که به‌جای «مردم در برابر دیکتاتور»، شاهد «مردم در برابر مردم» هستیم.

میشل فوکو نیز نشان می‌دهد که قدرت فقط از بالا اعمال نمی‌شود، بلکه در روابط میان افراد بازتولید می‌شود. یعنی وقتی بی‌اعتمادی، نفرت و حذفِ یکدیگر را تکرار می‌کنیم، ناخواسته در خدمت همان ساختار قدرت قرار می‌گیریم.
از سوی دیگر، یورگن هابرماس بر اهمیت «حوزه عمومی» تاکید می‌کند: فضایی که در آن گفت‌وگوی آزاد و عقلانی شکل می‌گیرد. بدون این فضا، هیچ تغییر پایداری ممکن نیست.

در چنین شرایطی، مهم‌ترین گام شاید ساده اما حیاتی باشد: بازسازی توان «شنیدن». شنیدن برای فهمیدن، نه برای حذف. این کار از جمع‌های کوچک آغاز می‌شود دوستان، خانواده، حلقه‌های محدود، اما می‌تواند به تدریج اعتماد از دست‌رفته را بازسازی کند.
همبستگی به معنای یکسان فکر کردن نیست، بلکه یعنی با وجود اختلاف، بر هدف مشترک تمرکز کنیم؛ پایان دادن به استبداد. بدون گفت‌وگو و حداقلی از اعتماد، حتی گسترده‌ترین نارضایتی‌ها نیز به کنش موثر تبدیل نمی‌شوند.
آنچه در نهایت دیکتاتوری را تضعیف می‌کند، صرفا خشم نیست، بلکه بازگشت مردم به یکدیگر است.
@Tafakkor

کُدهای مغزی- ۶

پرسشگری, فعال سازی ذهن, دانشِ بنیان

فايل صوتي ورکشاپ

دکتر محمد جواد عظیمی
@Tafakkor

وقتی کسی حالت ایران را با اوضاع فرنگ تطبیق می‌‌کند، غرق حیرت می‌‌شود که با این‌ همه نعمات طبیعی که خداوندِ عالم به ایران عطا فرموده، اولیای این دولت باید چه‌ قدر تدبیر کرده‌ باشند که چنین مُلکی را به این‌ چنین ذلت رسانیده باشند.

دفتر تنظیمات
میرزا ملکم‌خان ناظم الدوله
@Tafakkor

برداشت آزاد...
@Tafakkor

‍ ‍امروز‌‌دراین‌آیه‌‌تدبر‌‌می‌کنیم
👇به نام خدا

فَاغْفِرْ لِلَّذِينَ تَابُوا
پس مغفرت کن بر توبه کنان
غافر/٧
@Tafakkor
࿐ྀུ༅࿇༅═‎┅

زمانی که یاد بگیرید چگونه می‌توانید به بهترین دوست خود تبدیل شوید، موقعیت فوق‌العاده‌ای خواهید داشت.
@Tafakkor

آیا هرگز به خودتان گفته‌اید، ای کاش یک بار دیگر می‌توانستید با کسی که خیلی دوستش داشتید و او را از دست دادید گفتگو کنید؟
یا فرصت دیگر به‌دست می‌آوردید تا آن زمان از دست رفته را، زمانی که تصور می‌کردید او تا ابد زنده و با شما خواهد بود جبران کنید؟
اگر چنین است، بدانید چنانچه سال‌ها زندگی کنید، روزها بگذرانید،  هیچ یک از آنها جای آن روزی را که در آرزویش هستید نمی‌گیرد.

میچ آلبوم
@Tafakkor

تئوری انتخاب
فصل پنجم قسمت ٨/٨
خوانش: علی صاحبی
@Tafakkor

‏
زندگی مثل شرکت در آزمون هنرپیشگی است؛
تنها چیزی که بر آن کنترل داری،
نقش‌آفرینی خودت است.

