بازنشستگان اهواز در گرمای طاقت‌فرسا به خیابان آمدند؛ اعتراض به معوقات و بحران معیشت

بازنشستگان تأمین اجتماعی اهواز، روز یک‌شنبه ۴ مرداد ۱۴۰۵، با برگزاری تجمعی اعتراضی مقابل اداره‌کل تأمین اجتماعی استان خوزستان، نسبت به تداوم بی‌توجهی مسئولان به مطالبات خود اعتراض کردند.

این تجمع در شرایطی برگزار شد که خوزستان همچنان با گرمای شدید هوا دست‌وپنجه نرم می‌کند؛ با این حال، بازنشستگان برای مطالبه حقوق خود ناچار شدند بار دیگر به خیابان بیایند.

معترضان با اعتراض به پرداخت‌نشدن معوقات افزایش حقوق فروردین و اردیبهشت‌ماه، تأخیر در اجرای تعهدات قانونی و تشدید مشکلات معیشتی ناشی از تورم و گرانی، خواستار رسیدگی فوری به مطالبات خود شدند.

اعتراض بازنشستگان در شهرهای مختلف ایران در ماه‌های گذشته به یکی از مستمرترین حرکت‌های اعتراضی تبدیل شده است. این تجمع‌ها، بازتاب نارضایتی گسترده از کاهش قدرت خرید، بی‌توجهی به مطالبات قانونی و دشوارتر شدن شرایط زندگی در سایه بحران اقتصادی و سیاست‌های جمهوری اسلامی است.

#بازنشستگان
#اهواز
#تجمع_اعتراضی
#اعتراض
#اعتراضات_سراسری

@Tavaana_TavaanaTech

تصاویر منتشرشده در فضای مجازی نشان می‌دهد سنگ مزار جاویدنام طاها نادری، نوجوان ۱۸ ساله جان‌باخته اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴، در آرامستان شهرضای اصفهان تخریب شده است. این اقدام در ادامه روندی است که طی ماه‌های گذشته بارها درباره تخریب و شکستن سنگ مزار جان‌باختگان اعتراضات در شهرهای مختلف ایران گزارش شده است.

طاها نادری شامگاه ۱۸ دی‌ماه در جریان سرکوب اعتراضات در شهرضا، با شلیک گلوله جنگی از ناحیه پا به‌شدت مجروح شد. گلوله شاهرگ پای او را هدف قرار داده بود. او پس از انتقال به بیمارستان، تحت ۱۱ عمل جراحی قرار گرفت و پزشکان برای نجات جانش ناچار به قطع پای او شدند، اما شدت جراحات سرانجام در ۲۰ دی‌ماه جان این نوجوان ۱۸ ساله را گرفت.

تخریب سنگ مزار جان‌باختگان، تنها تخریب یک تکه سنگ نیست؛ تلاشی است برای پاک‌کردن حافظه جمعی و خاموش‌کردن دادخواهی خانواده‌هایی که عزیزانشان را در سرکوب اعتراضات از دست داده‌اند. جمهوری اسلامی سال‌هاست که علاوه بر کشتن معترضان، با تهدید، احضار، بازداشت و آزار خانواده‌های دادخواه و حتی تعرض به مزار جان‌باختگان، می‌کوشد یاد آنان را از حافظه جامعه پاک کند.

@Tavaana_TavaanaTech

«دو ابرقدرت را مچاله کردیم!»
جوادی آملی، از مراجع تقلید شیعه، در سخنانی خطاب به ائمه جمعه و جماعت تهران، حمله نظامی و جنگ را «معجزه» توصیف کرده و گفته است: «هیچ فکر می‌کردیم که ما دو ابرقدرت را مچاله کنیم؟ … خیلی بی‌انصافی است اگر ما حق‌شناسی نکنیم.»

این سخنان در حالی بیان می‌شود که هزاران خانواده ایرانی هنوز داغدار کشته‌شدگان، مجروحان، آوارگان و ویرانی‌های ناشی از جنگ و سیاست‌های جمهوری اسلامی هستند. برای مردمی که خانه، عزیزان، امنیت و آینده‌شان را از دست داده‌اند، «مچاله‌کردن» نه معجزه است و نه افتخار.

