ان‌در امیدواری...
1.11K subscribers
823 photos
155 videos
217 files
544 links
سرگردانم بین شعر و فلسفه
دانشجوی دکتری فلسفه هنر
Download Telegram
دریافت اول

این اشتباه است که بگوییم «همه‌ی نظرها برابرند». همه‌ی نظرها برابر نیست بل‌که تنها قدر انسانی همه برابر است. و اگر نظرها با هم برابر باشد، پس آموزش و تمرین و یادگیری و مدنیت به تمامی هبا و هدر است.

دریافت دوم

از بین تمام نظرها راجع‌به یک چیز، یک نظر حد بیشتری از درستی را داراست. این حد بیشتر، امکانی‌ست که اجازه می‌دهد باور کنیم که راه فکر کردن بسته نیست. البته در بین گونه‌های کلی تفکر یعنی تفکر منطقی، انتقادی و خلاقه بیشترین آینده‌نگری از آن تفکر خلاقه است و این نوع از تفکرست که مدام می‌خواهد حد بیشتر و وسیع‌تری از راه‌حل‌ها را به دست بیاورد.

دریافت سوم

بر اساس دو دریافت اول، دانستیم نظرها برابر نیست. آموزش اهمیت دارد و یک نظر صائب‌تر است. آنگاه گفتیم از بین انواع تفکر، تفکر خلاقه رو به امکان‌های آینده دارد. اکنون باید بدانیم که ما اجازه نداریم حتی با عنوان کردن این‌که نظر من غیر تخصصی است در باب چیزهایی که از آنها اطلاعی نداریم، سخن بگوییم. و این بیشتر سویه‌ی اخلاقی ماجراست. و اگر مادی نگاه کنیم. همین نظرات غیر صائب آشوبی‌ست که اجازه نمی‌دهد، نظرات اندیشیده شده، شنیده شوند. اهمیت سکوت در موسیقی، سفارشات آیینی برای مراقبت از زبان اینجا بهتر فهمیده می‌شوند. پس ساکت باشیم تا صداها شنیده شوند.

دریافت چهارم

اکنون باید سراغ راه‌هایی برویم که می‌تواند صحت و سقم و اعتبار حرف و نظر را برای ما روشن کند. به‌طور کلی سه شیوه برای سنجش اعتبار هر ایده و نظری پیش روی ما وجود دارد. نخست اینکه اهل علم، حرف و نظر و ایده‌ای را تایید کنند.
دو اینکه خبرگان آن رشته که به تجربه صاحب معرفت شده‌اند، آن را معتبر بدانند.
و سوم اینکه آورنده‌ی سخن خود مدعی اعتبار و تازگی و بکری سخن و ایده‌ی خود باشد.
اکنون این را تعمیم بدهید به عالم هنر در ایران، اهل علم دانشگاهی ما تقریبن از فضاها بی‌خبرند. آنجا هم که خبردارند، بی توجه‌اند.
خبرگان هم، هر کدام تنها سودای سخن خود دارند.
آورندگان سخن و ایده‌ی نو در این میان کذاب و راستگو در هم افتاده‌اند.
برای همین است که هنوز معیار قضاوت در این خاک تاریخ است. تاریخ فراموشکار. تاریخ ستمکار که مدام تن به تحریف داده است.

#فریاد_ناصری
@faryad_naseri
👍1
#کتابخانه
#داستان
#مریم_منصوری
در کتابخانه کتاب‌هایی را معرفی می‌کنم که چیزی در آنها مرا به شوق می‌آورد.
@Faryad_naseri
فریاد ناصری: این مقوله برای بسیاری از نویسندگان ما اهمیت ندارد



