۴۰ سال قتل و اعدام

۲- علی‌مراد داوودی

دکتر علی‌مرداد داوودی در سال ۱۳۰۰ در خانواده‌ای بهایی در خلخال متولد شد. از دانشگاه تهران در رشته فلسفه دکترا گرفت و در همان دانشگاه به تدریس این رشته نیز مشغول شد. او در سال ۱۳۵۴ به عضویت محفل ملی بهائیان ایران برگزیده شد و تمام سعی خود را برای دفاع از حقوق بهائیان به کار گرفت. علی‌مراد داوودی که استادی ممتاز و محبوب محسوب می‌شد، در آبان ۱۳۵۸ در تهران ربوده شد و به قتل رسید.

مرجان داوودی، دختر او که آن زمان ۱۸ ساله بود درباره ناپدید شدن پدرش می‌گوید: «با تعدادی از دوستان ایشان به پارک رفتیم تا تحقیق کنیم و ببینیم کجا هستند. نگهبان پارک توضیح داد که یک جیپ آمده و او را به زور داخل ماشین کرده است. ما حدس زدیم که این جیپ باید دولتی باشد، زیرا هر ماشینی اجازه‌ ورود به پارک را نداشت. وقتی چند ساعت بعد دوستانش دوباره سراغ نگهبان پارک رفتند او همه چیز را تکذیب کرد».

. *در چهلمین سال استقرار جمهوری اسلامی بسر می‌بریم. نظامی که از بدو پیروزی تاکنون، حذف فیزیکی مخالفان سیاسی خود، فعالان اقلیت‌های مذهبی و نویسندگان دگراندیش را نیز در دستور کار خود داشته است. سعی می‌کنیم در چهل روز پیش رو، روزی یک تن از محذوفان را معرفی کنیم. از سال‌‌های آغازین استقرار این نظام آغاز می‌کنیم تا به سال‌های متاخر برسیم.

با هشتگ #چهل_سال_قتل_و_اعدام می‌توانید این مجموعه را یکجا بیابید.

@Tavaana_TavaanaTech

۴۰ سال قتل و اعدام
.
۳- سیدجواد ذبیحی: سیدجواد ذبیحی در سال ۱۳۰۹ در تهران به دنیا آمد. خواننده آوازهای اصیل ایرانی و نیز دعاهای مذهبی بود. او پیش از انقلاب اسلامی، سال‌ها برنامه‌های مذهبی در رادیو را اجرا می‌کرد و بسیاری او را با دعای سحر در ماه رمضان می‌شناسند. او در پیش از انقلاب اسلامی در دربار هم حضور یافته بود و به اجرای مناجات مذهبی پرداخته بود.
.
ذبیحی که نزد انقلابیون مسلمان به «بلبل شاه» مشهور بود، پس از انقلاب اسلامی مدتی کوتاه زندانی شد. اما پس از آزادی، در تیر ۱۳۵۹ چند نفری به سراغ او رفتند و به بهانه اجرای مراسمی مذهبی او را همراه خود بردند و در بیابانی در اطراف تهران به صورت فجیع به قتل رساندند. پس از این بود که گروهی موسوم به شاهین در تماس با تحریریه روزنامه ی اطلاعات، قتل سید جواد ذبیحی را به دلیل مداحی و مناجات‌خوانی در رادیوی حکومت شاهنشاهی به گردن گرفتند.
.
«صادق خلخالی» نیز بعدها در سال ۱۳۸۰ در کتاب خاطرات خود، ذبیحی را از ده‌ها تن افرادی دانست که به حکم خود، آن‌ها را اعدام انقلابی کرده بود.خلخالی او را «ثناگوی دربار» نامیده بود.
.
*در چهلمین سال استقرار جمهوری اسلامی بسر می‌بریم. نظامی که از بدو پیروزی تاکنون، حذف فیزیکی مخالفان سیاسی خود، فعالان اقلیت‌های مذهبی و نویسندگان دگراندیش را نیز در دستور کار خود داشته است. سعی می‌کنیم در چهل روز پیش رو، روزی یک تن از محذوفان را معرفی کنیم. از سال‌‌های آغازین استقرار این نظام آغاز می‌کنیم تا به سال‌های متاخر برسیم. .
.
با هشتگ #چهل_سال_قتل_و_اعدام می‌توانید این مجموعه را یکجا بیابید.

@Tavaana_TavaanaTech

۴۰ سال قتل و اعدام

۴- حسین وحدت حق: حسین وحدت حق در سال ۱۳۰۴ در شیراز در خانواده‌ای بهایی متولد شد. به مدرسه نظام رفت و در رشته مخابرات تحصیل کرد. برای تکمیل تحصیلات خود به آلمان رفت و در رشته الکترونیک و ارتباطات تحصیلات خود را تکمیل کرد و در ارتش شاهنشاهی به درجه سرهنگی رسید.

حسین وحدت حق در مهر ۱۳۶۰ در دفتر کار خود بازداشت شد. اما واقعیت این بود که از چندماه پیش از بازداشت،به علت بهایی‌بودن و مشارکت او در مسائل جامعه بهایی، فشارها روی او آغاز شده بود و از جمله حقوق بازنشستگی او قطع شد. پس از بازداشت نیز اموال او مصادره شد. حسین وحدت حق که سابقه دو بار سکته قلبی داشت، در نهایت پس از پنج ماه حبس در اسفند ۱۳۶۰ در سن ۵۶ سالگی در زندان اوین تیرباران شد.

*در چهلمین سال استقرار جمهوری اسلامی بسر می‌بریم. نظامی که از بدو پیروزی تاکنون، حذف فیزیکی مخالفان سیاسی خود، فعالان اقلیت‌های مذهبی و نویسندگان دگراندیش را نیز در دستور کار خود داشته است. سعی می‌کنیم در چهل روز پیش رو، روزی یک تن از محذوفان را معرفی کنیم. از سال‌‌های آغازین استقرار این نظام آغاز می‌کنیم تا به سال‌های متاخر برسیم.

با هشتگ #چهل_سال_قتل_و_اعدام می‌توانید این مجموعه را یکجا بیابید.

@Tavaana_TavaanaTech

۴۰ سال قتل و اعدام
.
۵ و ۶ - یدالله محمودنژاد و مونا محمودنژاد: مونا محمودنژاد در شهریور ۱۳۴۴ در شیراز به دنیا آمد. او در حالیکه تنها ۱۷ ساله بود به «جرم» تدریس به کودکان بهایی در آبان ۱۳۶۱ در منزل به همراه پدرش، «يدالله محمودنژاد» بازداشت شد. مونا معلم کلاس اخلاق و تعلیمات دینی کودکان بهایی بود.
.
آن دو به زندان «عادل‌آباد» شیراز فرستاده شدند. مونا در مدت بازداشت تحت فشار بسیار برای بازگشت از عقاید بهایی قرار داشت. اما نپذیرفت. نهایتا در خرداد ۱۳۶۲ در میدان چوگان شیراز به همراه ۹ زن بهایی دیگر اعدام شد. او جوان‌ترین عضو این اعدام دسته‌جمعی بود. پدر او نیز به جرم «ارتداد» در اسفند ۱۳۶۱ در همان شیراز اعدام شده بود. اجساد اعدامیان به خانواده‌ها تحویل داده نمی‌شود و مخفیانه در قبرستانی دفن می‌شود. قبرستانی که سپاه پاسداران در اردیبهشت ۱۳۹۳ آن را کاملا تخریب کرد.
.
در یکی از یادداشت‌هایی که از مونا محمودنژاد به یادگار مانده است او از ظلمی که بر بهائیان ایرانی می‌رود گله بسیار می‌کند: « چرا در کشور من هم‌کیشانم از خانه‌هایشان ربوده می‌شوند؟ شبانه و با لباس خواب به مساجد برده می‌شوند و شلاق می‌خورند؟ همانگونه که اخیرا در شهر خودمان (شیراز) دیده‌ایم، خانه‌هایشان غارت و آتش زده می‌شوند؛ صدها نفر با ترس خانه‌هایشان را ترک می‌کنند. چرا؟ به‌دلیل نعمت آزادی‌ای که اسلام آورده است؟»
.
*در چهلمین سال استقرار جمهوری اسلامی بسر می‌بریم. نظامی که از بدو پیروزی تاکنون، حذف فیزیکی مخالفان سیاسی خود، فعالان اقلیت‌های مذهبی و نویسندگان دگراندیش را نیز در دستور کار خود داشته است. سعی می‌کنیم در چهل روز پیش رو، روزی یک تن از محذوفان را معرفی کنیم. از سال‌‌های آغازین استقرار این نظام آغاز می‌کنیم تا به سال‌های متاخر برسیم. .
.
با هشتگ #چهل_سال_قتل_و_اعدام می‌توانید این مجموعه را یکجا بیابید.
.
@Tavaana_TavaanaTech