جوادی آملی از جمله روحانیانی است که سال‌ها از بودجه‌های کلان حکومتی، وجوهات شرعی، خمس، زکات و دیگر منابع مالی‌ای که مردم پرداخت می‌کنند، بهره‌مند بوده است؛ اما در سخنانش هیچ نشانی از همدردی با رنج مردمی که هزینه این سیاست‌ها را با جان و زندگی خود پرداخته‌اند دیده نمی‌شود.

وقتی کودکان کشته می‌شوند، خانواده‌ها عزادار می‌شوند، شهرها آسیب می‌بینند و میلیون‌ها نفر با ناامنی و بحران اقتصادی دست‌وپنجه نرم می‌کنند، ستایش جنگ و ادعای «پیروزی» نه نشانه معنویت، بلکه بی‌اعتنایی به رنج انسان‌هاست.
@Tavaana_TavaanaTech

تشدید فشارها بر زندانیان بهائی؛ محرومیت ناهید فلاحتی از ملاقات و امتناع از درمان ندا بدخش


فشارها بر شهروندان بهائی زندانی در ایران همچنان ادامه دارد. بر اساس گزارش‌های تازه، ناهید فلاحتی در شیراز از حق تماس و ملاقات محروم شده و ندا بدخش در اصفهان با وخامت وضعیت جسمانی و مخالفت با درخواست‌های درمانی روبه‌رو است.

▪️محرومیت کامل ناهید فلاحتی از ارتباط با خانواده
بازداشت و انتقال: فلاحتی در دوم تیر توسط اطلاعات سپاه در شیراز بازداشت و به زندان عادل‌آباد منتقل شد.
محرومیت از تماس: این شهروند بهائی از حدود یک هفته پیش از حق تماس تلفنی و ملاقات محروم شده و خانواده‌اش از وضعیت او بی‌اطلاع‌اند.
مانع‌تراشی قضایی: ماموران هنگام بازداشت، شناسنامه‌های این زوج را ضبط کردند و مسئولان زندان به بهانه نقص مدارک، مانع از ملاقات حضوری همسر او شدند.


▪️وخامت حال ندا بدخش در زندان اصفهان
بیماری‌های مزمن: ندا بدخش، زندانی ۶۲ ساله، از دی‌ماه ۱۴۰۴ برای گذراندن حکم پنج‌ساله خود در زندان دولت‌آباد است و از دیابت، آرتروز، التهاب مفاصل و سیاتیک رنج می‌برد.
محرومیت از درمان: مقام‌های قضایی با وجود درد شدید استخوان و نیاز مبرم به درمان، با درخواست‌های مکرر او برای مرخصی درمانی، آزادی مشروط یا استفاده از پابند الکترونیکی مخالفت کرده‌اند.
دلیل محکومیت: اتهام این شهروند بهائی «فعالیت تبلیغی علیه شرع» عنوان شده که مصداق آن آموزش داوطلبانه ریاضی و زبان فارسی به کودکان محروم از تحصیل افغانستانی بوده است.

#داستان_ما_یکیست #بهاییان_ایران #ندا_بدخش #ناهید_فلاحتی #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

جمهوری اسلامی با استفاده از قانون جدید تشدید مجازات جاسوسی، افراد بازداشت شده در اعتراضات دی ماه را با احکام سنگین حتی اعدام مواجه می‌کند. اتهاماتی که پیش از این شاید تنها چند سال زندان را متوجه فرد می‌کرد حالا به شدت نگران کننده شده است.

این هفته همراه با کارشناسان حقوقی دادبان، به بررسی این قانون ناعادلانه و اثرات آن می‌پردازیم.


با ما همراه باشید

بررسی موارد نقض حقوق بشر در ایران


قانون تشدید مجازات جاسوسی و تاثیرات آن


با حضور کارشناسان حقوقی «دادبان»

لینک ورود به برنامه:
https://tinyurl.com/2kphsrzw

دوشنبه ۵ مرداد ماه ۱۴۰۵
ساعت ۲۰:۳۰ به وقت تهران

@Tavaana_TavaanaTech

خشایار سفیدی، دانشجوی اخراجی و زندانی سیاسی سابق، در یادداشتی به این پرسش می‌پردازد که چرا جمهوری اسلامی به جای «دادخواهی» از «انتقام» و «خون‌خواهی» سخن می‌گوید. او استدلال می‌کند که این انتخاب صرفاً یک تفاوت واژگانی نیست، بلکه بازتاب منطقی سیاسی است که به‌جای تکیه بر پاسخ‌گویی و احقاق حق، بر دشمن‌سازی، بسیج احساسات و به تعویق انداختن مواجهه با بحران‌های مشروعیت استوار شده است.