فریاد ناصری

فریاد ناصری، شاعر و نویسنده ساکن ایران، در پاسخ به این سوال که هنرمندان در ایران چقدر دغدغه حقوق بشر دارند و با این موضوع آشنا هستند به رادیو زمانه می‌گوید: «پرسش پیش رو آن‌قدر کلی‌ست که هر نوع حزم و احتیاطی هم که بورزی باز امکان خطا و لغزش هست. یعنی شما نخست باید یک شمای کلی از ۳۰ بند بیانیه‌ جهانی حقوق بشر داشته باشی، سپس شمایی کلی از مواد قانون اساسی. آن‌وقت ببینی که آیا شاعران و نویسندگان چه میزان به این موارد اشراف دارند و از آن‌ها حرف می‌زنند یا نه. از این‌جا به بعد است که تازه وارد حوزه‌ای از نقد می‌شوی که در میدان و حوزه‌ زبان کلاسیک تعلیمی ادبیات است و به زبان امروزی در حوزه‌ شناختی.»

فریاد ناصری:

واقعیتش این است که ما در این حوزه بسیار نقص و نقصان داریم؛ به هزاران دلیل. یکی از آن‌ها این است که هنوز نه به شکل شعاری بلکه به‌طور عملی این مقوله برای بسیاری از هم‌صنفان ما اهمیت ندارد. مسأله و مقوله‌ اول یا از مقوله‌های نخستین‌مان نیست. درگیری‌های نظری و ادبی ما در حیطه‌های بسیار قلیل و تنگی می‌چرخد. چه‌قدر این مسائل برای عموم مطرح است که بازتابش در آثار دیده شود؟ یا چه‌قدر برای شاعران و نویسندگان حائز اهمیت است که مردم بازتابش را ببینند. باز تکرار می‌کنم. ممکن است الان شما از هر تنابنده‌ای بپرسی بگوید حقوق بشر بسیار محترم و مهم است. حتی فکر کند که در هیچ حوزه‌ای نقضش نمی‌کند اما پای عمل که برسد ببینید چه بسا ناخواسته علیه حقی از حقوق بشر است.

ناصری در ادامه می‌گوید که اشاره به یک بند از اعلامیه جهانی حقوق بشر کافی‌ست تا نشان داده شود هنرمندان ایرانی هنوز به طور کلی و عمومی در شناخت و رعایت حقوق بشر دچار نقصان است: «ماده‌ ۱۶، بند دو می‌گوید که عقد ازدواج نمی‌بایست صورت بندد مگر تنها با آزادی و رضایت کامل همسران که خواهان ازدواج‌اند. چه‌قدر اخبار می‌شنویم از اجبار به ازدواج؟ و چه وقایع تلخی رقم خورده است فقط از راه عدم رعایت همین یک بند در این سالیان. خب چرا برای ما این‌ها مؤکد و برجسته نیستند خود پرسش دیگر است اما از نظر من شاعران و نویسندگان ما آن‌طور که باید و شاید توجهی به این امر نداشته‌اند.»

https://www.radiozamaneh.com/312705
#فریاد_ناصری
#حقوق_بشر
#ادبیات
@faryad_naseri
چهره‌های سینمایی و بازار ادبیات

