محکومیت مصطفی مهرآیین به ۵ سال حبس تعزیری قابل اجرا

بر اساس رأی صادره از شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب اسلامی به تاریخ ۱۱ آذر ماه، که به تایید دادگاه تجدیدنظر نیز رسیده است، مصطفی مهرآیین مجموعاً ۸ سال حبس تعزیری و مجازات‌های تکمیلی محکوم شد.

دادگاه انقلاب اسلامی با صدور دادنامه‌ای، مصطفی مهرآیین را به اتهام «اجتماع و تبانی به قصد ارتکاب جرم علیه امنیت کشور»، «فعالیت تبلیغی علیه نظام جمهوری اسلامی ایران» و «اهانت به مقام رهبری» مجرم شناخت.

بر اساس این رأی، وی بابت اتهام اجتماع و تبانی به ۵ سال حبس، بابت فعالیت تبلیغی علیه نظام به یک سال حبس و بابت اهانت به مقام رهبری به دو سال حبس تعزیری محکوم شده است که مطابق مقررات، مجازات اشد قابل اجرا خواهد بود.

دادگاه همچنین با استناد به مواد ۲۳ و ۱۸ قانون مجازات اسلامی، مهرآیین را به عنوان مجازات تکمیلی به محرومیت از فعالیت در فضای مجازی، رسانه‌ها، احزاب و گروه‌های سیاسی و اجتماعی و نیز ممنوع‌الخروجی از کشور به مدت دو سال محکوم کرده است.

مهرآیین اعلام کرده ‌است ظرف سه روز آینده باید خود را به زندان معرفی کند.

جمهوری اسلامی یک استاد جامعه‌شناسی را تنها به‌دلیل نوشتن چند نامه خطاب به علی خامنه‌ای، فعالیت در شبکه‌های اجتماعی و بیان دیدگاه‌های انتقادی، به زندانی طولانی‌مدت محکوم کرده است؛ حکمی که نه نشانه اقتدار، بلکه اعترافی آشکار به ترس عمیق از اندیشه، گفت‌وگو و هر صدای مستقل در جامعه است. حکومتی که از نامه یک استاد دانشگاه می‌هراسد، پیشاپیش مشروعیت خود را از دست داده است.
اگر خامنه‌ای در سال‌های گذشته به هشدارها و توصیه‌های دلسوزانه افرادی چون آقای مهرآیین گوش می‌داد و به‌جای چنگ زدن به قدرت، راه کناره‌گیری مسئولانه و گذار مسالمت‌آمیز را انتخاب می‌کرد، امروز این همه خون در ایران ریخته نمی‌شد، این حجم از ویرانی و اندوه بر جامعه تحمیل نمی‌شد و هزینه تغییر تا این اندازه سنگین نمی‌شد.
اما اصرار بر ماندن به هر قیمت، سرکوب بی‌وقفه منتقدان و بستن همه راه‌های اصلاح، کشور را به نقطه‌ای رسانده که حتی نوشتن نامه و بیان مسالمت‌آمیز اعتراض نیز با زندان و مجازات پاسخ داده می‌شود؛ وضعیتی که بیش از هر زمان دیگر نشان می‌دهد بحران اصلی نه صدای منتقدان، بلکه ساختاری است که بقای خود را در خاموش کردن حقیقت جست‌وجو می‌کند.

#مصطفی_مهرآئین #نه_به_جمهوری_اسلامی #ایران

@Tavaana_TavaanaTech

این سخنان ابوالفضل بهرام‌پور، چهره رسمی و مورد استفاده صداوسیمای جمهوری اسلامی، بار دیگر منطق عریان خشونت در ایدئولوژی حاکم را آشکار می‌کند. او در یک برنامه رسمی تلویزیونی، نه‌تنها از کشتن «۱۰ هزار نفر» در جامعه ایران دفاع می‌کند، بلکه با جزئیات، «زجرکش‌کردن» را توضیح می‌دهد؛ از بریدن دست راست و پای چپ تا درآوردن چشم، و مدعی می‌شود که با چنین اعمالی «افراط» صورت نگرفته است.
همین منطق است که امروز در خیابان‌ها، زندان‌ها و بازداشتگاه‌ها به عمل تبدیل شده: شلیک به معترضان بی‌دفاع، کشتن نوجوانان، صدور و اجرای گسترده احکام اعدام، و عادی‌سازی مرگ به‌عنوان ابزار «حفظ نظم».
پرسش اصلی اینجاست: چه کسی واقعاً امنیت جامعه را به خطر انداخته است؟ امنیتی که از آن سخن می‌گویند، نه امنیت مردم، بلکه امنیت قدرت، ایدئولوژی و منافع حاکمان است.

