شرایط بسیار بحرانی خانه‌ها در روستای چم‌پایین از توابع #معمولان، به روایت اعضای جمعیت امام علی (۹۸/۱/۱۷)

#سیل_لرستان
🆔 @imamalisociety

آن افرادی که اجازه‌ی ساخت و ساز در حریم رودخانه را دادند، باید پاسخگو باشند!
رویه‌های مهندسی و اجازه‌ی ساخت و تایید و نظارت چگونه بوده که اجازه داده شده، در مسیر سیلابی خانه ساخته شود و اینگونه زندگی مردم از بین برود؟

@Tavaana_TavaanaTech

نام زنده‌یاد«هایده»، خواننده‌ی فقید ایرانی، توسط شورای شهر و شهردار #لس_آنجلس به عنوان بخشی از میراث فرهنگی و هویت ایرانی به ثبت رسید اولین قدم: نصب ستاره‌ای به نام هایده در بلوار مشاهیر شهر کنار بزرگترین هنرمندان جهان

منبع: اینستاگرام فروغ بهمن‌پور - پژوهشگر فرهنگی و موسیقی

در دانش‌نامه‌ی ایرانیکا در مورد صدای هایده آمده است: «تلفيق قدرت حنجره و مهارت در تکنيک‌های آوازی، به صدای کنترآلتوی او جنس و طنينی نادر برای اجرای آواز داده بود. از آن گذشته، حس قوی او در زمان‌بندی موسيقايی، داشتن ريتم روان در اجرا و بيان شاعرانه و موثر موسيقايی، به او اين امکان را داد تا هر ترانه‌ای را که می خواند به شکلی تاثيرگذار اجرا کند...»
.
از هایده حدود صد و پنجاه ترانه به یادگار مانده است که بیش‌تر این ترانه‌ها در خاطره‌ی جمعی ایرانیان ثبت شده است.

هایده صدای ماندگار
https://goo.gl/4FA4dc

@Tavaana_TavaanaTech

توصیه های بهداشتی برای سیل زدگان

🔸در زمان بحران چطور سلامت‌مان را حفظ کنیم؟

از آسیب‌های جدی بعد از سیل، مشکلات سلامتی و شیوع بیماری‌های مختلف است.

این ویدئو را ببینید و برای دیگران هم ارسال کنید.

@Tavaana_TavaanaTech

مطلب دریافتی از مخاطبان

مطلب زیر را یکی از مخاطبان توانا از یک گروه تلگرامی برای ما فوروارد کرد.

💢💢مهران‌مدیری، #مصادره‌ی‌اعتراض
سرکوب ‌بدون‌درد وخونریزی!

هیچ‌جا در بیوگرافی یا عادت‌های روزانه‌اش این را ننوشته، اما من خبر دارم که مهران مدیری هر روز صبح، قبل از اینکه برود نان تازه بگیرد برای صبحانه، لپ‌تاپش را باز می‌کند و نرخ روزِ نان بربری و سنگک را به دقت چک می‌کند.
چند شب پیش که دورهمی تمام شد، مدیری در آخرین پلاتویش ایستاد رو به دوربین و گفت: «من -مهران مدیری- در تمام سال‌های فعالیتم٬ طرف مردم ایستاده‌ام و سعی کرده‌ام صدای مردم باشم»!
به نظر من خنده‌دارترین قسمت دورهمی در تمام این مدت، همین ثانیه‌های آخرش بود. همین که یک نفر از طریق دوربین «صدا و سیما» به مردم اعلام کند که «من صدای شما هستم»! همین کافی است که من این یادداشت را همین جا تمام کنم، اما اضافه می‌نویسم برای کسانی که به شرح علاقه‌مندترند تا مجمل.
همه‌ی حکومت‌های دنیا، سال‌هاست به درستی دریافته‌اند که سرکوب اعتراض، به فشردنِ فنری می‌ماند که بالاخره یک روز رها خواهد شد و پتانسیلِ آن وقتی در برود٬ به در و دیوار خواهد خورد و شیشه‌ها را خواهد شکست. این شد که استراتژیِ مصادره‌ی اعتراض خلق شد!
«مصادره‌ی اعتراض» یعنی جریانِ محافظه‌کار٬ خودش ابزارِ اعتراض را در دست بگیرد و پیش از معترضینِ واقعی٬ خودش دست به کار شود. یعنی اعتراض وجود داشته باشد، منتها کانالیزه شود در یک مسیر بی خطر. همان طور که جلوی سیلاب را نمی‌توان گرفت، اما می‌شود هدایتش کرد به مسیری که ول شود توی بیابان.

«مسیر بی خطر» در مملکت ما «دولت» است. دولتی که نقش بلاگردان را دارد؛ هرجا کارها درست پیش نرفت، راحت حواله‌اش می‌‌دهند به بی‌عرضگی دولت، که خب البته منتخب خود مردم است! چشمشان کور، دندشان نرم!
هرجا هم که کارها اشتباها درست پیش رفت که خب معلوم است باید مدیون کی باشیم!

شومن‌هایی مثل مدیری و رشیدپور، شاهکار ایده‌پردازانِ محافظه‌کار و در همین راستا است. اگر به موضوعاتی که در تریبون‌هایشان به چالش می‌کشند توجه کنید می‌بینید همگی در حوزه‌ی مسئولیت‌های دولت است. موضوعاتی مثل: بهداشت و درمان، کار، آب و هوا، حمل و نقل و جاده ها، اقتصاد، بانک‌ها و...
جاهایی هم که از آسیب‌ها و چالش‌های فراگیرتری مثل آسیب های اجتماعی و فرهنگی و هویتی سخن گفته می‌شود، ناگفته پیداست که باز نوک پیکان به سمت ارشاد و بهزیستی و بخش‌های فرهنگیِ دولتی نشانه می‌رود. حال آنکه کیست که نداند سکان فرهنگ و هنر مملکت را دیگران دارند می‌گردانند به هر سمت ناکجا آبادی که مطلوب خودشان است و وزارت ارشاد فقط به عنوان بازیگر نخودی٬ نقش همان بلاگردان را دارد.
شما یک نقد اساسی در این شوآف‌ها پیدا کنید که نشانه رفته باشد به سمت مجلس خبرگان، شورای نگهبان، قوه قضاییه، سپاه، حوزه‌های علمیه یا امام‌جمعه‌ها٬ که اتفاقا سوژه هم برای یک استندآپ‌کمدی جذاب کم ندارند و باز اتفاقا بازی‌کنان اصلی‌اند و همه‌ی نود دقیقه را خودشان دارند توپ می‌زنند.
اگر مدیری٬ دورهمی را برای جایی غیر از تلویزیون می‌ساخت (مثلا در بستر یک شبکه‌ی خصوصی یا مجازی) شاید می‌توانستم حتی دفاع هم بکنم ازش و بگویم اگر زورش به بالادستی‌ها نرسیده، لااقل پایین‌دستی‌ها را کشیده وسط گود. اما کشتی گرفتن با ریقوهای دست‌چندم در میدانی که گلادیاتورها اسپانسرش هستند را چطوری می‌توان معنا کرد غیر از این؟

دوست داشتم توی آن استودیو بودم و بلند می‌شدم می‌گفتم آقای مهران مدیری، در اینکه تو ایستاده‌ای شکی نیست، اما نه در کنار مردم! تو اتفاقا تمام قد ایستاده‌ای روبروی مردم. تو صدای مردم نیستی...! تو اتفاقا عربده‌ای هستی که قرار است صدای مردم را در خودش گم کند.
تو ماموری که اعتراض را لوث کنی، اعتراض را کانالیزه کنی و بدون درد و خونریزی همه چیز را فیصله بدهی. تو ماموری که یک طرف این فنرِ فشرده‌ شده را بگیری تا آرام‌آرام باز شود و بی هوا در‌نرود! فنری که امروز طرف دیگرش را اصلاح‌طلبان گرفته‌اند. ماموری که ساعت دوازده شب٬ بعد از اینکه مردم را یک دل سیر خنداندی، بهشان بگویی: «آسوده بخوابید که ما خودمان به جایتان اعتراض می‌کنیم...»!

#محمدجواد_اسعدی

نظر شما در مورد این نوشته چیست؟

@Tavaana_TavaanaTech

توصیه های بهداشتی برای سیل زدگان

🔸در زمان بحران چطور سلامت‌مان را حفظ کنیم؟

از آسیب‌های جدی بعد از سیل، مشکلات سلامتی و شیوع بیماری‌های مختلف است.

این ویدئو را ببینید و برای دیگران هم ارسال کنید.

@Tavaana_TavaanaTech

پیشنهاد یک سفر خوب!
.
«با دوستان یا خانواده تان چند بیل و در صورت امکان یک فرغون بردارید و به پلدختر یا معمولان یا هر کدام از روستاهای مدفون در گل و لای لرستان بروید. کمک کنید خانه ای از زیر گل و لای بیرون بیاید و خانواده ای بتواند زندگی از سر گیرد. این سفر را هرگز فراموش نخواهید کرد. مطمئن. رهاندن لرستان از زیر آوار گل و لای الان بیشتر نیازمند نیروی کار است. آن هم کار یدی. کار تکنولوژی و ابزار نیست».
.
متن بالا متعلق به دکتر ناصر کرمی - اقلیم شناس - است. .
.
کاش بتوانیم در یک حرکت ملی به یاری هم‌میهنان سیل‌زده بشتابیم.
.
@Tavaana_TavaanaTech

بیش از ۳۰ سال است که جمهوری اسلامی رسما در یک قانون نانوشته، ورزشکاران ایرانی را از حاضرشدن در مقابل نمایندگان ورزشی اسراییل منع می کند. کم نبودند ورزشکارانی که این سیاست بالادستی، آرزوهای ورزشی آنان را نقش بر آب کرده است. شاید مشهورترین آنان «آرش میراسماعیلی» - قهرمان جودوی ایران – باشد که علی رغم اینکه پرچمدار تیم ایران در مسابقات المپیک آتن بود، اما به علت اینکه در قرعه کشی، حریف اول او یک جودوکار اسراییلی بود، مجبور شد از مسابقات کنار بکشد. اما «علیرضا کریمی ماچیانی» کشتی گیر آزاد تیم ملی کشتی ایران را شاید بتوان یکی از بدشانس ترین ورزشکاران ایرانی دانست. او تاکنون دوبار با این مساله مواجه شده است و از رسیدن به مدال بازمانده است. آخرین بار همین چندشب پیش و در مسابقات جهانی بود.
.
علیرضا کریمی – جوان ۲۳ ساله کرجی - که یکی از شانس های تیم ملی کشتی آزاد امید ایران در وزن ۸۶ کیلوگرم بود، در مسابقات جهانی زیر ۲۳ سال، در دور نخست مقابل حریف روسی قرار گرفت و با اینکه تا یک دقیقه قبل از پایان این مبارزه، از حریف روس خود پیش بود، که ناگهان با فریادهای «بباز علیرضا»، «علیرضا باید ببازی»، از سوی مربیان خود در کنار تشک مواجه می شود. خود علیرضا می گوید: «وقتی این حرف را شنیدم دنیا روی سرم خراب شد. در یک آن تمام زحمات و سختی هایی که ماه ها در تمرینات و دور از خانواده به امید کسب مدال طلای جهان متحمل شده بودم از جلوی چشمانم گذشت. شوکه شده بودم و انگار سطل آب یخ را روی سرم ریختند. دیگر قدرت ایستادن روی پاهایم را هم نداشتم. دیدم ده نفر همگی فریاد می زنند "باید ببازی باید ببازی".» با چنین «دستور»ی است که علیرضا مسابقه را عملا وا می دهد. .
.
امااین سیاست در حالی از طرف نظام جمهوری به ورزشکاران ایرانی تحمیل می شود که خود ورزشکاران فلسطینی در مقابل رقبای اسراییلی خود با آن ها مواجه می شوند و حتی با آن ها در قالب یک تیم ورزشی نیز قرار می گیرند. به عنوان مثال، ششبازیکن فلسطینی با نام های «عايد حبشي، اسماعيل ريان، اياد ابو عبيد، فراس مغربي، محمد عواد و عطا جابر»برای تیم فوتبال «مکابی» اسراییل بازی می کنند.در جنجالی که در ماه های اخیر نیز پیرامون بازی «مسعود شجاعی» و «احسان حاج صفی» - دو بازیکن تیم پانیونیوس یونان در مقابل تیم مکابی اسراییل ایجاد شده بود، روشن شد که برخی بازیکنان تیم ملی فلسطین همچون «ابوصالح، اغبریا، غنایم و ابوناهیه» در لیگ فوتبال اسراییل بازی کرده اند.
.
بیشتر بخوانید
https://bit.ly/2DjFwym
.
#روز_جهانی_ورزش_برای_صلح_و_توسعه

@Tavaana_TavaanaTech

کمک‌رسانی به شیوه ‎#سپاه_پاسداران!

طرح از رضا عقیلی
http://bit.ly/2WSrtpb

#کارتون #سیل

بخوانید:‌«از قربانیان سیلاب تا قربانیان سپاه پاسداران»
http://bit.ly/2I3tiwf

@Tavaana_TavaanaTech

چرا خمینی آدم کشت اما گاندی نکشت؟

بقلم: محمد نوری زاد

یک: پرسش، پرسشِ درستی ست. این که چرا خمینی آدم کشت و گاندی نکشت؟ یا بهتر بگویم: چرا خمینی توانست آدم بکشد و گاندی نتوانست؟ این هر دو، نه مگر به رشته کوهی از همدلی ها و همراهیِ های سترگِ مردمان کشورشان پشت گرم بودند؟ چه شد که دست های خمینی به خون نشست، و گاندی از این مهلکه جان سالم بدر برد؟ اطلاقِ آدم کشی به خمینی را اگر بشود به صد جور قواعد مذهبی تفسیرش کرد، آدم نکشتنِ گاندی اما بجز یک دلیل ندارد. خمینی تلاش می کرد به چارچوب های مذهبش وفادار باشد، گاندی اما اراده ای جز ادب نداشت. قبول دارم که آدمکشی نیز برای خود آدابی دارد، اما شما ادبِ مورد اعتنای مرا با مایه های انسانی بیامیزید.

دو: یکی ممکن است آدم کشتن را برای تربیت یک جامعه، ضرورتی حتمی بداند. چگونه؟ با فرو تپاندن مردم به قالب های از پیش مشخصِ مذهبی. که ساده ترین تفسیرش این است که مردم با دیدنِ جنازه ی یک بزهکار، از بزهکاری دست بشویند. همانندِ هزار هزار هزار مردمِ بی نوایی که در درازنای تاریخ، و در فرایندهای پیچ در پیچِ مذهبی، کشته و نابود و بی آبرو شدند تا هر کدامشان خشتی شوند در بنای همان مذاهب. سراسیمگانِ مذهبی، در همه ی مذاهب، با برکشیدنِ خزعبلاتِ تیز و تند، مردمان زاویه دار را می کشتند تا زمین از مفسده تهی شود. و با اطمینان بخود نوید می دادند که اگر زمین از فساد و فاسد و مفسد تهی شد، زیبایی هایش آشکار می شود. کدام زیبایی؟ هر زیبایی آیا؟ نخیر، همان که مثلاً داعش آن را زیبا می بیند. و شما زیباییِ داعشی را، در خیمه های نوشانوشی ببینید که جماعتی حریص بر گورِ یک تعفن بپا کرده اند.

سه: راستی چرا یکی می تواند آدم بکشد و دیگری نمی تواند؟ یکی می تواند فحش بدهد و دیگری نمی تواند؟ یکی می دزدد و دیگری نه؟ یکی می تواند دروغ بگوید و دیگری نمی تواند؟ و چرا یکی خود را حق مطلق می پندارد و دیگری نه؟ همه ی این چراها در یک جای فراخ به هم نزدیک می شوند. و آن، کیفیتِ وجودیِ آدم هاست. این کیفیتِ وجودی، به یکی می گوید: دروغ بگو، و به دیگری می گوید: نه نگو! همین کیفیتِ وجودی ست که به اسم تربیت، در نهاد یک بابایی چون نوری زاد، نرم نرم مجموعه ای از استعدادهای مخرب را بودیعه می نهد تا پنجاه سال و هفتاد سال بعد، دست به پرچم همان استعدادهای مخوف ببرد و یک به یک به اهتزازشان در آورد.

چهار: چه می شود که یکی به آنچنان کیفیتی از مراتبِ وجودی دست پیدا می کند که آدم می کشد و خم به ابرو نمی آورد؟ و دیگری با اعتنا به همان کیفیتِ وجودی اش، به دنیای “نیازردنِ دیگران” پای می نهد و از آزردن یک مورچه نیز به تن لرزه می افتد؟ اگر یکی از پاسخ های این پرسشِ سترگ، تکرار و تکرار و تکرارِ “دیگر آزاری” باشد در اولی، و تکرار و تکرار و تکرار “نیازردنِ دیگران” باشد در دومی، حتماً دومین پاسخ، در زُل زدنِ مدامِ اولی به مقوله های آسمانی – زمینی ست، و زُل زدنِ مدام دومی به ودیعه های انسانی ست.

پنج: جناب خمینی بسیار صادقانه و عمیق به اسلامش زُل زده بود. این زُل زدن به مقوله ای، اگر در بسیاری از مردمان، راه به جایی نبرده باشد، در جماعتی قلیل اما، به پیداییِ شگفتی ها و اختراعات و اکتشافات و دستاوردهای عجیب و غریب انجامیده است. جناب خمینی، یکی از شاخص ترین آدمهای مذهبی ست که بسیار صادقانه به اسلامش زُل زد. صداقتِ این زل زدگی آنجا به کمال انجامید که اسلامش نیز کم کم شروع کرد به زُل زدن به وی. هرچه خمینی بیشتر و بیشتر به اسلامش زُل می زد، از تعادلِ انسانی اش فاصله می گرفت و به تعادل اسلامی اش نزدیک تر می شد. از یک جایی به بعد، این زُل زدگی به مسحوری انجامید. مثل مسحوریِ آهو در برابر شیر. که با این که آهو پای دارد اما پایِ گریز نه.

شش: از یک جایی به بعد، خمینی نه خودش را دید و نه مردم را و نه چیزی به اسم زمین و درخت و پرنده و وطن را. او تنها و تنها اسلامش را می دید. در روز بازگشت به ایران، خمینی صادقانه ترین پاسخ را به ” چه احساسی دارید؟” داد. که: هیچ! او در غلیظ ترین شکلِ ممکن، راست گفت. از بس سرزمین وجودش را به اشغال اسلامش سپرده بود، احساسی به مقولات انسانی و وطنی و اینجور خزعبلات نداشت.

هفت: اسلام خمینی، همه ی ظرفیتِ وجودیِ وی را اشغال کرده بود. ، درست همانند هیولایی چون شیخ جعفر کاشف الغطاء که در زمان فتحعلیشاه قاجار، جنگی “ایران شقه کن” با روسها را به راه انداخت، خمینی نیز در جنگ هشت ساله ای که با عراق به راه انداخت، نه مردم آواره و کشته شده و زخمی شده و ورشکسته را دید و نه اصلاً و ابداً چیزی به اسم ایران و وطن را. خمینی به افقی دور از اسلام نابش زُل زده بود و از پستانِ همان اسلام ناب شیر می مکید. در این شیرنوشی از پستان اسلام ناب، وطن و مردم و جان و مال و آبرو کیلویی چند است؟ صمیمانه می گویم: خمینی آنچنان در اسلام خودش محو شده بود که هیچ احساسی برایش باقی نمانده بود تا در سوگِ هزار هزار جوانی بگدازد که به هر دلیل، مسحور خود وی شده بودند. خمینی در آن هشت سالِ جنگ، هیچ تکانی به خود نداد تا جنگ یک روز زودتر پایان پذیرد تا یک جوان کمتر کشته شود.

هشت: روزی که خلخالی بفرمان جناب خمینی ماشین کشتارش را هندل زد، و یا روزی که جناب خمینی با چهار خط نوشته، دستور کشتار چندین هزار زندانی را صادر فرمود، اصلاً و ابداً چیزهای مسخره ای چون جوانی و عمر و عاطفه و پدر و مادر و قانون و حق و حقوق و وکیل و حق دفاع و تعداد زیاد زندانیان را ” نمی دید”. آنچه که او می دید، تنها و تنها اسلام نابش بوده. با اطمینان می گویم: جناب خمینی، صادق ترین آدمکش تاریخ است. او صادقانه آدم کشت. او اساساً آدمها را ” نمی دید” تا حقی برایشان قائل شود. اسلامِ نابش، همه ی گنجایش های شعوری و ذهنی اش را تسخیر کرده بود. او حق داشت مردم را نبیند. چرا که وی، اسلام نابش را بجای همه ی نداشته هایش نشانده بود. یا بهتر بگویم: اسلام ناب خمینی، آنچنان وی را در آغوش گرفته بود که نه اراده ای برای خروج از آن آغوش داشت و نه تمایلی. وی، به کمالی که سالها در پی اش بود رسیده بود. چه؟ محو شدن و ذوب شدن در اسلام.

نه: من – محمد نوری زاد – با تمام اعتماد و اطمینانی که به شاپرک ها دارم، می گویم: اگر تمامیِ میلیاردها جمعیت روی کره ی زمین یکصدا اهل خدشه بودند، و این میلیاردها جمعیتِ روی کره ی زمین، در برابر جناب خمینی زانو می زدند و ضجه سر می دادند و دست بدامانش می بردند که مثلاً: ما را نکش، حضرتش، همه را می کشت و زمین را از بشر ” تهی” می فرمود تا اسلام نابش بی خدشه بماند. مگر می شود؟ چرا نشود؟ دلیلش را بگویم؟ دلیلش به این است که: اسلام ناب خمینی، “بی بشر” بود. یعنی بشر، بود تا خرج همان اسلام نابِ خمینی شود.

ده: شاید بپرسید: اسلام ناب خمینی مگر در زمین نبود؟ می گویم: نخیر. پس کجا بود؟ معلّق در جایی میانه ی زمین و آسمان. و خمینی، کارش شیرنوشی از همین معلقِ در میانه بود. این که خمینی، وسط صحبتِ شخصیت های صاحب نام داخلی و خارجی، ناگهان و بی هیچ اشاره و پوزشی، بر می خاست و می رفت و همگان را به بُهت می نشاند، به همین شیرنوشی های تعلیقی اش مربوط بود. ذهن او در جایی به اسم اسلام ناب در گیر بود. اکنون شما خود بگویید: انتظارِ پاسخگویی از همچو اویی، در قبال مسئولیت های سترگش، شوخی نبود آیا؟

یازده: با این مقدمه، خروجیِ زُل زدگیِ گاندی به انسان و ظرائف انسانی، آشکارتر می شود. گاندی مسحورِ انسان بود و در این مسحوری، خودش را نمی دید. و خمینی، مسحور اسلامش بود و خودی نمی دید. از دلِ زُل زدگیِ خمینی به اسلام نابی که برای خود پرداخته بود، “دیگر آزاری” بیرون می زد، و از زُل زدگیِ گاندی به انسان، “نیازردنِ دیگران”.

دوازده: اما چرا یکی گاندی می شود و دیگری خمینی؟ پاسخ گفتن به پرسشی چنین شگفت، دشوار است. من – محمد نوری زاد – اما اصلی ترین عاملِ تغذیه ی مسحوریِ آدمهایی چون خمینی را، لقمه های برآمده از ” فرهنگ مفتخواری” می دانم. نه تنها اکنون، که از دور دست های تاریخ به اینسوی. فرهنگ مفتخواری، با چنان وسواسی در روانِ خمینی ها پا می گیرد که کم کم به یکجور مطلقِ حق می انجامد. اصلی ترین دیالگِ فرهنگِ مفتخواری در مواجهه با مردمِ بی نوا می شود این: تو مجبوری کار بکنی و بدهی من بخورم. چرا؟ چون من حق مطلقم. کی گفته تو حق مطلقی؟ کی گفته؟ الآن نشانت می دهم. بکشیدش و زن و بچه و اموالش را بروبید!

سیزده: به اسید پاشانِ اصفهان نیز می شود از همین زاویه نگریست. گمان و همتِ اسید پاشان اصفهان نه مگر بر محافظت از اسلام ناب بود؟ در شراره های اسیدی که صورت بانوان اصفهانی را می سوخت، آنچه که دیده نمی شد، چهره ی آنان بود و حقِ شان. و آنچه که دیده می شد، چهره ی اسلام ناب بود. در این قاموس، اسید پاشان اصفهان، مجاهدان راه خدا بودند و زنان اصفهانی، خراش اندازان به جمال اسلام ناب. بهمین خاطر است که انتظارِ مجازاتِ اسید پاشان اصفهانی، مجازاتِ مجاهدانِ اسلام ناب است. و مجازاتِ مجاهدان، یعنی توهین به همان قاموس. مگر می شود مجاهدان راه خدا را مجازات کرد؟ پس حق مردم چه می شود؟ چه گفتی؟ مردم؟ مردم که هیچ، بگو شخصِ شاخصِ امام زمان! در اسلام خمینی، امام زمان نیز می تواند پیش پای اسلام ناب، ذبح شود.

چهارده: جناب خمینی اگر می کشت، به این خاطر بود که آدمهای ناجنس را سنگریزه های مزاحمی می دید پیش پای اسلام ناب. که باید کنار می زدشان و راه را برای همان اسلام ناب می گشود. سخنِ پایانی من این است: جناب خمینی اگر آدم می کشت، به این خاطر بود که هست و نیست هستی را برای اسلام نابِ خویش می خواست. و گاندی اگر آدم نمی کشت، به این خاطر بود که وی، هست و نیست هستی را برای انسان می خواست. این گاندی، چرا باید آدم می کشت؟ و این خمینی، چرا نباید می کشت؟ افسوسِ گاندی به این بود که چرا انسان های بیشتری را نتوانست نجات بدهد، و افسوسِ خمینی به این بود که چرا در گذرگاهها چوبه های دار بپا نکرد؟!

محمد نوری زاد
هفدهم فروردین نود و هشت – تهران

ارتباط با من:
@NoorizadMohammad1331
@MohammadNoorizad
www.instagram.com/mnourizad

۷ اپریل، روز جهانی بهداشت

هدف اول روز جهانی بهداشت، پوشش جهانی بهداشت است. کلید دستیابی به آن این است که اطمینان حاصل شود که هر کس بتواند مراقبتی را که نیاز دارد، زمانی که به آن نیاز دارد درست در قلب جامعه داشته باشد.

توسعه در کشورهای تمام مناطق جهان در حال روی دادن است.

اما میلیون‌ها نفر هنوز به مراقبت‌های بهداشتی دسترسی ندارند. میلیون‌ها نفر مجبور هستند بین مراقبت‌های بهداشتی و سایر هزینه‌های روزانه مانند غذا، لباس و حتی یک خانه را انتخاب کنند.

به همین دلیل روز جهانی بهداشت در سال ۲۰۱۹ بر روی پوشش بهداشت جهانی تمرکز دارد

مرتبط؛
حق بالاترین سطح قابل دسترس بهداشت
goo.gl/1GkSQn

@Tavaana_TavaanaTech

«عروس گولی»؛ آیین پیشواز بهار

گیلان از جمله استان‌های کشور ما است که سنت‌های دیرپایی دارد؛ سنت‌هایی که در نوروز هم خود را نشان می‌دهند. «عروس گولی» یکی از این رسم‌ها است که در این ویدئو با ان آشنا می‌شویم.
http://bit.ly/2I4RtdI
لینک یوتیوب:
http://bit.ly/2I9Ol0j

#اسلایدشو #نوروز #بهار

@Tavaana_TavaanaTech

"ما هر روز می‌میریم تا یک روز زندگی کنیم."

محمدعلی فردین در مراسم بزرگداشت "علی تابش"

پس از انقلاب اسلامی، از سینمای ایران حذف شد، ولی در قلب مردم جاویدان ماند.
goo.gl/1piQbl

@Tavaana_TavaanaTech

خبرنگار تلویزیون پس از اعدام امیرعباس هویدا در ۱۸ فروردین ۱۳۵۸ به سراغ مردم رفت و نظر آن‌ها را جویا شد.
...
یکی از تاثیرگذارترین و ماندگارترین تصاویر انقلاب ۵۷ تصویر پیکر امیرعباس هویدا است که از کشو سردخانه بیرون آمده، همراه با نگاه خیره و لبخند انقلابیونِ تفنگ به دست به پیکر هویدا. او می‌خواست تاریخ ۲۵ ساله ایران را بنویسد. در آخرین دفاعیه‌اش گفت: «من نمی‌گویم بی‌تقصیر بودم. کارهای مفیدی هم کردم. سبک‌سنگین کنید. می‌خواهم تاریخ ۲۵ ساله ایران را بنویسم، بگذارید بنویسم.» صادق خلخالی، قاضی دادگاه و حاکم شرع، درخاطراتش می‌نویسد: «گفتم بعد از این تاریخ‌‌نویس زیاد خواهد بود و سبک‌سنگین کردیم. دیدیم هویدا مفسد فی‌الارض است.»

هویدا که ۱۳ سال نخست‌وزیر ایران بود و طولانی‌ترین مدت صدارت در تاريخ ايران پس از مشروطیت را بر عهده داشت، در تاریخ ۱۸ فروردین ۱۳۵۸ کشته شد. اگر چه دو جلسه دادگاه برای هویدا تشکیل شد، اما آن دادگاه جایی برای ستاندن «داد» نبود. هویدا در دادگاه به جرم «مفسد فی‌الارض» محکوم شده بود،اما روایت‌های مختلفی است...

امیرعباس هویدا؛ سیاست‌مداری که جلای وطن نکرد
https://goo.gl/bKoD51

@Tavaana_TavaanaTech

گوایدو VS مادورو

طرح از رضا عقیلی

«نیکلاس مادورو» رئیس‌جمهور ونزوئلا چند ماه است که با اعتراض مردمی به رهبری خوان گایدو، رهبر ۳۵ ساله معترضان و مخالفان مواجه است. گوایدو، رئیس پارلمان و رهبر معترضان، که خود را رییس جمهور خوانده است و با حمایت بسیاری کشورها مواجه شده است.

