فریبرز صهبا، معمار ایرانی متولد شهر مشهد، طراح یکی از شناخته‌شده‌ترین بناهای معاصر در هند است: نیایشگاه لوتوس در دهلی نو؛ بنایی که سالانه میلیون‌ها نفر با باورها و پیشینه‌های گوناگون از آن بازدید می‌کنند. ساخت این بنا در سال ۱۳۶۵ (۱۹۸۶) به اتمام رسید. به جز طراحی مدرن آن، که از شکل نوعی گل نیلوفر الهام گرفته است، این بنا به دلیل مفهوم اجتماعی‌اش نیز شاخص است: در این نیایشگاه، پیروان هر مذهبی اجازه دارند به دعای دینی خود بپردازند.

این نوشتار به زندگی و اندیشه‌های این معمار برجسته ایرانی می‌پردازد و نشان می‌دهد که چگونه معماری می‌تواند فراتر از زیبایی و کارکرد، به ابزاری برای ترویج همزیستی، احترام متقابل و گفت‌وگو میان انسان‌ها تبدیل شود. نیایشگاه لوتوس تنها یک شاهکار معماری نیست؛ بلکه نمادی از پذیرش تنوع و گشودگی در برابر تفاوت‌های دینی و فرهنگی است.

این مطلب همچنین به نقش فریبرز صهبا در طراحی فضاهایی می‌پردازد که انسان‌ها را، فارغ از تعلقات مذهبی و قومی، در کنار یکدیگر قرار می‌دهند و بر مشترکات انسانی تأکید می‌کنند.

یکی از نکات مهم این نوشتار، توجه به این ایده است که معماری می‌تواند زبان مشترکی برای پیوند انسان‌ها باشد؛ زبانی که مرزهای عقیدتی را درنوردد و فضایی برای تأمل، آرامش و همدلی فراهم آورد.

متن کامل این نوشتار را در سایت بخوانید:

https://dialog.tavaana.org/fariborz-sahba/

#فریبرز_صهبا #هنر #معماری #گفتگو_توانا

@Dialogue1402