حسین رونقی در تازه‌ترین نامه‌اش از زندان قزلحصار نوشت: «زنده ماندن به هر قیمتی انتخاب من نیست.» این جمله در ظاهر ساده است، اما معنایی ژرف در دل دارد؛ معنایی که به ما یادآور می‌شود زندگی فقط بودن و نفس کشیدن نیست. انسانی که حاضر است تن به هر ذلتی بدهد تا زنده بماند، در واقع جان دارد اما زندگی نه. زندگی ارزشمند آن است که با آزادی، کرامت، عدالت و عشق و یکی بودن پیوند خورده باشد.
در نامه نخست خود، زمانی که از شروع اعتصاب غذا خبر داد، حسین نوشت: «نه زندگی آن‌قدر شیرین است که به هر ذلتی تن دهیم و نه مرگ آن‌قدر ترسناک که از آن بگریزیم.» این جمله ادامه همان سنت فکری است که آزادی‌خواهان در تاریخ معاصر به ما آموخته‌اند: زندگی زمانی ارزش دارد که در آن، انسان بتواند اندیشه‌اش را بیان کند، بر سرنوشتش اثر بگذارد و در جامعه‌ای رها از ظلم و تحقیر نفس بکشد.

اعتصاب غذای حسین، تنها یک کنش فردی برای آسیب‌زدن به خود نیست؛ بلکه مقاومتی رادیکال است. او با بدن خویش مرزهایی را که حکومت برای حیات ایرانیان تعیین کرده، جابه‌جا می‌کند و به ما نشان می‌دهد که «حیات» در سایه‌ی استبداد و بی‌عدالتی، تنها یک زنده‌بودن تحمیلی است. او با امتناع از خوردن (و احتمالا در روزهای آینده نوشیدن) اعلام می‌کند: این زیست تحمیلی را نمی‌پذیرم. حتی زندان نمی‌تواند در مبارزه‌ام محدودیت ایجاد کند.

از همین‌جاست که پرسش اساسی طرح می‌شود: ما سزاوار چه نوع زندگی هستیم؟ پاسخ روشن است: سزاوار زیستی آزاد، امن و انسانی؛ سزاوار وطنی که در آن کسی به خاطر عقیده یا اعتراض به فقر و تباهی در زندان نباشد، وطنی که نه مرگ‌های مشکوک و اعدام‌های بی‌رحمانه بر آن سایه افکند و نه انسان‌ها ناگزیر شوند برای شنیده شدن، جان خود را در کف بگذارند.

حسین رونقی با انتخاب دشوار و پرهزینه‌اش، بار دیگر این حقیقت را به ما یادآوری کرده است که زندگی تنها زمانی ارزش زیستن دارد که همراه با آزادی و شرافت باشد. چنین زندگی‌ای هزینه دارد، گاه حتی هزینه‌اش جان است. اما همان‌طور که خود او نوشته: «ما برای زندگی می‌جنگیم.» جنگی که نه برای بقا به هر قیمت، بلکه برای ساختن زیستنی شایسته انسان و وطنی آزاد و آباد است.

او ما ایرانیان را فرا می‌خواند که از هستی کنونی و رضایت دادن به زندگی حقارت‌بار زیر سایه استبداد، بیرون بیاییم، او شرایط خطیر ایران را که در معرض فروپاشی است یادآور شده و بیان می‌کند برای نجات ایران باید فداکاری کرد، کشوری که بودن ما در جغرافیای آن معنا یافته است. او ایستاده برای شرافت، عدالت، آزادی و ایران.

#حسین_رونقی #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

حسین رونقی، فعال مدنی زندانی، در تماس تلفنی با مادرش اعلام کرده است که از روز چهارشنبه اعتصاب غذای خشک را آغاز خواهد کرد. او هم‌اکنون در بیست‌ویکمین روز اعتصاب غذای تر به‌سر می‌برد و وضعیت جسمی‌اش به شدت نگران‌کننده گزارش می‌شود.
تصمیم آقای رونقی برای تبدیل اعتصاب تر به اعتصاب خشک، نگرانی‌ها درباره سلامت و جان او را بیش از پیش افزایش داده است.


