‌
برگ سیاهی از تاریخ
جنایتی که یک نهاد مذهبی رقم زد
۸۰۰ نوزاد و کودک در گورهای دسته‌جمعی زیر کلیسا

در دل شهر کوچک توام، در غرب ایرلند، خانه‌ای سنگی با دیوارهایی بلند و درهایی همیشه بسته، سال‌ها میزبان زنانی بود که جامعه آن‌ها را طرد کرده بود. زنانی که تنها گناه‌شان باردار شدن بیرون از ازدواج بود. این خانه، که به‌ظاهر پناهگاهی برای مادران و نوزادان بود، در واقع زندانی سرد و بی‌رحم بود که پشت نقاب تقدس و اخلاق، حقیقتی تاریک را پنهان می‌کرد. راهبه‌های «بون سکور» که آن را اداره می‌کردند، لباس خدمت دین بر تن داشتند، اما آن‌چه در آن خانه گذشت، هیچ نسبتی با شفقت و انسانیت نداشت.

نوزادانی که در این خانه متولد می‌شدند، اغلب شانس زیادی برای زنده ماندن نداشتند. برخی بر اثر گرسنگی، بیماری، یا نبود مراقبت پزشکی جان می‌سپردند. اجسادشان نه با احترام، که در گودال‌هایی تاریک دفن می‌شدند. سال‌ها بعد، یک زن محلی به نام کاترین کورلس، در میان اسناد قدیمی، نام ۷۹۶ کودک را یافت که در این خانه جان داده بودند. اما هیچ نشانی از محل دفن‌شان وجود نداشت. شک او، جرقه‌ای شد برای افشای فاجعه‌ای که سال‌ها زیر خاک پنهان مانده بود.

در سال ۲۰۱۷، حفاری‌هایی در محوطه خانه انجام شد. آن‌چه یافتند، تکان‌دهنده بود: استخوان‌های انسانی در تانک‌های فاضلاب قدیمی. کودکانی که بی‌نام و نشان، بی‌کفن و دفن، همچون زباله در زمین دفن شده بودند. حقیقتی که از دل خاک بیرون آمد، وجدان جهانیان را لرزاند. خانه‌ای که قرار بود مامن مادران و نوزادان باشد، در واقع گورستان خاموش نسل‌های بی‌گناهی بود که قربانی تعصب، شرم‌سازی مذهبی و بی‌رحمی نهادی دینی شدند.

کلیسای کاتولیک و دولت ایرلند سال‌ها سکوت کرده بودند. اما با فاش شدن این جنایت، فشار افکار عمومی جهانی موجب شد که تحقیقاتی آغاز شود. کمیسیون حقیقت‌یاب تشکیل شد، دولت عذرخواهی کرد، اما درد بازماندگان همچنان باقی‌ست. این برگ سیاه از تاریخ، هشداری است از آن‌چه می‌شود وقتی ایمان به ابزار سرکوب و شرم بدل می‌شود، و نهادهایی که باید پناه باشند، به جای قضاوت خدا، نقش جلاد را بازی می‌کنند.

#کلیسای_کاتولیک #نارواداری #گفتگو_توانا

@Dialogue1402