روحانیونی که مدعی ساده‌زیستی بودند و بر این باور بودند که انقلاب علیه حکومت شاهنشاهی انقلاب کوخ‌نشینان علیه کاخ‌نشینان بوده است اکنون خود دست خود را جلو می‌آوردند که از طرف مریدان و اطرافیان بوسیده شود! نشانه‌ای از آنکه قدرت اگر چرخش دموکراتیک نداشته باشد می‌تواند به چه گندابی از خودکامگی و خودشیفتگی سقوط کند.
ضمنا این آیت الله جزایری که نماینده ولی‌فقیه در استان خوزستان است و این‌گونه از خاکساری و دست‌بوسی اطرافیان خود به وجد آمده است و لبخند می‌زند، بد نیست اگر نگاهی به فاجعه‌ای بیاندازد که حکومت اسلامی بر محیط زیست خوزستان وارد کرده است. نخل‌های نیمه جان خوزستان نفرین می‌کنند بر آن دستان تصمیم‌گیری که به جای حل مشکلات استان، در طلب بوسیده شدن و نوازش چاکران هستند.

@Tavaana_TavaanaTech

کارگران گروه ملی فولاد اهواز دست‌ در دست یکدیگر با اتحاد و همبستگی وارد سی‌امین روز اعتراض و اعتصاب خود شده‌اند.

اهواز ۱۸ آذر ۹۷

حقوق کارگران و تشکیلات کارگری
https://bit.ly/1mwUj4K

#گروه_ملی_فولاد_اهواز
#کارگران

@Tavaana_TavaanaTech

"نصر من اله و فتح قریب
مرگ بر این دولت مردم فریب"

سی امین روز اعتراض کارگران گروه ملی فولاد در خیابانهای اهواز
یکشنبه ۱٨ آذر ۱٣٩٧

#کارگران
#گروه_ملی_فولاد_اهواز

حقوق کار و سازماندهی کارگری
http://bit.ly/2LEKmut

@Tavaana_TavaanaTech

شعار "دانشجو کارگر اتحاد اتحاد"
در ورودی بازار خیابان شهر اهواز

سی‌امین روز اعتصاب کارگران گروه ملی صنعتی فولاد و بیست‌ودومین روز تجمع در مقابل مراکز دولتی این شهر

یکشنبه ۱۸ آذر ۹۷

@Tavaana_TavaanaTech

شعار "بازاری با غیرت حمایت حمایت"

راهپیمایی کارگران گروه ملی فولاد اهواز در سی‌امین روز اعتراض و اعتصاب

یکشنبه ۱۸ آذر ۹۷

#کارگران
#گروه_ملی_فولاد_اهواز

اتحاد و همبستگی قشرهای مختلف جامعه، گام‌های نخستین #میدان_میلیونی

@Tavaana_TavaanaTech

پیروز دوانی‌‌؛ خفه‌اش کردند

پیروز دوانی تکیه به قانون اساسی جمهوری اسلامی برای پیشبرد خواسته‌های دمکراتیک را کاملا اشتباه می‌دانست و خواستار دگرگونی این قانون اساسی و حذف اصول غیردموکراتیک آن بود. درواقع باور عمیق پیروز دوانی به سوسیالیسم خدشه‌ای برنداشته بود و از جمله در جریان یک میزگرد در سال ۷۴ نیز تمایل سیاسی خود را «برقراری یک نظام سوسیالیستی» عنوان کرده بود.
.
فعالیت‌های پیروز دوانی که حجم زیادی نیز داشت به مذاق نیروهای اطلاعاتی خوش نمی‌آمد و از آن به «فعالیت‌های تخریبی» یاد می‌کردند. در تماس های امنیتی هم که با پیروز دوانی و یا خانواده او گرفته می‌شد، حساسیت اصلی روی همین جزواتی بود که به نام شرکت پژوهشی پیام پیروز منتشر می‌شد. حساسیت چنان بالا گرفته بود که انگار در یکی از تماس‌ها گفته شده بود که دیگر او را احضار نمی‌کنند، بلکه «خفه ات می‌کنیم»، و در واقعیت نیز همین کردند.
.
درواقع در آن سال‌ها که حذف فیزیکی روشنفکران و مخالفان می‌توانست به راحتی از سوی نیروهای وزارت اطلاعات انجام بپذیرد، پیروز دوانی نیز در سوم شهریور ۱۳۷۷ در حالیکه از منزل خود خارج شده بود تا به خانه خواهرش برود، ربوده شد، به مکان نامعلومی برده شد، کشته شد و در مکانی نامعلوم دفن شد.
.
«داریوش فروهر» که خود در پاییز ۷۷ به همراه همسرش از سوی نیروهای امنیتی دشنه آجین شدند، از اولین کسانی بود که خبر ربوده شدن پیروز دوانی را رسانه‌ای کرد. «پرستو فروهر» - دختر داریوش فروهر - نیز بعدها در گفتگویی از نزدیکی فکری - سیاسی پیروز دوانی با پدر و مادرش گفته بود و اینکه پیروز دوانی به خانه آنان زیاد می‌رفت.