‍ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ ﻧﺨﺠﻴﺮﮔﺎﻩ ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ ﻧﺎﺻﺮﺍﻟﺪّﯾﻦ ﺷﺎﻩ ﻧﻘﻞ ﺍﺳﺖ؛
ﻣﺎ ﺭﺍ به قصد ﺷﮑﺎﺭ ﺁﻫﻮ به دﺷﺖ ﻗﺰﻭﯾﻦ ﺑﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﻣﻦ ﺩﺭ ﺷﺶ ذﺭﻋﯽ ﺑﻪ ﺷﮑﺎﺭ ﺷﻠﯿﮏ ﮐﺮﺩﻡ.
ﻣﻦ به چشم ﺧﻮﺩ ﺩﯾﺪﻡ ﮐﻪ ﺗﯿﺮﻡ ﺑﻪ ﺧﻄﺎ ﺭﻓﺖ!
ﻭﻟﯽ ﺍﻃﺮﺍﻓﯿﺎﻥ به شدت ﻫﺮ ﭼﻪ ﺗﻤﺎﻣﺘﺮ ﻫﻮﺭﺍ ﻭ ﻫﻴﺎﻫﻮ ﻭ ﺳﺮ ﻭ ﺻﺪﺍ ﺭﺍﻩ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻨﺪ ﮐﻪ؛ «ﺩﺳﺖ مریزاد!، ﺍﻋﻠﯿﺤﻀﺮﺗﺎ! ﮐﻪ ﺗﯿﺮﺕ ﺑﻪ ﻫﺪﻑ ﺧﻮﺭﺩ»
ﻭ ﻣﻦ ﺩﺭ ﺣﺎلی که ﺑﻪ ﻓﮑﺮ ﻓﺮﻭ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩﻡ، ﺑﻪ ﻣﻼﺯﻣﻴﻨﻢ گفتم؛
ﺁﯾﻨﺪﻩ ﺍﯾﻦ ﻣﻠﮏ ﻭ ﻣﻤﻠﮑﺖ ﺗﻨﮓ ﻭ ﺗﺎﺭﻳﮏ ﺍﺳﺖ، ﺯﯾﺮﺍ ﮐﻪ این تملق‌ها ریشۀ ﺍﯾﻦ ﺳﺮﺯﻣﯿﻦ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺳﻮﺯﺍﻧﺪ.
@Tafakkor

‍ ‍امروز‌‌دراین‌آیه‌‌تدبر‌‌می‌کنیم
👇به نام خدا

وَمَنْ جَاهَدَ فَإِنَّمَا يُجَاهِدُ لِنَفْسِهِ
کسی که [در راه خدا] بکوشد فقط به سود خودش می کوشد
عنکبوت/۶
@Tafakkor
࿐ྀུ༅࿇༅═‎┅

ایده‌های انقلابی و حامیان آن، تقریبا همیشه به دستِ خودِ انقلاب نابود می‌شوند.

کارل پوپر
@Tafakkor

آخرین باری که به حرف‌های شما گوش کردند کِی بود؟
اگر مثل اکثر مردم باشید احتمالا به یاد آوردن آن برایتان دشوار خواهد بود. به زمانی بیاندیشید که چند تن را در حال گفتگو پیرامون مسئله‌ای دشوار مشاهده کردید، گفتگوی آنها چگونه پیش رفت؟ آیا توانستند عمق مطلب را بشکافند؟ آیا به تفاهمی مشترک دست یافتند که ماندنی بوده باشد؟ یا اینکه افرادی چوبی و مکانیکی بوده و هر یک فقط درباره‌ی نگرانی‌ها و احساسات خود واکنش نشان می‌دادند و فقط نگرانی‌ها و احساسات خود را مدنظر قرار می‌دادند و فقط آنچه را موافق نظرات از قبل شکل گرفته خودشان بود می‌شنیدند؟ علی‌رغم نیت ِخیرمان، اکثراً در مدت گفتگو منتظر اولین فرصتی هستیم تا اظهارات و عقاید خود را ارائه دهیم، و هنگامی که بحث داغ می‌شود آهنگ گفتگو‌های‌مان شبیه به جنگ مسلحانه‌ی خیابانی می‌شود؛ تو اشتباه می کنی! این حرف خنده دار است! و امتیازها نصیب کسی می‌شود که زودتر اسلحه‌ی خود را بکشد یا مدت طولانی‌تری قلمرو خود را حفظ کند. شخص آشنایی اخیراً به شوخی می‌گفت: مردم به حرف‌های یکدیگر گوش نمی‌دهند، بلکه برای حمله‌ی مجدد سلاح خود را دوباره پُر می‌کنند. وقتی که تلویزیون صحنه هایی از نمایندگان مردم و رهبران جامعه‌ی ما را تحت نام مباحثه‌ی مستدل و معقول در حال جانبداری، هو کردن و شیشکی بستن در جلسات کنگره یا پارلمان و غیره به نمایش می‌گذارد در می‌یابیم اشکالی جدی در کار است. آنها نیز چنین درکی دارند اما به نظر می‌رسد از انجام هر گونه اقدامی در این باره عاجزند.

