حقوق زندانی در برنامه‌های روزانه بازداشتگاه و زندان

همه بازداشتگاه‌ها و زندان‌ها برنامه‌های روزانه‌ای دارند که مربوط می‌شود به امور بهداشتی، کاری و سلامتی زندانیان. طبق مقررات آئین‌نامه سازمان زندان‌ها، همه متهمان و محکومان در بازداشتگاه‌ها و زندان‌ها مجبورند که این برنامه‌ها را هر روز اجرا کنند. اما اگر متهم یا محکومی بیمار یا سالخورده باشد، می‌تواند با تایید پزشک، از انجام آن معاف شود. برنامه روزانه زندانیان پیش از طلوع آفتاب، با رعایت وضعیت افراد دارای معذوریت، شروع می‌شود. زندانیان موظفند تا طلوع آفتاب واجبات مذهبی خود را به‌جا آورده و به استحمام، نظافت آسایشگاه و امور شخصی خود بپردازند. بعد از طلوع آفتاب ، وقت ورزش و سرشماری است. ورزش به مدت نیم ساعت در هر روز برای همه الزامی است، مگر کسانی که معاف هستند. ورزش در فضای آزاد یا در سالن ورزش انجام می‌شود. سپس صبحانه و بعد شرکت در کلاس‌ها یا کارگاه‌هایی که برای زندانیان تدارک دیده می‌شود. ساعت ۱۲ تا۱۴:۳۰ وقت انجام فرایض دینی، صرف ناهار و استراحت است. از ساعت ۱۴:۳۰ به بعد، زمان شرکت در برنامه‌ها و فعالیت‌های اصلاحی و تربیتی است. در عصر نیز ، یک نوبت سرشماری از زندانیان صورت می‌گیرد. بعد از سرشماری، زمانِ انجام فرایض دینی و سپس شام است. بر اساس ماده ۶۴ آئین‌نامه اجرایی سازمان زندان‌ها و اقدامات تأمینی و تربیتی کشور، زمان «هواخوری»ِ زندانیان براساس برنامه‌ای است که هر موسسه‌ای تنظیم می‌کند، و باید در ۲ نوبت و هر نوبت حداقل یک ساعت باشد. وقت «خاموشی» در شش ماه اول سال – یعنی در بهار و تابستان که روزها بلندتر هستند- رأس ساعت ۱۰ شب است و در شش ماه دوم سال، یعنی پاییز و زمستان که هوا زودتر تاریک و طول روزها کوتاه‌تر می‌شود، تغییر می‌کند. برای وقت خاموشی استثنایی در آئین‌نامه اجرایی سازمان زندان‌ها پیش‌بینی شده که در صورت وجود آن شرایط، می‌توان زمان خاموشی را با مجوز رئیس زندان یا رئیس اندرزگاه، تا حداکثر ۲ ساعت به تعویق انداخت. ....

https://tavaana.org/prisonersrights23/
در یوتیوب:
youtu.be/BLb6gUqWSko
در کست‌باکس:
castbox.fm/episode/id4733738-id593746318
در ساندکلاد:
soundcloud.com/tavaana/cejzl9j2xve1

منبع: کتاب حقوق زندانی به زبان ساده، منتشر شده توسط کانون مدافعان حقوق بشر
@DhrcIran
#پادکست #حقوق_زندانی_به_زبان_ساده #یاری_حقوقی_توانا

حقوق زندانی در استفاده از تلفن‌همراه و رایانه

در آئین‌نامه اجرایی سازمان زندان‌ها چنین حقی برای محکومانِ به حبس، در نظر گرفته نشده است. اما از آن‌جا که متهمان، شرایط حساس‌تری نسبت به محکومانِ به حبس دارند. چون امکان اینکه احتمال برقراری ارتباط با دنیای خارج از بازداشتگاه و تلاش برای از‌بین‌بردن آثار جرم وجود داشته باشد، در مورد متهمان متصور است و به نظر می‌رسد که نسبت به امکانات ارتباطیِ متهمان، باید مراقبت و حساسیت بیشتری وجود داشته باشد.

اما در مورد زندانیانی که با محکومیت به حبس پرونده‌شان بسته شده و در راستای اجرای حکم در زندان به‌سر می‌برند، تصور چنین احتمالی اساساً بی‌جا است.

با توجه به اینکه استفاده از تلفن همراه و رایانه در مقررات آئین‌نامه اجرایی بازداشتگاه‌ها، به عنوان حقی برای متهمان شناخته شده است، می‌شود چنین استنباط کرد که به طریق اُولی، محکومانِ به حبس هم – که هیچ‌گونه احتمال تبانی برای از‌بین‌بردن آثار جرم در مورد آن‌ها متصور نیست – باید از این حق برخوردار باشند.


https://tavaana.org/prisonersrights14/

در کست‌باکس
https://soundcloud.com/tavaana/chgjupusw3qu
در ساندکلاد:
https://soundcloud.com/tavaana/chgjupusw3qu

منبع: کتاب حقوق زندانی به زبان ساده، منتشر شده توسط کانون مدافعان حقوق بشر

#پادکست #حقوق_زندانی_به_زبان_ساده #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

حقوق زندانیان در قبال جداسازی در زندان

جداسازی در زندان به چه معنی است و چه شرایطی برای آن در نظر گرفته شده است؟
در صورتی که رئیس زندان متوجه شود فردی از زندانیان حالت خطرناک دارد، و موجب اذیت و آزار سایر زندانیان می‌شود یا در نظم زندان اخلال ایجاد می‌کند، می‌تواند دستور جداسازی او را بدهد. این موضوع مهم است که بدانیم، رئیس زندان نمی‌تواند زندانی را بیش از ۲۴ ساعت در حالت جداسازی قرار دهد.

رئیس زندان باید گزارشی از این موضوع تهیه کند و مراتب را در اول وقت اداری به اطلاع شورای طبقه‌بندی و شورای انضباطی زندان برساند تا شورای طبقه‌بندی نسبت به جداسازی آن زندانی تصمیم بگیرد. همچنین در موارد اضطراری و فوری، رئیس زندان یا موسسه، می‌تواند از همان بدو پذیرش یا تشخیص، شخصاً اقدام به جداسازی زندانی کند، اما در این باره هم باید در اولین فرصت گزارشی برای اطلاع‌رسانی به شورای طبقه‌بندی تهیه کند تا آن‌ها نسبت به وضعیت نگهداری زندانی تصمیم بگیرند.

این موضوع روشن است که رئیس موسسه – که به فوریت و اضطرار، اقدام به جداسازی زندانی می‌کند – نمی‌تواند صرفاً با قید اضطراری‌بودن و فوریت قضیه، این کار را انجام دهد. بلکه باید برای این تشخیص و اقدامِ خود، کتبا دلیل و استدلال کافی داشته باشد.

طبق قانون، زندانی‌ای که به علت داشتن حالت خطرناک، جداسازی می‌شود، به صورت روزانه باید با پزشک یا مسئول بهداری ملاقات داشته باشد و همینطور باید به صورت روزانه از امکان استحمام، کتابخوانی، مشاوره با روانشناس یا روحانی زندان، بهره‌مند شود. همچنین باید امکان این را داشته باشد تا در ساعتی از روز، بدون حضور سایر زندانیان از هواخوری استفاده کند.
این موارد طبق ماده ۲۹ و تبصره ماده ۳۶ آئین‌نامه اجرایی سازمان زندان‌ها و اقدامات تأمینی و تربیتی کشور، لازم‌الاجرا است.

https://tavaana.org/prisonersrights16/
در یوتیوب:
https://youtu.be/WaK-muJzrak
در کست‌باکس:
https://castbox.fm/episode/id4733738-id587357742
در ساندکلاد:
https://soundcloud.com/tavaana/ybq4bftmcfmc