در واقع پس از افشای قتل های زنجیره ای، وزارت اطلاعات قتل چهار تن را پذیرفت اما هیچ گاه مسئولیت ربایش و قتل پیروز دوانی را نپذیرفت و حتی «ناصر زرافشان» وکیل این پرونده به جرم اعتراض به خروج اطلاعات مربوط به پیروز دوانی از پرونده قتل‌های زنجیره ای، بازداشت و زندانی شد. ناصر زرافشان نیز در این باره به دویچه وله فارسی گفته بود: «من تقاضای بررسی و تحقیق در مورد پرونده "پیروز دوانی" را داشتم اما این درخواست به جایی نرسید در حالی که از ابتدا ماجرای قتل شش نفر در پرونده مطرح شده بود.»

اما در عین حال آزار و اذیت نیروهای امنیتی پس از ربایش پیروز دوانی نیز پایان نگرفت. آن‌ها سعی کردند خانواده پیروز دوانی را آزار و اذیت کنند.

فشاری سنگین که منجر به سکته مادر پیروز دوانی شد. حسین دوانی می‌گوید: « مادرم از قبل سکته خفیفی کرده بود ولی وقتی پیروز را بردند مدام به خانه زنگ می‌زدند و از این کارهای بسیار وحشتناک روان پریشانه می‌کردند. می‌گفتند پسرت را کشتیم بیا جنازه اش را تحویل بگیر و بعد می‌خندیدند. این تلفن ها تمامی نداشت. مادرم می‌رفت ولی می‌گفتند برای چه آمده‌ای می‌خواهی بدن لخت مردان را ببینی؟ خیلی وحشتناک بود مادرم را رسما داغون کردند. به خانه زنگ می‌زدند و می‌گفتند باید جشن عروسی برای پسرت در قبرستان بگیری و...».

«عبدالله نوری» در جریان استیضاح خود در سال ۷۸، «عمالدالدین باقی» در کتاب «تراژدی دمکراسی در ایران» و «اکبر گنجی» از نخستین افرادی بودند که بر نقش «غلامحسین محسنی اژه‌ای» در قتل پیروز دوانی انگشت گذاشتند.
در اعترافات سعید امامی درباره پیروز دوانی و نقش محسنی اژه‌ای آمده است: «...موضوع گم شدن وی جنجال به پا کرده بود و علی‌الظاهر آقا هم کمی احتیاط می‌کرد. با حاج آقا محسنی آمدم تماس بگیرم نتوانستم پیدایش کنم، به تیم گفتم ایشان را آماده اعزام بکنند و بالاخره توانستم همان شب حاج آقا [محسنی اژه‌ای] را در منزلشان ببینم، موضوع را به ایشان گفتم که گفتند لازم نیست تحویل نیروی انتظامی بدهید، حکم افسادش صادر شده، تمامش کنید! حتی واضح‌تر هم گفتند که با مسئولیت من بکشیدش. اینجا بود که بنده هم به سید صادق گفتم که به تیم بگویید. من خودم به واسطه مشکلی که در مقابل دفتر حفاظت منافع مصر اتفاق افتاده بود رفتم آنجا و تیم حکم را در همان ساختمان اجرا نموده بود آن شب…».