۴۰ سال قتل و اعدام
.
۷- شاپور مرکزی: شاپور مرکزی در سال ۱۳۰۸ به دنیا آمد. او که از بهائیان شمال کشور بود، در سال‌های پس از انقلاب ۵۷ به فعالیت در جامعه بهایی ادامه داد و یکی از اعضای شورای ملی بهائیان ایران شد.

شاپور در ماه‌های بازداشت بسیار شکنجه شد. گفته می‌شود از یک چشم نابینا شده بود و دنده‌های سینه‌اش نیز شکسته شده بود. فرزندش می‌گوید که در آخرین ملاقات نتوانسته بود پدرش را بغل کند چون دنده‌هایش را شکسته بودند. او در مهرماه ۱۳۶۳ در زندان اوین اعدام شد.

شاپور مرکزی که طبع شعر نیز داشت در روزهای قبل از اعدام این شعر را برای همسرش - پری - سروده بود: «پری‌ام قسم به یزدان / به ولا و عشق و ایمان / به دو چشم مست جانان / به شهادت شهیدان / به دماء و درد و زندان / به خشونت نگهبان / که همیشه دارمت دوست

به خدای حی دادار / به عطا و لطف دلدار / به صفای دشت و گلزار / به دلی که می دهد یار / به صدای گریه زار / که رسد ز پشت دیوار / که همیشه دارمت دوست

به دل ِ من ِ گرفتار / به دل ِ حزین و بیمار / پریم قسم به یزدان / به ولا و عشق و ایمان / که همیشه دارمت دوست».

. *در چهلمین سال استقرار جمهوری اسلامی بسر می‌بریم. نظامی که از بدو پیروزی تاکنون، حذف فیزیکی مخالفان سیاسی خود، فعالان اقلیت‌های مذهبی و نویسندگان دگراندیش را نیز در دستور کار خود داشته است. سعی می‌کنیم در چهل روز پیش رو، روزی یک تن از محذوفان را معرفی کنیم. از سال‌‌های آغازین استقرار این نظام آغاز می‌کنیم تا به سال‌های متاخر برسیم. .

با هشتگ #چهل_سال_قتل_و_اعدام می‌توانید این مجموعه را یکجا بیابید.

@Tavaana_TavaanaTech

۴۰ سال قتل و اعدام

۹- بیژن فاضلی: بیژن فاضلی فرزند رضا فاضلی بود. نیروهای مربوطه تصمیم داشتند پدر را با انفجار بمب در فروشگاهش در لندن بکشند اما پدر در فروشگاه نبود و پسر که در آنجا حاضر بود قربانی بمبی شد که کل فروشگاه دو طبقه را فرو ریخته بود.

رضا فاضلی پیش از انقلاب در ایران در سینما فعالیت می‌کرد. اما پس از انقلاب اسلامی از کشور خارج شد. به انگلستان رفت و برنامه‌های طنز ویدئویی علیه جمهوری اسلامی ساخت و مقامات جمهوری اسلامی را تمسخر کرد. این فعالیت موجب شد او هدف ترور قرار بگیرد. اما در روز انفجار - در مرداد ۱۳۶۵ - او در فروشگاه حاضر نبود و در عوض پسرش بیژن جان خود را از دست داد. بیژن فاضلی در هنگام مرگ ۲۲ سال داشت.

*در چهلمین سال استقرار جمهوری اسلامی بسر می‌بریم. نظامی که از بدو پیروزی تاکنون، حذف فیزیکی مخالفان سیاسی خود، فعالان اقلیت‌های مذهبی و نویسندگان دگراندیش را نیز در دستور کار خود داشته است. سعی می‌کنیم در چهل قسمت، روزی یک تن از محذوفان را معرفی کنیم. از سال‌‌های آغازین استقرار این نظام آغاز می‌کنیم تا به سال‌های متاخر برسیم.

هشتگ #چهل_سال_قتل_و_اعدام را دنبال کنید

@Tavaana_TavaanaTech