ـ منبع: کانال تلگرام حسین رونقی

#حسین_رونقی #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

اعتصاب خشک؛ لحظه‌ای که آزادی از دلِ ترس زاده می‌شود
✍️آرش صادقی


حسین رونقی در بیست‌ودومین روز اعتصاب غذا، وارد اعتصاب خشک شد؛ آرش صادقی، فعال حقوق بشر در متنی اعتصاب خشک را جایی دانست که بدن دیگر ابزار بقا نیست، بلکه به صحنه‌ی مقاومت بدل می‌شود. در این لحظه، ترس از مرگ فرو می‌ریزد و زندانی با اراده‌ای آگاهانه اعلام می‌کند که قدرت زندانبان، که بر ترس بنا شده، دیگر کارایی ندارد.

متن نوشته کامل آقای صادقی به شرح زیر است:

حسین، در روز بیست‌ودوم اعتصاب غذا، وارد اعتصاب خشک شده است. او نه می‌خورد، نه می‌نوشد.
در این‌جا، بدن زندانی نه ابژه‌ی کنترل، بلکه فاعلِ مقاومت است.مقاومت به‌معنای آزادی از ترس. آزادی از وابستگی. آزادی از تسلیم.
در شرایط عادی، بدن انسان، میدان بقاست. میدانِ حفظ زندگی، امتداد یافتن، خوردن، آشامیدن،لذت بردن، ادامه دادن. اما گاه، بدن از بقا صرف‌نظر می‌کند تا معنایی عمیق‌تر را آشکار کند: معنای مقاومت.
و این، همان نقطه‌ ی آغاز می‌شود.
فلسفه‌ی آزادی، همیشه در لحظه‌ای آغاز می‌شود که انسان، از مرگ نمی‌ترسد. این همان لحظه‌ای‌ست که در آن انسان، از قدرتِ بیرونی عبور می‌کند و به نوعی از حاکمیت درونی می‌رسد.
اعتصاب خشک، این آزادی را در خالص‌ترین شکل خود متجلی می‌کند: رهایی از سلطه‌ای که بر ترس از مرگ تکیه دارد. وقتی فردی آگاهانه تصمیم می‌گیرد از خوردن و نوشیدن امتناع ورزد، در واقع اعلام می‌کند:
«من از مرگ نمی‌ترسم.
پس از تو هم نمی‌ترسم.»
قدرت زندانبان در این لحظه خلع سلاح می‌شود. چون تنها ابزار مؤثر آن (ترس)، دیگر کارایی ندارد. حسین، با بدن فرسوده‌اش، ممکن است از منظر فیزیکی در موقعیت ضعف باشد؛ اما در سطح هستی‌شناختی، او در جایگاهی فراتر از هر قدرتی ایستاده است.

#حسین_رونقی #اعتصاب_غذا #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

هشدار زرتشت احمدی راغب درباره جان حسین رونقی در پی ورود به اعتصاب غذای خشک دذ بیست‌وسومین روز اعتصاب غذا

زرتشت احمدی راغب، فعال مدنی و زندانی سیاسی محبوس در زندان قزلحصار، روز سوم مهرماه ۱۴۰۴ با انتشار پیامی نسبت به وضعیت بحرانی حسین رونقی، هم‌بندی خود، هشدار داد. او اعلام کرد که حسین در بیست‌وسومین روز اعتصاب غذای خود وارد «اعتصاب کامل» شده و حتی نوشیدن آب را کنار گذاشته است.
احمدی راغب تأکید کرد: «این جانی که در اختیار اوست برای آزادی گذاشته شده» و بی‌تفاوتی جامعه نسبت به جان آزادی‌خواهان را بسیار خطرناک توصیف کرد. وی هشدار داد که چنین روندی کشور را به گروگان استبداد و نیروهای سرکوب می‌کشاند.
او با یادآوری تجربه سال‌های گذشته از زندان، اعدام و شکنجه‌ی زندانیان سیاسی، گفت اکنون جان حسین رونقی در معرض خطر است و همه باید نسبت به این وضعیت حساس باشند: «مراقب جان این جوان باشید که برای آزادیست.»