چرا جمهوری اسلامی به جای «دادخواهی» از «انتقام» و «خون‌خواهی» سخن می‌گوید؟

✍️خشایار سفیدی


دادخواهی بر منطقی حق‌محور استوار است. در این منطق، ابتدا باید پذیرفت که حقی پایمال شده و سپس سازوکاری برای احقاق آن فراهم شود. دادخواهی مستلزم پاسخ‌گویی، شفافیت و پذیرش مسئولیت است. اما برای حکومتی که طی دهه‌ها با اتهام‌هایی چون اعدام‌های گسترده، سرکوب اعتراضات، نقض حقوق شهروندان، فساد ساختاری و بحران‌های معیشتی روبه‌رو بوده، تکیه بر چنین روایتی می‌تواند پرسش‌هایی را متوجه عملکرد خود حکومت کند و مشروعیت ادعایی آن را با چالش‌های جدی مواجه سازد.
در مقابل، انتقام یا خون‌خواهی بر منطقی قدرت‌محور و عاطفی بنا شده است. در این روایت، مسئله اصلی دیگر احقاق حق نیست، بلکه بسیج احساسات علیه دشمنی بیرونی است.

آمریکا، اسرائیل یا رهبران آن‌ها به کانون خشم تبدیل می‌شوند و از این طریق امکان ایجاد همبستگی سیاسی در میان حامیان حکومت حول یک «دشمن مشترک» فراهم می‌شود. در نتیجه، پرسش از مسئولیت‌های داخلی به حاشیه رانده شده و توجه افکار عمومی به تهدیدهای خارجی معطوف می‌شود.

از این منظر، تأکید ناگهانی بر «انتقام» پس از رخداد ۹ اسفند را می‌توان تلاشی برای بازسازی روایت سیاسی و پر کردن خلأ معنایی ناشی از یک شکست راهبردی دانست. به جای مواجهه با پرسش‌های مربوط به سیاست‌های داخلی و خارجی، پاسخ‌گویی و مطالبات انباشته جامعه، بار دیگر روایت «دشمن خارجی» و «خون‌خواهی» در مرکز گفتمان قرار می‌گیرد. چنین راهبردی ممکن است در کوتاه‌مدت به حفظ انسجام نیروهای وفادار به حکومت کمک کند، اما بعید است بتواند بحران‌های ساختاری و شکاف میان حکومت و جامعه را برطرف کند؛ زیرا این شکاف بیش از آنکه محصول تهدیدی خارجی باشد، ریشه در مسائل داخلی و مطالبات بی‌پاسخ دارد.

جمهوری اسلامی پیش‌تر نیز از این الگو بهره گرفته است؛ از جمله در گفتمان «انتقام سخت» پس از کشته شدن قاسم سلیمانی. با این حال، اکنون که ضربه مستقیماً متوجه رأس هرم قدرت شده، به نظر می‌رسد این گفتمان با شدت و برجستگی بیشتری بازتولید می‌شود.

از این رو، انتخاب واژه «انتقام» صرفاً یک انتخاب زبانی نیست، بلکه بازتاب نوعی منطق سیاسی است؛ منطقی که مشروعیت خود را نه از احقاق حق، بلکه از بازتولید دشمن، بسیج احساسات و تعویق مواجهه با بحران‌های مشروعیت و پاسخ‌گویی کسب می‌کند.


#نه_به_جمهوری_اسلامی

@Tavaana_TavaanaTech

آرش میرزایی، شهروند ۱۹ ساله اهل بجنورد، به سه سال حبس محکوم شد

آرش میرزایی، شهروند ۱۹ ساله اهل بجنورد، از سوی شعبه ۱۰۷ دادگاه انقلاب بجنورد به اتهام «اجتماع و تبانی علیه امنیت ملی» به سه سال حبس محکوم شده است.