منبع: کتاب حقوق زندانی به زبان ساده، منتشر شده توسط کانون مدافعان حقوق بشر

#پادکست #حقوق_زندانی_به_زبان_ساده #یاری_مدنی_توانا #زندانیان_سیاسی

@Tavaana_TavaanaTech

حقوق زندانی در استفاده از لوازم شخصی

طبق آئین‌نامه اجرایی سازمان زندان‌ها، متهمان و محکومان در بازداشتگاه یا زندان، اجازه دارند از لوازم و اشیاء شخصی خودشان استفاده کنند.
لوازمی که بازداشتی یا زندانی اجازه استفاده از آن را دارد، عبارتند از: کتاب و نشریات مجاز، خمیردندان و مسواک غیرفلزی، جای‌صابون غیرفلزی، صابون و شامپو، اَبر حمام، شانه غیرفلزی، حوله متوسط دست و حمام، یک جفت دمپایی، ۲ جفت جوراب، لباس‌زیر بنا به ضرورت بهداشتی، ۲ عدد پیراهن مناسب فصل یا لباس متحد‌الشکل مخصوص زندان، یک عدد شلوار و زیرشلواری، نوشت‌افزار، عینک طبی، ناخن‌گیرِ بدون چاقو، و لوازم و وسایل غذاخوری مثل بشقابِ غیرفلزی، لیوانِ غیرشیشه‌ای و قاشق.

نکته‌ای که لازم است بدانیم این است که طبق ماده ۶۹ آئین‌نامه اجرایی سازمان زندان‌ها و اقدامات تأمینی و تربیتی کشور، نگه‌داشتن کفش و کتانی در زندان ممنوع است.


https://www.youtube.com/watch?v=4XXfS8jLF2g


منبع: کتاب حقوق زندانی به زبان ساده، منتشر شده توسط کانون مدافعان حقوق بشر

#پادکست #حقوق_زندانی_به_زبان_ساده #یاری_مدنی_توانا


@Tavaana_TavaanaTech

آیا ماموران بازداشتگاه‌ها می‌توانند از متهمان امنیتی بازجویی کنند؟

نه! اساسا چنین اختیاری به روسا یا کارکنان بازداشتگاه‌ها داده نشده است. طبق تعریفی که از بازداشتگاه‌ها شده، این مکان‌ها فقط برای نگهداری متهمانی ایجاد شده که توسط مقام‌های
قضائی معرفی می‌شوند و مسئولان بازداشتگاه‌ها صرفا مسئولیت نگهداری از این متهمان را دارند و لاغیر.
علاوه بر این، طبق قانون «آئین دادرسی کیفری» و قانون حفظ حقوق شهروندی، کلیه تحقیقات باید توسط بازپرس پرونده و تحت نظارت او انجام شود.

از طرف دیگر ماموران امنیتی، ضابط دادگستری نیستند و انجام تحقیقات از متهمان جزء وظایف آن‌ها نیست.

https://youtu.be/9DkPQQHA2ho


منبع: کتاب حقوق زندانی به زبان ساده، منتشر شده توسط کانون مدافعان حقوق بشر

#پادکست #حقوق_زندانی_به_زبان_ساده #یاری_حقوقی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

بازداشت‌گاه به چه مکانی گفته می‌شود؟

بازداشت‌گاه به چه مکانی گفته می‌شود؟ چه کسانی در آن نگهداری می‌شوند؟

آئین‌نامه سازمان زندان‌ها و اقدامات تأمینی و تربیتی، برای نگهداری متهمان و محکومان به
حبس ۲ محل را پیشبینی کرده است؛ بازداشتگاه و زندان.

بازداشتگاه، محل نگهداری موقت متهمانی است که با قرار کتبی مقام‌های صلاحیت‌دار قضائی تا اتخاذ تصمیم نهایی به آن‌جا معرفی می‌شوند.
با این تعریف، بازداشتگاه محلی است که فقط متهمان در آن نگهداری می‌شوند.