#زرتشت_احمدی_راغب #حسین_رونقی #بیانیه #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

هشدار حمیده زراعی، زندانی سیاسی سابق:
جمهوری اسلامی می‌خواهد جان حسین رونقی را بگیرد

حمیده زراعی، زندانی سیاسی سابق، در ویدیویی نسبت به وخامت حال حسین رونقی در دومین روز اعتصاب غذای خشک هشدار داد. او یادآور شد که رونقی پس از ۲۲ روز اعتصاب غذای تر، اکنون با جان خود در برابر بی‌عدالتی ایستاده است.
زراعی گفت: «کسانی که در زندان‌های جمهوری اسلامی دست به اعتصاب غذا می‌زنند، دقیقاً می‌دانند چه شکنجه‌ای است. وقتی از ظلم و ستم خسته می‌شوی، تنها کاری که به ذهنت می‌آید اعتصاب غذاست. اما حسین این کار را برای بی‌عدالتی نسبت به خودش نکرده، بلکه برای بی‌عدالتی‌ای است که علیه مردم و کشورش روا داشته‌اند.»
او با اشاره به سابقهٔ همیاری رونقی در پرونده‌های قضایی افزود: «حسین یکی از شریف‌ترین انسان‌هایی است که می‌شناسم. بارها در پرونده‌های قضایی که جمهوری اسلامی برای من ساخته، بی‌دریغ به من و دیگر زندانیان کمک کرده. هر کس او را از نزدیک دیده باشد می‌داند که همیشه در پی یاری رساندن بود، بی‌هیچ ادعایی.»
به گفتهٔ زراعی، جمهوری اسلامی اکنون با «بی‌توجهی عامدانه» جان رونقی را تهدید می‌کند: «بعضی را با طناب دار می‌کشند، بعضی را با گلوله، و برخی را هم با این روش به قتل می‌رسانند. جمهوری اسلامی یکی از کلیه‌های حسین را از او گرفته و حالا می‌خواهد جانش را هم بگیرد.»
او در پایان تأکید کرد: «حسین تنها نوشته و روشنگری کرده و هیچ جرمی مرتکب نشده است. جانش در معرض خطر است و اگر اتفاقی برای او بیفتد، مسئولیت آن تنها بر عهده جمهوری اسلامی خواهد بود.»

#حمیده_زراعی #حسین_رونقی #بیانیه #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

وکیل حسین رونقی: با توجه به برائت از اتهام منجر به بازداشت، ادامه بازداشت موکلم غیرقانونی است/ وضعیت جسمی موکلم بسیار وخیم است

میلاد پناهی‌پور، وکیل حسین رونقی، در گفت‌وگو با «امتداد» آخرین وضعیت پرونده‌های موکلش را تشریح کرده است. او گفت پس از بازداشت نخست حسین رونقی در ۴ اسفند ۱۴۰۰ به دلیل توییت‌هایی در نقد «طرح صیانت»، وی پس از اعتصاب غذای خشک و با صدور قرار وثیقه از زندان آزاد شد؛ هرچند این پرونده همچنان مفتوح است و هیچ‌گاه به نتیجه نهایی نرسید. بازداشت بعدی او در ۲ مهر ۱۴۰۱ در برابر زندان اوین رخ داد که تصاویر آن نیز منتشر شد. در نهایت دادگاه به دلیل فقدان حکم قانونی بازداشت و همچنین استنکاف مأموران از ارائه کارت شناسایی، قرار منع تعقیب برای او صادر کرد.

