بیانیه تازه میرحسین موسوی از حصر اختر؛ پیشنهاد مجدد رفراندوم برای تأسیس مجلس مؤسسان قانون اساسی
میرحسین موسوی، نخستوزیر پیشین جمهوری اسلامی که از سال ۱۳۸۹ در پی اعتراضات به تقلب در انتخابات ریاستجمهوری ۱۳۸۸ و حمایت از اعتراضات موسوم به «بهار عربی» به خصوص علیه رژیم بشار اسد، در حصر خانگی بهسر میبرد، در بیانیهای تازه با اشاره به حملات اخیر اسرائیل و آمریکا علیه «ایران»، خواستار رفراندومی برای تأسیس مجلس مؤسسان قانون اساسی شد. او تأکید کرد که ساختار کنونی نظام، نماینده همه ایرانیان نیست و تنها با احترام به حق تعیین سرنوشت مردم میتوان راه را بر دخالت دشمنان بست.
موسوی در این بیانیه که به تاریخ ۲۰ تیرماه ۱۴۰۴ منتشر شده، ضمن تسلیت به خانوادههای داغدار و محکوم کردن «تجاوز اسرائیل» ، به شکلگیری همبستگی مردمی در عین رنج و ناامیدی اشاره کرده و آن را دلیلی بر شکست نقشههای متجاوزان دانسته است.
او هشدار داد که توهم تایید حکمرانی فعلی توسط مردم، اشتباهی خطرناک است که تنها باعث ناامیدی ملت و جسارت بیگانگان خواهد شد. به گفته او، پاسخ ندادن حکومت به انتظارات مشروع مردم، در شرایط فعلی نهتنها نادرست، بلکه به سود دشمن است.
در بخش دیگری از بیانیه، موسوی خواستار اقداماتی فوری و نمادین از جمله آزادی زندانیان سیاسی و تغییر رویکرد رسانه ملی شد. او با تأکید بر اینکه «تجربه جنگ دوازدهروزه نشان داد نجات کشور تنها در گرو احترام به خواست مردم است»، تصریح کرد که تجدیدنظر در خطاهای ساختاری گذشته، یک ضرورت تاریخی است.
در پایان، موسوی با اشاره به حدیثی عرفانی درباره فرصتهای تاریخی، از مردم و مسئولان خواست از این «نسیمهای الهی» غافل نشوند.
...
ـ این بیانیه در شبکههای اجتماعی با بازتابهای گوناگون مواجه شده است. برخی افراد به نامیدن سران نظامی کشته شده حکومت به عنوان «فرزندان نظامی ملت» و «شهید» خواندن آنها اعتراض کردند و آن را ذکر مصیبت قاتلان مردم بیپناه ایران به نام «فرزندان نظامی ملت» و بارتولید گفتمان «ضد-دشمن» رژیم اسلامی دانستند.
گروهی با اعلام موافقت با محتوا، آن را ناکامل دانستند و گفتند که پیشنیاز تشکیل مجلس مؤسسان خاتمه یا انحلال جمهوری اسلامی است.
برخی افراد هم در مقایسه با بیانیههای حامیان حکومت و اصلاحطلبان، آن را بهتر ارزیابی کردند و خواستار تشکیل مجلس مؤسسان با نظارت بینالمللی شدند.
ـ انتشار خبر بیانیه آقای موسوی، به معنای تایید همه نظرات ایشان نیست.
نظر شما چیست؟
#بیانیه #میرحسین_موسوی #حصر_اختر
@Tavaana_TavaanaTech
میرحسین موسوی، نخستوزیر پیشین جمهوری اسلامی که از سال ۱۳۸۹ در پی اعتراضات به تقلب در انتخابات ریاستجمهوری ۱۳۸۸ و حمایت از اعتراضات موسوم به «بهار عربی» به خصوص علیه رژیم بشار اسد، در حصر خانگی بهسر میبرد، در بیانیهای تازه با اشاره به حملات اخیر اسرائیل و آمریکا علیه «ایران»، خواستار رفراندومی برای تأسیس مجلس مؤسسان قانون اساسی شد. او تأکید کرد که ساختار کنونی نظام، نماینده همه ایرانیان نیست و تنها با احترام به حق تعیین سرنوشت مردم میتوان راه را بر دخالت دشمنان بست.
موسوی در این بیانیه که به تاریخ ۲۰ تیرماه ۱۴۰۴ منتشر شده، ضمن تسلیت به خانوادههای داغدار و محکوم کردن «تجاوز اسرائیل» ، به شکلگیری همبستگی مردمی در عین رنج و ناامیدی اشاره کرده و آن را دلیلی بر شکست نقشههای متجاوزان دانسته است.
