‌
تداوم بلاتکلیفی مسعود پیاهو، هنرمند و موسیقیدان، در زندان تهران بزرگ

با گذشت بیش از ۲۰ روز از بازداشت مسعود پیاهو، هنرمند و موسیقیدان ساکن تهران، گزارش‌ها حاکی از تداوم بازداشت و وضعیت بلاتکلیف او در زندان تهران بزرگ (فشافویه) است.

آقای پیاهو در جریان اعتراضات بازاریان تهران در تاریخ ۱۴ دی ماه ۱۴۰۴ توسط نیروهای امنیتی بازداشت شد. بر اساس گزارش‌های رسیده، این هنرمند علیرغم گذشت زمان و طی شدن مراحل اولیه بازجویی، همچنان تحت قرار بازداشت موقت در زندان تهران بزرگ به‌سر می‌برد و تاکنون هیچ دلیل قانونی یا اتهام مشخصی برای ادامه بازداشت وی از سوی مقامات قضایی اعلام نشده است.

#مسعود_پیاهو #اعتراضات_سراسری

@Tavaana_TavaanaTech

مریم ابراهیم‌وند:

مسعود پیاهو فقط «یک زندانی» یا «یک شهروند» نیست؛ او بخشی از حافظه جمعی یک ملت است و با یک عکس، همدلی و اتحاد آفرید

مریم ابراهیم‌وند، زندانی سیاسی سابق و فیلمساز مستقل ایرانی، در یادداشتی با انتقاد از آنچه «بی‌اهمیت‌سازی نقش مسعود پیاهو» در روایت‌های رسانه‌ای می‌خواند، او را فراتر از یک محکوم سیاسی دانست و نوشت فردی که در دل سرکوب تصویری ماندگار از مقاومت مدنی را ثبت کرده، تنها یک عکاس یا شهروند عادی نیست، بلکه شاهد تاریخ و بخشی از حافظه جمعی جامعه ایران است.

متن کامل نوشته خانم ابراهیم‌وند. به شرح زیر است:

مسعود پیاهو در اعتراضات دی‌ماه ایران با موبایلش عکسِ فردی را ثبت کرد که با دستِ خالی مقابل نیروهای سرکوب‌گر نشست و آن تصویر به نماد مقاومت و اعتراض تبدیل شد؛ عکسی که جهانی شد، میلیون‌ها همدلی در ایران ایجاد کرد و حتی همان حرکت باعث شد صدها نفر دیگر با دست خالی جلوی نیروهای امنیتی که تا دندان مسلح بودند بایستند. و آن عکس به یک حرکت نمادین اعتراضی تبدیل شد.

حالا مسعود پیاهو که آن عکس را ثبت کرده، دقیقاً به خاطر همین عمل، به ده سال زندان محکوم شده است.

اما رسانه‌ها از او به عنوان «یک شهروند» یا «فردی که ده سال حبس گرفته» یاد می‌کنند!

نه. باید اینجا مکث کرد.

باید شجاعت مسعود پیاهو را بارها و بارها تقدیر کرد؛ مسعود در دل خطر توانست یک فریم از حقیقت را به تمام دنیا نشان بدهد و یک کنش سیاسی جمعی بسازد.

اما موضوع فقط حکم ده‌ساله نیست. مسئله، زبانِ روایت و سیاستِ دیده‌نشدن است.

چرا ناگهان واژه‌ها خنثی می‌شوند؟ چرا بخشی از رسانه‌ها، بلاگرهای سیاسی و کنشگران سیاسی نسبت به چنین احکام سنگینی برای مسعود بی‌تفاوت‌اند؟ چرا از القابی مثل «یک شهروند» و «فردی که...» استفاده می‌کنند؛ گویی با یک عمل معمولی طرف هستیم، نه با کسی که در قلبِ سرکوب، یک سند تاریخی خلق کرده است؟

یاد کتاب «دربارهٔ عکاسی» نوشته سوزان سانتاگ افتادم که سال قبل خواندم: تصویر فقط ثبت یک لحظه نیست؛ تصویر می‌تواند حافظهٔ سیاسی یک جامعه را بسازد. اگر چنین است، پس کسی که در دل خطر چنین تصویری را ثبت می‌کند، صرفاً «یک شهروند» نیست؛ او شاهدِ تاریخ، حاملِ حقیقت و بخشی از حافظهٔ جمعی یک ملت است.

و اینجا کمی چگونه فکر کردن مهم است.

عملِ مسعود پیاهو، در چند ثانیه، کاری کرد که هزاران بلاگر سیاسی، کنشگر آنلاین و جریان‌هایی که سال‌ها در فضای مجازی صرفاً محتوای تخریب‌گر، دوقطبی‌ساز و فرسایندهٔ اعتماد اجتماعی تولید می‌کنند، نتوانستند انجام دهند. او در چند ثانیه همدلی ساخت. اعتماد اجتماعی ساخت. اتحاد ساخت.

در فضایی که بسیاری از کنشگران و جریانات سیاسی بیشتر مشغول تخریب رقیب، ساختن لجنزار روانی، قطبی‌سازی و اثبات «تنها حقیقت بودن» خودشان هستند، یک نفر با یک موبایل و در دل خطر، چیزی ساخت که سیاست واقعی به آن نیاز دارد: شجاعت، همبستگی و احساسِ مشترک انسانی.

اگر کمی فکر کنیم، شاید بفهمیم مسعود فقط فردی نیست که عکسی ثبت کرده یا حکم زندان گرفته است. فردی با چنین شجاعت، چنین قدرتِ عمل و چنین توانایی در خلق همدلی، می‌تواند در مسیر آزادی نقش داشته باشد و کمک کند.

قدرت علاوه بر زندان، گلوله و سرکوب، با بی‌اهمیت‌سازی، با تغییر زبان روایت و با پاک‌کردن نقشِ کسانی که حقیقت را ثبت کردند نیز کار می‌کند.

وقتی ثبت‌کنندهٔ یک تصویر جهانی که میلیون‌ها نفر را تکان داده، به «فردی که ده سال حبس گرفته» تقلیل پیدا می‌کند، ما فقط با یک بی‌دقتی رسانه‌ای مواجه نیستیم؛ با نوعی عادی‌سازیِ حذفِ عاملیت، شجاعت و هزینه‌دادن روبه‌رو هستیم.

ثبت حقیقت در دلِ خطر، یک عمل ساده نیست؛ یک کنش سیاسی، اخلاقی و انسانی است.

من به مسعود پیاهو افتخار می‌کنم و تا لحظه آزادی صدایش خواهم شد و آن‌قدر می‌نویسم تا تلنگری باشد...

#مسعود_پیاهو

@Tavaana_TavaanaTech