اتهامات مشترک این پرونده‌ها «اجتماع و تبانی علیه امنیت» و «فعالیت تبلیغی علیه نظام» بود که پس از تجمیع، به شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب ارجاع شد. با تأخیری طولانی و غیرقابل توجیه، نخستین جلسه رسیدگی در شهریور ۱۴۰۳ برگزار شد و نهایتاً در تیر ۱۴۰۴ رونقی به پنج سال حبس بابت اتهام نخست و یک سال بابت اتهام دوم محکوم شد؛ حکمی که اخیراً در شعبه ۳۶ دادگاه تجدیدنظر تهران نیز عیناً تأیید شد.

پرونده اخیر او در ۴ تیر ۱۴۰۴ با دستور بازپرس دادسرای فرهنگ و رسانه گشوده شد. اتهام «فعالیت تبلیغی در جهت تأیید و تحکیم رژیم صهیونیستی» بر اساس یک استوری اینستاگرامی با جمله «به آفتاب سلامی دوباره خواهیم کرد» مطرح شد که ضابطان آن را به سردار سلامی ربط دادند. دادگاه در این بخش حکم برائت داد، اما بابت «فعالیت تبلیغی علیه نظام» یک سال حبس صادر کرد.

پناهی‌پور تأکید کرد صدور و تداوم قرار بازداشت موقت برخلاف مواد ۲۳۷، ۲۴۱، ۲۴۴ و ۲۴۵ قانون آیین دادرسی کیفری است؛ چرا که اتهام اصلی که مبنای بازداشت بود، منتفی شده و مقام قضایی موظف به تبدیل قرار بوده است. با وجود ارائه لوایح متعدد و مراجعات حضوری مکرر، این اقدام انجام نشده است.

او هشدار داد که وضعیت جسمی حسین رونقی بسیار وخیم است؛ او در شرایط اعتصاب غذا، با بیماری‌های زمینه‌ای و نیاز مبرم به دارو و رژیم خاص پزشکی، توان تحمل حبس را ندارد و ادامه بازداشت جان او را در معرض خطر فوری قرار می‌دهد. پناهی‌پور در پایان از مقامات قضایی و رئیس‌جمهور خواست طبق وظیفه قانونی و اصل پاسداری از حقوق ملت در قانون اساسی، فوراً به پرونده ورود کنند و نگذارند فردی صرفاً به دلیل بیان نظرات انتقادی در زندان باقی بماند و ناچار شود برای احقاق حق خود به اعتصاب غذا متوسل شود.

#حسین_رونقی #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

وخامت حال حسین رونقی در دومین روز اعتصاب غذای خشک

به گزارش کانال تلگرام حسین رونقی؛ در بیست‌وپنجمین روز اعتصاب غذا و سومین روز اعتصاب غذای خشک حسین رونقی ـ پس از ۲۲ روز اعتصاب غذای تر ـ اطلاعاتی نگران‌کننده از وخامت وضعیت جسمی حسین به خانواده‌اش رسیده است.

طبق اطلاعات رسیده به خانواده، شامگاه روز گذشته (جمعه چهارم مهر ماه)، حسین رونقی در پی وخامت حالش و با درخواست هم‌بندی‌هایش، حاضر به دریافت یک نوبت سرم و نوشیدن یک لیوان آب شد؛ با این حال او تأکید کرده که همچنان به اعتصاب غذای خشک خود ادامه خواهد داد.

همچنین طبق اطلاعات دریافتی از خانواده حسین، دریافتیم که از دیروز ادرار حسین رونقی خون‌آلود بوده است؛ مسئله‌ای که با توجه به مشکلات حاد کلیوی او بسیار نگران‌کننده است.

اعتصاب غذای خشک به دلیل خودداری هم‌زمان از مصرف غذا و آب، از پرخطرترین اشکال اعتراض مدنی محسوب می‌شود و می‌تواند در کوتاه‌ترین زمان جان زندانی را با تهدید جدی روبه‌رو کند.