این پادکست را بشنوید:
https://youtu.be/bZADmvysS0w


منبع: کتاب حقوق زندانی به زبان ساده، منتشر شده توسط کانون مدافعان حقوق بشر
@DhrcIran

#حقوق_زندانی_به_زبان_ساده #پادکست
#یاری_حقوقی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

زندان به چه مکانی گفته می‌شود؟

آئین‌نامه سازمان زندان‌ها و اقدامات تأمینی و تربیتی، برای نگهداری متهمان و محکومان به حبس ۲ محل را پیشبینی کرده است؛ بازداشتگاه و زندان.
زندان، محلی است که در آن محکومانی که حکم حبس آن‌ها قطعی شده است، نگهداری میشوند؛ البته با معرفی مقام‌های صلاحیت‌دار قضائی و قانونی، برای مدت معین یا به طور دائم به منظور تحمل کیفر، و با هدف اصلاح و تربیت یا بازسازگاری اجتماعی.
طبق تعریفی که از زندان شده است، زندان محل نگهداری فقط محکومان به حبس است که
حکم محکومیتشان قطعی شده و اجرای این حکم ایجاب می‌کند مدتی را در حبس باشند.
سایت:
https://tavaana.org/prisonersrights2/
یوتیوب:
https://youtu.be/DINEQklqgYo


منبع: کتاب حقوق زندانی به زبان ساده، منتشر شده توسط کانون مدافعان حقوق بشر
@DhrcIran

#حقوق_زندانی_به_زبان_ساده #پادکست
#یاری_حقوقی_توانا
@Tavaana_TavaanaTech

‍ 🔷 نه این زندان تازه است و نه این ظلم؛
این ماییم که تازه آمده‌ایم

✍مهدی محمودیان
زندان تهران‌بزرگ

🔹امروز، یکی از مدیران سازمان زندان‌ها به فشافویه آمد. چهره‌ای متین، نگران و با چاشنی عذرخواهی. آمده بود بگوید: «ما غافلگیر شدیم. باید کمی تحمل کنید تا امکانات فراهم شود.» گفتند که ما را بی‌خبر آوردند، زندان آماده نبود، قول دادند شرایط بهتر شود.

🔹اما حقیقت این است:
ما را به زندانی تازه‌تأسیس نیاورده‌اند.
اینجا سال‌هاست که آدم‌هایی با هر جرمی، هر گذشته‌ای، هر طبقه و قشری، در همین وضعیت زندگی کرده‌اند؛ بدون امکانات، بدون صدا، و بدون امکان اعتراض.

🔹این‌جا زندانی نیست که «آماده» نباشد. این‌جا زندانی است که سال‌هاست آماده ظلم کردن است. آماده‌ی خرد کردن انسان‌ها، با خُردترین امکانات ممکن. آن‌ها که پیش از ما اینجا بودند، فریاد نزدند یا فریادشان شنیده نشد و کسی نبود صدایشان را منعکس کند.
و ما، جامعه‌ی مدنی، فعالان سیاسی، روشنفکران، نویسندگان، کسانی که دغدغه آزادی داریم، ما هم ــ اغلب ــ صدای آن‌ها نبودیم.
سالیان سال، هزاران زندانی ــ صرف‌نظر از جرم‌شان ــ در سلول‌های نمور، بدون تخت، بدون دسترسی به آب شرب، بدون پزشک، با بدرفتاری مأموران و در شرایطی غیرانسانی زندگی کردند.
نه فقط «زندگی»، بلکه تحقیر شدند، فراموش شدند، له شدند.
اما چون «سیاسی» نبودند، چون عنوانی برای دفاع از حقوق‌شان نبود، چون هویت جمعی و مدنی نداشتند، در اولویت دفاع ما هم نبودند.

🔹حالا که ما را ــ با پابند و دستبند ــ به همین زندان کشانده‌اند، فریاد می‌زنیم.
فریادمان به حق است.
اما اگر راستش را بخواهیم، این فریاد دیر است.
ما دیر فریاد زدیم.
ما، که خود را دل‌سوز مردم می‌دانستیم، اغلب در برابر این سطح از تحقیر زندانیان عادی، ساکت بودیم.