ابوالفضل بهرام‌پور کارشناس ارشد ادبیات و علوم قرآنی و مؤسس دفتر ترجمه و تفسیر دارالقرآن و از چهره‌های وابسته به سازمان تبلیغات اسلامی تهران است.
#نه_به_جمهوری_اسلامی #ایران

@Tavaana_TavaanaTech

علی مطهری، به‌تازگی در یک مصاحبه گفت:
«الان که جامعه در آزادی کامل است. خانم‌ها هر جور می‌خواهند می‌آیند بیرون، مشروبات الکلی هم راحت گیر می‌آید؛ پس چرا اعتراض می‌کنید؟»
این ادعا در حالی مطرح می‌شود که همان گوینده، پیش‌تر خواستار برخورد پلیس با زنانی شده بود که «ناف‌شان مشخص است» و دویدن زنان در ماراتن کیش را «پدیده‌ای زشت» خوانده بود.
او که فرزند آیت‌الله مطهری است، سال‌ها پیش گفته بود:
«بدبین نباشید، نیروهای حشدالشعبی هم‌وطن ما هستند؛ اصلا هر جا اسلام باشد، وطن همان‌جاست.»
همین یک جمله‌ به‌روشنی نشان می‌دهد در نگاه او، مرز، ملت و حقوق شهروندی اهمیتی ندارد و ایدئولوژی جای ایران و مردمش نشسته است.

پاسخ شما به علی مطهری چیست؟!
#نه_به_جمهوری_اسلامی #ایران

@Tavaana_TavaanaTech

در نهایت بی‌شرمی دانش‌آموزان دبیرستانی و کودکان کار را تروریست می‌خوانند

شیرین عبادی، برنده جایزه صلح نوبل، در گفت‌وگو با رادیو فردا پیرامون انتشار فهرست دولتی اسامی جان‌باختگان گفت این اولین بار است که لیستی از اسامی جان‌باختگان منتشر می‌شود. هیچ وقت این اتفاق نمی‌افتاد. علتش این است که میزان فاجعه آن‌قدر وسیع بود که آنها با انتشار یک لیست نادرست و ادعای این که کسانی که به خیابان آمدند تروریست بودند می‌خواهند تا حدی از نظر رسانه‌ای رفع و رجوع کنند.

او افزود: تعداد زیادی از جان‌باختگان زیر ۱۸ سال بودند، دانش‌آموز بودند که لیستشان تا الان مشخص شده و البته هنوز کامل نیست. تعدادی از کودکان کار بودند. آنها آیا تروریست هستند؟ از نگاه حقوق‌بشری بازی با اعداد تمسخر عدالت است. حتی یک جان‌باخته هم زیاد است. وقتی این‌چنین دروغ می‌گویند خاک به چشم حقیقت می‌پاشند، یعنی این که می‌خواهند ابعاد فاجعه‌ای که مرتکب شدند را کوچک‌تر جلوه دهند. مسلما این روایت‌سازی‌ها در آینده دادخواهی تاثیر ندارد.

خانم عبادی تاکید کرد که کمیته حقیقت‌یاب سازمان ملل با تمدید ماموریتش به جمع‌آوری مستندات فجایع این دوران می‌پردازد. از اینجا از مردم ایران خواهش می‌کنم اگر اطلاعاتی دارید، اگر از بستگان شما کسی جان‌باخته یا مجروح شده، با مراجعه به کمیته حقیقت‌یاب سازمان ملل متحد مدارک‌تان را ارائه دهید و بگذارید در جای مطمئنی ثبت شود. مسلما در روز اجرای عدالت بسیار مفید خواهد بود، برای این که بعد از مدتی اگر ثبت نشود فراموش می‌شود و مورد انکار جانیان قرار می‌گیرد.

به گفته این فعال حقوق بشر، به وعده‌های مامورین امنیتی که اگر کسی بداند فلان بلا را سر شما می‌آوریم یا اگر زندانی دارید شما را با تهدید و وعده و وعید می‌گویند به کسی خبر ندهید، وکیل نگیرید، خودمان آزادش می‌کنیم، شما قبول نکنید. اینها توصیه‌های دشمن خونی مردم است. این جانیان فکر می‌کنند اگر قبول کنند که مثلا ۳۰۰۰ نفر را فقط کشتند خیلی هم بد نیست. علتش این است که ۴۷ سال است که خون مردم را ریختند و فراموش کردند که دهه ۶۰ در ایران چه اتفاقی افتاد. آنها ممکن است فراموش کرده باشند اما مردم و خانواده‌های دادخواه فراموش نمی‌کنند. فراموش نکردیم که در آبان ۹۸ چطور در نیزار ماهشهر به مردم شلیک کردند و در خیابان‌ها چند نفر را کشتند و فراموش نکردیم شلیک به هواپیمای مسافربری را. جنایات این حکومت خیلی بیش از این حرف‌هاست.

خانم عبادی افزود: به خیال خودشان با انتشار یک عدد دروغین هم می‌خواهند مثلا صداقت خودشان را نشان دهند و هم ابعاد فاجعه را کوچک کنند و اعلام کردند که بله کودتا شده و خوب هر جا کودتا شود عده‌ای کشته می‌شوند و ما هم این آمار را اعلام می‌کنیم که نصفش ماموران خودمان هستند و بقیه هم تروریست و کودتاچی. شرم نمی‌کنند دانش‌آموز دبیرستان را کودتاچی معرفی می‌کنند.