بر اساس اطلاعات دریافتی، این حکم در اواخر خردادماه ۱۴۰۵ صادر شده است. آقای میرزایی پیش‌تر در تاریخ ۱۴ دی‌ماه ۱۴۰۴ بازداشت و پس از پنج روز، در ۱۹ دی‌ماه، با تودیع وثیقه به طور موقت از زندان آزاد شده بود.

به گفته منابع آگاه، آرش میرزایی برای رسیدگی به پرونده‌ای دیگر به دادگاه مراجعه کرده بود که در جریان آن از صدور حکم سه سال حبس در این پرونده مطلع شد. همچنین گزارش‌ها حاکی از آن است که او با چند پرونده قضایی روبه‌رو است.

#آرش_میرزایی #بجنورد

@Tavaana_TavaanaTech

چهاردهمین روز اعتصاب غذای نیروانا تربتی‌نژاد؛ نگرانی‌ها درباره وضعیت جسمی او افزایش یافت

نیروانا تربتی‌نژاد، زندانی سیاسی که در اعتصاب غذا به‌سر می‌برد، در چهاردهمین روز این اعتصاب با وخامت وضعیت جسمی مواجه شده است.

بر اساس گزارش‌های رسیده به تحکیم ملت، او چند بار بیهوش شده و دچار خونریزی شده است. با وجود گذشت بیش از ۱۴ روز از آغاز اعتصاب غذا و شرایط نامناسب جسمی، رسیدگی پزشکی لازم به وضعیت او انجام نشده و اقدامات انجام‌شده تنها به تزریق سرم محدود شده است.

همچنین گزارش شده که مسئولان زندان به جای رسیدگی جدی به وضعیت سلامت او، تلاش دارند او را به شکستن اعتصاب غذا وادار کنند.

#نیروانا_تربتی_نژاد #از_بازداشتیها_بگو

@Tavaana_TavaanaTech

از شلاق، ممنوع‌الخروجی و ممنوعیت‌الکاری برای یک کنسرت، تا تنها مجازات شلاق برای پرونده آزار جنسی؛ معیارهای متفاوت در صدور احکام قضایی

حتماً تا حالا خبر قطعی شدن مجازات ۹۹ ضربه شلاق برای پژمان جمشیدی را خوانده‌اید. اتهامی که حتماً می‌دانید که اثبات آن با توجه به قوانین مردسالارانه و نظام مردسالارانه ایران، کاری دشوار بوده است.
اما شاکی خصوصی پرونده پای این کار ایستاد تا آنطور که گفته :
«اجازه نمی‌دهم که خشونتی که متحمل شده‌ام به چیزی غیر از آنچه واقعاً بوده تقلیل داده شود یا با روایت‌های ساختگی بازتعریف شود. آنچه بر من رخ داده، یک خشونت جنسی بوده است و من ار روز اول بر این حقیقت تاکید کردم.»

او همچنین گفت:
«هرچند این حکم ذره‌ای از درد و آسیبی که متحمل شده‌ام کم نمی‌کند، اما در کشوری که همه می‌دانیم اثبات خشونت جنسی و تجاوز تا چه اندازه دشوار است، همین که این پرونده به نتیجه رسید و دادگاه در نهایت احراز کرد که آنچه رخ داده «رابطه‌ای بدون رضایت من، همراه با اکراه و عنف» بوده، برای من و برای بسیاری از زنانی که تجربه‌ای مشابه داشته‌اند، اهمیت دارد.»

او همچنین تاکید کرد که هرچند با اجرای هرگونه مجازات بدنی موافق نیست، ولی پرونده شکایت خود را تا انتها پیگیری خواهد کرد تا به همه زنانی که تجربه‌ای مشابه او داشتند یادآوری کند که سکوت تنها گزینه پیش روی آنان نیست.

در این میان ولی به یاد پرونده کنسرت کاروانسرا می‌افتیم که آن هم با مجازات شلاق و مجازات‌های تکمیلی دیگر مواجه شد.