در اعتصاب غذای تر، فرد چند ماه زنده می‌ماند، ولی در اعتصاب خشک این مدت ۳ تا ۵ روز می‌شود که ممکن است با دریافت سرم، اندکی به تعویق بیفتد.

#حسین_رونقی #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

چهار زندانی سیاسی هم‌بند حسین رونقی:
پیش از وقوع فاجعه حسین رونقی را آزاد کتید

سعید ماسوری، حمزه سواری، زرتشت احمدی راغب و احمدرضا حائری، طی بیانیه‌ای ضمن آنکه بازداشت حسین رونقی را با توجه به گواهی پزشکی قانونی مبنی بر «عدم تحمل حبس» مصداق بارز «اقدام به قتل» دانستند،
با اشاره به وضعیت بحرانی حسین رونقی در پی اعتصاب غذای خشک، خواهان آزادی فوری او شدند و در مورد شرایط او هشدار دادند.

متن این بیانیه به شرح زیر است:

ضمن اعلام همدردی با مردم و خانواده بزرگ زندانیان سیاسی به خاطر از دست دادن یک جان شریف دیگر در زندان‌های جمهوری اسلامی و اعلام همدردی با خانواده زنده‌یاد سمیه رشیدی


ما در بند کوچک‌مان در زندان قزلحصار طی دوماه اخیر مصائب غیرانسانی فراوانی را پشت سرنهاده‌ایم، اکنون نیز با رنجی از نوعی دیگر مواجه هستیم و آن مشاهده آب شدن ذره‌ذره جان همبندی‌مان حسین رونقی است. حسین رونقی که اساسا با وجود شرایط جسمی و رأی پزشکی قانونی مبنی بر «عدم تحمل حبس» درباره وی؛ بازداشتش مصداق بارز «اقدام به قتل» به حساب می‌آید. چنین رنجی ما را بر آن داشت، ضمن شرح مختصر آخرین وضعیت وی، آخرین هشدارها را به افراد تصمیم‌گیر پشت‌صحنه بدهیم.


شب گذشته(جمعه چهار مهر) وقتی که پس ۲۲ روز اعتصاب تر، حسین ۴۸ ساعت اعتصاب خشک کرده و وارد سومین روز اعتصاب خشک شده بود( از شب چهارشنبه ۲مهر تا شب جمعه ۴ مهر) ما به عنوان همبندی وی در عمل خطر هرنوع اتفاق هولناکی را برای وی می‌دادیم، ضمن اینکه یک شب قبل از طریق افسر شب زندان، مدیر و همه معاونان زندان قزلحصار را در جریان امر قرار دادیم، وقتی که فشار بر جسم حسین را دیده و در جریان خونریزی کلیه وی قرار گرفتیم، با اصرار فراوان از ایشان خواستیم ضمن گرفتن یک سرم، دست‌کم یک لیوان آب بنوشد، چون برای ما روشن و آشکار است وقتی حکومت برای تخطئه موضوعی به هر ابزاری متوسل می‌شود، از وقوع آن فاجعه و قتل یک زندانی دیگر در زندان‌هایش ابا ندارد. و حسین رونقی البته این همراهی را به پاس نگرانی ما انجام داده و هم‌چنان در اعتصاب خشک به‌ سر می‌برند.

روشن است که نهادهای امنیتی دلخوش کرده‌اند، به هزارها اکانت سایبری‌شان، تا هر فاجعه یا نقض حقوق بشر منجر به جنایت در حوزه حقوق بنیادین شهروندان از جمله «حق حیات» و «حق سلامت» زندانیان را با تزریق اطلاعات انحرافی و روش‌های مختلف دیگر، بدون هزینه پشت‌ سر بگذارند!