او در ادامه گفت: خامنه‌ای چندی قبل تهدید کرد که خدای دهه ۶۰ هنوز زنده است. یادمان نمی‌رود در دهه ۶۰ با جوانان زندانی چکار کردید. امروز هم تعداد زیادی از بازداشتی‌ها احتیاج به درمان دارند. مجروح را از درمانگاه و بیمارستان می‌ربایند و می‌اندازند زندان. خوب معلوم است که اگر در زندان بمیرد این در حقیقت یک نوع قتل عمدی است.

نخستین ایرانی برنده جایزه صلح نوبل با انتقاد از جامعه جهانی گفت:
خیلی متاسفم که جامعه جهانی این طوری که باید و شاید واکنش نشان نمی‌دهد. گویا تصور می‌کنند که جوانان ما شغلشان مردن است. این همه ما شهید دادیم در راه آزادی و دولت‌ها دست نکشیدند از معامله با جمهوری اسلامی. ما دیدیم که در ۸۸ مردم فریاد می‌زدند اوباما یا با اونا یا با ما. اما بی‌رحمانه جوانان کشته شدند و قرارداد برجام هم امضا شد. الان هم نگرانی شخص من این است که دنیا پا روی خون جوانان بی‌گناه بگذارد و نادیده بگیرد و باز هم با جمهوری اسلامی به توافق برسد. اینها بگویند خیلی خوب ما غنی‌سازی را صفر می‌کنیم و ذخیره اورانیوم را هم به شما می‌دهیم و بعد همه چیز تمام بشود.

این در حالتی که این جمهوری اسلامی حتی اگر چنین قراردادی را هم امضا کند امیدوارم که چشم‌های آمریکا و دولت‌های اروپایی باز شود. این حکومت دروغگوست و زیر هر قراردادی می‌زند. الان به قول خودشان دانشش را دارند، اورانیوم را تهیه می‌کنند و ظرف مدت کوتاهی دوباره این کارها را شروع می‌کنند و اگر هم توافق کنند به این امید است که دوره چهار ساله ترامپ تمام می‌شود و دوباره دموکرات‌ها می‌آیند سر کار و مثل دوران اوباما سر و ته کار را هم می‌آورند!

@ShirinEbadiofficial


#جنایت_علیه_بشریت #نه_به_جمهوری_اسلامی #ایران

@Tavaana_TavaanaTech

روز گذشته سعید سحرخیزان، مهاجم تیم فوتبال استقلال، در دیدار برابر شمس‌آذر قزوین از انجام شادی پس از گل خودداری کرد و به‌جای آن، با گرفتن دست مقابل دهانش، واکنشی نمادین نشان داد.

پیش از او هم تعدادی از بازیکنان لیگ برتر، از جمله رامین رضاییان، حامد لک و مهدی تیکدری، در واکنش به کشتار مردم از سوی جمهوری اسلامی در جریان انقلاب ملی ایرانیان، به اشکال مختلف مواضع نمادین و اعتراضی اتخاذ کرده بودند. سروش رفیعی، کاپیتان پرسپولیس، هم پس از بازی با چادرملو، به اجبار ادامه مسابقات در میانه این وضعیت اشاره کرد و گفت فوتبالی که هم‌زمان با اندوه عمومی و در استادیوم‌های خالی برگزار می‌شود، نه شوقی دارد و نه معنا.

در همین روزها، سارا قمی، کاپیتان تیم فوتبال ملوان بندرانزلی، با خداحافظی از فوتبال، صدای دیگری از دل جامعه داغدار ایران شد.
این واکنش‌ها، در کنار حمایت‌ها و خداحافظی‌های اعتراضی بسیاری دیگر از ورزشکاران ایرانی، نشان می‌دهد که ورزش از بستر اجتماعی خود جدا نیست.

#نه_به_جمهوری_اسلامی #ایران

@Tavaana_TavaanaTech

عبدالرضا کاهانی، کارگردان و فیلمنامه‌نویس شناخته‌شده سینمای ایران، با انتشار این استوری در صفحه اینستاگرامش، یادآوری کرد که عادی‌سازی خشونت و فراموشی، از همان جایی آغاز می‌شود که سکوت می‌کنیم.

در روزهایی که سرکوب، کشتار و درد جمعی با سرگرمی و حاشیه‌سازی به حاشیه رانده می‌شود، حمایت و موضع‌گیری افراد شاخص اهمیتی دوچندان دارد. صدای هنرمندان، نویسندگان و چهره‌های شناخته‌شده می‌تواند مانع عادی‌شدن خشونت شود.
ایرانیان در این روزهای سخت، هنرمندانی را که در کنار مردم ایستادند فراموش نخواهد کرد؛ هنرمندانی که مسئولیت مدنی خود را می‌شناسند و می‌دانند سکوت، بی‌طرفی نیست.

#نه_به_جمهوری_اسلامی #ایران

@Tavaana_TavaanaTech