ویدئویی از جاویدنام علی‌اصغر استخر منتشر شده است.
جاویدنام علی‌اصغر استخر، متولد ۲۹ آبان ۱۳۷۹، از جان‌باختگان اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ بود. او در یک چایخانه در اصفهان کار می‌کرد و به کمپ و طبیعت‌گردی علاقه داشت. آرزویش این بود که روزی ایران آزاد شود.

علی‌اصغر شامگاه ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴ از خانه خارج شد تا به معترضان بپیوندد و برای مجروحان و آسیب‌دیدگان آب تهیه کند. او همان شب در بهارستان اصفهان هدف گلوله قرار گرفت و جان باخت. پیکر علی‌اصغر حدود ۱۰ روز بعد به خانواده تحویل داده شد.

خانواده علی‌اصغر در تمام این مدت در بیمارستان‌ها، سردخانه‌ها و اداره آگاهی در جست‌وجوی او بودند؛ روایتی که تنها بخشی از رنج خانواده‌های جان‌باختگان اعتراضات است.

روایت زندگی و سرنوشت جان‌باختگان، بخشی از مسیر دادخواهی است. خانواده‌های دادخواه نباید در این مسیر تنها بمانند. حمایت جامعه از آنان و شنیدن صدایشان، ایستادن در کنار حقیقت و حق دادخواهی است.

#نه_به_جمهوری_اسلامی
#دادخواهی

@Tavaana_TavaanaTech

پدر جاویدنام مهرداد مشتاقی با انتشار این ویدئو، از هم‌وطنانی که در داخل و خارج از ایران در کنار خانواده مشتاقی بوده‌اند، قدردانی کرده است.

او نوشته است: «با غم فراوانی که داریم به زندگی ادامه می‌دیم و صمیمانه قدردان تمام لطف و محبت شما دوستان عزیز هستیم.»

قدردانی خانواده مشتاقی، تصویری از پیوندی است که میان خانواده‌های دادخواه و مردم شکل گرفته است؛ همبستگی‌ای که مرزهای جغرافیایی نمی‌شناسد و در روزهای سخت، خانواده‌ها را تنها نمی‌گذارد.

خانواده‌های دادخواه پس از از دست دادن عزیزانشان، مسیری دشوار برای زنده نگه‌داشتن نام و یاد آنان و پیگیری حقیقت و عدالت در پیش دارند. حمایت جامعه از این خانواده‌ها، شنیدن صدای آنان و همراهی با دادخواهی‌شان، اهمیت بسیاری دارد.



#دادخواهی

@Tavaana_TavaanaTech

دست‌های داغدیده مادری که به جای در آغوش کشیدن فرزند ۱۶ ساله‌اش، خاک سرد خیابان را گلباران می‌کند، گویای عمق فاجعه‌ای است که مرزهای درد و صبر را جابه‌جا کرده است. لیلا مهدوی، مادر سیاوش محمودی، در سالگرد و روزهای یادبود فرزند نوجوانش که در اعتراضات سال ۱۴۰۱ در خون غلتید، محل پرواز او را با گل آراست تا فریاد بزند خاطره و دادخواهی فرزندش هرگز در غبار فراموشی و سکوت گم نخواهد شد.
مادر سیاوش، لیلا مهدوی، این نوشته و ویدیو را همراه با گلباران محل کشته شدن فرزندش منتشر کرده است:

«این صدای مادری‌ست که تمام وجودش، با قلبی شکسته، در همان جایی ایستاده که فرزندش را از او گرفتند…
اینجا، هر قدم از این زمین برای من بوی خون سیاوش را می‌دهد؛
اینجا جایی‌ست که مرا دیدند، در چشم‌هایم نگاه کردند و داغم را تماشا کردند.
جایی که غریبه و آشنا، مرا دیوانه خواندند؛
اما کمتر کسی خواست بفهمد درد مادری چیست که فرزندش را ناحق از او گرفته‌اند.
من ایستاده‌ام، نه از سر توان؛
از جایی درون همین درد، صدای سیاوش شده‌ام.
صدای فرزندی که دیگر نمی‌تواند از خودش بگوید و مادری که نمی‌گذارد نام و حقیقتش دفن شود.
حتی اگر رسانه‌هایی باشند که سکوت کنند، بایکوت کنند و چشم بر این جنایت ببندند،
من سکوت نمی‌کنم.
تا وقتی نفس دارم، از سیاوش می‌گویم؛
از حقیقتی که نمی‌توانند پاکش کنند،
از خونی که نمی‌توانند انکارش کنند،
و از دادخواهی مادری که قلبش شکسته، اما صدایش هنوز زنده است.
به یاد سیاوش که در این خیابان تمام آرزوهایش زندگیش را جا گذاشت او فقط 16سال داشت»

