می‌دونی کرکس چه‌جوری می‌میره...؟
نمی‌دونم بابابزرگ، چه جوری؟
وقتی که احساس کنه دیگه مفید نیست
وقتی نتونه پرواز کنه
وقتی احساس ضعف کنه...
می‌ره نوک قله‌ی کوه
بالهاش رو به عقب جمع می‌کنه
پاهاش رو بلند می‌کنه
و می‌ذاره سقوط کنه
می‌خوره به صخره و می‌میره
از اون لحظه به بعد یه چرخه‌ی جدید شروع می‌شه...

#فیلم
#اوتاما

@andaromidvari

دوستان نازنین
سلام امشب بخش دوم رساله‌ی فایدروس را برایتان می‌خوانم.
حتماً این فایل‌ها را برای دوستانتان بفرستید یا کانال را به آن‌ها معرفی کنید
@andaromidvari

فیلم‌های که در این یکی دوهفته دیده‌ام

بنشی‌های اینیشرین
از نظر من، فیلمی متوسطی بود.

جایی که خرچنگ‌ها آواز می‌خوانند.
بازی شخصیت اصلی‌اش را دوست داشتم.

اوتاما
بسیار دوستش داشتم. در کنار کوه امیر نادری بسیار معنادار می‌شود.

موسیقی
اوپرای مولوی را شنیدم و بلعیدم.


سریال
پوست شیر ایرانی را دنبال می‌کنم.
سریال شاه‌ماران ترکی نتفلیکس را هم دنبال می‌کنم.

بخش دوم و پایانی رساله‌ی فایدروس
افلاطون
ترجمه‌ی محمود صناعی
خطابه
سیاستمداران
سخن خوب و بد
آگاهی از حقیقت انواع نفوس و گفتار
هارمونی و هماهنگی
نوشته و یادآوری
نوشته و نقاشی...

ارائه‌ی فریاد ناصری
@andaromidvari

ادبیات روح ناسازگاری و سرکشی را به ما القا می‌کند، روحی که در پس تمام کارهایی نهفته است که به کاهش خشونت در روابط انسان‌ها کمک می‌کند. کاهش خشونت، نه ریشه‌کن کردن آن. زیرا خوشبختانه تاریخ ما همیشه تاریخی ناتمام خواهد ماند. به همین دلیل باید رویا داشته باشیم، بخوانیم و بنویسیم، این مؤثرترین روشی است که برای کاهش شرایط ناپایدارمان پیدا کرده‌ایم؛ شکست دادن موریانه‌‌ی زمان و ممکن کردن غیرممکن.


#در_ستایش_ادبیات
#منوچهر_یزدانی
#نشر_حکمت_کلمه
#با_سیمرغ_واژه_ها
#خواندنی_ها_کم_نیست

ما اینجاییم تهران خ مدنی کنار مترو فدک مجتمع پالمیرا همکف ۴۶

بر پوستت بادها
در سینه یادها
تو جوی خرد بودی ای فرزند انسان
پس چه شد؟

قلبت
از طوفان‌ها گذشته
کبوتری که در خون می‌تپد
و هوش
از ماران به ارث برده بودی
پس چه شد؟

اکنون
ابری سفید بر سرت می‌کشم
و ردایی از ابر سیاه
بر تنت

بگذار
چوپان ابرها
گله به آذرخش براند

تا زنان
کاسه‌های شیر را
نذر پوستی تازه کنند

ما نیز
به خاکستری کهن
تو را می‌آراییم

آن‌گاه به سورتی از ماران
برمی‌خیزی
مقدس و بخشیده
سبز
و دست می‌شویی از خون


▫️ شعری از فریاد ناصری (۱۴۰۱/۱۱/۱۷)
▫️ عکس: دایان ارباس (سلف پورتره)

آستراخان کافه | مجالی برای هم‌هوایی | کانالی برای راه یافتن به جهان سیال موسیقی و ادبیات

🌀| @astrakancafe

توجه‌آگاهی یا مایندفولنس چیست؟
آیا می‌توانید بین توجه‌آگاهی تیک نات هان و هوش در دم از اصول عرفان نقشبندی، ارتباطی بیابید؟