دولت ونزوئلا اخیرا با لغو مصونیت پارلمانی گوایدو قصد دارد زمینه را برای دستگیری و محاکمه رهبر مخالفان آماده کند.
این موضوع اعتراض بسیاری کشورها را برانگیخته است.

http://bit.ly/2WRXbmi

#کارتون

@Tavaana_TavaanaTech

ویدئویی در شبکه‌های اجتماعی منتشر شده است که نشان می‌دهد یک سرهنگ ارتش جلوی کامیونی زانو زده و پیرزن‌ها و پیرمردها پا می‌گذارند روی کمرش تا سوار کامیون شوند.

نه اتیکت نام او مشخص است و نه متوجه فیلم‌برداری است.

با هر گرایشی و تفکری، این فرد متواضع و خادم، قابل تحسین است.
چقدر خوب و امیدبخش است این اتحاد و همبستگی در هنگامه‌ی سختی‌ها

@Tavaana_TavaanaTech

عکسی از منطقه‌ای در #پل‌دختر لرستان که مردم به علت قطع آب لوله‌کشی، مجبور به استفاده از آب #سیلاب برای شست‌وشو هستند.

امروز #روز_جهانی_بهداشت است‌. سیل‌زده‌های ایران با مشکلات بهداشتی فراوانی روبه‌رو هستند.
امیدواریم سریع‌تر امکانات بهداشتی برایشان فراهم شود.

#سیل_لرستان

@Tavaana_TavaanaTech

📌از این می‌ترسم که اینجا تبدیل به ویرانه شود؛ صحبت‌های یکی از روستاییان در مناطق سیل‌زده‌ی استان #لرستان

🔴چگونه سیل و سایر بلاهای طبیعی، در صورت عدم توجه به مناطق آسیب‌دیده، می‌تواند منجر به گسترش فقر، گسترش بیکاری، مهاجرت روستاییان به شهر و گسترش حاشیه‌نشینی در شهرها گردد؟

#سیل_گلستان
#سیل_خوزستان
#سیل_لرستان
🆔 @imamalisociety

حاشیه‌های یک سیل در خوزستان

به هرحال اکنون مردم خوزستان درگیر خطر سیلاب هستند و حفظ جان آن‌ها باید در درجه نخست اهمیت قرار داشته باشد. اما متاسفانه دو نکته، تخلیه این مردم از شهرها و روستاها را با مشکل جدی مواجه کرده است؛ یک اینکه در این منطقه فقر گسترده‌ای وجود دارد و بریدن افراد از خانه و کاشانه و زمین و مزرعه‌شان، یعنی بریدن از همه داروندارشان و نکته دوم نیز این است که بی‌اعتمادی عظیمی بین حکومت و مردم وجود دارد. به عنوان نمونه، در همین دو سه روز اخیر شکایات گوناگونی از اقدامات نامناسب امدادی در خوزستان در فضای مجازی پیچیده است.
.
به عنوان نمونه خبرگزاری «کارون نیوز» در ۱۶ فروردین خبر داد صبح همان روز ۵۰ نفر از اهالی روستای عیله در اطراف بخش شعیبیه به محاصره سیل درآمدند اما علی رغم تماس‌های متعدد هیچ خبری از نیروهای امدادی نشد و در نهایت یک بلمران آن‌ها را نجات داد.
.
یکی از افراد نجات یافته به خبرنگار این خبرگزاری گفته بود: «شب گذشته سیل وارد این روستا شد و از همه جهات در محاصره قرار گرفتیم. تماسهای مختلفی با نیروهای امدادگر داشتیم ولی متاسفانه کسی به داد ما نرسید و صبح امروز یک بلمران از هموطنان به کمک ما آمد. روستا بطور ۱۰۰ درصد به زیر آب رفت».
.
حتی اگر نیروهای امدادی تمام سعی خود را برای نجات خوزستانی‌های از سیلاب انجام داده باشند و انجام دهند، باز اگر خرد و تدبیری در حکومتیان باقی‌ست، باید به طرح این پرسش و مداقه پیرامون آن برخیزند که چرا در بحران‌هایی در سطح ملی، این اندازه نارضایتی و بی‌اعتمادی از سمت مردم نسبت به تصمیمات و اقدامات حکومتی وجود دارد؟

بیشتر بخوانید
http://bit.ly/2WTaNxP
.
@Tavaana_TavaanaTech