🔹سالیان پیش از ما، انسان‌هایی با نام «اراذل»، «قاچاقچی»، «سارق» و برچسب‌های بی‌رحمانه دیگر، در همین سلول‌ها و راهروها، در همان صف‌های کثیف هواخوری، زیر همان سقف‌های کوتاه، زیسته‌اند و خمیده شده‌اند.
جمهوری اسلامی با آن‌ها آزمایش انسان‌زدایی کرده و ما بیشترِ وقت‌ها فقط نظاره کردیم. یا از کنارش گذشتیم.
بی‌عدالتی را طبقه‌بندی کردیم. حقوق بشر را طبقاتی دیدیم.
آدم‌ها را بر اساس جنس اتهام‌شان، درجه‌بندی کردیم.
و حالا، وقتی خودمان به همان سرنوشت دچار شدیم، تازه داریم می‌فهمیم که ظلم، هیچ‌گاه صرفاً سیاسی نیست.

ظلم، تمرین می‌شود.
اول بر ضعیف‌ترین‌ها، بی‌صداها، فراموش‌ شده‌ها.
و وقتی خوب تمرین شد، به سراغ ما می‌آید.
ما ــ فعالان سیاسی و مدنی ــ به‌جای آنکه صدا باشیم، گاهی شریک سکوت شدیم و این خودِ ما بودیم که با این سکوت، ظلم را مشروع‌تر کردیم.

🔹سال‌هاست که جمهوری اسلامی و ساختار امنیتی‌قضایی مسلط بر آن، زندان را به مرکزی برای شکستن کرامت انسان تبدیل کرده‌اند.
در این ساختار، زندان ابزار سلطه است، نه اصلاح.
شکنجه فیزیکی، بی‌خوابی، فشار روانی، سلول انفرادی، قطع ارتباط با خانواده، انتقال‌های ناگهانی، محرومیت از درمان، توهین، دستبند، پابند، و محرومیت از ابتدایی‌ترین نیازها، نه استثناء بلکه قاعده‌ی این سیستم است.
و این سیستم را نه صرفاً قاضی می‌سازد، نه زندانبان.
این یک سازوکار تمام‌عیار برای له کردن انسان است، که از بالاترین سطوح قدرت طراحی و پشتیبانی می‌شود.

🔹امروز که ما از فشافویه می‌نویسیم، نه از سر نازک‌دلی است، نه ضعف، نه تازه‌کار بودن در زندان.
می‌نویسیم چون نمی‌خواهیم بار دیگر، صدای کسی را نشنویم.
می‌نویسیم تا ثبت شود که این‌جا «زندان تازه‌ای» نیست؛ این‌جا قتلگاه خاموش هزاران انسان بوده.
و اگر ما تا امروز صدای‌شان نبودیم، از امروز به بعد وظیفه‌ای دو چندان داریم که باشیم.

ـ از کانال تلگرام آقای محمودیان

#زندان_تهران_بزرگ #حقوق_بشر #حقوق_زندانی #بیانیه #مهدی_محمودیان #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

جداسازی زندانی، انتقال به سلول انفرادی نیست

آیا منظور از جداسازی زندانی، انتقال او به سلول انفرادی است؟
نه!
برای پاسخ دقیق‌تر به این موضوع، سه مورد کلی را باید در نظر بگیریم؛
۱- در هیچ یک از مقررات قانون آئین دادرسی کیفری، به قضات دادسرا یا دادگاه‌ها مجوز نگهداری فرد بازداشتی یا زندانی در سلول‌های انفرادی، داده نشده است.
۲- در هیچ یک از قوانین کیفری و مجازاتی ، تحمل زندان در سلول انفرادی،‌ به عنوان مجازات، پیش‌بینی نشده است.
۳- منظور قانون‌گذار از تجویز جداکردن متهمان از سایر زندانیان، این است که با توجه به موقتی‌بودن قرارهای بازداشتِ صادره، متهمان در بازداشتگاه‌های موقت و جدا از زندانیان نگهداری شوند، نه در زندان‌ها و در جمع زندانیان.
همچنین افرادی هستند که پرونده اتهامی مشترک دارند و نگهداری آن‌ها با هم در یک محل ممکن است این امکان را برای آن‌ها فراهم کند که با یکدیگر تبانی کنند و مسیر تحقیقات را در رسیدن به حقیقت منحرف کنند. در اینگونه موارد، مقام قضائی دستور می‌دهد که متهمان جدا از یکدیگر نگهداری شوند. این دستور به این معنی نیست که هر کدام از متهمان در سلولی انفرادی و به‌تنهایی نگهداری شوند، بلکه آن‌ها فقط نباید در یک محل یا یک آسایشگاه باشند.
قوانین مربوط به جداسازی زندانی، طبق تبصره یکِ ماده ۳۳ آئین‌نامه اجرایی سازمان زندان ها و اقدامات تأمینی و تربیتی کشور، لازم‌الاجرا است.

