مدتی اینترنت نداشتم و این سه روز هم ذهنم، مغزم و روحم قفل‌اند. پس از سالها از حمله رمضان هنوز داغ رامین بر قلبم سنگینی می‌کند ولی در برابر خون نوجوانان و جوانان وطن لال شده‌ام، شیون هم نمی‌توانم، نمی‌دانم. اما وجودم پر از خشم و ناامیدی مقدس است. باید دل کند از آنان که امید بیهوده می‌دهند، باید خشم گرفت بر آنان که بی‌مهابا جوان می‌کشند، باید قطع امید کرد از کسانی که به جای عمل، بیانیه می‌دهند. مگر سالها بیانیه ندادیم، چه شد؟ گوشی شنید؟ دلی لرزید؟ دستی در هوا ماند؟ گلوله‌ای شلیک نشد؟ بیانیه‌ی آن کس که همچنان در منجلاب صدا و سیما فیلم بازی می‌کند، با پول بازنشستگان فیلم می‌سازد و آن کس که در همه جا از رانت خفت بار سود می‌برد، فقط آب سردیست بر خشم ملت، مُسَکِنی موقت برای فرونشاندن خشمِ بایسته، پس ما را بس است همراهی آنها. اگر می‌خواستند زودتر از این ها بیانیه می‌دادند شاید بر جهان بیرون تاثیر می‌گذاشت، کاش از ابتدا همراهی می‌کردند تا جوانانمان در بی‌پناهی جان نبازند. اما همه این بیانیه‌های پس از مرگ سهراب، ماهیت آدم‌ها را بیش از پیش نشان داد. باید یاد بگیریم که تنهاییم و باید روی پاهای خودمان بایستیم. هیچکس دلش برای ما نسوخته. در آینه بنگریم، منجی آنجاست.

پ.ن: من ناامیدم و خشمگین و فقط یک راه می‌دانم: بالا بردن آگاهی‌ام از تاریخ و آگاه کردن هر آن که گوش بسپارد دمی.
.
#صدای_آبان۹۸
.
متن فوق از اینستاگرام خانم سودابه قیصری مترجم و روزنامه‌نگار ایرانی برداشته شده است.

شما در مورد این نوشته چه فکر می‌کنید؟


#اعتراضات_سراسری #IranProtests

@Tavaana_TavaanaTech