او هشدار داد که توهم تایید حکمرانی فعلی توسط مردم، اشتباهی خطرناک است که تنها باعث ناامیدی ملت و جسارت بیگانگان خواهد شد. به گفته او، پاسخ ندادن حکومت به انتظارات مشروع مردم، در شرایط فعلی نهتنها نادرست، بلکه به سود دشمن است.
در بخش دیگری از بیانیه، موسوی خواستار اقداماتی فوری و نمادین از جمله آزادی زندانیان سیاسی و تغییر رویکرد رسانه ملی شد. او با تأکید بر اینکه «تجربه جنگ دوازدهروزه نشان داد نجات کشور تنها در گرو احترام به خواست مردم است»، تصریح کرد که تجدیدنظر در خطاهای ساختاری گذشته، یک ضرورت تاریخی است.
در پایان، موسوی با اشاره به حدیثی عرفانی درباره فرصتهای تاریخی، از مردم و مسئولان خواست از این «نسیمهای الهی» غافل نشوند.
...
ـ این بیانیه در شبکههای اجتماعی با بازتابهای گوناگون مواجه شده است. برخی افراد به نامیدن سران نظامی کشته شده حکومت به عنوان «فرزندان نظامی ملت» و «شهید» خواندن آنها اعتراض کردند و آن را ذکر مصیبت قاتلان مردم بیپناه ایران به نام «فرزندان نظامی ملت» و بارتولید گفتمان «ضد-دشمن» رژیم اسلامی دانستند.
گروهی با اعلام موافقت با محتوا، آن را ناکامل دانستند و گفتند که پیشنیاز تشکیل مجلس مؤسسان خاتمه یا انحلال جمهوری اسلامی است.
برخی افراد هم در مقایسه با بیانیههای حامیان حکومت و اصلاحطلبان، آن را بهتر ارزیابی کردند و خواستار تشکیل مجلس مؤسسان با نظارت بینالمللی شدند.
ـ انتشار خبر بیانیه آقای موسوی، به معنای تایید همه نظرات ایشان نیست.
نظر شما چیست؟
#بیانیه #میرحسین_موسوی #حصر_اختر
@Tavaana_TavaanaTech
👎64❤19👍7🕊2
Forwarded from گفتوشنود
فرجام «جعبهسیاه» قم؛
اسماعیل خطیب، از حصر منتظری تا تخریب حسینیه دراویش
شامگاه ۲۸ اسفند ۱۴۰۴، ماموریت مهره برجسته امنیتی نظام به پایان رسید. سید اسماعیل خطیب، وزیر اطلاعات، در جریان حمله هوایی هدفمند اسرائیل به ساختمانی در تهران کشته شد.
او که در دولتهای رئیسی و پزشکیان سکاندار وزارت اطلاعات بود، بیش از آنکه با قامت یک وزیر شناخته شود، با سایه سنگینش بر شهر قم در دهههای ۷۰ و ۸۰ در حافظه تاریخی ثبت شده است.
خطیب متولد ۱۳۴۰ در قائنات، از شاگردان درس خارج خامنهای و از وفادارترین نیروهای امنیتی بود. او در سال ۱۳۷۰، در حالی که تنها ۳۰ سال داشت، به ریاست اداره کل اطلاعات استان قم رسید و ۱۲ سال در این منصب ماند. این دوران، دقیقا مصادف با تندترین تقابلهای نظام با جریانهای منتقد در حوزه علمیه بود.
🔶تقابل با حسینعلی منتظری
نقش خطیب در پرونده حسینعلی منتظری، از بازجوییهای واحد اطلاعات سپاه در دهه ۶۰ آغاز شد؛ جایی که تاثیر او در پرونده سید مهدی هاشمی(برادر داماد منتظری)، زمینه را برای فروپاشی رابطه منتظری و بنیانگذار انقلاب میتوان برشمرد.
اما اوج نقشآفرینی او در آبان ۱۳۷۶ بود. پس از سخنرانی معروف منتظری در ۱۳ رجب، اداره کل اطلاعات قم به ریاست خطیب، مدیریت میدانی برخورد با بیت او را بر عهده گرفت.
حمله نیروهای لباسشخصی به حسینیه، تخریب اموال و در نهایت آغاز حصر ۵ ساله (۱۳۷۶ تا ۱۳۸۱) تحت نظارت مستقیم نهاد تحت امر او انجام شد.
او «معمار سکوت» در قم بود تا نفوذ کلام منتقدترین مرجع تقلید را خنثی کند.
🔶وارث آوار حسینیه شریعت(دراویش گنابادی)
پرونده سیاه دیگری که با نام او گره خورده، برخورد با دراویش گنابادی است. در بهمن ۱۳۸۴، اگرچه او رسما از مدیرکلی اطلاعات قم جابهجا شده بود، اما نفوذ او در ساختار حفاظتی و امنیتی شهر (در دفتر رهبری در قم) همچنان تعیینکننده بود.
تخریب شبانه حسینیه شریعت با لودر و بازداشت صدها درویش، حاصل فضاسازی امنیتی بود که خطیب سالها زیرساخت آن را در قم بنا کرده بود؛ نگاهی که هرگونه تشکل مذهبی مستقل را «تهدید امنیتی» میدید.
خطیب که روزگاری دیوار حصر را گرد خانه منتقدان برمیافراشت، سرانجام در قامت وزیری که نامش در لیست تحریمهای بینالمللی بود، در یکی از خونینترین شبهای جمهوری اسلامی، به تاریخ پیوست.
#دراویش_گنابادی #حصر #منتظری #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
اسماعیل خطیب، از حصر منتظری تا تخریب حسینیه دراویش
شامگاه ۲۸ اسفند ۱۴۰۴، ماموریت مهره برجسته امنیتی نظام به پایان رسید. سید اسماعیل خطیب، وزیر اطلاعات، در جریان حمله هوایی هدفمند اسرائیل به ساختمانی در تهران کشته شد.
او که در دولتهای رئیسی و پزشکیان سکاندار وزارت اطلاعات بود، بیش از آنکه با قامت یک وزیر شناخته شود، با سایه سنگینش بر شهر قم در دهههای ۷۰ و ۸۰ در حافظه تاریخی ثبت شده است.
خطیب متولد ۱۳۴۰ در قائنات، از شاگردان درس خارج خامنهای و از وفادارترین نیروهای امنیتی بود. او در سال ۱۳۷۰، در حالی که تنها ۳۰ سال داشت، به ریاست اداره کل اطلاعات استان قم رسید و ۱۲ سال در این منصب ماند. این دوران، دقیقا مصادف با تندترین تقابلهای نظام با جریانهای منتقد در حوزه علمیه بود.
🔶تقابل با حسینعلی منتظری
نقش خطیب در پرونده حسینعلی منتظری، از بازجوییهای واحد اطلاعات سپاه در دهه ۶۰ آغاز شد؛ جایی که تاثیر او در پرونده سید مهدی هاشمی(برادر داماد منتظری)، زمینه را برای فروپاشی رابطه منتظری و بنیانگذار انقلاب میتوان برشمرد.
اما اوج نقشآفرینی او در آبان ۱۳۷۶ بود. پس از سخنرانی معروف منتظری در ۱۳ رجب، اداره کل اطلاعات قم به ریاست خطیب، مدیریت میدانی برخورد با بیت او را بر عهده گرفت.
حمله نیروهای لباسشخصی به حسینیه، تخریب اموال و در نهایت آغاز حصر ۵ ساله (۱۳۷۶ تا ۱۳۸۱) تحت نظارت مستقیم نهاد تحت امر او انجام شد.
او «معمار سکوت» در قم بود تا نفوذ کلام منتقدترین مرجع تقلید را خنثی کند.
🔶وارث آوار حسینیه شریعت(دراویش گنابادی)
پرونده سیاه دیگری که با نام او گره خورده، برخورد با دراویش گنابادی است. در بهمن ۱۳۸۴، اگرچه او رسما از مدیرکلی اطلاعات قم جابهجا شده بود، اما نفوذ او در ساختار حفاظتی و امنیتی شهر (در دفتر رهبری در قم) همچنان تعیینکننده بود.
تخریب شبانه حسینیه شریعت با لودر و بازداشت صدها درویش، حاصل فضاسازی امنیتی بود که خطیب سالها زیرساخت آن را در قم بنا کرده بود؛ نگاهی که هرگونه تشکل مذهبی مستقل را «تهدید امنیتی» میدید.
خطیب که روزگاری دیوار حصر را گرد خانه منتقدان برمیافراشت، سرانجام در قامت وزیری که نامش در لیست تحریمهای بینالمللی بود، در یکی از خونینترین شبهای جمهوری اسلامی، به تاریخ پیوست.
#دراویش_گنابادی #حصر #منتظری #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
❤11👍6👌1