ورق بزنید

سلول‌های تاریک بلاروس؛ سرنوشت مخالفان آخرین دیکتاتور اروپا

بلاروس، که از آن به عنوان آخرین دیکتاتوری اروپا یاد می‌شود، از پیش‌بینی‌های خوش‌بینانه برای گذار دموکراتیک فاصله دارد.
بلاروس تحت رهبری الکساندر لوکاشنکو، نابرابری سیاسی، سرکوب فعالان سیاسی و مدنی و نقض فاحش حقوق بشر را تجربه کرده است.
می‌توان درس‌های مهمی از بلاروس آموخت و آن‌ها را همچون راهنمایی درباره سایر کشورهایی که رژیم‌های استبدادی و زندانی‌های سیاسی دارند، به‌ویژه ایران، به کار بست.
انقلاب ۱۳۵۷ در حالی رخ داد که رهبران آن انقلاب به ایرانیان وعده داده بودند که پس از سرنگونی پادشاهی، کشور بر اساس اصول آزادی، عدالت و برابری اداره خواهد شد. با این حال، مانند بلاروس، حاکمان تازه تحمیل‌شده به ملت، ایران را به تمامیت‌خواهی و جباریتی کشاندند که در آن هزاران شهروند به دلایل سیاسی دستگیر شده و می‌شوند.
به رایگان دانلود کنید و بخوانید:

https://tavaana.org/political-prisoners-of-belarus/

#نه_به_جمهوری_اسلامی

@Tavaana_TavaanaTech

تصاویر منتشرشده، آموزش کار با سلاح به کودکان و نوجوانان در مسجد را نشان می‌دهد؛ تصاویری که بار دیگر نگرانی‌ها درباره گسترش آموزش‌های نظامی و ایدئولوژیک برای افراد زیر ۱۸ سال در جمهوری اسلامی را مطرح می‌کند.

آموزش سلاح به کودکان، صرفا یک فعالیت آموزشی یا تفریحی نیست؛ واردکردن ابزار خشونت و فعالیت‌های نظامی به فضای کودکی، سلامت جسمی و روانی آنان را در معرض خطر قرار می‌دهد و با حق کودکان برای برخورداری از محیطی امن و عاری از خشونت در تضاد است.

این در حالی ست که جمهوری اسلامی، به‌عنوان عضو کنوانسیون حقوق کودک، موظف به حفاظت از سلامت جسمی و روانی کودکان و جلوگیری از استفاده ابزاری از آنان است؛ با این حال، آموزش‌های ایدئولوژیک و نظامی برای کودکان و نوجوانان همچنان در قالب برنامه‌های مختلف ادامه دارد.

در ماه‌های گذشته نیز محمدامین صابرکار، نوجوان ۱۷ ساله و دانش‌آموز اهل شهرستان دیر، هنگام آموزش نظامی جان خود را از دست داده بود. مرگ این نوجوان نشان داد که آموزش‌ها و فعالیت‌های نظامی برای افراد زیر ۱۸ سال تنها یک مسئله نظری یا حقوقی نیست و می‌تواند پیامدهای جانی و جبران‌ناپذیر داشته باشد.
@Tavaana_TavaanaTech

نصر حامد ابوزید
قرآن‌پژوهی با رویکردهای مدرن

مردی که با قرآن مثل یک متن رفتار کرد
اگر یک متن ادبی مقدس شمرده شود، آیا دیگر نمی‌توان آن را نقد کرد؟
نصر حامد ابوزید پاسخ داد: نه.
همین یک جمله، زندگی‌اش را از قاهره به تبعیدی در هلند کشاند و او را در چشم برخی، «مرتد» و در چشم برخی دیگر، کلیدی برای فروپاشی یک ایدئولوژی دینی-سیاسی ساخت.

ابوزید، قرآن‌پژوه مصری، معتقد بود متون دینی محصولات فرهنگی‌اند و باید در بستر تاریخی خود خوانده شوند. این ایده در دانشگاه‌های غربی چیز تازه‌ای نبود، اما در مصر، همان کشور با سابقه‌ طولانی علوم دینی، توهین به مقدسات تعبیر شد.

او در روستایی نزدیک طنطا به دنیا آمد، ابتدا تکنسین بی‌سیم بود، سپس با رتبه ممتاز لیسانس ادبیات عربی گرفت و دکترای مطالعات اسلامی را در ۱۹۸۱ از دانشگاه قاهره اخذ کرد. آثار مهمش «مفهوم النص» و «نقد الخطاب الدینی» نام دارند.

▪️پرونده ارتداد
در دهه ۹۰ او را به الحاد متهم کردند. دادگاهی مصری حکم به جدایی اجباری او از همسرش، ابتهال یونس، داد؛ به این استدلال که زنی مسلمان نمی‌تواند همسر مردی «غیرمسلمان» باشد. این حکم آن دو را ناچار به مهاجرت به هلند کرد.

مهدی خلجی روایت می‌کند یکی از محرکان اصلی تکفیر او، عبدالصبور شاهین، سهام‌دار یک موسسه مالی اسلامی بود که ابوزید فسادش را نقد کرده بود. اتهام دینی، پوششی برای انتقام شخصی و مالی بود، نه دغدغه‌ای واقعی برای دین.

ابوزید در آخرین مرحله فکری‌اش نتیجه گرفت قرآن اساسا «متن» نبوده، بلکه گفتارهای شفاهی پیامبر اسلام بوده که بعدها نوشته شده است. این دیدگاه، بنیاد مفهوم «ناسخ و منسوخ» را زیر سوال می‌برد و قرآن را از جایگاه مرجع قانون‌گذاری خارج می‌کند.

ابوزید در ۲۰۱۰ در سفری به اندونزی درگذشت، بی‌آنکه هرگز اجازه‌ تدریس در مصر را بازیابد. محمدجواد اکبرین آثار او را «کلید ویرانی بنای جمهوری اسلامی» می‌داند؛ میراثی که هنوز در محافل روشنفکری مورد بحث است.

متن کامل این نوشتار را در وبسایت گفت‌وشنود بخوانید
«نصر حامد ابوزید: قرآن‌پژوهی با رویکردهای مدرن»

https://dialog.tavaana.org/nasr-abu-zayd/


#نقد_دین #آزاداندیشی #نصر_حامد_ابوزید #ارتداد #گفتگو_توانا


@Dialogue1402