اکنون از همه وجدان‌های بیدار می‌خواهیم، فارغ از نگاه و باورهای سیاسی و عقیدتی، و با وجود همه نگرانی‌های موجود درباره آینده، روی خود را به سوی زندان‌های سراسر این سرزمین بازگردانند، و آزادی زندانیان سیاسی و لغو احکام اعدام را فریاد بزنند. و این حقیقت را در نظر داشته باشند که زندانیان سیاسی و آزادی آنان می‌تواند نماد و نمونه و سرآغازی باشد برای عبور از وضعیت نگران‌کننده کنونی، وضعیتی که عموم مردم هرگز خواهان آن نبوده‌اند.

حسین رونقی باید به فوریت آزاد شود، پیش از آن‌که فاجعه رخ دهد. چنان‌که همه زندانیان سیاسی و عقیدتی و به‌خصوص هزاران شهروندی که در این تابستان بازداشت شده‌اند و زنده‌یاد سمیه رشیدی یکی از آنها بود، به جای ستاندن جان‌شان و عزادار ساختن خانواده هایشان در ساختاری خالی از کم‌ترین مسؤلیت‌پذیری، باید به فوریت آزاد شوند. و چنان‌که صدها شهروندی که بدون کم‌ترین حق «دادرسی منصفانه» به اعدام محکوم شده‌اند، باید احکام اعدام‌شان به فوریت لغو شود.

زندان قزلحصار
شنبه پنج مهر ۱۴۰۴

زرتشت احمدی‌راغب
احمدرضا حائری
حمزه سواری
سعید ماسوری

#بیانیه #حسین_رونقی #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

آرش صادقی، زندانی سیاسی سابق، در خصوص وضعیت بحرانی حسین رونقی مطلب مهمی نوشته و وجدان جمعی جامعه را به چالش کشیده است.

نوشته آقای صادقی به شرح زیر است:

مرگ حسین، اگر رخ دهد، مرگ یک انسان تنها نیست؛ مرگ بخشی از آرمان جمعی ماست.یعنی آزادی. اگر زندگی‌اش بماند، سندی است بر صدها انسانی که حتی در دوران تاریکی، نوری هایی هستند که خاموش نمی‌شوند.او نه از سر خودویرانگری، که از ژرفای تعهد به مقاومت، تن به این راه سپرده است. راهی که هرچند به ظاهر سوی مرگ دارد، اما به‌راستی مسیری‌ست به‌سوی زندگی.
حسین رونقی تلنگریست برای بی تفاوتی،فراموشی. فراموشی انسان، فراموشی درد، و فراموشی مسئولیت.
ما، اگر هنوز با وجدانیم، باید صدای این فریاد خاموش باشیم. پیش از آن‌که دیر شود. پیش از آن‌که یک جان دیگر مثل سمیه رشیدی زیر بار بی‌تفاوتی ما، خاموش شود.
ما، ناظرانِ این تراژدیِ زنده، اگر در برابر این مرگ احتمالی خاموش بمانیم، نه فقط انسانی را از دست داده‌ایم، بلکه بخشی از توان خود برای معنا بخشیدن به جهان را فراموش کرده ایم. چرا که هر مرگِ آگاهانه‌ای که بی‌پاسخ بماند، مرگی‌ست در وجدان جمعی ما.
در نهایت، مسئله فقط زنده ماندن یا مردن حسین رونقی نیست. مسئله این است که آیا ما، در برابر رنج او، هنوز توان پرسش و شرم، را داریم؟ یا اینکه آن‌چنان در عادت به زیستنِ بی‌مسئولیت فرو رفته‌ایم که مرگِ یک انسان، دیگر لرزه‌ای بر استخوان وجدان‌مان نمی‌اندازد؟
با وضعیتی که همبندیانش شرح داده اند
شاید او بمیرد. اما پیش از آن، این ماییم که باید از خود بپرسیم: آیا هنوز زنده‌ایم؟

#حسین_رونقی #آرش_صادقی #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech