نگاهی به قانون حجاب اجباری بر اساس تاملات الکسی دو توکویل

بسیاری از هواداران جمهوری اسلامی در دفاع از حجاب اجباری این نکته را به میان می‌آورند که حجاب اجباری یک «قانون» است و شهروندان اگر باور مذهبی به حجاب اجباری ندارند بایستی به آن به چشم قانون بنگرند و آن را رعایت کنند.

بر این اساس است که برخی کارگزاران و ایدئولوگ‌های جمهوری اسلامی از تعبیر «حجاب قانونی» استفاده می‌کنند.

اما نکته این است که آیا هر اجباری اگر شکل قانون به خود بگیرد شهروندان بایستی آن را رعایت کنند؟

این موضوعی است که اندیشمندان آن را مورد بررسی قرار داده‌اند و از جمله این اندیشمندان بزرگ الکسی دو توکویل بوده است که قانون بد و غیراخلاقی را قابل احترام نمی‌داند حتی اگر اکثریت آن را خواسته باشند.

دو توکویل در بخشی از تاملات خود در کتاب مشهور «درباره دموکراسی در آمریکا» می‌گوید: «مگر اکثریت، در مجموع و کل خود، چیز دیگری است به غیر از جمعی متشکل از تک تک افراد و انسان‌ها، در برابر یک جمع دیگر از افراد و انسان‌ها به نام اقلیت؟ من همچنان که هرگز به کسی چنین حقی را نمی‌دهم تا هر کاری که دلش خواست انجام دهد (حتی به خودم) چنین حق و حقوقی را به اکثریت هم نخواهم داد».

بر این اساس دو توکویل بر این باور است که اگرچه در درون یک نظم دموکراتیک بایستی قانون‌مدار بود و بایستی به قانون عمل کرد اما آن قانون خود باید تابع یک نظم منصفانه و عادل باشد وگرنه شایستگی اطاعت و فرمانبرداری را ندارد. او این نظم منصفانه و عادل را «قانون عمومی و کلی» می‌نامد و بر این اساس می‌نویسد: «​​قانون عمومی و کلی وجود دارد که نه منتج از اراده اکثریت یک ملت، بلکه منتج از اراده اکثریت انسان‌ها است؛ هرچند که این امر نه نتیجه شمارش آرا آن‌ها، بلکه تنها یک پیش‌فرض باشد. منظور من از این قانون نانوشته عدالت است. حد و مرز و محدوده حقوق هر ملتی، یک نظم منصفانه و عدالت است».

درباره تاملات دو توکویل و نسبت آن با قوانین ظالمانه در جمهوری اسلامی چگونه می‌اندیشید؟

#گفتگو_توانا #حقوق_شهروندی #مدارای_مذهبی #حقوق_خداناباوران

پیش از این آموزشکده توانا گزیده‌ای از این کتاب را ترجمه کرده بود. این گزیده را می‌توانید در لینک زیر که لینک تلگرام یکی از کانال‌های توانا است بیابید و به رایگان و به آسانی دانلود کنید.

‏https://t.me/Tavaana_TavaanaTech/34390

@Dialogue1402

صفحه دیالوگ را دنبال کنید:
@dialogue1402 ‌

«از آنجا که زن به طور برابر از لذت‌ها و رنج‌های زمانه و زندگی سهم می‌برد، آیا نهایت گستاخی
مرد نیست که بخواهد پای صندوق رای نماینده او باشد و به جای او در دولت رای بدهد، در کلیسا
عبادت کند، و در خانواده هم جایگاه رفیعی همچون کشیش برای خودش متصور شود؟»

این بخشی از متنی است که الیزابت کدی استنتون، کنشگر برجسته آمریکایی در زمینه حقوق زنان در سال ۱۸۹۲ نوشت. در آن زمان او برای حق رای زنان آمریکایی فعالیت می‌کرد.

اما بیاییم این متن را در اختیار خود بگیریم و از آمریکا به ایران بیاییم و به جای زنان در متن بالا، شهروندان بهایی ایرانی را در نظر بگیریم که به علت بهایی بودن خود از همه فرصت‌های سیاسی و شهروندی در جمهوری اسلامی محروم هستند. اما در عین‌حال جمهوری اسلامی و حامیان این نظام به علت سیطره خود بر همه امکانات ممکن در کشور، عملا به جای آنان برای همه مسائل تصمیم می‌گیرند.

به تعبیر الیزابت کدی استنتون آیا این نهایت گستاخی جمهوری اسلامی و دیگر ستمگرانی نیست که به نام مذهب شهروندان بهایی ایران را اینگونه می‌آزارند؟ آنان رای بدهند بهایی‌ها رای ندهند آنان آزادانه عبادت کنند بهایی‌ها نتوانند عبادت کنند آنان خود را شهروندان ایران بدانند اما بهاییان را از حقوق شهروندی محروم کنند آنان از همه امکانات برخوردار باشند اما شهروندان بهایی را از همه امکانات تا جای ممکن محروم سازند. آیا این نهایت گستاخی نیست؟

تردیدی نیست ستم جمهوری اسلامی بر همه شهروندان و اقشار ملت ایران اعمال می‌شود و اما تردیدی در این هم نیست شهروندان خداناباور و اقلیت‌های مذهبی، آزار بیشتری می‌برند.

#گفتگو_توانا #حقوق_شهروندی #مدارای_مذهبی #حقوق_خداناباوران

پیش از این آموزشکده توانا بخشی از یکی از سخنرانی‌های الیزابت کدی استنتون را ترجمه کرده بود. این گزیده را می‌توانید در لینک زیر که لینک تلگرام یکی از کانال‌های توانا است بیابید و به رایگان و به آسانی دانلود کنید.

https://t.me/Tavaana_TavaanaTech/1166

@Dialogue1402