‌این چندمین یادداشت من است که سخن از این می‌گوید که فارسی، دقیقن زبان فارسی دچار ابهام و آشفتگی شده است. و باید به طور دقیق برای هر واقعه و حرکت و مفهوم و شی‌ای نامی داشته باشیم.
به طور مثال تقلب، با مفاهیمی که دارد. گویای بعضی وقایع امروز نیست، دغل و تزویر و نادرستی و از حالی به حال دگر شدن و ما اگر در جایی آن را به کار می‌بریم، باید ببینیم که به تمامی گویا آن قصد و‌هدف هست. می‌گوییم در فلان امر تقلب صورت گرفته است. یعنی چه شده است؟ دقیق مشخص نیست.
یا می‌گوییم فلانی رانت دارد، از رانت برخوردار است. منظورمان چیست؟ در بیشتر مواقع منظورمان در حد داشتن امتیازات خاص و انحصاری است اما این همه‌ی تعریف نیست و از طرفی همه جا هم رانت گویای وضعیت نیست.
به طور مثال این‌که امروز می‌بینیم چهره‌های سینمایی وارد عرصه‌ی ادبیات شده‌اند بی آنکه فی نفسه اشکالی داشته باشد و بدون هیچ گونه قضاوت ادبی‌‌یی تنها می‌خواهم از نابرابر بودن رفتار نشر و‌ پخش و تبلیغ و امکان خرید بگویم که بین این دوستان و دوستان مترجم و شاعر و نویسنده‌ای برقرار است که هیچ‌گاه چهره‌ای سینمایی و‌تلوزیونی نبوده‌اند. تنها راه زندگی‌شان قلم بوده است. چه راهی برای از میان برداشتن این نابرابری وجود دارد؟ هیچ شکی نیست که در اینجا نوعی ستم و نابرابری اجتماعی در جریان است؟ این ستم را چه بنامیم و چگونه رفعش کنیم؟
#فریاد_ناصری
@faryad_naseri
اخبار فلسفه:
پرونده ویژه «فلسفه معماری: پدیدارشناسی مکان ۳» به دبیری منیره پنج تنی در شماره ۱۳۲ ماهنامه اطلاعات حکمت و معرفت به سردبیری انشاءالله رحمتی منتشر شد.
#منیره_پنج_تنی
@Faryad_naseri
نقدی_بر_کتاب_های_درسی_و_یادی_از.pdf
158.2 KB
این یادداشت پیش از این در روزنامه‌ی بهار با عنوان "جای خالی تفکر در کتاب‌های درسی" منتشر شده است.
#فریاد_ناصری
@faryad_naseri
Forwarded from Deleted Account
Pan's Labyrinth Lullaby
#کتابخانه
#شعر_بعنوان_یک_ساخت
#مجید_نفیسی
این رساله را در هفده سالگی نوشته و در نوزده سالگی منتشر کرده‌است. می‌توانم بگویم بوطیقای مغفول مانده‌ایست که سر فرصت، بیشتر از آن خواهم نوشت.
@Faryad_naseri
Channel photo updated
بارها شده حین تدریس بارقه‌های تیزی از ذهنم بگذرند گاهی می‌شود که بنویسم‌شان بسیار وقت‌ها هم نمی‌شود. دیروز در کلاس رسانه و فرهنگ دو‌ نکته رخ نشان داد و سعی کردم به یاد بسپارم
نخست اینکه عکس پیش از این در پایین‌ترین سطحش ثبت یاد و خاطرات ما بود به خصوص تجربه‌هایمان از سفرها را ثبت می‌کرد تا بعدها با دیدن‌شان آن تجربه‌ی عملی را به یاد بیاوریم اما اکنون پیش از تجربه‌ی خودمان از هر نقطه‌و جای جهان عکس در دسترس است و ما به وقت تجربه می‌خواهیم تجربه‌ی عملی و واقعی‌مان با آن عکسها منطبق باشد. این از خاصیتهای جهان رسانه‌ای است که جهان را با بصریت رسانه‌ای شکل می‌دهد و تجربه‌ی عملی و واقعی دست دوم می‌شود.
دومین نکته در بحث زمان پیش آمد. پیش از جهان مدرن و رسانه‌ای انسان کشتکار همیشه با نمونه‌ی کوچکی از آینده ملاقات داشت اما در جهان مدرن انسان آینده را به تمام شکل‌ها از دست داده است. کشتکار اگر می‌کاشت، برمی‌داشت و زمان برداشت و خود محصولش تجربه‌ای از آینده بود انسان مدرن تمام امروزهایش را فدای آینده‌ای می‌کند که از دست داده‌است چرا که آینده به پیشرفت بند شده است و پیشرفت هم سر باز ایستادن ندارد. ایثارگران امروزیم برای آینده‌ای که از دست داده‌ایم. این ایثار امروز برای فردا البته مضمونی‌ست که حرف کسی دیگرست و یادم نمی‌آید چه کسی الان؟
با دقت در این نکات می‌بینیم در جهان رسانه‌ای انسان به شکلی هم جهان را از دست داده است و هم آینده را، پس دو وقت و دو‌ دهر مانده یکی گذشته و دیگری حال. انسان در گذشته جوری مرده است و انسان در حال هم حالی نمی‌برد از حال و روزش.
۱۴/۸/۹۵
#فریاد_ناصری
@Faryad_naseri
👍1
صدای شیر آبتان را شنیدم
صدای جوش کتری تان را شنیدم
صدای هورت کشیدن تان را شنیدم
صدای خنده هاتان را شنیدم
صدای گریه هاتان را شنیدم
صدای عشق ورزی تان را شنیدم
صدای ناله هاتان را شنیدم
ساخت این جمله در تاریخ باید حفظ شود
این جمله را به شکل های مختلفی باید تکرار کرد
تاریخ در تکرار خودش را حفظ می کند
حالا همه آن کلمه را به خاطر آورده اید
اما ابا دارید از گفتنش
گفتنش زل زدن بیهوده به تاریکی بی انتهاست
گفتنش نوشتن یادگاری زیر استخوان جمجمه است
و ما ابا داریم از حفظ نکردن تاریخی چنین کهن
و ما که دوست داریم ترا هم چنان ای کهن

