Forwarded from گفت‌وشنود
هنری به نام شنیدن
گوش دادن فعال؛ یعنی چه؟
چند بار وسط حرف کسی، داشتی جواب را آماده می‌کردی؟
یک صحنه آشنا: دوستت دارد از یک مشکل حرف می‌زند، و تو در ذهنت داری راه‌حل می‌سازی یا منتظری نوبتت برسد تا تجربه مشابه خودت را تعریف کنی. او حرف می‌زند، اما تو واقعا «نمی‌شنوی». این دقیقا چیزی است که روان‌شناسی به آن «گوش‌ندادن فعال» می‌گوید، در برابر مفهومی به نام «گوش دادن فعال».
اصطلاح «گوش دادن فعال» (Active Listening) را کارل راجرز، روان‌شناس انسان‌گرا، به همراه همکارش ریچارد فارسون در سال ۱۹۵۷ در مقاله‌ای معرفی کردند.
تعریف آن‌ها ساده اما عمیق بود: گوش دادن فعال یعنی تلاش واقعی برای فهمیدن دنیای طرف مقابل از دریچه چشم خودش، نه از دریچه چشم تو؛ و نشان‌دادن این فهم، نه فقط سکوت‌کردن و سر تکان‌دادن.
فکت جالب‌تر این‌جاست: پژوهشگرانی به نام دیوید براکمن و جاشوا کالا در دانشگاه استنفورد و برکلی، در مطالعه‌ای که سال ۲۰۱۶ در مجله علمی Science منتشر شد، نشان دادند گفت‌وگوهای کوتاه اما همراه با گوش‌دادن واقعی و بدون قضاوت که به آن‌ها «کانواسینگ عمیق» می‌گویند، توانست تعصب افراد نسبت به گروه‌های اقلیت جنسیتی را برای ماه‌ها کاهش دهد؛ در حالی که صرفا استدلال‌آوردن یا ارائه اطلاعات، تقریبا هیچ اثری نداشت.
تفاوت اصلی، فقط شنیدن واقعی تجربه طرف مقابل بود، نه متقاعدکردنش.
این یافته برای جامعه‌ای مثل ایران، با تنوع قومی، مذهبی، و باورهای سیاسی متفاوت، حرف مهمی دارد: تغییر نگاه آدم‌ها نسبت به کسانی که با آن‌ها اختلاف باور دارند، کمتر از راه جروبحث و استدلال اتفاق می‌افتد، و بیشتر از راه یک گفت‌وگوی واقعی که در آن کسی احساس شنیده‌شدن کند.
چند بار پیش آمده که یک بحث سیاسی یا مذهبی بین دو آشنا، فقط به‌خاطر گوش‌ندادن، به قطع رابطه انجامیده؟
دفعه بعد که با کسی طرف حساب شدی که باورش با تو فرق دارد، یک تمرین ساده کن: تا او حرفش تمام نشده، هیچ جمله‌ای در ذهنت آماده نکن. فقط بشنو. ببین چه اتفاقی می‌افتد.
#گوش_دادن_فعال #هنر_شنیدن #همدلی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
گوش دادن فعال؛ یعنی چه؟
چند بار وسط حرف کسی، داشتی جواب را آماده می‌کردی؟
یک صحنه آشنا: دوستت دارد از یک مشکل حرف می‌زند، و تو در ذهنت داری راه‌حل می‌سازی یا منتظری نوبتت برسد تا تجربه مشابه خودت را تعریف کنی. او حرف می‌زند، اما تو واقعا «نمی‌شنوی». این دقیقا چیزی است که روان‌شناسی به آن «گوش‌ندادن فعال» می‌گوید، در برابر مفهومی به نام «گوش دادن فعال».
اصطلاح «گوش دادن فعال» (Active Listening) را کارل راجرز، روان‌شناس انسان‌گرا، به همراه همکارش ریچارد فارسون در سال ۱۹۵۷ در مقاله‌ای معرفی کردند.
تعریف آن‌ها ساده اما عمیق بود: گوش دادن فعال یعنی تلاش واقعی برای فهمیدن دنیای طرف مقابل از دریچه چشم خودش، نه از دریچه چشم تو؛ و نشان‌دادن این فهم، نه فقط سکوت‌کردن و سر تکان‌دادن.
فکت جالب‌تر این‌جاست: پژوهشگرانی به نام دیوید براکمن و جاشوا کالا در دانشگاه استنفورد و برکلی، در مطالعه‌ای که سال ۲۰۱۶ در مجله علمی Science منتشر شد، نشان دادند گفت‌وگوهای کوتاه اما همراه با گوش‌دادن واقعی و بدون قضاوت که به آن‌ها «کانواسینگ عمیق» می‌گویند، توانست تعصب افراد نسبت به گروه‌های اقلیت جنسیتی را برای ماه‌ها کاهش دهد؛ در حالی که صرفا استدلال‌آوردن یا ارائه اطلاعات، تقریبا هیچ اثری نداشت.
تفاوت اصلی، فقط شنیدن واقعی تجربه طرف مقابل بود، نه متقاعدکردنش.
این یافته برای جامعه‌ای مثل ایران، با تنوع قومی، مذهبی، و باورهای سیاسی متفاوت، حرف مهمی دارد: تغییر نگاه آدم‌ها نسبت به کسانی که با آن‌ها اختلاف باور دارند، کمتر از راه جروبحث و استدلال اتفاق می‌افتد، و بیشتر از راه یک گفت‌وگوی واقعی که در آن کسی احساس شنیده‌شدن کند.
چند بار پیش آمده که یک بحث سیاسی یا مذهبی بین دو آشنا، فقط به‌خاطر گوش‌ندادن، به قطع رابطه انجامیده؟
دفعه بعد که با کسی طرف حساب شدی که باورش با تو فرق دارد، یک تمرین ساده کن: تا او حرفش تمام نشده، هیچ جمله‌ای در ذهنت آماده نکن. فقط بشنو. ببین چه اتفاقی می‌افتد.
#گوش_دادن_فعال #هنر_شنیدن #همدلی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👍15💯3❤1👌1
Forwarded from گفت‌وشنود
نگاه کن، گوش کن، وصل کن
وقتی اتفاقی دردناک و جمعی می‌افتد، یک فاجعه که خبرش همه را درگیر می‌کند غریزه خیلی از ما این است که بروند و با بازمانده یا داغدار «حرف بزنند»، از او بخواهند احساسش را تعریف کند، انگار حرف‌زدن زیاد خودش درمان است.
اما سازمان جهانی بهداشت (WHO) سال‌هاست با شواهد علمی، دقیقا برعکس این باور رایج را نشان داده.
سازمان جهانی بهداشت، همراه با War Trauma Foundation و World Vision International، در سال ۲۰۱۱ راهنمایی منتشر کرد به نام «کمک‌های اولیه روانی» (Psychological First Aid) که حتی به فارسی هم ترجمه شده.
این راهنما بر سه اصل ساده استوار است: نگاه کن، گوش کن، وصل کن (Look, Listen, Link)؛ یعنی اول وضعیت و نیازهای واقعی فرد را ببین، با احترام و بدون فشار گوش بده، و بعد او را به کمک و منابعی که نیاز دارد وصل کن نه اینکه مجبورش کنی همان لحظه از تجربه دردناکش حرف بزند.
نکته علمی مهم‌تر این است: مرور شواهد توسط کاکرین و سازمان جهانی بهداشت نشان داد روش قدیمی‌تری به نام «واکاوی روانی» (Psychological Debriefing) یعنی واداشتن افراد به بازگویی فوری و یک‌جلسه‌ای احساساتشان بعد از یک فاجعه نه‌تنها کمکی نمی‌کند، بلکه در برخی موارد خطر اختلال استرس پس از سانحه را افزایش می‌دهد.
به همین دلیل، سازمان جهانی بهداشت رسما توصیه کرد این روش دیگر به‌صورت همگانی استفاده نشود.
برای جامعه‌ای مثل ایران، که تجربه‌های دردناک جمعی مثل فقدان‌های گسترده بخشی از حافظه مشترک آن است، این یافته معنای زیادی دارد: همدلی واقعی، تنها «حرف‌زدن درباره درد» نیست؛ گاهی حضور آرام، گوش‌دادن بدون فشار، و کمک عملی، موثرتر از هر گفت‌وگوی فوری است.
این‌بار به‌جای پرسیدن «بگو چی شد، چی حس کردی؟»، شاید بهتر باشد فقط بپرسی: «الان به چی نیاز داری؟»
#ترومای_جمعی #گوش_دادن_فعال
@Dialogue1402
وقتی اتفاقی دردناک و جمعی می‌افتد، یک فاجعه که خبرش همه را درگیر می‌کند غریزه خیلی از ما این است که بروند و با بازمانده یا داغدار «حرف بزنند»، از او بخواهند احساسش را تعریف کند، انگار حرف‌زدن زیاد خودش درمان است.
اما سازمان جهانی بهداشت (WHO) سال‌هاست با شواهد علمی، دقیقا برعکس این باور رایج را نشان داده.
سازمان جهانی بهداشت، همراه با War Trauma Foundation و World Vision International، در سال ۲۰۱۱ راهنمایی منتشر کرد به نام «کمک‌های اولیه روانی» (Psychological First Aid) که حتی به فارسی هم ترجمه شده.
این راهنما بر سه اصل ساده استوار است: نگاه کن، گوش کن، وصل کن (Look, Listen, Link)؛ یعنی اول وضعیت و نیازهای واقعی فرد را ببین، با احترام و بدون فشار گوش بده، و بعد او را به کمک و منابعی که نیاز دارد وصل کن نه اینکه مجبورش کنی همان لحظه از تجربه دردناکش حرف بزند.
نکته علمی مهم‌تر این است: مرور شواهد توسط کاکرین و سازمان جهانی بهداشت نشان داد روش قدیمی‌تری به نام «واکاوی روانی» (Psychological Debriefing) یعنی واداشتن افراد به بازگویی فوری و یک‌جلسه‌ای احساساتشان بعد از یک فاجعه نه‌تنها کمکی نمی‌کند، بلکه در برخی موارد خطر اختلال استرس پس از سانحه را افزایش می‌دهد.
به همین دلیل، سازمان جهانی بهداشت رسما توصیه کرد این روش دیگر به‌صورت همگانی استفاده نشود.
برای جامعه‌ای مثل ایران، که تجربه‌های دردناک جمعی مثل فقدان‌های گسترده بخشی از حافظه مشترک آن است، این یافته معنای زیادی دارد: همدلی واقعی، تنها «حرف‌زدن درباره درد» نیست؛ گاهی حضور آرام، گوش‌دادن بدون فشار، و کمک عملی، موثرتر از هر گفت‌وگوی فوری است.
این‌بار به‌جای پرسیدن «بگو چی شد، چی حس کردی؟»، شاید بهتر باشد فقط بپرسی: «الان به چی نیاز داری؟»
#ترومای_جمعی #گوش_دادن_فعال
@Dialogue1402
💔14👌1