پادکست IRAN 2.0 سینا ترابی با اشاره به یک داستان تاریخی از هواپیماهای جنگی، نگاه ما را به مبارزات داخل ایران تغییر می‌دهد. ما اغلب فقط سرکوب، باتوم و خشونت رژیم را می‌بینیم (همان جای گلوله‌ها روی بال هواپیما). اما چیزی که رژیم از دیده‌شدن آن وحشت دارد، «موتور سالم و پنهان» ماجراست: سازمان‌یافتگی شگفت‌انگیز مردم و هسته‌هایی که در تاریکی خیابان‌ها را مدیریت کردند.


امروز مردم داخل ایران در یک سکوت استراتژیک برای حفظ جانشان هستند. در این شرایط، ما ایرانیان خارج از کشور (دیاسپورا) که در امنیت نشسته‌ایم و اینترنت آزاد داریم، حق خستگی و ناامیدی نداریم.


باید «احساس گناهِ بازمانده» را از یک ترومای فلج‌کننده، به یک خشم سازمان‌یافته و کنش جمعی تبدیل کنیم. بار اصلی لجستیک و رسانه امروز روی دوش ماست.


خستگی ما، بزرگترین پاداش به دشمن است. بیدار بمانیم؛ فراخوان بعدی در راه است!


شما چطور با احساس خستگی یا ناامیدی در این مسیر مقابله می‌کنید؟ نظرتان را برای ما بنویسید.
#ماشین_مبارزه #سینا_ترابی #دیاسپورا #انقلاب_ملی_ایران #آزادی #ایران #همبستگی #کنش_جمعی #گارد_جاویدان #نه_به_جمهوری_اسلامی

با حجم کم

آیا تا به حال در غربت، یا در دلِ فشارهای این روزها، به خودت گفته‌ای: «من خراب شده‌ام»؟
روان‌شناسیِ تجاری امروز به ما یاد داده که اگر مضطربیم، اگر دلتنگیم و اگر نمی‌توانیم مثل «بقیه» عادی زندگی کنیم، حتماً بیماریم. اما ویکتور فرانکل و اریک فروم حقیقتِ تلخ اما رهایی‌بخشی را به ما می‌گویند: «در یک جامعه‌ی به‌شدت بیمار و سرکوب‌گر، کسی که کاملاً نرمال رفتار می‌کند و می‌خندد، دچار مرگ روانی شده است.»
در اپیزود جدید پادکست «نیمه پنهان میدان (ایران ۲.۰)» به سراغ کالبدشکافیِ روان‌شناختیِ وضعیت دیاسپورا و آدم‌هایی رفتیم که در یک «فضای لیمینال» و برزخ گیر افتاده‌اند.
ما خراب نشده‌ایم. این خستگی، این انزوا و این بغض، واکنشِ کاملاً طبیعی و سالمِ روانِ ما به یک وضعیتِ ناعادلانه است. رنجِ ما، بهای انسان ماندنِ ماست.
شما چطور با حسِ «معلق بودن» و دلتنگی در این مسیر مبارزه می‌کنید؟ برام در کامنت‌ها بنویسید.
#پادکست_فارسی #روانشناسی_وجودی #دیاسپورا #مهاجرت #پناهندگی #ویکتور_فرانکل #اریک_فروم #گابور_ماته #سلامت_روان #توسعه_فردی #ایران_آزاد