https://tavaana.org/prisonersrights17/

در یوتیوب:
https://youtu.be/fHIcC14xsRA

در کست‌باکس:
https://castbox.fm/episode/id4733738-id588044476


منبع: کتاب حقوق زندانی به زبان ساده، منتشر شده توسط کانون مدافعان حقوق بشر
@DhrcIran
#پادکست #حقوق_زندانی_به_زبان_ساده #یاری_حقوقی_توانا


@Tavaana_TavaanaTech

نگهداری فرزندان خردسال زندانیان در زندان

طبق قوانین مصوب جمهوری اسلامی، محکومان و متهمان زن که کودک کم‌تر از ۲ سال دارند، حق دارند کودکان خود را تا سن ۲ سالگیِ تمام، همراه خود در زندان یا بازداشتگاه نگهداری کنند. اگر زندانی فرزند بالای ۲ سال تا ۶ سال داشته باشد، یا بعد از ۲ سالگی، کودک کسی را بیرون از زندان نداشته باشد، می‌تواند با نظر شورای طبقه‌بندی، فرزندش را تا ۶ سالگی با خود نگه دارد.
رئیس زندان هم موظف است که در موسسه یا زندان، مهدکودک راه‌اندازی کند تا بچه‌های ۲ تا ۶ سال با رضایت مادر در آنجا تحت آموزش‌های متناسب قرار بگیرند.
اگرچه در آئین‌نامه اجرایی سازمان زندان‌ها ساعت کار معینی برای مهدکودک زندان پیش‌بینی نشده، اما با توجه به محدود‌بودن ساعت کاری مهدکودک‌های فعال در جامعه آزاد، مهدکودک زندان هم تابع همان محدودیت‌های زمانی خواهند بود.
اما تکلیف فرزندان مادران زندانی بعد از رسیدن به سن ۶ سال تمام، چه خواهد شد؟
در این مورد مددکاران اجتماعی مکلف هستند که نسبت به تحویل این کودکان به خانواده‌هایشان اقدام کنند. در صورتی که خانواده از پذیرش کودکان خودداری کند، مددکاران اجتماعی می‌باید ترتیبی بدهند تا این کودکان تحویل اداره بهزیستی یا دیگر موسسه‌های صالح شوند.
نکته قابل توجه دیگر این است که، تهیه وسایل بهداشتی برای زندانیانِ زن و تغذیه مناسب برای مادران زندانی و کودکان همراه‌شان، به عهده زندان است و زندان مکلف است که نه تنها وسایل بهداشتی، بلکه تغذیه مناسب را هم برای مادران زندانی و هم برای کودکانشان فراهم کند و در اختیار آن‌ها بگذارد.
تغذیه زنان باردار، مادران شیرده و کودکان شیرخوار هم نباید تابع برنامه تغذیه سایر زندانیان باشد و این گروه از زندانیان باید در زندان رژیم غذایی خاص و متناسب با وضعیتشان داشته باشند.
بر اساس ماده ۱۵۸ آئین‌نامه اجرایی سازمان زندان‌ها و اقدامات تأمینی و تربیتی کشور، قوانین مربوط به مادر زندانی و کودک‌اش‌ لازم‌الاجرا است.

https://tavaana.org/prisonersrights18/
در یوتیوب:
https://youtu.be/3kvIsVWvUUc
در کست‌باکس:
https://is.gd/CDPbpj

منبع: کتاب حقوق زندانی به زبان ساده، منتشر شده توسط کانون مدافعان حقوق بشر
@DhrcIran
#پادکست #حقوق_زندانی_به_زبان_ساده #یاری_حقوقی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech