‌
هوشمند عقیلی
هنرمندی که در دل و خاطره ایرانیان جای دارد

هوشمند عقیلی، خواننده‌ای با صدایی گرم و ماندگار، در تاریخ موسیقی مردمی ایران جایگاهی ویژه دارد. او با انتخاب اشعار لطیف و اجرای دلنشین، لحظه‌های بسیاری از زندگی ایرانیان را رنگین ساخت و ترانه‌هایش هنوز هم در حافظه‌ی جمعی مردم جریان دارد. فراتر از سبک و شیوه‌ی موسیقی، آنچه او را عزیز می‌کرد، صداقتی بود که در صدایش جاری بود و شنونده را بی‌واسطه با احساس پیوند می‌داد.

پس از انقلاب ۱۳۵۷، همچون بسیاری از هنرمندان برجسته، او نیز ناگزیر به ترک وطن شد. هجرتش نه از سر بی‌مهری مردم، که از محدودیت‌ها و فشارهایی بود که حکومت برای صدای آزاد و مستقل پدید آورد. مردم ایران، همواره برای هنرمندان خود ارج نهاده‌اند و عقیلی نیز در قلب ایرانیان جایگاهی والا داشت. غربت برای او تنها جدایی از خاک نبود؛ جدایی از مردمی بود که دوستشان داشت و به آنان آواز هدیه می‌کرد.

او برخاسته از خانواده ای بهائی بود اما برای جامعه‌ی ایرانی، پیشینه و باور مذهبی‌اش مانعی در ارج‌گذاری به هنر و شخصیت او نبود، اما برخلاف مردم، حکومت جمهوری اسلامی از همان نخستین سال‌ها، سیاستی تبعیض‌آمیز در قبال بهاییان در پیش گرفت. آنچه بر دوش عقیلی و هزاران بهایی دیگر سنگینی کرد، نه قضاوت مردم، بلکه محدودیت‌ها و محرومیت‌هایی بود که به‌دست حاکمیت اعمال می‌شد.

این حقیقت تلخ، یادآور سرنوشت جامعه‌ای است که در میهن خود از حقوق شهروندی محروم مانده است؛ از حق تحصیل و اشتغال گرفته تا آزادی اندیشه. اما در برابر چنین فشارهایی، هنر و صدا توانست مرزهای محدودیت را درنوردد. عقیلی با موسیقی‌اش نشان داد که زیبایی و عشق به زندگی، فراتر از هر تتفاوت و تبعیض می‌تواند در دل‌ها زنده بماند.

امروز، یاد هوشمند عقیلی تنها گرامیداشت یک هنرمند نیست، بلکه ادای احترام به نسلی است که هنر را وسیله‌ای برای پیوند دل‌ها ساخت. او رفت، اما صدایش همچنان زنده است؛ صدایی که مردم ایران، فارغ از هر باور و عقیده‌ای، به آن عشق ورزیدند و می‌ورزند. چنین است که او بخشی جدایی‌ناپذیر از حافظه‌ی هنر مردمی باقی خواهد ماند.

#هوشمند_عقیلی #بهائیان_ایران #گفتگو_توانا

@Dialogue1402