بر برم بنشین و تکرار کن
که صدای شکستن مفاصل انگشتانتان را شنیدم
صدای خاراندن سرتان را شنیدم
صدای موتور یخچال تان را شنیدم
صدای آمدن تان را
صدای رفتن را
صدای
این ساخت نباید تحریف شود
وگرنه ما گوش های شنوا را از دست می دهیم
و مردمی که در تاریخ شان گوش شنوایی نباشد چه بگویند
چه بگویند؟

ابا دارم از گفتنش
گفتنش صدای خراش یک چیز نوک تیز است بر سنگها و چوبها و فلزات
گفتنش میل به یادگاری نوشتن است
گفتنش
از دست دادن تمدنی کهن است
که ستونهای ترک خورده اش استخوان های من است
و محمد از شیراز کنار استخان جناغم اسم اش را نوشته است
علی از تبریز بر استخان کتفم اسم اش را نوشته است
حسین از گاوسوار بر مهره های گردنم اسم اش را نوشته است
... زیر استخان جمجمه ام اما نامی ست که ابا دارم از گفتنش
اما می دانم شما هنوز دارید جمله هایی می سازید از شنیدن
این کار همه ی ما را نجات خواهد داد
جمله هایی که در آن یک کلمه غایب است
و همه مان از گفتنش ابا داریم
و همین نشان می دهد ما همچنان تو را دوست داریم اای ی

۹۴/۷/۹
#فریاد_ناصری
#شعر
@hekmatkalame
@Faryad_naseri
بار دیگر این پرسش که شاعران در زمانه‌ی عسرت چه می‌کنند؟ این پرسش برای نوشتن متنی پیش روست که نخست قرار بود تفاوت‌ها و تفارقات شعر و رسانه را بررسد اما حکایت این روزها واجب کرده‌است، گامی تکراری را در راه رشدمان مکرر کنیم تا بگوییم زمانه از قضا در عسر نیست بلکه آبستن هزار واقعه است و شاعران دقیقن به معنای درست و‌ اخص این کلمه و بعد در معنای عامش آنها که زندگی‌شان اندیشیدن و قلم است مشغول چه کاری‌اند؟ حالا که مطالبات حق‌خواهی چنان عیان شده است که از هر کرانه تیر دعایی به سمت آسمان می‌رود که فرجی حاصل شود. این خیل عظیم مشغول چه کاری است؟ بهتر نیست که اینان نیز به موقعیت نمادین خود بیندیشند و وظیفه‌ی خود را که بر زمین مانده است دوباره بر عهده بگیرند. تا صدای عدالت‌خواهی رساتر شود. گو اینکه در این طلب هیچ دستور بوطیقایی برای نوشتن شعر، شعری از آن دست که رسانه باشد در کار نیست. از طرفی هم با خیل رسانه‌های کارای امروزی حماقت است که شعر را به چنین عملی واداشتن، چرا که قرار دادن چیزی‌ست در جای چیزی دیگر، اما آیا وقت نشان دادن آن هوش و ذکاوتی که آورنده‌ی حدس صائبی‌ست که زمانی شاعران نیز از آن سهمی داشتند، نرسیده است؟ هوش و ذکاوتی که آنها را پیش‌قراولان تحولات می‌کرد. اکنون قطار به راه افتاده است اگر این خیل نجنبند این‌بار اینانند که آن حرف غریب نیما شامل حالشان می‌شود: شما دیر رسیدید قطار حرکت کرده است.
باید نشان دهیم که اکنون که خواست‌ها و‌مطالبات به درون بدنه‌ی مسلط کشیده شده است ما نیز بی تفاوت نیستیم بل‌که این مطالبات را به حق می‌دانیم و با آن هم‌نوا و همراییم و حتا اینها را تنها مطالباتی حداقلی می‌‌دانیم و خواهان تحولاتی بنیادین در چرخه‌ی امور هستیم.
#فریاد_ناصری
#یادداشت
@Hekmatkalame
@Faryad_naseri
به اطرافمان که نگاه کنیم جهان و آدمیان پر از آشوبند و هزاران مدعی هم وجود دارد جهت بخشیدن آرامش و امیدِ خاطر از علمی تا غیر علمی، پزشک تا رمّال اما گویا همه یک چیز را فراموش کرده‌اند: حکومت٬ حکومت‌ها. فضای مسلط تاریک که ترس و تنهایی و اضطراب را بر جان همه انداخته است اگر هزار چشمه داشته باشد باز هم چشمه‌ی مادرش حکومتها هستند. وقتی یک شهر در آلودگی فرو‌می‌رود سوختن سینه‌ و چشم و گلوی آدمها نه کار خداست و نه کار جادوگران و نه بهم ریختگی روان. تنها هوا کثیف است. هوایی که می‌شد کثیف نباشد اما از بی کفایتی کثیف شده است. طلاق زیاد است. اعتیاد زیاد است. خشونت زیاد است. اخلاق گم شده است همه و همه از آن چشمه‌ی بزرگ تاریکی است. هر چیزی غیر از این فریب و دروغ است.
اگر هوا سالم شود. ما نه مشکل تنفسی خواهیم داشت وَ نه چشمهامان خواهد سوخت و نه ریه‌هامان. در هوای ناسالم زیستی نه یوگا و‌ نه ورزش و نه روانپزشک و نه هیچ چیز دیگر جواب نخواهد داد یا باید استحاله شوی به جانور لجن‌خوار یا باید بجنگی که هوا را عوض کنی یا آنقدر سرفه کنی که خون بالا بیاوری. حالا خودتان انتخاب کنید. می‌خواهید کدام یک باشید؟ زیست مردمان نمایشگاه و نمود حکومتی‌ست که بر آنها می‌رود. رابطه مردم و ‌حکومت رابطه‌ی کوه و دجله‌ی شعر سعدی است. اگر آن پشت باران نبارد پیش رو‌ هم خشکسالی است. برای آنچه زیست این سالهایمان است من حرفی ندارم. خودتان قضاوت کنید. قضاوت شما نشان خواهد داد چقدر از ماها استحاله پیدا کرده‌ایم، چقدرمان هنوز زنده‌ایم و چقدرمان افتاده‌ایم که بمیریم.
#فریاد_ناصری
#یادداشت
@Hekmatkalame
@Faryad_naseri