مسیر تبدیل فکر به هویت

ما زمانی به چیزی باور پیدا می‌کنیم که برایمان منطقی‌،‌ اخلاقی‌،‌ طبیعی یا حتی بدیهی به نظر برسد‌.‌
سپس افرادی را می‌یابیم که آنها هم مثل ما فکر می‌کنند و کم‌کم یک (ما) شکل می‌گیرد و در برابرش یک (آن‌ها)‌.‌
احتمالا از همین لحظه عقیده کم‌کم تبدیل به بخشی از هویت ما می‌شود‌.‌
و وقتیکه عقیده با هویت گره بخورد‌،‌ نقد کردن آن می‌تواند شبیه به حمله کردن به خود شخص احساس شود‌.‌

تاریخ پر است از افراد و نمونه هایی که با یقین کامل‌،‌ یک نظر معمولی را به یک باور اخلاقی تبدیل کرده‌اند که لزوما از همان ابتدا افراطی شروع نکرده‌اند‌.‌
“من فکر می‌کنم”،تبدیل می‌شود به‌، “ما فکر می‌کنیم”.
و بعد‌، “ما می‌دانیم”،
و در نهایت‌، هر کسی که مثل ما فکر نمی‌کند‌،‌ در اشتباه است‌.‌

از اینجا به بعد‌،‌ مسئله دیگر فقط این نیست که تو چه فکری می‌کنی‌،‌ مسئله تبدیل می‌شود به اینکه تو طرف کدام گروهی‌؟‌
نهایتا فردیت شروع به عقب نشینی می‌کند‌.‌
چرا که دیگر لازم نیست خودت فکر کنی و تصمیم بگیری‌،‌ گروه فکر می‌کند و تصمیم می‌گیرد و شک کردن هم به عنوان خیانت تلقی می‌شود‌.‌
@Tafakkor

رنجی که از سوی انسان به انسان می‌رسد؛ بسیار بیشتر از رنجی است که طبیعت بر آدمی تحمیل می‌کند. زخمی که انسان به انسان می‌زند بسیار دردناک‌تر از زهری است که از نیش مار می‌رسد. اما کدام انسان رنج می‌آورد، کدام انسان زخم می‌زند؟ انسان نادانی که خود را مالک دیگران می‌داند و به راحتی با سرنوشت آنها بازی می‌کند
دکتر ناصر مهدوی
@Tafakkor

هیچ حکم شرعی که با عقل سرِ سازگاری نداشته باشد، و یا باعث زحمت مردم شود، نمی‌تواند جزو دین باشد.
دین برای راحتی مردم آمده برای احقاق حقوق مردم آمده برای کمک به زیر دستان و مظلومین برای آرامش روح و روان مردم برای رابطه و عشق مردم با خدا آمده است. نه برای تجارت شما و نه برای حکومت شما.
@Tafakkor

وزیر آموزش و پرورش:
ما در آموزش و پرورش تمام هم و غم خودمون رو به کار خواهیم گرفت تا اقامه نماز کنیم

پ.ن:
تمرکز اولویت‌بخش وزارت آموزش و پرورش بر مناسک آیینی در محیط آموزشی، به‌جای تقویت زیرساخت‌های تفکر انتقادی و تربیت شهروندانی مطلع و دارای حقوق مدنی، نشانگر انحرافی راهبردی در سیاست‌گذاری کلان است که نتیجه‌ای جز گسست عمیق نسلی و وازدگی فرهنگی به همراه نداشته است؛ تحمیلِ ایدئولوژی به نهاد آموزش، نه تنها کارکرد اصلی آن را به عنوان کانون پرورش خرد و خلاقیت مختل کرده، بلکه با تولید پادگفتمانی واکنشی در میان دانش‌آموزان، آنان را به سوی طردِ باورهای دینی سوق داده است؛ از این رو، استمرار این رویکردِ قیم‌مآبانه در نهاد مدرسه، در تضاد مستقیم با خیرِ عمومی است و ضرورت دارد سکاندار آموزش کشور، به‌جای مهندسی عقیدتی، بر بازسازی استانداردهای آموزشی و تکریم کرامت انسانی متمرکز گردد تا از تشدید آسیب‌های روان‌شناختی و فرهنگیِ ناشی از تقابل ایدئولوژیک در کلاس‌های درس جلوگیری شود.

زهرا مهر (شیرازی مهر)
@Tafakkor

‍ ‍ ‍امروز‌‌دراین‌آیه‌‌تدبر‌‌می‌کنیم
👇به نام خدا

وَيَرْزُقْهُ مِنْ حَيْثُ لَا يَحْتَسِبُ
از آنجایی که فکرش را نمی‌کنید به شما روزی می‌دهد
طلاق/۳
@Tafakkor
࿐ྀུ༅࿇༅═‎┅

همه عالم تن است و ایران دل
نیست گوینده زین قیاس خجل

چونکه ایران دل زمین باشد
دل ز تن به بود یقین باشد

هفت پیکر نظامی
@Tafakkor

این‌گونه حکومت‌ها که می‌توان آنها را دموکراسیِ مسخ‌شده نامید، اگر قدرتِ مطلق را در دست داشته باشند و زمانه ایجاب کند، به هیچ‌گونه از عاطفه و ادراکِ بشری اعتنا نمی‌کنند.

ولی چون زمانه رنگی دیگر گیرد، پای مذهب یا حماسه‌های تاریخی یا سُنن ملّی را به میان می‌کشند و به عنوان پشتیبانی و هواداری از اینها عوام را فریفته و سرگرم می‌دارند.
در دموکراسی‌های مسخ‌شده، تن و روانِ مردم را در زنجیر نگاه می‌دارند. به کودک و پیر و جوان اندرز می‌دهند که در برابرِ محرومیّت و ستم‌کشی هرچه صبورتر باشند و از تاریخ حجّت می‌آورند که نیاکانِ آنان نیز چنین بودند و سرانجام از خداوند متعال خواستار می‌شوند که آنان را در این خدمت و امرِ خیر یاری فرماید.

دکتر اسلامی نُدوشن
@Tafakkor

تئوری انتخاب
فصل پنجم قسمت ٨/۴
خوانش: علی صاحبی
@Tafakkor

برای دستیابی و حفظ روابط موردنیاز باید زورگویی، اجبار، تحمیل، تنبیه، پاداش، فریب، ریاست، ترغیب، انتقاد، سرزنش، گلایه، نق زدن، اذیت کردن، رتبه‌بندی، درجه‌بندی و پس کشیدن را کنار بگذاریم. در عوض به‌جای این رفتارهای مخرب، باید گوش دادن، حمایت، مذاکره، تشویق کردن، محبت کردن، همراهی کردن، اعتماد، پذیرش، استقبال و احترام گذاشتن را انتخاب کنیم.

تضادِ گفتمانیِ رسانه‌های حکومتی ایران در مواجهه با سرکوبِ داخلی و اعتراضاتِ فرانسه، نمونه‌ای کلاسیک از «مغالطه‌ی قیاس‌مع‌الفارق» و «استاندارد دوگانه» در ماشینِ پروپاگانداست. در حالی که روایتِ رسمی، هرگونه تجمعِ اعتراضیِ بومی را ذیلِ انگاره‌های «اغتشاش» و «تهدید امنیت ملی» سرکوب کرده و با برخوردِ قهرآمیزِ مرگبار بدان پاسخ داده است. برجسته‌سازیِ آمارِ بازداشتی‌های فرانسه نه از سرِ دغدغه‌ی حقوق بشری، بلکه ابزاری برای «مشروعیت‌بخشیِ معکوس» است. تلاشی برای عادی‌سازیِ سرکوبِ داخلی از طریقِ القای این توهم که الگویِ «خشونتِ پلیسی» در دموکراسی‌های غربی نیز امری همسان است.

با این حال، این همسان‌انگاری از منظر علوم سیاسی، به‌دلیل نادیده گرفتنِ تفاوتِ ماهوی در ساختارِ حکمرانی، کاملاً بی‌اعتبار است. در نظامِ فرانسه، بازداشت‌ها در چارچوبِ فرآیندهای قضاییِ پاسخگو و تحت نظارتِ نهادهای مدنی و مستقل رخ می‌دهد؛ اما در ایران، حاکمیت با توسل به «وضعیتِ استثنایی» —به‌تعبیر جورجو آگامبن— معترضان را از دایره‌ی «شهروندی» خارج کرده و با استفاده از ماشینِ اعدام و احکامِ سالبِ حیات، «عدالت» را به ابزاری برای ترورِ سیاسی و سرکوبِ اراده‌ی جمعی بدل کرده است.

در نهایت، فریادِ دفاع از حقوقِ معترضانِ فرانسوی توسط سیستمی که در کارنامه‌ی خود، کشتارِ خیابانی و چوبه‌ی دار برای دگراندیشان را دارد، نه یک موضعِ حقوق‌بشری، بلکه «سفسطه‌یِ مبتذلِ قدرت» است. تلاشی مذبوحانه برای فرار از پاسخگویی در برابرِ هزینه‌های انسانیِ سرکوبِ داخلی، که از طریقِ کاریکاتوریزه کردنِ بحران‌های بیرونی، سعی دارد زوالِ مشروعیتِ درونی‌اش را در آینه‌یِ تحریف‌شده‌یِ رویدادهای جهان پنهان سازد.
زهرا مهر
@Tafakkor

رهبران دو نوع هستند:
١_ ناخداها         ٢_ چوپان‌ها

١_ ناخداها کسانی را رهبری می‌کنند که اندیشه‌ی مستقل دارند. یعنی کسانی که خودشان ‌مطالعه و فکر کردند و سرانجام به یک نتیجه‌‌‌ای رسیدند و الان یک هدف مشخص دارند. برای این‌که به مقصد برسند با هم‌فکران‌شان هماهنگ‌ شدند و نیاز‌ به کسی دارند که راه را ‌نشان بدهد. چون بدون‌ ناخدا اگر‌ بخواهند جدا‌جدا راه را انتخاب کنند ممکن است به مسیرهای گوناگون و حتی اشتباه بروند و‌ نیروی جمعی‌شان‌ هدر برود.
٢_ چوپان‌ها کسانی را رهبری می‌کنند که تفکر‌ مستقلی ندارند در واقع اصلا تفکری ندارند اتفاقا مقصدِ مشخص هم ندارند. مقصد گوسفندها همان جایی است که چوپان هدایت‌شان می‌کند. حتی اگر به سمت کشتارگاه هدایت‌شان کند باز هم به دنبال او می‌روند.
👈انتخاب با ماست که جزو کدام دسته باشیم.
@Tafakkor

‍ ‍امروز‌‌دراین‌آیه‌‌تدبر‌‌می‌کنیم
👇به نام خدا

وَبِالوالِدَينِ إِحسانًا
و به پدر و مادر، نیکی کنید.
نساء/۳۶
@Tafakkor
࿐ྀུ༅࿇༅═‎┅

آنها که اهل صُلحند، بُردند زندگی را
وین ناکسان بمانند در جنگ زندگانی

مولانا
@Tafakkor

مانکور اولسون، اقتصاددان برجسته

“کلید پیشرفت اقتصادی، نظمِ صلح‌آمیز و مسالمت‌جو در جامعه است. “

تاکنون وقتی از لزوم مسالمت‌جویی و نظم صلح‌آمیز و همزیستی ادیان و باورهای گوناگون سخن رفته است، بیشتر از باب فضیلت چنین نظمی بوده است و نیز از باب کاهش خشونتی که می‌تواند گریبان باورمندان گوناگون را بگیرد.
اما برخی از اندیشمندان و اقتصاددانان برجسته غربی در آثار خود به تاثیر غیرقابل انکار نظمِ صلح‌آمیز بر پیشرفت اقتصادی نیز اشاره کرده‌اند.
به عنوان نمونه، «مانکور اولسون» اقتصاددان برجسته در یکی از آثار خود به صراحت و با چنین قاطعیتی می‌نویسد: هیچ جامعه‌ای نخواهد توانست به نحوی رضایت‌بخش به حیات اجتماعی خود ادامه دهد، اگر از نظمی صلح‌آمیز، به عنوان یکی از کالاهای عمومی ضروری برای چنین حیاتی، بی‌نصیب باشد.
به باور اولسون آشوب و خشونتی که همزاد آن است نمی‌توانند «گزینه‌ای عقلانی» برای جامعه باشند و قربانیان خشونت هر گونه انگیزه برای تولید را از دست خواهند داد.

او در توضیح بیشتر می‌گوید: در غیاب نظمی صلح‌آمیز، تولیدی هم در کار نخواهد بود و اگر هم باشد در سطحی پایین و محدود خواهد بود. پس آشکارا، سود و بهره بی‌کرانی در عرضه آرامش داخلی و کالاهای عمومی اولیه از این نوع، نهفته است. چنین سودی می‌تواند به نحوی تقسیم شود که هر کسی را در جامعه از شرایط بهتری برخوردار سازد.

نظر شما پیرامون سخن این اندیشمند و اقتصاددان برجسته چیست؟ آیا می‌توانیم مدعی شویم بخشی از شرایط نامطلوب اقتصادی، ریشه در تمامیت‌خواهی مذهبی جمهوری اسلامی دارد؟
@Tafakkor

سیاست‌های کلان نظام، جامعه را فقیرتر کرده

سعید مدنی:
وقتی اولویت شما غنی‌سازی اورانیوم است نه کاهش فقر و نابرابری یا بهبود رفاه؛ بنابراین منابع را هم سرازیر می‌کنید برای همان. پس زیر هر کوه یک تونل درست می‌کنید تا منابع بیشتری یا ذخایر بیشتری داشته باشید. به همین دلیل اساساً نمی‌توانید منابع موجود را به کاهش فقر و نابرابری تخصیص دهید.

وقتی تصمیم می‌گیرید برای غنی‌سازی اورانیوم، در واقع تصمیم می‌گیربد که مواجه شوید با سیاست‌های کلانی مثل تحریم‌ها. و کاملا مشخص است این تحریم‌ها جامعه را تحت فشار اقتصادی قرار می‌دهد. شما باید بین غنی‌سازی و افزایش فقر و نابرابری یکی را انتخاب کنید و اگر رفتید سراغ غنی‌سازی، یعنی اولویت شما کاهش فقر و نابرابری و افزایش رفاه و توسعه نیست.
وقتی دولت کسری بودجه‌اش را با چاپ اسکناس برطرف می‌کند یعنی افزایش نقدینگی، یعنی تورم و کاهش قدرت خرید مردم. این‌را دولت می‌داند، هرکسی دو واحد اقتصاد خوانده باشد این‌را می‌داند اما دولت دست می‌کند در جیب مردم.
@Tafakkor

مسئله این نیست که آیا احکام شرعی جاودانه‌اند یا زمان‌مند؛ مسئله این است که چگونه “قرائت” ما از این احکام، در ظرفِ آگاهی‌های بشری و با ابزارهای معرفت‌شناختیِ محدودِ ما شکل می‌گیرد. فقیهانِ ما، “متن” را با “فهمِ خود از متن” یکی پنداشتند و از این‌رو، محصولِ ذهنی خود را به نام “اراده الهی” به مخاطبان عرضه کردند.
زهرا مهر
@Tafakkor

اگر یک روز ماهی‌ها به این فکر کنند؛
اگر گرفتار امواج دریا بشوند، چه عاقبتی در انتظارشان هست؟
یا اگر طعمه نهنگ‌ها بشوند، چه بلایی سرشان می‌آید،
اون روز، روز مرگ ماهی‌هاست.
@Tafakkor

‍ ‍ ‍امروز‌‌دراین‌آیه‌‌تدبر‌‌می‌کنیم
👇به نام خدا

فَتَبَيَّنُوا
اهل تحقیق باشید
حجرات/۶
@Tafakkor
࿐ྀུ༅࿇༅═‎┅

زندگی در میان گروهی نادان دشوار است.
اما زندگی در جایی که قدرت در دست همان نادان‌ها باشد، هولناک است.

آلبر کامو
@Tafakkor

مصطفی مهرآیین:
نظام ولایت فقیه اصلاح‌پذیر نیست و باید کنار گذاشته شود و‌منحل شود
مشکل اصلی فراتر از تغییر دولت‌ها و چهره‌های سیاسی است و به ساختار قدرت بازمی‌گردد.
@Tafakkor

«ما دیگر جوان نیستیم. دیگر نمی‌خواهیم جهان را به تسخیر خود درآوریم. ما در حال گریزیم. از خودمان می‌گریزیم. از زندگی خودمان. هجده ساله بودیم و تازه شروع کرده بودیم به عشق ورزیدن به زندگی و جهان؛ و ناچار شدیم آن را تکه‌تکه کنیم.»

از کتاب در غرب خبری نیست
اریش ماریا رمارک

تفسیر:
اریش ماریا رمارک در این جمله، صدای نسلی است که جنگ از آنها دزدیده است؛ نه فقط جوانی‌شان را، که ایمانشان به زندگی را. آنها در آستانهٔ عاشق‌شدن بودند که تاریخ، اسلحه به دستشان داد. حالا دیگر نه شورِ فتح دارند، نه امیدی به آینده. تنها چیزی که مانده، گریز است؛ گریز از خود، از خاطره‌ها، از زندگی‌ای که هرگز نزیسته‌اند. این تلخ‌ترین زخم جنگ است؛ نه کشته‌شدن، بلکه زنده‌ماندنی که از درون ویران است. رمارک اینجا هیچ قهرمانی نمی‌سازد، فقط حقیقت را رو می‌کند: جنگ، حتی بازماندگانش را هم می‌کُشد.
@Tafakkor

‍ ‍امروز‌‌دراین‌آیه‌‌تدبر‌‌می‌کنیم
👇به نام خدا

فَلَا يَسْتَطِيعُونَ تَوْصِيَةً وَلَا إِلَى أَهْلِهِمْ يَرْجِعُونَ
(چنان غافلگیر می‌شوند که حتّی) نمی‌توانند وصیّتی کنند یا به سوی خانواده خود بازگردند!
یس/۵٠
@Tafakkor
࿐ྀུ༅࿇༅═‎┅

نگذاشتم که دیدنِ پرچمی کورم کند، بلکه با دقت به چهره‌ی کسانی نگاه کردم که پرچم را به دست گرفته بودند.

رومن گاری
@Tafakkor