تصویری از مزار جاویدنام جواد روحی
روستای کلیکان آمل

ارسالی مخاطبان توانا

«درود توانا.
الان که این عکس رو می‌فرستم تازه از سر خاک جاوید نام جواد روحی برمی‌گردم.
سکوت بود وغم و سردی خاک»

جواد روحی ۳۵‌ساله، لیسانس حقوق و اهل یکی از روستاهای آمل بود. جواد از جمله سه متهم پرونده آتش‌سوزی یک کیوسک پلیس راهنمایی و رانندگی در ۳۰ شهریور ۱۴۰۱ در ‎نوشهر بود.
او دی ماه سال گذشته توسط دادگاه انقلاب ‎ساری به اتهامات افساد‌فی‌الارض، محاربه و ارتداد به سه بار اعدام محکوم شده بود.

دیوان عالی کشور در خرداد ماه هر سه حکم اعدام او را رد و پرونده را برای رسیدگی مجدد به شعبه هم‌عرض ارجاع داده بود.

دادگاه انقلاب ساری اما عامدانه و با وجود آگاهی نسبت به شرایط جسمانی و روانی وخیم او از آزادی جواد به قید وثیقه خودداری کرد.

جواد در دوران بازداشت تحت شکنجه و آزارهای جسمی و روانی شدیدی قرار داشت.

زمانی که جواد روحی بعد از چند روز بازجویی اولیه به بازداشتگاه «شهید کاظمی ساری» متعلق به اطلاعات سپاه واقع در زندان تیرکلای این شهر، منتقل شد «از شدت شکنجه و ترس، اختیار ادرارش را از دست داده بود و قدرت تکلم هم نداشت». نهاد بازداشت‌کننده جواد روحی اطلاعات سپاه بود و طی روزهای بعد از آن، و در همان بازداشتگاه بارها و بارها بازجویی شد. بر اثر فشارهای بازجویی در روزهای اول توان حرکت خود را هم از دست داده بود و با توجه به عدم کنترل ادرار، شرایط برای سایر هم‌سلولی‌هایش هم غیرقابل تحمل شده بود و از این رو بار دیگر او را به انفرادی منتقل کردند. در جریان این بازجویی‌ها یکی از شب‌ها وضعیت او چنان وخیم شد که جواد روحی را عریان به میان کریدور بند منتقل کرده و برای کنترل علایم حیاتی دکتر را همانجا بالای سر او بردند.
جواد روحی بعد از مدتی در سلول خود دچار وسواس شده و لااقل روزی ده‌بار به حمام می‌رفت و می‌گفت که این کار به او آرامش می‌دهد.»

#جواد_روحی #آمل #مهسا_امینی #نه_فراموش_میکنیم_نه_میبخشیم
#یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

امروز زادروز عرفان رضایی است، جوانی که قرار بود امروز بیست و دو سالگی‌اش را جشن بگیرد، ولی جنایتکاران نگذاشتند. عرفان جوان دلاوری بود که باید درباره شرح شجاعت او داستان‌ها نوشت. او در صف اول حضور یافته و الهام‌بخش سایر مبارزان بود. وقتی عکس خامنه‌ای را پاره می‌کرد، غزاله چلاوی هم آن پایین بین جمعیت حضور داشت و اشک شوق می‌ریخت. عرفان برای تغییر آمده بود و با جان و دل ایستاده بود. امثال عرفان، غزاله، محسن مالمیر، جواد روحی، محمد حسن‌زاده، شهریار محمدی، نیکا شاکرمی و سایر جوانان دلیر میهن آمذه بودند تا کار را تمام کنند. بلی برای تمام کردن کار نیاز به شهامتی از جنس شهامت این عزیزان داریم.
مادر عرفان چندی پیش نوشته بود:
«من اما با افتخار می‌گویم ...
عرفانم به عمد از سفر طبیعت‌گردی، زودتر از‌ موعد برگشت و در جواب منعِ مادربزرگش، از شرکت در این اعتراضات  گفت : ( چرا نرم؟ اتفاقا صف اول میرم!)

و پسر من در صف اول جلوی مردم ایستاد.
پسرم از بیلبورد برای پاره‌کردن عکس (او) بالا رفت.
ضربه‌ای که برای پاره کردنش به تصویر زد ... صدایش...
صدایش ‌‌‌..
گوش‌نوازترین صدای این روزهاست وقتی برای هزارمین بار کلیپش را می‌بینم . _ آخ کسی که فیلمش را گرفتی .‌‌...آرزو می‌کنم تنت سالم و روزگار بر وقف مرادت باشد ‌._

بعد جلوی صف به سمت ماشین ضد اعتراضات (به گفته خودشان ضد شورش) حمله کرد. روی ماشینِ  در حال حرکت پرید ...
_ آخ فیلمبردار ‌..آخ فیلمبردار .‌‌..دستانت را بوسه باران می‌کنم ‌...._ »

روایت است که در ساعات آخر زندگی، عرفان پرچم ایران را روی شانه‌اش حمل می‌کرد. آری او برای ایران و برای آزادی جنگید و جانش را نثار کرد.
مادرش را منع کرده‌اند که برای زادروز او بر سر مزارش حاضر شود، ولی یاد عرفان در دل میلیون‌ها ایرانی زنده است و شرح شهامتش در کتاب‌های درسی ایران پس از پیروزی خواهد آمد. او الهام‌بخش جوانان بسیاری است که پای در راه می‌گذارند. عرفان بذر شد و هزاران دلاور خواهد رویاند و سرانجام نور بر ظلمت پیروز خواهد شد و نقش برجسته عرفان و عرفان‌ها در پیروزی از خاطر نخواهد رفت.

- عرفان رضایی، معترض ۲۱ ساله، روز ۳۰ شهریور در آمل هدف گلوله سرکوبگران قرار گرفت و کشته شد.


#عرفان_رضایی #آمل #یادمون_نمیره #نه_فراموش_میکنیم_نه_میبخشیم #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech