‌
وقتی دادخواهی ناممکن می‌شود؛ در دفاع از مداخله خارجی
پیام همراهان

دادخواهی کنشی سیاسی است که تنها در شرایطی معنادار است: امکان داوری مستقل، پاسخ‌گویی قدرت، و امکان تحمیل هزینه بر حاکم. وقتی این پیش‌فرض‌ها فرو می‌ریزند، دادخواهی نه ناکام که ناممکن می‌شود. نمونه‌ی بارز این وضعیت، سرکوب خونین اعتراضات سراسری ایران در ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴ است، جایی که نیروهای امنیتی با خشونت شدید و کنترل کامل ارتباطات، اعتراضات را سرکوب کردند و امکان هرگونه داوری یا پاسخ‌گویی مستقل را از میان بردند.

در چنین شرایطی، دادخواهی نمادین—انتشار روایت رنج قربانیان یا آمار قربانیان—نقش خود را به‌عنوان ابزار رهایی از دست می‌دهد و ممکن است حتی به تثبیت رعب و وحشت بدل شود. قربانی دیده می‌شود اما عدالت محقق نمی‌شود؛ گفته می‌شود اما تغییری رخ نمی‌دهد. این همان رعب مدرن است: رعب از بی‌معنایی کنش در برابر قدرتی که مشروعیت اخلاقی‌اش فروپاشیده است.

در این بن‌بست، جامعه میان دو گزینه تراژیک قرار می‌گیرد: انتقام فردی یا امید به مداخله خارجی. انتقام فردی خشمی بی‌افق است که تنها خشونت را بازتولید می‌کند و هیچ ساختاری را نمی‌شکند. در مقابل، امید به مداخله خارجی هدفمند می‌تواند به شکستن چرخه خشونت کمک کند. این مداخله، اگرچه مخاطرات و پیامدهایی دارد، تلاشی غیرشخصی و ساختاری برای پایان دادن به خشونت سیستماتیک است، نه انتقام شخصی.

این متن نه ستایش جنگ است و نه تأیید مداخله بی‌قید؛ بلکه اعترافی صادقانه به شکست دادخواهی در شرایطی است که حتی دیده‌شدن رنج نیز ضمانت عدالت ندارد و نشان می‌دهد که در وضعیت فروپاشی مشروعیت، انتخاب‌های اخلاقی گاه محدود و تراژیک‌اند.

#سپهر_بابا #نه_به_جمهورى_اسلامى #جنایت_عليه_بشريت #دادخواهی #عدالت

@Tavaana_TavaanaTech