پرستو احمدی و گروه موسیقی کاروانسرا
یک گروه هنرمند، نوازنده و خواننده دور هم جمع شدهند، یک ویدئوی موسیقی در یک کاروانسرا ضبط کردند و آن را در فضای مجازی منتشر کردند. جرم؟ خوانندگی زن و نداشتن حجاب رسمی. شاکی خصوصی؟ هیچ‌کس. آسیبی به کسی رسیده؟ خیر.
حکم بدوی: ۷۴ ضربه شلاق برای تک‌تک اعضا، ۲ سال ممنوعیت کامل از کار هنری و قطع شدن منبع درآمد، به اضافه ۲ سال ممنوع‌الخروجی.


اما حکم پژمان جمشیدی مجازات تکمیلی ندارد و او همچنان می‌تواند به کار و پروژه‌های سینمایی خود ادامه دهد


چطور می‌شود کسی که جرمش فقط تولید یک اثر هنری و آواز خواندن است، کل زندگی، کار، معیشت و حق سفرش به مدت دو سال به طور کامل توقیف می‌شود؛ اما کسی که رسماً تایید شده با زور و خشونت به حریم شخصی یک انسان دیگر تعرض کرده، جریمه شغلی نمی‌شود و می‌تواند مثل قبل به کارش در ویترین سینمای کشور ادامه دهد؟

عدالت یعنی تناسب جرم با مجازات.
نظر شما درباره توازن این احکام چیست؟

#پژمان_جمشیدی #ملیکا_پارسادوست #پرستو_احمدی #حقوق_زنان

@Tavaana_TavaanaTech

اسلامی‌سازی علوم انسانی؛ علم در خدمت هویت یا حقیقت؟

در سال‌های اخیر، جمهوری اسلامی ایران با اجرای پروژه «اسلامی‌سازی علوم انسانی» کوشیده است تا چارچوب‌های معرفتی این حوزه را بر مبنای آموزه‌های دینی بازتعریف کند. این تلاش با ادعای بومی‌سازی و استقلال فکری از نظریه‌های غربی صورت می‌گیرد، اما پیامدهای آن، پرسش‌هایی جدی درباره نسبت علم و ایدئولوژی در ایران برمی‌انگیزد.

علوم انسانی برخلاف علوم تجربی، به‌شدت با ارزش‌ها، فرهنگ و باورهای بنیادین پیوند دارد. از این منظر، طرح‌هایی چون «جامعه‌شناسی اسلامی» یا «روان‌شناسی اسلامی» اگر با رویکردی تحلیلی، تطبیقی و روشمند همراه باشند، می‌توانند سهمی در تنوع معرفتی داشته باشند. اما در عمل، این پروژه‌ها اغلب به جای نظریه‌پردازی نو، به جایگزینی متون دینی به‌جای مباحث علمی و تضعیف نگاه انتقادی در دانشگاه انجامیده‌اند.

مشکل اصلی از آنجا آغاز می‌شود که گزاره‌های دینی در این رویکرد، نه به عنوان مفروضاتی قابل بررسی، بلکه به عنوان حقیقت‌های مسلم تلقی می‌شوند. علم، اما ماهیتی متفاوت دارد: بنیاد آن بر پرسشگری، آزمون‌پذیری، و بازبینی مداوم است. وقتی علم موظف می‌شود فقط تأییدگر باورهای از پیش تعیین‌شده باشد، دیگر از مسیر حقیقت خارج شده و به ابزاری ایدئولوژیک بدل می‌شود.

نمونه‌هایی از این رویکرد در گسترش برخی رشته‌ها دیده می‌شود؛ مانند آموزش طب سنتی در دانشگاه‌های علوم پزشکی بدون عبور از آزمون‌های بالینی معتبر، یا جایگزینی واحدهای تحلیلی با دروسی مانند «جامعه‌شناسی در قرآن». این تغییرات نه تنها به عقب‌ماندگی علمی می‌انجامد، بلکه اعتبار آموزش عالی را نیز تضعیف می‌کند.

در برابر چنین رویکردی، علم حقیقی تعصب ندارد. آنچه از نظر روشی درست، مفید و آزمون‌پذیر باشد، صرف‌نظر از منشأ آن، قابل‌قبول است. برای مثال، تمرین‌های ذهن‌آگاهی (mindfulness) که ریشه در آیین بودا دارند، پس از آزمون‌های کلینیکی و تجربی، به بخشی از روان‌شناسی درمانی معاصر تبدیل شده‌اند، بی‌آن‌که عنوان «روان‌شناسی بودایی» بر خود گرفته باشند.

علم اگر در پی کشف حقیقت است، باید از سلطه ایدئولوژی رهایی یابد و به نقد، آزادی و روش وفادار بماند.

بیشتر در وبسایت گفت‌وشنود مطالعه کنید

https://dialog.tavaana.org/islamization-of-humanities/

#علوم_انسانی #علوم_اسلامی #علوم_اجتماعی #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

تداوم بازداشت و اعمال محدودیت‌های جدید؛ سیما سبتو، شهروند بهایی، ممنوع‌الملاقات و ممنوع‌التماس شد

با گذشت بیش از یک ماه از بازداشت سیما سبتو، شهروند بهایی ساکن شیراز، نهادهای قضایی و امنیتی محدودیت‌های جدیدی را بر وی اعمال کرده و این زندانی عقیدتی را ممنوع‌الملاقات و ممنوع‌التماس ساخته‌اند.

بر اساس اطلاعات دریافتی از یک منبع مطلع، پرونده سیما سبتو با ورود به دومین ماه بازداشت، همچنان در هاله‌ای از ابهام قرار دارد. این منبع مطلع اعلام کرد که خانم سبتو علاوه بر بی‌خبری مطلق، اکنون بیش از یک هفته است که با دستور مستقیم مقامات قضایی از حق برقراری تماس تلفنی و انجام ملاقات حضوری با خانواده‌اش نیز محروم شده است.
ادامه این وضعیت و قطع کامل ارتباط این شهروند ۵۴ ساله با نزدیکانش، نگرانی‌های شدیدی را درباره وضعیت جسمی و روحی او ایجاد کرده است. تاکنون هیچ‌گونه اطلاع روشنی درباره روند پرونده، زمان پایان بازداشت یا امکان صدور قرار وثیقه برای آزادی موقت وی از سوی نهادهای مسئول ارائه نشده است.

سیما سبتو در تاریخ ۲ تیرماه ۱۴۰۵ توسط نیروهای امنیتی در شیراز بازداشت و به مکانی نامعلوم منتقل شد. ماموران امنیتی در زمان بازداشت، پس از یورش به منزل والدین او و اعمال فشار، با مراجعه به محل سکونت‌اش تمامی وسایل الکترونیکی، کتاب‌ها و تصاویر مذهبی وی را ضبط کرده بودند. تداوم بازداشت و اعمال محدودیت‌های سخت‌گیرانه علیه این شهروند بهایی، نمونه‌ای از رویه سیستماتیک نهادهای امنیتی در فشار بر اقلیت‌های دینی و نقض حقوق بنیادی زندانیان عقیدتی در ایران است.

#داستان_ما_یکیست #بهاییان_ایران #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

به گزارش شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ایران، ایرج توبیهای نجف‌آبادی، معلم پیشکسوت و فعال صنفی فرهنگیان اهل نجف‌آباد، پس از گذراندن دو سال و یک ماه حبس، روز ۲۸ تیرماه ۱۴۰۵ برای اجرای حکم دو سال تبعید به روستای دهسلم از توابع شهرستان نهبندان منتقل شد.

ایرج توبیهای نجف‌آبادی از ۱۵ دی‌ماه ۱۴۰۳ دوران محکومیت خود را در زندان اصفهان سپری می‌کرد. اکنون نیز به جای آزادی، باید دو سال دیگر را در تبعید بگذراند؛ در روستایی دورافتاده در دل کویر که صدها کیلومتر از محل زندگی و خانواده‌اش فاصله دارد. تبعید، تنها سلب آزادی نیست؛ مجازاتی است که با دورکردن افراد از خانواده، دوستان و محیط زندگی، فشار مضاعفی بر آنان و نزدیکانشان وارد می‌کند.

این معلم پیشکسوت پیش‌تر در نامه‌ای سرگشاده تأکید کرده بود که حضورش در تجمعات صنفی، اقدامی کاملا قانونی و در چارچوب حقوق شهروندی بوده و تمامی اتهام‌های مطرح‌شده علیه خود را ساختگی، بی‌اساس و فاقد وجاهت قانونی دانسته بود.

@Tavaana_TavaanaTech