#سیاوش_محمودی
#سیاوش_نامدار #دادخواهی

@Tavaana_TavaanaTech

‌
دیدار جعفر پناهی با مادر دو برادری که در دو دوره از اعتراضات ایران توسط حکومت کشته شدند

براساس تصویری که از دیدار جعفر پناهی در صفحه اینستاگرامی مادر علی و عماد شوش منتشر شده این کارگردان سینما و زندانی سیاسی سابق سه هفته پیش در رودسر با مادر علی شوش و عماد شوش دیدار کرده است؛ دو برادری که در دو دوره از اعتراضات ایران توسط حکومت کشته شدند.

علی شوش در جریان اعتراضات «زن، زندگی، آزادی» در سال ۱۴۰۱ در اصفهان کشته شد و عماد شوش نیز در اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ در لاهیجان جان باخت.

شامگاه پنجشنبه بار دیگر خبر احضار جعفر پناهی منتشر شد . اینبار به شعبه ۱۶ بازپرسی دادسرای فرهنگ و رسانه تهران. بر اساس گزارش‌ها، احضاریه روز ۱۰ شهریور صادر شده و پناهی پنج روز فرصت دارد برای «دفاع از اتهام انتسابی» در این شعبه حاضر شود؛ عنوان اتهام در احضاریه اعلام نشده و در آن هشدار داده شده است که عدم حضور می‌تواند به صدور دستور بازداشت منجر شود.

پناهی قرار است روز شنبه، در آخرین فرصت تعیین‌شده در احضاریه، همراه با وکلای خود در دادسرای فرهنگ و رسانه حاضر شود.

از کانال مهدی محمودیان


- دیدار چهره‌های سرشناس به خصوص هنرمندان و فعالان سیاسی، نه تنها مایه دلگرمی خانواده‌های دادخواه است بلکه تلاشیست برای غلبه بر روایت‌های ساختگی حکومت درباره جنایاتی که انجام داده است.
حکومت همواره تلاش می‌کند که بر جنایات خود سرپوش بگذارد و روایت‌های جعلی منتشر کند و معترضان را تروریست یا اغتشاشگر خطاب کند.
حفظ روایت دادخواهی، از جمله کارهایی است که همه فعالان باید انجام دهند و این موضوع نقش مهمی در عدالت انتقالی خواهد داشت.


#جعفر_پناهی #علی_شوش #عماد_شوش #دادخواهی

@Tavaana_TavaanaTech

‌
نزهت میرراضی، مادر دو معترض جان‌باخته، در لاهیجان بازداشت شد
نزهت میرراضی، مادر علی و عماد شوش (دو تن از جان‌باختگان اعتراضات ایران)، در ۱۳ شهریور ۱۴۰۵ در لاهیجان بازداشت شد. طبق گزارش هه‌نگاو، این بازداشت پس از انتشار ویدیوی او به مناسبت زادروز فرزندش، عماد شوش، و همزمان با افزایش فشارهای امنیتی در استان گیلان صورت گرفت. علی شوش در اعتراضات ۱۴۰۱ و عماد شوش در اعتراضات ۱۴۰۴ به دست نیروهای حکومتی کشته شدند.

لازم به ذکر است، چندی پیش جعفر پناهی فیلمساز ایرانی با خانم نزهت میرراضی دیدار کرده بود.

با نزدیک شدن سالگرد انقلاب زن، زندگی، آزادی، فشار بر خانواده‌های دادخواه افزایش یافته است. ماموران اخیرا مانع برگزاری مراسم زادروز هومن صباغ بر سر مزارش شده‌اند. این در حالی است که برگزاری مراسم تولد برای جاویدنامان، برای تسلی دل داغدار خانواده‌ها کمترین کاری است که می‌توان انجام داد.