ویلیام اسحاق
گفتگو و هنر با هم اندیشیدن
@Tafakkor

پیچیدگی‌های روانی مسئله برابری و انصاف
(قسمت اول)
دکتر آذرخش مُکری
@Tafakkor

صدام حسین حاکم عراق فاصله‌ی چندانی با حمله‌ی نظامی آمریکا (جنگ دوم خلیج فارس) نداشت. جرج بوش پسر، رئیس جمهوری آمریکا، تهدید کرده بود که به زودی به خاک عراق لشکرکشی خواهد کرد. صدام در پی جدی شدن این تهدید، وزرا و مسئولین بلندپایه رژیمش را به حضور خوانده بود تا در این باره با یکدیگر تبادل نظر کنند. صدام جلسه را با محکوم کردن تهدید آمریکا آغاز کرد و سپس از وزرایش خواست در این باره نظر بدهند. اول از همه، علی حسن المجید وزیر دفاع صحبت کرد. او گفت: "آمریکایی‌ها آدم‌های احمق و خودبزرگ بینی هستند، ما نبرد با آمریکا را به داخل خاک آمریکا خواهیم برد". سپس طاها یاسین رمضان، معاون رئیس جمهور، گفت: "قهرمانان واقعی عراق هزاران جوانی هستند که به خودشان بمب می‌بندند و آمریکا را منفجر خواهند کرد." سپس نوبت به قصی، پسر صدام حسین رسید. قصی که مدیر تولید سلاح‌های نامتعارف عراق بود، خطاب به پدرش گفت: "ما می‌دانیم، و همه برادران حاضر در اینجا می‌دانند، که ما، به یاری خداوند، از همه‌ی ظرفیت‌ها و توانایی‌های لازم برخورداریم. ما صرفا با یک اشاره‌ی ساده از جانب حضرتعالی می‌توانیم خواب را از سر مردم آمریکا بپرانیم و جنگ را به خیابان‌های آمریکا ببریم. قربان، من فقط از شما می‌خواهم که یک اشاره‌ی کوچک به من بکنید. قسم به سر مبارکتان، که اگر شب آمریکایی‌ها را به روز و روزشان را به جهنم تبدیل نکردم، از شما خواهم خواست که همین‌جا در حضور برادران حاضر در این اتاق، سرم را از بدنم جدا کنید. اگر آن طور که می‌گویند بن لادن توانسته حملات یازده سپتامبر را انجام بدهد پس، خدا به سر شاهد است، ما ثابت خواهیم کرد آنچه که در یازده سپتامبر رخ داد در قیاس با بلایی که خشم و غضب صدام حسین بر سر آمریکایی‌ها خواهد آورد چیزی جز یک پیک نیک نبوده است.

آمریکایی‌ها عراق را، رهبر عراق را، بچه‌های عراق را نشناخته‌اند"پس از پایان جلسه، صدام پسرش را مسئول دفاع از بغداد کرد و…
بیژن اشتری
@Tafakkor

برای زمزمه‌های امشب
@Tafakkor

‍ ‍امروز‌‌دراین‌آیه‌‌تدبر‌‌می‌کنیم
👇به نام خدا

وَإِنْ تُبْدُوا مَا فِي أَنْفُسِكُمْ أَوْ تُخْفُوهُ يُحَاسِبْكُمْ بِهِ اللَّهُ
اگر آنچه [از نیّت‌های فاسد و افکار باطل] در دل دارید آشکار کنید یا پنهان سازید، خدا شما را به آن محاسبه می‌کند.
بقره/٢٨۴
@Tafakkor
࿐ྀུ༅࿇༅═‎┅

پرسید چگونه‌ای؟
گفت: چگونه باشد حال قومی که در دریا باشند و کشتی بشکند و هر یک برتخته‌ای بمانند؟
گفتند: صعب باشد.
گفت: حال من هم چنین است.

