زهره فاضلی،
۳۸ سال زندگی که هر ثانیه‌اش مبارزه بود.
او پیش از آن‌که با گلوله کشته شود، بارها مرگ را عقب رانده بود.
سرطان را از پا درآورد،
با ام‌اس جنگید،
زمین نخورد،
تسلیم نشد،
ایستاد و دوباره از نو ساخت.
درس خواند، رشد کرد، چند زبان آموخت، و هر بار که زندگی خواست او را متوقف کند، یک قدم جلوتر رفت.
زهره آمده بود که دیده شود.
آمده بود که حرف بزند.
آمده بود که حقش را مطالبه کند.
با عصا، با بدنی خسته از بیماری، اما با روحی که هنوز ایستاده بود.
وقتی همه می‌دویدند، او نمی‌توانست بدود.
گلوله اول پهلویش را شکافت.
به سختی با تکیه بر عصایش بلند شد.
و گلوله دوم قلبش را هدف گرفت.
این‌گونه زنی را کشتند که از سرطان نترسیده بود،
از ام‌اس نترسیده بود،
اما از بی‌عدالتی هم عبور نکرد.
این ویدئو را خودش گرفت؛
برای این‌که صدایش بماند.
قرار بود دیده شود،
قرار بود روایت شود،
اما جمهوری اسلامی حتی این حق ساده را هم از او گرفت.
حالا دوستش بر همان تصویر صدا گذاشته،
تا زندگی زهره خاموش نماند.
زهره فقط یک نام نیست.
او «شیرزن» است.
نماد زنی که در برابر بیماری زانو نزد،
و در برابر ظلم سکوت نکرد.
دکترای مدیریت داشت،
به پنج زبان دنیا مسلط بود،
استاد دانشگاه و خیر بوشهری بود،
و با همان عصا به خیابان آمد تا بگوید هنوز زنده است، هنوز حق دارد، هنوز ایستاده است.
پس از قتلش، خانواده‌اش را بازداشت کردند،
تا حقیقت را دفن کنند،
تا بگویند «بیماری» او را کشت،
نه گلوله‌ای که قلبش را شکافت.
اما حقیقت دفن نمی‌شود.
زهره فاضلی با گلوله خاموش نشد.
او حالا صدای زنانی است که ایستاده‌اند،
صدای زندگی‌ای که نمی‌خواست تسلیم شود.
این ویدئو را ببینید؛
برای زهره،
برای زنانی که با بدن زخمی و روح استوار به میدان می‌آیند،
برای حقیقتی که هیچ گلوله‌ای توان خاموش کردنش را ندارد.

#زهره_فاضلی #بوشهر #جنایت_علیه_بشریت #نه_به_جمهوری_اسلامی

@Tavaana_TavaanaTech