توجه‌آگاهی اکنون بدل به روشی فروختنی شده است. مدارسی در غرب این مفهوم و تکنیک‌هایش را به انسان پراکنده‌خاطر می‌فروشند.
یکی از اصلی‌ترین راه‌های حفظ توجه‌آگاهی، دقت در تنفس است. توجه به اینکه «هر نفسی که فرو می‌رود، ممد حیات است و چون برمی‌آید مفرح ذات»
همین نکته‌ی در غفلت عادت رفته‌ی سعدی تمام حرف توجه‌آگاهی است. چیزی که نقشبندیه آن را هوش در دم می‌نامند.
هوش در دم:

هوش دردم آن است که «هر نفسی که از درون برآید باید که از سر حضور و آگاهی باشد و غفلت به آن راه نیابد». حضرت خواجه بهاء الدین : فرموده اند که: «بنای کار سالک را بر ساعت کرده اند تا دریابنده نفس شود، که به حضور می گذرد، یا به بر رفت». ونیز «بنای کار در این راه بر نفس می باید کرد. چنان که اشتغال به وظیفه اهم زمان حال از تذکر ماضی، و تفکر در مستقبل، مشغول گرداند، و نفس را نگذارد، که ضایع گردد، و در خرق و دخول نفس، و حفظ مابین النفسین، سعی نماید، که به غفلت فرو نرود و برنیاید». مولانا سعد الدین کاشغری : گفته است: «هوش در دم یعنی، انتقال از نفسی به نفسی، می یابد که از سر غفلت، نباشد، و از سر حضور باشد. وهر نفسی که می زند از حق سبحانه خالی و غافل نبود». علاء الدین آبیزی : متوفی 892، از اصحاب سعد الدین کاشغری : و مولانا عبدالرحمان جامی :، گوید: «در طریقه خواجگان (قدس الله تعالی ارواحهم)، هوش در دم، اصل اعظم است، اگر دمی به غفلت گذرد، آن را گناه بزرگ دانند، تا حدی که بعضی کفر شمرند، شعر شیخ عطار :، تأیید این قول می کند، که می فرماید: هر آن کو غافل از حق یک زمان است در آن دم کـــافر است اما نهــان است اگـر آن غــافــلی پیـوســـته بــودی در اســـلام بــر وی بســته بــودی».

پس چه چیزی سبب رونق علم‌ النفس غربی می‌شود و پرده بر دانش خودمان؟
یکی‌اش به‌روز نکردن و عدم ارائه‌ی روزآمد مطالب. ساده و سرراست بسته‌بندی نو و کهنه است که امروز اصل کالا شده است.

#فریاد_ناصری

توجه‌آگاهی (مایندفولنس) یا هوش در دم


اگر بپرسید که چرا چنین مطلبی منتشر کردی؟ خواهم گفت که ایرانی جماعت تمام طول تاریخش مدام در لت و کوب روزگار و اجامر بوده است.
چنین آدم ستم‌کشیده‌ای حتماً نیاز به تسکین پیدا می‌کند. از مخدر تا مسکر الی ه‍رچه که کمی تاب و طاقت به جانش عطا کند.
این درخت در برابر باد است که نیاز به ریشه‌های محکمی دارد. پس ایمان داشتم که کسانی بوده‌اند که سعی کرده‌اند راهی برای در امان نگه‌داشتن جان آدمی در این خاک بیابند.
پیدایشان کردم. نشانه‌ها و اصل نکته را دیدم اما نمی‌دانستم چطور این کار را می‌کرده‌اند، به‌خصوص که در لوا و لفافه‌‌های اعتقادی و دینی پیچیده شده بود، اما اصل حرف همان راه‌ها و روش‌هایی است که اغلب تمدن‌ها دارند: ورزش تن و جان با شیوه‌های مشخص.

یکی از این ورزش‌های جان و تن، برای نجات از فشار ذهن و پراکندگی خاطر است.

تمرکز بر تنفس، هوشِ در دم. ادبیات عرفانی ما لبریز از نشانه‌های این روش است.
شیخ بزرگِ هم‌بیخی من هم در یکی از رسالاتش در مورد چگونگی تنفس و شیوه‌هایش صحبت کرده است.
شکلِ بیان و آن لفافه و لوای مذکور سبب شده تا ما دانشی را که داریم از اغیار طلب کنیم. یار در خانه و ما گرد جهان می‌گردیم.
تازه همین مصرع می‌گوید: خانه تویی و یار: آن کمال مطلوب که می‌جویی در توست و بی‌جهت پا به کوره‌راه‌های غریب ممال.

تیک نات هان، نفس را رود آرام بی‌صدایی گفته است که در ما جریان دارد و تن و ذهن را یکی می‌کند.

خب همه‌ی این‌ها برای چه گفته شد؟ برای اینکه خودم در این چند ماه و هنوز بسیار پراکنده‌خاطر و رنجیده بودم و هستم وَ می‌دانم بسیار کسان هستند که دست‌وپا می‌زنند تا از حال بد نه با غفلت که با هوشیاری نجات پیدا کنند.

ساده‌ترین راه هوش در دم است، همان توجه‌آگاهی، اما چطور نفس بکشیم به چه راه و روشی؟

#فرياد_ناصرى

هوشِ در دم

این نام درخشان فارسی، از ایهام دم چنان غنی شده است که بر وجه تکنیکال و نظری توجه‌آگاهی می‌چربد.
هوشیار بودن در هر لحظه و آن، هوشیاری کامل به هر حالت و وضعیتی، از افکار و احساسات تا چطور نشستن وَ هوشیاری‌ای که با دم و بازدم در تنمان می‌گردد و باید به آن آگاه باشیم.

یکی از ساده‌ترین تمرین‌ها در لحظاتی که احساس می‌کنید، در حال غرق‌شدنید، می‌تواند این باشد:
دم عمیق از راه بینی سه ثانیه یا سه شماره
نگه‌داشت دم دو ثانیه یا دو شماره
بازدم عمیق از راه دهان سه ثانیه یا سه شماره
لطفاً شبیه کسی نباشید که یک روز می‌رود باشگاه و مدام می‌رود جلو آینه بازو می‌گیرد. به تکرار تمرین و آگاهی کامل از آن به شکل بیان اینکه من درحال کشیدن نفس عمیقم و به آن آگاهم به خودتان فرصت دهید تا جانتان هوا بخورد.
#تمرین_تنفس
#هوش_در_دم
#فریاد_ناصری

به‌زودی رساله‌ی منون افلاطون را می‌خوانم.

کتاب معجزه‌ی توجه‌آگاهی یا ذهن‌آگاهی
تیک نات هان

زبان اصلی

کتاب از سوی نشر کرگدن ترجمه و منتشر شده است.

https://mohsentowhidian.com/f_naseri/

هیچ وقت داستان‌نویس نبوده‌ام اما نوشتن زندگی است. مشق تاب آوردن است. سنگر است.
داستان «به‌ چشم‌هم‌زدنی»
#فرياد_ناصرى

محسن توحیدیان عزیز مرحمت کرد کار را در سایتش منتشر کرد، برای همین فایل را برداشتم.
عذر می‌خواهم از دوستانی که واکنش محبت‌آمیز نشان داده بودند.

https://mohsentowhidian.com/faryad_naseripo/

تا شما این شعر را بخوانید، من این بار «منون» را زمین می‌گذارم.

مایا الحاج روزنامه‌نگار و نویسنده‌ی لبنانی است. #داستان_زندگی_یک_نقاش_باحجاب را در سال 2014 منتشر کرده است که در همان چاپ اول به چند زبان ترجمه و موضوع پایان‌نامه‌های دانشگاهی می‌شود و در همین سال کاندید جایزه‌ی ‌ادبی شیخ زاید می‌شود.
رمانی که به #زنان_مدرن، #حجاب و #بدن در جوامع عربی می‌پردازد. #مایا_الحاج معتقد است، موفقیت رمان بیش از انتظارش بوده و منتقدان زیادی به این رمان توجه نشان داده‌اند.
مایا الحاج در مصاحبه‌ای با شبکه‌ی خبری العین می‌گوید: قهرمان رمانِ «داستان زندگی یک نقاش باحجاب» الگویی‌است برای هر گمشده‌ای.
در خلال مصاحبه متوجه می‌شویم که منظور او از گمشدگی یا گمگشتگی، وضعیت کسانی‌ست که در دوگانگی‌ها و تضادهای فرهنگی گیر افتاده‌اند. برای همین منظور او نام اصلی رمان (بورکینی) را شرح می‌دهد که نشانگر راه‌حلی‌ست که خودِ تضاد را نشان می‌دهد.
مصاحبه‌گر این وضعیت را اسکیزوفرنی اجتماعی می‌نامد و مایا الحاج نیز آن را تأیید می‌کند. در پرسشی دیگر وقتی پرسشگر از او میزان واقعی بودن رمان می‌پرسد، الحاج می‌گوید: «رمانش واقعیت را لمس می‌کند» و برای روشن کردن حرف، شخصیت اصلی را چنین توضیح می‌دهد: «ایمانش مانع شکش نشد و خلاقیتش ترسش را از بین نبرد و حجابش آرزوهایش را پنهان نکرد...»
ما اینجاییم تهران خ مدنی کنار مترو فدک همکف 46
#نشر_حکمت_کلمه
#با_سیمرغ_واژه_‌ها
#خواندنی_ها_کم_نیست
#رمان #عربی #عاشقانه #اجتماعی #ترجمه

ملت یک اکوسیستم است. اکوسیستم از تنوع نوع‌ها زنده است. مهم‌ترین عامل حیات اکوسیستم انسانی، زبان است. وقتی خواسته یا ناخواسته انواع گونه‌های زبانی به نفع یک گونه زدوده می‌شوند. هر نوع تلاشی برای ایجاد فرصت زیست آزادانه پیشاپیش محکوم به شکست است.


نمونه‌ی موردی بحث من زدوده شدن فارسی اصفهانی، شیرازی، مشهدی، همدانی... در برابر فارسی تهرانی است و همین‌طور زدوده شدن زبان و شیوه‌ی زیست پوشش کردی و شمالی و ترکی در برابر پوشش و شیوه‌ی زیست معیارشده‌ی تهرانی است.
پذیرش این اتفاق یعنی پذیرش استبداد زبانی و زیستی.
چرا باید یک جنوبی، یک اصفهانی، یک مشهدی نوع حرف زدنش را بکوبد تا تهرانی حرف بزند.


دوستی می‌گفت: از تربت تازه آمدم بودم تهران. سرکار رفتم از همکارم سرکُن بگیرم. گفتم: می‌خواهم مدادم را سر کُنم.
متوجه نشد. تا حالی‌اش کردم که تراش می‌‌خواهم. بعد از آن کم‌کم اصطلاحات و لغاتم را فراموش کردم و تهرانی حرف زدم.
کسی که پیشاپیش زبانش را، اصل و فرمان وجودی‌اش را به دست خودش سرکوب می‌کند، هرچقدر هم دست و پا بزند، در بند قدرت زبانی است که به آن گردن نهاده.


اکنون او با زبانِ قدرتی که او را در بند کرده چگونه شکل‌های دیگری از زیستن را طلب می‌تواند کند؟
هر زبان رمزی‌ست که دری و دریچه‌ای را می‌گشاید. اگر شما با زبان مسلط، فرمان باز شدن دری را بدهید، همیشه همان دری گشوده خواهد شد که به نفع قدرت مسلط است، برای همین است که نوآوران شعر و هنر از طرف زبان مسلط همیشه متهم به تخریب فرهنگ شده‌اند و می‌شوند.

#فریاد_ناصری

رساله‌ی منون
افلاطون
ترجمه‌ی محمود صناعی
ارائه‌ی فریاد ناصری
موضوع رساله: فضیلت
آیا فضیلت آموختنی است یا تجربی یا نه فطری است؟
صفت مشترک تمام فضایل
تعریف شکل
اشتیاق به چیزهای زیبا و توانایی به دست آوردنشان
روح جاودان است
دانش یادآوری است.
بخش اول رساله‌ی منون
@andaromidvari

🎧
اگر کسی را دوست دارید
برایش بنویسید: تو مطلوب شوق منی.
برایشان موسیقی بفرستید. آنگاه او حتی اگر بمیرد، از خاکش شوق و آواز خواهد رویید.
@andaromidvari

رساله‌ی منون
افلاطون
ترجمه‌ی محمود صناعی
ارائه‌ی فریاد ناصری
موضوع رساله: فضیلت
آیا فضیلت آموختنی است یا تجربی یا نه فطری است؟
فضلیت معلم دارد یا نه؟
امور مملکت
انتظام امور شخصی
روابط با دیگران
حدس و گمان درست
شاعران و پیامبران
راهنمای خوب

بخش دوم رساله‌ی منون
@andaromidvari

صورتش را چرخاند رو به تاریکی ماشین. چشم‌هاش را ریز کرد و گفت:
زن‌ها جادوگران و شعبده‌گرانی هستند که با شعبده‌هایشان، مردها را جادو می‌کنند.
فاحشه‌ها هم کسانی هستند که شعبده‌هاشان تباه شده و آن‌ها، جعبه‌ی خالی را رو به مردها می‌گیرند. صاف و صادق.
صدا از تاریکی گفت:
ولی...
نگذاشت از ولی بیشتر برود. حالا که چشم‌هاش کمی از نور به تاریکی عادت کرده بود، گفت:
من بزرگترین جادوگران را دیده‌ام، کسی که در آنی می‌توانست تو را از بهشت به دوزخ و از دوزخ به بهشت ببرد، با تماشای فرشتگان و هیولاها.
حالا حقه‌ی زنان دیگر مثل بیرون آوردن خرگوش و کبوتر از کلاه است.
صورت صدا در تاریکی، واضح‌تر شده بود و معلوم بود که از خیر ادامه‌ی حرف گذشته، چون می‌خواست شکل دهانش را جمع کند و صورتش حالت سکوت بگیرد.
@andaromidvari

آقا کورش و درخت مرگ
این‌بار آقا کورش اجازه داد تا درخت مرگ در سرش بروید و گشن و انبوه شود. آن‌قدری که بر هر دو سوی سرش سایه بیندازد. برعکس همیشه که تا درخت مرگ جوانه می‌زد، پا روی برگ‌هاش می‌کوبید یا اگر درخت وقت خواب روییده بود و او صبح که چشم باز می‌کرد با نهالی قدکشیده روبرو می‌شد، دست می‌انداخت و شاخه‌های پرتیغ و زهردارش را می‌شکست و می‌ریخت زیرپایش، این‌بار اما دست‌هایش را به‌هم مالید و سعی کرد خراش‌های کف دست‌هاش روی هم بیفتند تا برآمدگی‌های لبه‌ناخنی زخم‌ها را حس کند.
بعد بلند شد. کیفش را برداشت و رفت دنبال کارش و تا ظهر قسط ازدواجش را داد. بیمه‌اش را پرداخت کرد. سررسید بیمه‌ی عمرش را چک کرد و دید خیلی عقب افتاده، با انگشت‌هایش شمرد و ماه‌ها را یکی‌یکی رد کرد و دید، چند ماه را رد کرده است.
درخت مرگ هم همین‌طور داشت بزرگ و بزرگ‌تر می‌شد. آقا کورش گاهی چشم‌هایش را می‌بست. انگار که پنجره‌های رو به باغ را باز کند، زل می‌زد به شاخ‌و برگ‌های درخت مرگ که همین‌طور زیاد و زیادتر می‌شدند. خودش را دید که رفت زیر درخت بزرگ و سرش را برد عقب و بلنداش را ورانداز کرد.
آرام کف دست‌هاش را روی نک خارهای زهری تنه‌ی درخت کشید. همین آرام هم کف دست‌هاش را پر از زخم کرد. تیغ‌ها انگار عطش داشتند تا زخم بزنند و زهرشان را خالی کنند.
روی برگ‌های درخت مرگ پر از پرز و کرک بود. پرز و کرک‌هایی که بوی زهرشان دماغ آقا کورش را پر کرد. آقا کورش چشم‌هایش را باز کرد و از روی صندلی‌اش بلند شد و رفت قابلمه‌ی کوچک ناهارش را گذاشت که گرم شود. ناهارش را به آرامی خورد. بعدش یک چایی داغ خورد و سیگارش را آتش زد.
رفت و در سکوتِ بالکن کوچک محل کارش ایستاد و به گم شدن دود در هوا نگاه کرد. چشم‌هایش را بست و گفت: برمی‌گردم... سیگارش را لبه‌ی نرده‌ی سنگی بالکن خاموش کرد و انداخت در جاسیگاری.
برگشت کیفش را برداشت. دستهاش را به هم مالید و رفت.
اسفند 1401

#فرياد_ناصرى
@andaromidvari

رساله‌ی هیپیاس بزرگ را بخوانیم یا ته‌تتوس را؟
هیپیاس را در یک نشست می‌شود خواند و ته‌تتوس را حداقل در سه نشست؟
لایک برای ته‌تتوس و قلب برای هیپیاس.
@andaromidvari