تذکره الاولیاء
@Tafakkor

من جامعه‌ای را تصور می‌کنم که در آن مردم به قانون طوری نگاه می‌کنند که گویی ساخته و پرداخته‌ی خود ایشان است و لذا آن را دوست می‌دارند و بدون احساس زحمت، خود را مقید به رعایت آن می‌دانند.
در این جامعه، مردم به این جهت قدرت مشروع و مرجعیتِ حکومت را احترام می‌کنند، که آن را یک ضرورت می‌دانند نه این که برای آن منشاء الهی قائل باشند، و علایق و عواطفی که نسبت به رئیس دولت ابراز می‌کنند ابداً از روی شیفتگی و فریفتگی نیست. احساسی است که از روی تعقل و خاطرِ جمع به دست آمده است. در این جامعه هر کس حق و حقوقی دارد و چون از این بابت مطمئن است که این حقوق برای او پیوسته محفوظ می‌ماند میان همه‌ی طبقات اعتمادی راسخ و اطمینانی موثق و نیز یک نوع حاضر خدمتی و گشاده رویی متقابل پدیدار می‌شود که در آن نه از تکبر و خودبینی خبری هست و نه از نانجیبی و سفله‌گی.

توکویل
@Tafakkor

قرائت قلبی قرآن
جلسه‌ی پنجاه ‌و‌‌ نهم
عبدالکریم سروش
@Tafakkor

‍ وقتی گروهی خود را فراتر از قواعد عمومی می‌پندارد، حتی مقدس‌ترین مکان‌ها نیز از گزند نمایش قدرت‌طلبانه‌اش در امان نمی‌مانند؛ مسئله فقط فریاد زدن در یک حرم نیست، بلکه این تصور خطرناک است که می‌توان به نام باورهای شخصی، هر فضایی را به صحنه تسویه‌حساب سیاسی بدل کرد، بی‌آنکه مسئولیتی متوجه عاملان آن شود. تناقض تلخ آنجاست که کسانی برای پاسداری از حرمت مقدسات ادعا دارند، اما هنگام مواجهه با مخالفان سیاسی، همان حرمتی را نادیده می‌گیرند که مدعی دفاع از آن‌اند. اگر اعتراض به مسئولان حق شهروندی است، این حق نه مجوز ارعاب است و نه امتیازی انحصاری برای گروهی خاص؛ و اگر قانون برای همه نوشته شده، نمی‌تواند در برابر عده‌ای به تعلیق درآید. خطر از جایی آغاز می‌شود که یک اقلیت پرهیاهو، مصونیت خود را با حقانیت اشتباه می‌گیرد و هزینه رفتارهایش را نه خودش، بلکه جامعه‌ای می‌پردازد که زیر فشار مشکلات اقتصادی، ناچار است پیامد تصمیم‌ها و تنش‌هایی را تحمل کند که در شکل‌گیری آن‌ها نقشی نداشته است.
هیچ باوری با فریاد، مشروعیت نمی‌یابد و هیچ ادعای مقدسی، کسی را از پاسخ‌گویی در برابر قانون معاف نمی‌کند.
زهرا مهر
@Tafakkor

و چقدر جان سخت‌تر از تصوراتمان بودیم...
@Tafakkor

‍ ‍امروز‌‌دراین‌آیه‌‌تدبر‌‌می‌کنیم
👇به نام خدا

لَا تَحْزَنْ إِنَّ اللَّهَ مَعَنَا
اندوهگین مباش، که همانا خدا با ماست.
توبه/۴٠
@Tafakkor
࿐ྀུ༅࿇༅═‎┅

کسی که چیزی نمی‌بخشد،
چیزی ندارد.

آلبر کامو 
@Tafakkor