عشق نوعی اشتیاق است.

عاشق بیمار است.

عاشق معشوق را بدان‌سان دوست دارد که گرگ گوسفند را.

از خطبه‌ی اول سقراط در نکوهش عشق. فایدروس

به یاد جان‌بازان و از جان گذشتگان

استدلال فرهنگ عمومی جهان امروزه روزه بی‌ که تفکیکی قائل شود، پرهیز از اشاعه‌ی هر نوع قول و عملی‌ست که ترویج کردار و رفتار سوء است.

این تا همین جا بسیار هم خوب و عالی است که پاس داشتن جان و عمر آدمی را بیخ و بن کارها نهاده‌اند.

اما در فرسته‌ی «به یاد غریقان بحر بلا» ما از امکان خودکشی و امکان چرخش معنایی آن پرسیدیم و پرسشمان چنان بود که پاسخی چنین را به ذهن می‌آورد: خودکشی می‌تواند امکانی فضیلتمندانه باشد.

در آن فرسته من از بررسی سویه‌های اسطوره‌ای و زبانی ماجرا حذر کردم تا حرف در حوزه‌ی استدلال صرف باقی بماند و رنگ اقناع و عاطفه و هیجان نگیرد.

اما بد نیست این سویه را هم، اکنون در نظر آوریم:

نخست. آرش در افسانه‌ها و اساطیر ما مگر چه کرد؟

جان در تیری نهاد که مرز وطن را، وطن را، زنده کند. او از این ماجرا آگاه بود و آگاهانه برای وطن، چنین کرد و از جان گذشت و جان باخت.

دوم. زبان فارسی براساس همین یادهاست که واژگان و کنایه‌هایی چنین می‌زاید: جان‌باز، جان بر کف...

آیا زبان فارسی و فرهنگ ما ناخواسته در حال ترویج «خودکشی» است؟

آیا با آنکه ما امکان چرخش معنایی و هنگامه‌های این چرخش معنایی را برای «امکان خودکشی» بعینه دیدیم، باید پیرو آن استدلال عمومی و فراگیر از یادکرد امکان‌های فضلیتمندانه‌ی خودکشی بپرهیزیم تا زندگی و جان آدمی را پاس‌دار باشیم؟

اگر چنین است یکبار باید تا نخستین لحظات «ما» شدنمان بازگردیم و ذهن و زبانمان را دوباره بنگریم و درباره‌ی بسیاری چیزها «بازنگری» کنیم.

که عرفا نیز به اصلاح بدایت به وقت نهایت باور دارند.

💠 ناشر کتاب فلسفه، شعر، داستان، هنر


آدرس فروشگاه کتاب: تهران خ مدنی کنار مترو فدک مجتمع پالمیرا همکف ۴۶

#نشر_حکمت_کلمه
#خواندنی_ها_کم_نیست
#با_سیمرغ_واژه‌ها

لطفاً این پست را با دوستانتان و گروه‌هایی که هستید، به اشتراک بگذارید.
مرحمت می‌کنید.


@hekmatkalame

بی‌خودی عشق بزرگترین بخششی است که خدایان به آدمیان کرده‌اند. هدیه‌ای که خردمندان آن را با آغوش باز می‌پذیرند اما کم‌خردان از پذیرفتنش بیم دارند.

کسی را که شیفته‌ی زیبایی است عاشق می‌خوانیم.

زمانی سراسر نفس بال و پر داشت... عاشق چون در جمال معشوق می‌نگرد... خلجانی در موضع بال‌هایش پدید می‌آید.

«آدمیان نام او را عشق پرنده گذاشته‌اند و خدایان، بالدار نامش کرده‌اند چه رویش بال و پر از خواص اصلی اوست». هومر


در ستایش عشق، خطبه‌ی دوم سقراط. رساله‌ی فایدروس

@andaromidvari

دوره‌ی آثار افلاطون
نشر خوارزمی

https://www.gutenberg.org/files/1497/1497-h/1497-h.htm#link2H_INTR

پروژه گوتنبرگ
ترجمه‌ی آنلاین کتاب جمهور افلاطون

https://www.gutenberg.org/ebooks/author/93

دوره‌ی آثار افلاطون
پروژه گوتنبرگ

پرنده‌ی سیاه که جگر گاو آورده بود
از من پرسید:
این‌ها کیان تواند؟
و من گفتم: این‌ها کیان منند.

#سرزدن
#فرياد_ناصرى

بخش اول رساله‌ی فایدروس
افلاطون
ترجمه محمود صناعی
سه خطبه درباره عشق
خطبه اول از لوسیاس در برتری ناعاشقان
خطبه‌ی دوم از سقراط در برتری ناعاشقان
و خطبه‌ی سوم از سقراط در ستایش عشق و عاشقان
ارائه‌ی فریاد ناصری
@andaromidvari

🎧 آهنگیفای: جستجوی موزیک

این ترانه را تازه پیدا کرده‌ام و طی بیست و چهار ساعت گذشته تقریباً به شکل دیوانه‌واری گوشش داده‌ام. گفتم شاید شما هم خوشتان بیاید.

ان‌در امیدواری یا زندگی می‌گوید اما باز باید زیست...

و اما آیا یک‌بار نباید بایستیم و از خود بپرسیم که کدام زندگی دیگر ارزش زیستن ندارد؟

البته این پرسشی‌ست که به‌شکل صریحش در وجود هر کسی پا نمی‌نهد. چراکه آدمیان اغلب زندگی را به هر شکل و شمایلی نعمت و فرصتی می‌دانند که از آینده‌اش بی‌خبرند. آینده‌ای که همه «امید» دارند نه‌تنها به از این، که بهتر از این خواهد شد که اکنون در آنند.

این امید به آینده آن تخدیری‌ست که وجود آدمی را به کرمی بدل می‌کند چسبیده به زندگی. لولنده در تباهی و چشم‌دار آینده‌ای که قرار است در آن «یه روز خوب بیاد».

امکان خودکشی، آن امکان غایی سرپیچی و گردن ننهادن است. امکان خودکشی آن لحظه‌ی غیرقابل غصبِ «نه» گفتن است.

نه گفتن اگر در هر ساحتی هزینه‌ای دارد، خودکشی اما آن اقتصادی‌ست که سود و بهره و هزینه را ناگهان از دست تمام نظام‌های ممکن بیرون می‌کشد.

تو «نه» می‌گویی و دیگر نیستی که از این نه گفتن، سودی اگر دارد ببری یا ضرری اگر باشد، تحمل کنی.

و آن ‌که این «نه» را به او گفته‌ای دستش دیگر به چیزی نمی‌رسد جز لاشه‌ای که دیگر تو نیستی.

این «نه» چیزی شبیه دکمه‌ی صندلی خلبان‌هاست. آخرین امکان وجودی که در نهاد ما تعبیه شده است.
ای فرزند آدم تو این امکان را داری که بخواهی از امید دست بشویی، هر زندگی و زیستی را تحمل نکنی تو امکان «نه» گفتن را داری، تا آخرین حدود وجود.

اما آیا یک‌بار نباید بایستیم و از خود بپرسیم... امید این پنهان‌ترین مخدر هستی را چه کسی کشف کرد؟ آیا نباید بپرسیم آیا این زندگی ارزشش را دارد؟

پس به یاد آنان که جان در چله‌ی کمان «نه» گذاشتند و جان‌باختند، سرود جان‌بازی سر دهیم یا هم‌نوا با جهان امروز بگوییم از هر چه ترویج خشونت است، بپرهیزیم؟

راستی فارسی چرا این جان‌بازی را از مصدر باختن گرفته است؟


پی‌نوشت‌: تنها در صورتی می‌توان از زندگی دفاع کرد که تا سر حد مرگ، از مردن دفاع کرده باشیم.

تک‌نگاری‌های یک راوی از اساتید روایت

از جعفر مدرس صادقی داستانی نخوانده‌ام، اما از تصحیحات متون کهنش، مقالات شمس، کتاب بالینی‌ام بوده است. خودش را هم، باری در نمایشگاه کتاب در حد سلامی و علیکی دیده‌ام. اما چهره‌اش، حضور چهره‌اش در من مانده است. کتاب سه استادش را تازه خواندم و تمام کردم. آن‌هم از آخر به اول.
دقیقاً از پیوست که روایتی‌ست دست اول از قاسم هاشمی‌نژاد. گمانم حالا دستم رو شده است که چرا از آخر به اول. اما خب حرف از شمیم بهار و گلستان هم که باشد کم وسوسه‌انگیز نیست.
نام پیوست این است: همیشه حق با قاسم بود. روایتی نزدیک و دست اول از زندگی و کار و بار مردی شگفت و دوست‌داشتنی. همان استاد که مدرس صادقی بسزا گفته است.
بخش‌های دیگر کتاب اما سنجیدن کار سه استاد داستان‌نویسی‌است از نگاه داستان‌نویسی دیگر که خود به «چهره‌ی» قاسم نزدیک‌تر است تا آن دو استاد، البته این یک برداشت کاملا شخصی و حسی است. شاید برای همین است که بخش فیل در تاریکی و خیرالنسا را بی‌هیچی خستگی‌ایی خواندم.
سراغ فصل شمیم بهار که رفتم یک‌جاهایی دیدم انگار خسته می‌شوم، اما هنوز حرف، می‌بُردم. هرچند برای کسی که می‌خواهد ظرائف تطور کار شمیم بهار را بداند، حتماً حرف‌های بسیاری دارد. من اما انگار دنبال همان جنس از تک‌نگاری بودم که در پیوست خوانده بودم. نبود. تحلیل کار استاد بود که چگونه لحن و فرم را در زمانه‌ای به کار برد که توجهی به آن‌ها نمی‌شد.
بخش ابراهیم گلستان را اما واقعاً با پرش خواندم. اهمیت کتاب حتماً در نقد ادبی و نقد داستان است، اما به گمان من در آن انتخاب شکل‌بودن و موضعی‌ست که جعفر مدرس صادقی در به دیدآوردن سه «چهره» به کار بسته است. سه چهره‌ای که اگر چه امروز از چهره‌های مسلطند اما در زمان خودشان چهره‌هایی شورشی بودند. کار مدرس صادقی در نوشتن از شورشی‌ها، ادامه‌ی همان شورشی بودن است. امروز از گلستان و بهار و هاشمی‌نژاد حرف تو خالی زیاد است. مد شده‌اند. اما از گلستان بودن و بهار بودن و هاشمی‌نژاد بودن خبری نیست.
سه استاد را بخوانید. گذرتان افتاد از ما بخواهید.


ما اینجاییم: تهران، خ مدنی، کنار مترو فدک، مجتمع پالمیرا، هم‌کف، 46
#نشر_حکمت_کلمه

دوستان نازنین
سلام
در ادامه‌ی پروژه‌ی افلاطون‌خوانی
و با مشورت‌های دوستان تصمیم بر این شد که «جمهور» افلاطون را حضوری باهم‌خوانی کنیم.

دوستانی که می‌خواهند، در این جلسات باشند، به من پیام بدهند:
@faryadnaseri

جلسات باهم‌خوانی
اینجا خواهد بود
تهران خ مدنی کنار مترو فدک مجتمع پالمیرا همکف ۴۶
زمان را اعلام می‌کنیم

🎧🎵 زلفای قجری

💽 آلبوم خراسانیات

🎤آواز محمدرضا شجریان

🎼 آهنگسازپرویز مشکاتیان


زلفای قجری
رَ درهم و بشکسته مکن واز
درهای سلامت رَ به روم بسته مکن واز
گر ما رَ مِخِی‌ ها نِمِخِی نه‌ دو کلیمه
اینبار مو رَ مثل همه بار خسته مکن واز

یار اینجیه ا‌مشو مَخَن‌ آوازه موذن
تام‌، خادم مَچِد، در گلدسته مکن واز
از زلف کُتا ابروی پیوسته شو و روز
عمرُم رَ کُتا، رنجمَ پیوسته مکن واز

در این آدرس اجرای اشکان ماهری را گذاشته‌ام، به تفاوت اجرای اشکان ماهری و استاد شجریان فقط در مصرع «گر ما ر مخی ها، نمخی نه، دو کیلمه» دقت کنید.