مادران دادخواه» و دیگر اعضای خانواده معترضان کشته‌شده در سال‌های اخیر با برگزاری مراسم یادبود، حضور بر مزار جان‌باختگان و انتشار تصاویر و پیام‌های آنان در شبکه‌های اجتماعی خواستار پاسخگویی مقام‌های جمهوری اسلامی درباره کشته‌شدن بستگان خود شده‌اند.

#نزهت_میرراضی #علی_شوش #عماد_شوش #دادخواهی

@Tavaana_TavaanaTech

‌
«یک شمع، یک نام، یک یاد»؛ وقتی سوگواری به دادخواهی تبدیل می‌شود

خانواده‌های دادخواه پویشی با عنوان «یک شمع، یک نام، یک یاد» آغاز کرده‌اند. از مردم خواسته‌اند شمعی به یاد یکی از جان‌باختگان روشن کنند، نام او را بر زبان بیاورند، درباره زندگی‌اش بخوانند و روایتش را با دیگران در میان بگذارند.

خواهر بابک صادقی محسنی نیز با پیوستن به این پویش نوشته است: «سهم ما شاید این باشد که نگذاریم نامشان بی‌صدا بماند.»

پشت این ابتکار ساده، معنایی مهم در دادخواهی نهفته است.

سرکوب فقط با کشتن و زندانی‌کردن پیش نمی‌رود. حکومت‌های سرکوبگر می‌کوشند قربانیان را به عدد تبدیل کنند؛ نام‌ها در انبوه خبرها گم شوند، زندگی‌ها فراموش شوند و با گذشت زمان، روایت رسمی جای تجربه قربانیان و خانواده‌هایشان را بگیرد.

در برابر این فراموشی، به‌یادآوردن خود یک کنش است.

در ادبیات عدالت انتقالی، یادمان‌سازی در کنار حقیقت‌یابی، دادخواهی و جبران آسیب، بخشی از فرایند مواجهه جامعه با گذشته است. عدالت فقط آن روزی آغاز نمی‌شود که دادگاهی تشکیل شود. بخشی از آن از همین امروز و با حفظ نام‌ها، ثبت روایت‌ها و ساختن حافظه‌ای آغاز می‌شود که نتوان به‌آسانی پاک یا تحریفش کرد.

اهمیت ابتکار خانواده‌های دادخواه در همین سادگی آن است: برای مشارکت در آن به سازمان بزرگ یا امکانات ویژه‌ای نیاز نیست. یک شمع کافی است؛ اما در کنار آن باید یک نام و یک روایت نیز زنده شود.

می‌توان یکی از جان‌باختگان را انتخاب کرد، درباره زندگی‌اش از منابع معتبر خواند، تصویرش را منتشر کرد و نوشت او که بود، چه آرزوهایی داشت و چه بر او گذشت.

به این ترتیب، قربانی دیگر فقط «یکی از کشته‌شدگان» نیست. دوباره صاحب نام، چهره، خانواده، زندگی و داستان می‌شود.

دادخواهی فقط مطالبه مجازات عاملان جنایت نیست؛ مبارزه برای حقیقت و علیه فراموشی نیز هست.

شاید به همین دلیل انتخاب «شمع» چنین معنای قدرتمندی پیدا می‌کند: حکومت می‌تواند انسانی را از زندگی محروم کند، اما نباید بتواند او را از حافظه جامعه نیز حذف کند.

هر شمع، یک نام.
هر نام، یک زندگی.
و هر روایت، بخشی از حافظه‌ای که می‌تواند روزی در خدمت حقیقت، عدالت و جلوگیری از تکرار جنایت قرار گیرد.

شمعی روشن کنیم، نامی را به خاطر بسپاریم و راوی زندگی انسانی شویم که نباید به عددی در تاریخ تبدیل شود.

به این کارزار بپیوندید و ویدیوهایتان را برای ما ارسال کنید.

#دادخواهی #علیه_فراموشی

@Tavaana_TavaanaTech