صدا از تاریکی گفت: نمی‌گذاری آدم حرف بزند. نصف در نور و نصف در تاریکی گفت: خب بگو.
صدا از تاریکی گفت: تو می‌خواهی بگویی، زن‌ها دروغ‌گویند... سرش را کامل چرخاند به سمت تاریکی و گفت: من کلمه‌ی دروغ را کجا گفتم؟ به نظرت جادو دروغ است؟ صدا گفت: پس چیست؟
- جادو واقعیت جهان است.
- عجب!
- اگر بخواهیم بگوییم دروغ... مردها هم دروغ می‌گویند
- اما بین دروغ‌گو بودن و دروغ گفتن خیلی فرق است.
- ببین من دارم از یک منطق دیگر حرف می‌زنم. یک منطق زنانه. یک منطقی که هیچ‌جا آموزشش نمی‌دهند. منطقی که زهر دارد. چون مال ماراست. در این منطق مردها فقط دروغش را تشخیص می‌دهند باقی عناصر این ماده را نمی‌شناسند، آن چیزهای کشنده و شفابخش را.
- نمی‌فهمم.
- خودم هم نمی فهمم.
***
عوام می‌گویند: همه‌ی جنگ‌ها همیشه به‌خاطر یک زن بوده است. تازه از پیرمردههای ساده‌دل مذهبی می‌شنوی که مثلاً جنگ کربلا به خاطر اورینب بوده است... به‌نظرم باید آن «یک» را بردارند و بگویند: همه‌ی جنگ‌ها به‌خاطر «زن» است. این‌طور می‌شود به خود مفهوم زن، همان منطق زنانه فکر کرد. آن منطقی که مردها فقط دروغش را تشخیص می‌دهند و نه از سهم مهلک مارانه‌اش باخبرند و نه از شفابخشی‌اش.
***
همه از چنین چیزی بی‌زارند، به‌جز کسانی که یک‌بار گزیده شده و شفایافته باشند.

#فریاد_ناصری
@andaromidvari

دستشو می‌کشه رو صورتش. عین آدمایی که می‌خوان، مستی‌شون رو بسنجن. می‌گه: رفتم جنوب، انگار نه انگار، همه شاد. نتونستم طاقت بیارم.
بهش گفتم: چرا می‌خوای روشنفکر مردمی باشی که روشنفکر نمی‌خوان؟
برو ازشون بپرس: فرانکو رو می‌شناسی؟ پینوشه؟ ناصر؟ پرون؟
بگو لورکا رو سربازای کی کشتن؟
عوضش بپرس: جمیله رو چی؟ تتلو؟
مردم تکلیفشون با خودشون روشنه.
گفت: واقعاً روشنه؟
گفتم: نباشه هم لابد تو می‌خوای روشن کنی.
ببین، یه مثال ساده: تو از حرف زدن مهندس خوشت می‌آد یا اون سعید نقاش؟
دیروز که برقکاره سوسه اومده و کار سعید رو خراب کرده بود. دیدی حرف زدن مهندس رو؟ حالت بهم می‌خورد. انگار داره لاستیک می‌جوه ولی سعید رو کیف می‌کردی. مخصوصاً اونجا که گفت: مهندس! تخت فولاد تخت داره، خوار گاییدنم وقت داره.
#فریاد_ناصری
@andaromidvari

از خوبی‌های اینترنت همینه، چهل دقیقه رساله‌ی هیپیاس بزرگ را خواندم و لود نشد.
دوباره می‌خونمش.

دو شخصیت در تاریخ فکر و فرهنگ ما همیشه برایم پرمعنا و شگفت بوده‌اند، تهمورث و جمشید. پیش از این نیز بارها از آن‌ها یاد کرده‌ام. این‌بار و این‌جا نیز قصد دارم بار دیگر به تهمورث بیندیشم و بیندیشیم. تهمورث دیوبند، همو که دیوان را دربند کرد و بر اهریمن سوار شد و خط و نوشته و نبشته آورد و نبیگ و نبی بود.
تخمواوروپَ، تخموروی زیناوند که نیرومند و دارای زین‌های زیاد بود و از ایزد اندروای خواست او را بر دیوان و اهریمننان چیره کند. از او در اوستا و بندهشن و متون زیادی یاد شده است و دریادترین ذکرش، ذکر او در شاهنامه است.
اما این پادشاه ایرانی که از پالودگی‌اش، فره ایزدی از او تابید و دیوبند و دیوسوار شد؛ واقعا بر کدام دیو چیره شد، آن دیو چه بود؟ برای شناخت «دیو» به مدخل دیو در دایره المعارف بزرگ سر بزنید تا هم تطور لغوی و هم تطورات معنایی آن را دقیق‌تر بخوانید.
«چکیده‌ی داستان این است که تهمورث سی‌سال از اهریمن سواری می‌گرفت. تا اینکه اهریمن همسر تهمورث را به نوید و پیمان فریفت و از او این آگهی را دانست که در سراشیبی البرز کوه بر تهمورث که سوار بر اهریمن است ترس چیره می‌شود. اهریمن در برابر این چاکری زن به وی دو چیز بداد: یکی دشتان بد و دیگری کرم ابریشم. پس اهریمن تهمورث را در آنجا زمین زد و فروخورد. پسان و دیرتر جمشید طهمورث را از اهریمن بیرون کشیده و در استودان خاکسپاری کرد.»
در شاهنامه نیز او دیوبند است و رشتن و نخ‌ریس آورده است و چنان پالوده گشته است «... که تابید ازو فرّه ایزدی/ برفت اهرمن را به افسون ببست/ چو بر تیز رو بارگی بر نشست/ زمان تا زمان زینش بر ساختی/ همی گرد گیتی‌ش بر تاختی.»
و در نهایت دیوان از او می‌خواهند که آن‌ها را نکشد تا به او چیزی بیاموزند و آن‌چیز خط و نوشتن است. «کشیدندشان خسته و بسته خوار/ به جان خواستند آن زمان زینهار/ که ما را مکش تا یکی نو هنر/ بیاموزی از ما که‌ت آید به بر/کی نامور دادشان زینهار/ بدان تا نهانی کنند آشکار/ چو آزاد گشتند از بند او/ بجستند ناچار پیوند او/ نبشتن به خسرو بیاموختند/ دلش را به دانش برافروختند.»
به باور من دیو چیزی نیست، جز ذهن آدمی که وقتی بتوانیم بر آن چیره شویم، قدرتش را در اختیارمان می‌گذارد وگرنه اوست که ما را به هر طرف که بخواهد می‌راند و سرگشته و حیرانمان می‌کند. ذهنی که پر از خواطر و وسوسه‌هاست. تاریک و مأیوس می‌کند. پس بر دیو ذهنتان بنشیند و برانید و مترسید که ترس همان نقطه‌ایست که دیو شما را زمین می‌زند.
می‌شود به‌جای ذهن از نفس نیز نام برد اگر نفس را در معنایی فلسفی در نظر آوریم و نگذاریم بار معنایی دینی بر آن چیره شود، هرچند یکجاهایی همپوشانند.


#فریاد_ناصری
مرحمت کنید یا فوروارد کنید یا اسم را خط نزنید اگر کپی می‌کنید.

رود خوان

فریاد ناصری
تا پیش از روزگار مدرن، قصه‌ها و اساطیر همه همان بودند که نقل می‌شدند. جهان مدرن به آدمی این امکان را داد تا در کنار قرائت‌های سنتی و ارتدوکس، این قصه‌ها و روایت‌ها را بازخوانی کند. بازشان بخواند و زنده‌شان کند. همین خواندن‌ها خود محل خلق دوباره شدند. تفاسیری که روایتی تازه به تبار روایت‌های پیشین افزودند. در این میان بیش از هرچیز روایت‌های دینی بازپس گرفته شدند. خوانده و تفسیر و زنده شدند و از دست طبقه‌ای خاص که ادعای اهلیت تعبیر و تفسیرشان را داشتند بیرون آمدند و به دست خلق خدا گرم و زنده شدند.
در این یادداشت می‌خواهیم رودی را بخوانیم که در داستان طالوت و جالوت، رود صبر بود. این قصه چنان است که اگر واقعیتش را هم بپذیریم، باور پذیر است. قوم بنی اسرائیل پس از موسی و هارون، درود خداوند بر آنان، خسته و پراکنده و شکست‌خورده و رانده شدند. در این هنگام خداوند شمعون یا یوشع یا اشموئیل را بر آن‌ها فرستاد و آن‌ها از اشموئیل خواستند فرمانده‌ای بر ایشان بگمارد.
اشموئیل، طالوت چوپان را برگزید و فرمانده‌شان کرد. قوم گفتند: او چوپانی بیش نیست و نه شهرت دارد و نه مالی. اشموئیل گفت: اوست آورنده‌ی تابوت عهد که از شما گرفته شده است و چنین شد و طالوت صندوق یا تابوت عهد را پس گرفت.
به‌هرحال قوم پذیرفتند و او فرمانده شد. اشموئیل از آن‌ها پیمان گرفته بود که سستی نکنند و ضعف نفس نشان ندهند. طالوت به آن‌ها گفت: در راه جنگ به رودی خواهیم رسید که از آن مخورید، اگر می‌خورید یک مشت بیشتر نخورید. گفتند: چنین کنیم.
آن رود اما بیش از یک رود است. نماد است. نماد چیست؟ برای فهم این رود باید استعاره‌ی «سیراب‌شدن» را دریابیم. سیراب شدن به‌معنای برآوردنِ میل و نیاز است. این رود مذکور در طبقه‌ی ساختاری تمام استعاره‌هایی است که در قصه‌ها و نمادها نقش کاذب و جعلی و غیراصیل را بازی می‌کنند. شاید نزدیکترین مفهوم به آن در این ساحت معنایی، فجر کاذب در کنار فجر صادق باشد. فجر صادق آن لحظه‌ای درخشانی است که نور پراکنده شده و با افق متصل است. نوری که هرلحظه پرتوان‌تر می‌شود. آن دم خاصّ سحرگاهی است. و نماز و دعای سحری به این دم فضلیت دارد.
در این قیاس، قوم بنی‌اسرائیل، میل و نیازی داشتند که برایش بپا خاستند. از آن‌ها پیمان گرفته شد. تا آن لحظه‌ی اصیل برآورده شدن میل و نیازشان صبر کنند و حتی به آنان هشدار داد شده که بر سر راه، رودی هست که می‌تواند شما را بفریبد. نماد دیگری که بسیار عام‌تر شده است، سراب است. اگر تشنه باشید سراب فریبتان می‌دهد. این سراب، این فجر کاذب، این رود آن اتفاق اصیل زندگی نیستند. بیشتر مردم صبر و طاقت آن اتفاق را ندارند یا اصلاً به آن باور ندارند. پس به سراب و فجر کاذب و رودهایی که قرار نیست سیرابشان کند، دل می‌بندند و از آن اتفاق اصیل و اصلی بازمی‌مانند. بازماندن، دورماندن، در بعد افتادن خود همان شیطان است. حدیثی هست که می‌گوید: نام شیطان حارث بود و بعد، بعید شد. دور افتاده. دور افتادن از آن هدف اصلی بزرگترین خسران آدمی است.
شما چه قصه‌ها و نمادهای دیگری می شناسید که انسان‌ها، قهرمانان، را از راه و هدف اصلی‌شان بازداشته است؟

#فریاد_ناصری
مرحمت کنید یا فوروارد کنید یا اگر کپی می‌کنید، اسم را خط نزنید.

اولین نشست از مجموعه نشست‌های ادبی به میزبانی نشر حکمت کلمه با حضور جابرقاسمعلی با موضوع اقتباس و سینما
#جابرقاسمعلی
#نشرحکمت_کلمه
#فریاد_ناصری
#اقتباس
#ادبیات
#با_سیمرغ_واژه_ها
#خواندنی_ها_کم_نیست
https://t.me/hekmatkalame
https://t.me/scenecinema

رساله‌ی هیپیاس بزرگ
افلاطون
ترجمه‌ی محمود صناعی
زیبایی چیست؟
دختر زیبا، زیباست.
طلا زیباست.
آنچه تناسب دارد، زیباست.
آنچه سودمند است، زیباست.
آنچه مفید است، زیباست.
... هر آنچه زیباست، دشوار است.
ارائه‌ی فریاد ناصری
@andaromidvari

هدیه‌ی نوروزی من به شما عزیزان
مفصل‌تر از ضبط پیشین
#نوروز_مبارک

بی‌بی گیشنیز یا آرژینا (روژینا)

در هیپیاس بزرگ در برابر پرسش زیبایی چیست؟ نخستین پاسخ این است: «دختر زیبا زیبایی است.»
سقراط اگرچه هیپیاس را گام‌به‌گام با خود پیش می‌برد که به خود زیبایی مطلق برسند اما نمی‌توان منکر شد که دختر زیبا، یکی از نمادهای زیبایی است و البته می‌شود گفت این نماد، فراگیر و جهان شمول است آن‌قدر که آدمی فرشته‌های الهی را هم به‌شکل دختران زیبا تصور کرده است.
اعراب بت‌های بزرگشان را دختران خدا می‌نامیده‌اند.
در زندگانی آدمی، زادن و عشق و مرگ سه قنوم بزرگند و در دو سوی این تثلیث زن، این نماد زیبایی، نقش پررنگی دارد. نخست به زادن و بعد در عشق... سوی دیگر عشق لااقل در فرهنگ ما چهره‌های کمتری دارد که نماد زیبایی باشند، سیاوش، یوسف و علی‌اکبر و... اما آن‌سو تا دلتان بخواهد زنانی هستند که صنم ستودنی بوده‌اند.
نیازی هست که نام ببرم؟ اما ما این زیبایی را چگونه می‌فهمیده‌ایم؛ در تقارن، تناسب اجزا، در رنگ... در آن معنا و مفهومی که منتقل می‌کرده است؟
لذت، عشق جسمانی، معرفت، سودمندی، فایده‌مندی، خوشایندی، اخلاقی بودن، خوب بودن، سزاوار بودن...؟
اما روشن است که المجاز قنطرة الحقیقه را باور داشته‌ایم. از طرفی به سخن معصومین که «خدا زیباست و یحب الجمال» هم باور داشته‌ایم و در کنارش در کتاب می‌خوانده‌ایم که شیطان زینت‌دهنده است: زین لهم...
حالا بیایید کناره‌‌های دور از هم این لبه‌ها را هم بیاوریم، می‌شود؟
تازه همین الان یادم آمد که حدیثی داریم که زنان زیبای بی‌اصل و نسب چون گل روییده از پشگلند در واحه‌ها.
این لبه‌های متناقض در این نماد زیبایی عاقبت در ذهن انسان ایرانی نمی‌توانند یکی شوند و برهم بیفتند.
هدایت نمی‌تواند «زن زیبای فرمانبر پارسا» را با «معصومه شیرازی» یک‌جا جمع کند، لکاته و اثیری می‌سازد.
همیشه برایم سؤال بوده که چرا ژانوس، جانوس، این دو جان (ترکان زن حامله را ایکی جانلی می‌نامند) دو جن، دو ژن چهره‌ای مردانه دارد یا آنی و آنو؟
آنا و آنه نه مگر مادر است؟
گمانم زمان آن رسیده که این دوچهرگی، این دورویی، یک رویه شود.
شما چه فکر می‌کنید؟

جانوس: اولین پادشاه شهر ژانی کولوس واقع بر ساحل رود تیبر مقابل شهر رم. رومیان او را چون خدایی پرستش می‌کردند و گمان داشتند که مراسم دینی را او بنیان نهاده است .
بر طبق اساطیر کهن وی اولین پادشاه شهر ژانی کولوس واقع بر ساحل رود تیبر مقابل شهر رم بوده است.
آنی: در اساطیر اتروسکی، آنی خدای آسمان است. او به عنوان خدایی که در بالاترین طبقات آسمان سکونت دارد، مشخص می‌شود. آنی گاهی با دو چهره به تصویر کشیده شده‌است و احتمالاً با آنو، خدای اکدی و یانوس، خدای رومی معادل می‌باشد.
ایکی‌ جانلی: دو جان دار
زن زیبای فرمانبر پارسا... مصرع نخست شعری از سعدی
معصومه شیرازی نام داستانی از محمدعلی جمالزاده
نماد بی بی گشنیز – آرژین
آرژین بی بی خال گشنیز است. نام او ممکن است صرفاً شبیه به رجینا (روژینا) باشد که به معنای ملکه است. البته برخی آرگیا را هم نماد بی بی گشنیز می دانند. در اساطیر یونانی، آرگیا دختر آدراستوس، پادشاه آرگوس است. طبق گفته‌های دپارتمان کلاسیک دانشگاه پنسیلوانیا، آدراستوس آرگیا را با پولینیس، پسر ادیپوس ازدواج می‌کند تا پیشگویی را محقق کند.
#فریاد_ناصری
@andaromidvari

مدخل فرمالیسم نوشته‌ی نوئل کرول. از کتاب راهنمای زیبایی‌شناسی راتلج
@andaromidvari

دیروز دوستت داشتم
امروز هم دوستت دارم
فردا را به تو بدهکارم
قول می‌دهم اگر زنده بودم
دوباره دوستت خواهم داشت.

#ناظم_حکمت
مشقِ #فریاد_ناصری

سطر سوم را در اینستاگرام این‌طور نوشته‌ام: فردا طلب تو باشد

@andaromidvari

به‌زودی
ترجمه‌ی این مدخل را اینجا منتشر می‌کنم. دوستان دیگری هم اگر ترجمه کرده‌اند. می‌توانند برای من بفرستند تا ترجمه‌هایشان را برای مقایسه‌ی بیشتر دوستان منتشر کنم.
@faryadnaseri

درخت سنگ را نمی‌فهمد
وقتی آسمان آبی است
درخت تشنگی را نمی‌فهمد
وقتی آسمان آبی است
من تو را
که چقدر عاشقت هستم
می‌فهمم
وقتی آسمان آبی است»

#FAZILHUSNUDAGLARCA
مشقِ #فریاد_ناصری

Görmek, bir kör gibi içinden görmek,
Ellere değen manzaraları.
Ve yine bir kör gibi ellerle yoklayarak,
Görmek çiçekleri,görmek baharı

دیدن، مثل کوری که از درون می‌بیند
منظره‌ها را با دست
و دوباره باز مثل کوری که با دست
می‌گردد
دیدن غنچه‌ها و بهار را دیدن

فاضیل حوسنو داغلارجا
مشقِ #فریاد_ناصری
@andaromidvari

Geceleri ben ağır, çok ağır bir taşın altında uyurum.
Gündüzleri hafif, çok hafif bir yaprağın ucunda yaşarım.
Gece beni taş ezer.
Gündüz rüzgar devirir.
Kanadıkça kanarım.
Hayallerimi o yüzden kanla yazarım...

✨ Deli Kadın Hikayeleri


شب‌ها زیر یک سنگِ سنگین، بسیار سنگین می‌خوابم.
روزها در نک برگی سبک، بسیار سبک زندگی می‌کنم.
سنگ شب‌ها خردم می‌کند.
در روز باد می‌وزد.
با خونریزی‌هام خونین می‌شوم.
برای همین داستان‌هایم را با خون می‌نویسم.

داستان‌های زن دیوانه

متنی سرگردان
مشقِ #فریاد_ناصری
@andaromidvari

پرسشی دارم ز دانشمند مجلس باز پرس

این مسئله از دیروز ذهنم رو به‌خودش مشغول کرده، چرا که حین مکالمه‌ای، باوری رو گفتم و بعد چند بار پرسیدم و همین تکرار پرسیدنش سبب شد متوجه بشم که گویا دوست دارم که اون باور رو بشکنم.
داشتیم برای ادامه‌ی جلسات سینمایی برنامه‌ریزی می‌کردیم که رها پرسید: از فایل جلسه‌ی اول چه بازخوردایی گرفتی؟
من گفتم: سکوت، پس یعنی خوب بوده، چون اگه کارت ایراد داشته باشه، حتماً یه عده هستن که سرت خراب شن اما وقتی سکوت می‌کنن یعنی خوب بوده و پس نبینیم.
بعد چند بار پرسیدم: مگه غیر از اینه؟
بیایید اسم این باور رو بذاریم باور ایگنور. این باور از باورهای عرفی مسلط مکرر فرهنگ ماست. حتی مسئولین هم مدام می‌گن: هنرمندا سیاه‌نمایی می‌کنن و رشد و اتفاقات خوب رو نمی‌بینن.
تو روابط شخصی هم خیلی شنیدم که می‌گن: خوبی‌ها دیده نمی‌شه اما...
پس اسم این باور رو گذاشتیم ایگنور. از تک‌تک شماهایی که این یادداشت رو می‌خونید، یه خواهشی دارم، می‌خوام که در مورد دو چیز برام بنویسید، اول سر اینکه فکر می‌کنید چطور کتاب‌های حکمت کلمه رو معرفی کنیم تا سایه‌ی باور ایگنور ازشون دور بشه؟
دوم اینکه در مورد این نکته‌ای که براتون نوشتم و در چند سطح نشونش دادم نظرتون چیه؟

و این پست رو حداقل برای سه نفر بفرستید، تا اون‌ها هم اگه مخاطب ما نیستن در مورد باور ایگنور برامون بنویسن.

نظرتون رو به این نشانی بفرستید
@HekmatKalameAdmin

#نشر_حکمت_کلمه

کسی که کوشیده بود امید را به شکل‌های مختلفی اجرا کند، تئاتری کند و نمایشش دهد، باید ناامیدی را نیز اجرا می‌کرد.
سرسختی در امیدواری به فرمی از ناامیدی می‌رسد.
فرم این عکس، این زل زدن به روبرو که چیزی نیست جز دالان تهی لنز و چشم‌در‌چشم شدن با چشم دیگری که آن هم زل زده است به یک دالان تهی تا لحظه‌ای را شکار کند. فرمِ ناامیدی است. اجرای ناامیدی است.

پیش از در سه یادداشت از خودکشی نوشته‌ام:
به یاد غریقان بحر بلا
به یاد جان‌بازان و از جان‌گذشتگان
ان‌در امیدواری...

@andaromidvari

مادام بلاواتسکی که بود؟
@andaromidvari

برای آشنایی با مباحث تئوسوفی در همین کانال، سوفیا، سوفی، تئوسوفی را جست‌وجو کنید.