بیشتر بخوانبد:
https://tavaana.org/fa/Pirouz_Davani

#پیروز_دوانی
#قتل_های_زنجیره_ای

@Tavaana_TavaanaTech

آیا زنان مکاران تاریخ‌ هستند؟ پاسخ به یک اتهام

ویدئویی که "عصر ایران" در پاسخ به آیت‌الله یزدی منتشر کرد.

اگر تا امروز تصور می‌شد که ماجراهای دلیله محتاله به ادبیات تعلق دارد و پرونده‌اش درهمان تاریخ بسته شده اما سخنان اخیر آیت‌الله محمد یزدی نشان داد که این طور نیست.

در سال‌های نخست این قرن جزوه‌ای به نام «مکر زنان» توسط تعدادی از مخالفان تحصیل و آزادی زنان در تهران تهیه و شده بود که توسط پسربچه‌ها به فروش می‌رسید. یک روز جمعی از زنان عضو جمعیت نسوان وطن‌خواه در میدان سپه جمع می‌شوند کتاب‌ها را از بچه‌ها می‌گیرند و آتش می‌زنند .در واکنش به اعتراض پسربچه‌ها پاسبان‌ها به میدان آمده و زنان را به کمیسریا یا همان اداره پلیس می‌برند و بازجویی می‌کنند.

محترم اسکندری از اعضاء این جمعیت در نظمیه بعد از آتش زدن جزوه‌های مکر زنان گفت: این عمل ما برای دفاع از آبروی مادران و خواهران شماست. ما هم مثل تمام انسان‌ها عقل داریم، مکار نیستیم.
 
امروز جامعه‌شناسان آنچه روزگاری مکر زنان نام داشت را واكنشی در مقابل قدرت مردانه و نابرابر توصیف می‌کنند.

@Tavaana_TavaanaTech

سالگرد قتل محمدجعفر پوینده

(زادهٔ ۱۷ خرداد ۱۳۳۳ در اشکذر، استان یزد - درگذشتهٔ ۱۸ آذر ۱۳۷۷ در تهران) پوینده فعالیت‌های سیاسی خود را از دوران دانشجویی شروع کرد. او دارای مدرک فوق لیسانس جامعه‌شناسی بود که در سال ۱۳۵۶ از دانشگاه سوربن فرانسه اخذ کرده بود. پوینده در بحبوحه انقلاب یعنی در شهریور سال ۱۳۵۷ به ایران بازگشت. پوینده از آن پس وقا خود را بیش‌تر وقف ترجمه آثار فلسفی و ادبی و جامعه‌شناختی از زبان فرانسه به فارسی کرد.
.
پوینده به دلیل فشارها و ناملایمات عمدتا اعمال‌شده از جانب حاکمیت هم‌واره وضعیت مالی مامناسبی داشت به طوری که در مقدمه کتاب "تاریخ و آگاهی طبقاتی" اثر گئورگ لوکاچ شرایط خود را چنین توصیف می‌کند: «ترجمه کتاب تاریخ و آگاهی طبقاتی را در اوج انواع فشارهای طبقاتی و در بدترین اوضاع مادی و روانی ادامه دادم و شاید هم مجموعهٔ همین فشارها بود که انگیزه و توان به پایان رساندن ترجمهٔ این کتاب را در وجودم برانگیخت. و راستی چه تسلاّیی بهتر از به فارسی در آوردن یکی از مهم‌ترین کتاب‌های جهان در شناخت دنیای معاصر و ستم‌های طبقاتی­ آن؟ تا چه قبول افتد و چه در نظر آید".
.
پوینده در ۱۸ آذرماه ۱۳۷۷ از منزل خود خارج شد و دیگر بازنگشت و چند روز بعد جسد بی‌جان این مترجم و نویسنده در "روستای بادامک" در شهرستان شهریار پیدا شد. او را خفه کرده بودند. او را در امام‌زاده طاهر کرج به خاک سپردند. آرام‌گاه او در کنار محمد مختاری دیگر قربانی قتل‌های سریالی جمهوری اسلامی قرار دارد.
.
از آثار فراوان محمدجعفر پوینده در عمر کوتاهش می‌توان به ترجمه هگل و اندیشه فلسفی در روسیه نوشته گی‌پلانتی-بونژرو، پیکار با تبعیض جنسی نوشته آندره میشل، اعلامیه جهانی حقوق بشر و تاریخچه آن نوشته گلن جانسون، سپیده‌دمان فلسفه تاریخ بورژوازی نوشته ماکس هورکهایمر، جامعه‌شناسی رمان نوشته گئورک لوکاچ و … اشاره کرد.

محمد جعفر پوینده؛ جان‌باخته راه آزادی
https://bit.ly/3qF83DN

#قتلهای_زنجیره‌_ای
#محمد_جعفر_پوینده
#کانون_نویسندگان_ایران

@Tavaana_TavaanaTech

نامه شیرین عبادی به گزارشگر ویژه‌ وضعیت حقوق بشر در ایران در خصوص کارگران


شیرین عبادی٬ برنده جایزه صلح نوبل و رئیس کانون مدافعان حقوق بشر در نامه ای به جاوید رحمان٬ گزارشگر ویژه‌ وضعیت حقوق بشر در ایران از این مقام بین المللی خواست تا با استفاده از کلیه امکانات موجود نسبت به آزادی کارگران اقدام کند.

به گزارش سایت کانون مدافعان حقوق بشر٬ متن نامه خانم عبادی به آقای رحمان که رونوشت آن برای گزارشگر ویژه شکنجه٬ گزارشگر ویژه آزادی تجمعات٬ گروه کاری بازداشت‌های خودسرانه و سازمان بین المللی کار نیز ارسال شده٬ به شرح زیر است:


گزارشگر ویژه‌ وضعیت حقوق بشر در ایران

جناب پروفسور جاوید رحمان


پیرو گزارشات قبلی به اطلاع می رساند که حدود یک ماه است که کارگران مجتمع نیشکر هفت تپه در اعتراض به عدم پرداخت حقوق معوقه و سوء مدیریت در این مجتمع دست به تجمعات مسالمت آمیز زده تا با صدایی بلندتر درد و رنج خود را به گوش مسئولان برسانند. در بسیاری از این تجمعات زنان و فرزندان آنان نیز حضور داشتند.

متأسفانه مسئولین حاضر به برآوردن خواست‌های قانونی آنان نیستند و کارگران نیز علی رغم سرکوب شدید اعتراضات خیابانی خود را ادامه می‌دهند. مأمورین امنیتی چندین نوبت به تجمعات کارگری و منازل آنان یورش برده و چند نفر از کارگران را دستگیر کرده‌اند. یکی از دستگیر شدگان اسماعیل بخشی است که با صحبت های شجاعانه خود در تجمعات مذکور سعی کرده بود تا توجه مقامات مسئول را به وضعیت نگران کننده کارگران جلب کند. او در ۲۹ آبان ماه دستگیر و بدون امکان دسترسی به وکیل در زندان است و وضعیت جسمی او به خاطر ایراد ضرب و جرح در زندان وخیم گزارش شده است. همچنین بنا بر گزارشات متعدد یکی از فعالان مدنی به نام سپیده قلیان که در ارتباط با اعتراضات مذکور دستگیر شده نیز مورد شکنجه‌های جسمی و روحی قرار گرفته  و نیازمند درمان است.  

این اعمال در پاسخ به خواست های مسالمت آمیز کارگران صورت می گیرد که به وضوح بر خلاف قوانین داخلی و تعهدات بین المللی دولت ایران است.  

با اعلام مراتب خواهشمندم ضمن درج این مطلب در پرونده دولت ایران، با استفاده از کلیه امکانات موجود نسبت به آزادی کارگران زندانی و فراهم نمودن امکانات درمانی برای افراد نامبرده اقدام فرمایید. 


شیرین عبادی 

رئیس کانون مدافعان حقوق بشر

۱۳ آذر ۱۳۹۷


رونوشت:

گزارشگر ویژه شکنجه

گزارشکر ویژه آزادی تجمعات 

گروه کاری بازداشت های خودسرانه 

سازمان بین المللی کار


#اسماعیل_بخشی
#سپیده_قلیان
#کارگران_هفت_تپه
#نیشکر_هفت_تپه

@Tavaana_TavaanaTech

امروز در برنامه دانشجویان دانشگاه علامه به مناسبت روز دانشجو، قسمتی از برنامه به موضوع خشونت علیه زنان اختصاص داشت‌.

@Tavaana_TavaanaTech

۱۶ روز نارنجی با زنان علیه خشونت؛ از همسایه خود شروع کنید!

خشونت علیه زنان و دختران، طیف وسیعی از رفتار خشونت‌آمیز و توهین‌آمیز را شامل می‌شود که به اشکال مختلف رخ می‌دهد. امروزه خشونت فیزیکی، روانی، جنسی و گونه‌های دیگر خشونت در کنار محرومیت از حقوق اجتماعی و شخصی و غیره در جهان جاری است. در بسیاری از کشورها که قانون از زنان حمایت نمی‌کند چندان که باید به خشونت پرداخته نمی‌شود؛ عمدتا به دلایلی مانند مصونیت از مجازات، خاموش‌ماندن در برابر خشونت‌گر، بدنامی، شرم، خجالت و حفظ آبرو.
.
خشونت علیه زنان در همه طبقات اجتماعی، اقتصادی، نژادی و جغرافیایی رخ می‌دهد، اما در برخی گروه‌ها شایع‌تر است و مانع دستیابی به برابری، توسعه و صلح و تحقق حقوق بشر می‌شود.

خشونت بازتابی است از حس پرخاشگری. به‌رغم این‌که در ایران آمار روشنی از زنان قربانی خشونت وجود ندارد، برخی پژوهش‌ها بیانگر این واقعیت است که خشونت علیه زنان ایرانی در قیاس با متوسط آمار جهانی بالاتر است.

بر اساس آمارهایی که از سوی برخی مراکز دانشگاهی منتشر شده است ۶۶ درصد زنان ایرانی از ابتدای زندگی مشترک حداقل یک بار مورد همسرآزاری قرار گرفته‌اند. ۴۸ درصد زنان باردار نیز در معرض خشونت خانگی هستند و ۷۲ درصد پرستاران در طول دوره کاری با خشونت مواجه بوده‌اند. این همه در حالی رخ می‌دهد که در ایران تصویب «لایحه منع خشونت علیه زنان» هنوز منتظر نظر رئیس قوه قضائیه است.

لایحه منع خشونت علیه زنان از مدت‌ها پیش تدوین شده است اما قوه قضائیه نظر خود را درباره آن ارائه نکرده است. گفته می‌شود مخالفت‌هایی در این قوه با تصویب آن وجود دارد.

طیبه سیاوشی، عضو فراکسیون زنان مجلس شورای اسلامی، گفته است لایحه منع خشونت علیه زنان در دستگاه قضایی در حال بررسی است. وی از حذف ۴۱ ماده از این لایحه خبر داده و گفته است که در این لایحه انواع خشونت مانند خشونت‌های روانی، عاطفی، گفتاری و اقتصادی مورد اشاره قرار گرفته است.

تاسف‌آورتر این‌که در حالی‌که دولت و مجلس در انتظار اعلام نظر قوه قضائیه درباره لایحه منع خشونت علیه زنان بودند، قوه قضائیه این لایحه را برای نظرخواهی به قم فرستاده است.

محمد فرجی‌ها، استاد دانشگاه تربیت مدرس تهران، خشونت علیه زنان را از موضوعاتی می‌داند که کم‌ترین شانس را برای جلب توجه قوانین دولتی دارد. این حقوق‌دان در این‌ باره می‌گوید: «گفتمانی در کشور وجود دارد که می‌خواهد نشان دهد خشونت علیه زنان امر رایجی در ایران نیست و صرفا مختص کشورهای غربی است.»

خشونت علیه زنان در اشکال مختلف آن، باعث شد در سال ۱۹۹۱ میلادی ۲۳ فعال حقوق زنان از نقاط مختلف دنیا به فکر سامان‌دادن یک اقدام جهانی بیفتند و تلاش کنند در یک کمپین ۱۶ روزه، مردم را نسبت به ماهیت خشونت‌های نظام‌مند علیه زنان آگاه کنند و بگویند خشونت علیه زنان، نقض حقوق انسانی آن‌ها ست.

در سال ۱۹۹۳ میلادی نیز «کمیته مقام زنان»، زیر نظر «کمیته حقوق بشر»، اعلامیه‌ای را به تصویب سازمان ملل متحد رساند و در آن خشونت علیه زنان را به طور روشن تعریف کرد. در این اعلامیه خشونت علیه زنان چنین تعریف شده است: «هر گونه عمل خشونت‏آمیز مبتنی بر جنسیت که باعث بروز یا احتمال بروز صدمات و آسیب‌های جسمی، جنسی، روانی یا رنج و آزار زنان، از جمله تهدید به انجام آن‏ها، شود و نتیجه آن محرومیت اجباری یا اختیاری از آزادی در اجتماع یا زندگی خصوصی شود.»

بیشتر بخوانید:
https://bit.ly/2ruqU7o

@Tavaana_TavaanaTech

اعتصاب کارگران نیروگاه سیکل ترکیبی کاشان در اعتراض به پرداخت نشدن چندماه حقوق

در اعتراض به عدم پرداخت حق و حقوق، جاده را بستند.

امروز، یکشنبه ۱۸ آذر ۹۷

@Tavaana_TavaanaTech

رییس اداره برق دشت آزادگان بر کول نگهبان می‌نشیند تا پشت میز خود برود و بنشیند.

واقعیت آن است که واژه ها نیز حیرت می‌کنند از وقاحت چنین مدیری و قباحت چنین رفتاری!

همین چندی پیش بود که قهوه نخست‌وزیر هلند روی زمین ریخت و خودش زمین را تی کشید و تمیز کرد. سخن این نیست که نگهبان بر جای مدیر بنشیند یا مدیر به جای مدیریت نگهبانی بدهد.
سخن بر سر این است که کرامت انسانی آدم‌ها پاس داشته شود. نگهبان اداره، نوکر مدیر نیست.

نظامی که مدیران آن خود را «خدمتگزار» می‌نامند نباید به علت چنین رفتاری با چنین مدیری برخورد جدی صورت دهد؟

یا شاید اساسا چنین درخواستی، توقعی بیهوده است؟

@Tavaana_TavaanaTech

#ستاد_بازسازی_عتبات در حالی میلیاردها برای عتبات در کشور عراق خرج می‌کند که عده‌ی زیادی از #کارگران ایرانی ماه‌هاست حقوق نگرفته‌اند، کودکانی در ایران به علت نداشتن یک جفت کفش از تحصیل محروم مانده‌اند،مدارس فرسوده فاجعه می‌آفرینند و آمار کودکان کار و اعتیاد و... رو به فزونی است.

@Tavaana_TavaanaTech

عرفان کسرایی با انتشار این ویدئو در توئیتر خود نوشت:

"‏آخوند چهار دهه تلاش کرد فرهنگ و هنر را به سرود خمینی ای امام و آهنگ‌های انقلابی "انجز انجز انجز وعده" و تواشیح تبدیل کند. موفق بوده؟ فکر نمی‌کنم. این موسیقی جنوب خراسان است که می‌ماند. دوتار عثمان محمد پرست و صدای نازنین سیما بیناست که می‌ماند. انجز انجز رفتنی است."

شما چه فکر می‌کنید؟

مطلب مرتبط:
تحسر: تحلیلی بلاغی از اندوه و سرکوب در موسیقی ایران
https://bit.ly/2Msk3HR
سیما بینا واحه به واحه دنبال ترانه
https://bit.ly/2zN3f6v

@Tavaana_TavaanaTech

وقتی از محدودیت زنان در ایران می‌گوییم دقیقا از چه سخن می‌گوییم؟
خشونت علیه زنان ایرانی فقط محدود به قوانین ظالمانه حجاب و ارث و طلاق و حضانت کودک و حتی عدم اجازه ورود به استادیوم نیست.
خشونت علیه زنان در ایران امروز معنای وسیع‌تری به خود گرفته؛ یعنی یک زن اجازه ندارد دوچرخه‌سواری کند، موتورسواری کند، آواز بخواند در کل یک زن نباید زن باشد. نباید انسانی آزاد باشد.

یکی از همراهان توانا با ارسال این ویدئو برای ما نوشته:
«این خانم موتور، سوار شده بود هم با احتیاط می‌رفت هم کلاه ایمنی داشت. جلوشو گرفتن و سوییچ موتورشو برداشتن.»

منابع مرتبط

هراس زنان ایران ازحکومت‌وخیابان
http://bit.ly/2em5yQS
کتاب «رفع تبعیض علیه زنان» مهرانگیز کار
http://ow.ly/DuvT306sOhF

@Tavaana_TavaanaTech

به مناسبت هفتادمین سالگرد تصویب اعلامیه جهانی حقوق بشر

در دهم دسامبر سال ۱۹۴۸ میلادی، مجمع عمومی سازمان ملل متحد، که در آن زمان تنها ۵۶ عضو داشت، «اعلامیه جهانی حقوق بشر» را در پاریس به رأی گذاشت. این اعلامیه با ۴۸ رای موافق، ۸ رای ممتنع و  بدون مخالف به تصویب رسید. اعلامیه حقوق بشر در واقع عکس‌العملی بود به جنایات نازیسم پیش از جنگ دوم جهانی و میانه آن.

این اعلامیه دارای ۳۰ ماده است که با زبانی بسیار ساده و روشن بیان شده‌اند. اولین ماده اعلامیه حقوق بشر این دو جمله است: «تمام افراد بشر آزاد به دنیا می‌آیند و از نظر حیثیت و حقوق با هم برابرند. همه دارای خرد و وجدان هستند و باید با یکدیگر با روح برادری رفتار کنند.»

در اینجا برای اولین بار «حیثیت» به عنوان یکی از حقوق انسان‌ها مطرح می‌شود؛ همان‌گونه‌ که حدود دویست سال پیش ساموئل پوفندورف، پروفسور آلمانی، به صورت یک مقوله قضایی بیان کرده بود. از نگاه پوفندورف، حیثیت انسان دارای جایگاه و مقامی برجسته و خدشه‌ناپذیر است.

اما حيثيت انسان يعنی چه؟ يعنی اين‌که انسان موجودی مستقل، خودبنیاد و فردی حاکم بر سرنوشت خویش است. يعنی او هم برای خود «کسی» است و هم «کس»بودن دیگران را می‌پذيرد. انسانِ بی‌هويت حل‌شده در اُمت يا توده انسان‌ها وجود ندارد. انسان، خردمند و توانا در پذيرش مسئوليت زندگی خويش است. خرد او همان خرد ديگران است و مانند همه خطاکار. انسان معصوم و عاری از گناه تنها یک خیال است که وجود خارجی ندارد. انسان همواره در حال تکامل، رشد و شدن است و تکامل‌اش نسبی است؛ نسبت به جامعه و تاريخ. او دارای خرد است و رفتارش صرفا برآيند داده‌های بيرونی نيست؛ بلکه می‌تواند بر اساس خرد و تجربه‌اش تفکر کند و تصميم بگيرد. او مسئول خويش است و چون در گوهر وجودش با ديگران يکسان است، پس نبايد بدل به ابزار دست‌يازی به اهداف «خواص» گردد.

از آنجا که انسان موجودی اجتماعی است، پس شرف و حيثيت او در رابطه‌ای برابر و متقابل با ساير افراد جامعه و در ارتباطی ديالکتيک با ديگران قرار دارد. محترم‌شمردن اين گوهر انسانی از سوی حکومت، ابتدا باید در قوانين حکومتی شکل حقوقیِ مشخص پيدا ‌کند. اين قوانين مجاز به خدشه‌دارکردن حيثيت انسان نيستند. تقسيم «حقوقی» انسان به سیاه و سفید، مسلمان و کافر، زن و مرد و تبعيض حقوقی ميان آن‌ها نقض روشن و آشکار يکی از اصول حقوق بشر، حقوق اساسی و حقوق شهروندی است.
.
در چهار دهه حیات جمهوری اسلامی، حقوق بشر در ایران به اشکال گوناگون نقض شده است. از اجرای مجازات در ملا عام تا سرکوب شهروندان معترض و روزنامه‌نگاران و فعالان سیاسی و بسیار موارد دیگر.

حقوق طبيعی و حقوق بشر، به اين دليل حقوق «طبيعی» یا «بشر» نام گرفته‌اند، که بر فراز فرد و جامعه و بر فراز زمان و مکان، یعنی بر فراز اشکال حکومت، ادیان و فرهنگ‌ها قرار داده شوند تا از اين راه، هيچ نهادی از جمله نهاد حکومت یا نهاد دين، نتواند آن را خدشه‌دار کند. تا حکومت‌گران موظف به رعايت آن‌ و حفاظت از آن‌ شوند. یعنی این حقوق، تعریفی پیشاحکومتی دارند و حکومت باید متضمن آن‌ها باشد.

مصونيت و حفظ فرد در برابر تهاجمات و تعرضات حکومت، محتوای اساسی و هدف فلسفه و انديشه حقوق طبیعی، حقوق بشر، حقوق اساسی و حقوق شهروندی است. عملکرد و وجه تمايز اساسی اين حقوق با سایر حقوق، در همين مهم نهفته است: در حفظ حیثیت انسان و تضمین حقوق او در برابر نهاد حکومت.

حقوق اساسی، «حقوق بشر» و «حقوق شهروندی» نيست اما دربرگيرنده هر دو آن‌ها ست. حقوق شهروندی دربرگیرنده بخشی از حقوق اساسی است که بنا بر قانون اساسی تنها ويژه شهروندان آن جامعه است. تفاوت حقوق بشر با حقوق شهروندی در محدودشدنِ حقوق شهروندی به يک نظام سياسی است.

حقوق اساسی، در قیاس با حقوق بشر، در اساس و بنياد يکی است. تفاوت آن‌ها در اين است که حقوق اساسی در چهارچوب قانون اساسی، يعنی در چهارچوب ساختار سياسی-حقوقي مشخصی قرار دارد و به همين دليل سرچشمه و مبدا ساير حقوق است.

تساوی حقوقی انسان‌ها، يعنی برابری حقوقی همه در برابر قانون، يکی از ابتدایی‌ترين حقوق اساسی فرد است. هيچ‌ کس به دليل جنسيت، موقعيت اجتماعی، دين و مسلک، زبان، نژاد، عقيده، مقام و موقعیت اجتماعی، از دیگران برتر يا پست‌تر نيست. آیا در جمهوری اسلامی ایران چنین است؟

https://bit.ly/2BZNvyz

@Tavaana_TavaanaTech

کفن‌پوش شدن کارگران گروه ملی فولاد
دوشنبه ۱۹ آذر

امروز سی‌ویکمین روز اعتراض کارگران گروه ملی فولاد اهواز است، جمعی از آنها امروز کفن پوشیده‌اند.
جان کارگران به لب رسیده و هرچه فریاد می‌زنند انگار کسی نمی‌شنود...

#کارگران
#گروه_ملی_فولاد_اهواز

@Tavaana_TavaanaTech

حجاب اجباری یکی از نمادهای ایدئولوژیک نظام جمهوری اسلامی، علاوه بر آنکه نوعی خشونت علیه زنان محسوب می‌شود، هزینه‌های اقتصادی زیادی هم به مردم ایران تحمیل کرده و باعث از دست رفتن فرصت‌های بسیار اقتصادی شده است.

یک نمونه‌اش را خود حسن روحانی دارد می‌گوید، ببینید و بشنوید.

@Tavaana_TavaanaTech

امروز، ۱۹ آذر؛ سخنان شجاعانه‌ی یک دانشجو در برنامه‌ی تریبون آزاد دانشگاه آزاد تهران

این جوان که خود دوره انتخابات طرفدار روحانی بود و مردم را به رای دادن تشویق می‌کرد، حالا می‌گوید انتخاب بین بد و بدتر بازی حکومت بوده... او همچنین در ادامه‌ی سخنان خود می‌گوید در این ۴۰ سال چه کار کردیم؟ به چه کسی جوابگو بودیم؟
این دانشجو با انتقاد از عدم پاسخگویی رهبر نظام، سخنان او در جلسه انتخاب رهبر را یادآوری کرد که گفته بود: "باید به حال این مردم گریست که من بخواهم رهبر باشم"...

@Tavaana_TavaanaTech