ان‌در امیدواری...
1.1K subscribers
823 photos
155 videos
217 files
544 links
سرگردانم بین شعر و فلسفه
دانشجوی دکتری فلسفه هنر
Download Telegram
#ثنای_نهم
#صحیفه_سجادیه
#بازنویسی_فریاد_ناصری

بارخدایا ما را بازگردان به توبه و بازگشت که پسندیده‌ی توست و هم از اصرار بر آنچه نمی‌پسندی

بارخدایا هر گاه بین دو زیان قرار گرفتیم: یکی در دین و دیگری در دنیا زیان را در آن که زود می‌گذرد و بخشش را در آن که ماناتر است قرار ده

و چون به دو چیز مصمم شدیم و یکی از آن دو تو را خشنود می‌سازد و دیگری خشمگین، ما را به آنچه خشنودی توست بازگردان و میل‌مان را سست کن به آنچه خشمگینت می‌کند

در آن هنگام نفس‌های ما را در اختیار خودشان مگذار، چون اختیار می‌کنند باطل و نادرستی را خلاف توفیق تو و امر می‌کنند به بدی خلاف رحم تو

بار خدایا تو ما را از ناتوانی آفریدی و بر سستی بنا نهادی و از آب اندک و بی ارزش آغازمان کردی پس ما را جز به توانایی تو جنبش و جز به یاری تو توانایی نیست

پس ما را یاری کن به توفیقت و به راه راستمان بَر و کور کن دیده‌ی دل‌هامان را بر آنچه خلاف دوستی توست و اندامی از اندام‌های ما را در معصیت و نافرمانیت فرومَبر

بار خدایا رازهای دل‌ها و جنبش‌های اندام‌ها و نگاه‌های پنهانی و سخنان زبان‌های ما را در آنچه باعث مهر و اجر تو گردد قرار ده تا کار نیکی که با آن سزاوار پاداش تو می‌گردیم از دست‌مان نرود و کار بدی که به وسیله‌ی آن مستوجب کیفر تو شویم برای ما نماند.

@faryad_naseri
انگشت به لب و زبانت می‌زنی
ورق می‌خورم
جوراب حریرات را
به پا می‌کنی و
شاه بیت شعرم
از سوراخش بیرون می‌زند
حتا برای جنگ که می‌نویسم
سر‌بازان خسته
پشت خاکریز‌های تنت
پناه می‌گیرند
تا شب نشده
باید دخل این شعر را بیاورم
می‌ترسم
روسری از سربرداری
اسم کتابم لو برود
یا
یکهو لخت شوی
به کتابم
مجوز ندهند

#فریاد_ناصری
#سربازهای_خسته_پشت_خاکریزهای_تخت
#نشر_باران_میشان (چشمه)
@faryad_naseri
نه صبحگاه و

نه شامگاه

سرود ملی من

نام کوچک توست

که تنها

وقتی که مست می‌کنم

خوانده می‌شود

#فریاد_ناصری @faryad_naseri
هیچ پرچمی

ارزش پا کوبیدن ندارد



موهایت را یله کن

تا انگشت‌های نازکم را

به پیشانی‌ام بزنم



سر هیچ برج و باروئی

به تماشای ماه ننشسته‌ام

فقط خبردار ستاره‌هایی‌ام

که هر شب

مشت مشت به شانه‌های تو می‌دوزم



پا به هیچ طبلی نسپرده‌ام

نبضت را به من بده

تا جهان را

از پا در آورم



نه صبحگاه و

نه شامگاه

سرود ملی من

نام کوچک توست

که تنها

وقتی که مست می‌کنم

خوانده می‌شود


#فریاد_ناصری
#سربازهای_خسته_پشت_خاکریزهای_تخت
#نشر_باران_میشان (چشمه)
@faryad_naseri
Forwarded from Deleted Account
گروه موسیقی بانوان گلاره

🌹گلاره نماد برگزيده موسيقى "زنان لر" و اولين گروه رسمی وفعال بانوان لرستان 🌹

کانال تلگرام : @gelaremusic
پیج اینستاگرام : gelare_94
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
فیلم کوتاه

History of a Crime
1901 فرانسه
مردی توسط سارق در خانه اش کشته می شود . روز بعد ، قاتل توسط پلیس دستگیر شده به زندان می افتد . در زندان به یاد روزهای خوب زندگیش ..
@filmkootah0
بیا وسط برقص
طوری که فکر کنند چه باران تندی باریده

#سرزدن
عکس

#AndreKertesz @faryad_naseri
استکانهای خالی را که نگاه می کنم
گلویم
به خاطر چای هایی که با تو نخورده ام
چقدر می سوزد

#فریاد_ناصری

این شعر پشت جلد کتاب سربازهاست. جاهای زیادی رفت حتا در روزنامه ی اعتماد، خانم بهاره رهنما هم نوشت و نامی از ما نیاورد لابد عقیده دارند نام مهم نیست و حرف را نگاه کن

@faryad_naseri
پوکه باز باغ ملی سفر بخیر
کورش اسدی برای همیشه از میان ما رفت.
پوکه باز و باغ ملی نام دو اثر به یاد ماندنی اوست
و مرگ
در شکل دیگر خود
سلولهایی غیر قابل حدس دارد

#آتفه_چهارمحالیان
@faryad_naseri
دیری‌ست نعره می‌کشم از بیشه‌ی خموش

می‌گویند عصر کلمه به سرآمده است. دیگر شعر و داستان و نوشتن آن اثر پیشین را ندارند و شاعران و نویسندگان هم آن جایگاه را اما من می‌پرسم این را چه کسانی می‌گویند و با چه استدلالی؟
وقت‌هاست که ذهنم درگیر این است که این چه مفارقتی‌ست که بین مردم و شاعران و نویسندگان افتاده است؟ این پرسش کسان بسیاری می‌تواند باشد همان‌طور که دوستان دیگری هم با پذیرفتن پایان سرآمدها راهشان را جدا کرده‌اند و می‌گویند همین هم که هست خوش است. من هم در پی یکه کردن شاعر و نویسنده نیستم بلکه در فکر غربت امروز اویم.
می‌شود گفت اگر او امروز تنهاست حرفش به روزش ربطی ندارد و آنکه می‌خواند از خود در کار و بار او و رد و نشانی از خود نمی‌بیند. می‌شود گفت سیاست‌پیشه‌گان چنان کرده‌اند کار که جا و عرصه‌ای برای اهل کلمه نمانده، می‌شود گفت میدانی بود که روزگاری در دست کلمه بود و حالا بین تصویر و صدا و رنگ و نور و بسیار چیزها قسمت شده و می‌شود همه‌ی این‌ها را پذیرفت.
آنکه روزگارش را درنیابد حرفش چه رنگی خواهد داشت؟ در جایی که غرغر سیاسی نوعی قیافه‌ی پرابهت به تو می‌دهد فکر چه سنگی دارد؟ و در جایی که هیچ تازگی‌ای برای کلمه اندیشیده نشود خب هر چیزی که تازگی‌ایی دارد گوی میدان را می‌برد.
گمانم سروش است که می‌گوید: ما مردمی هستیم که می‌دانیم چه نمی‌خواهیم اما نمی‌دانیم چه می‌خواهیم. بله همه‌ی ما می‌دانیم که این و آن بد است لااقل در بخش چیزهای کلان اما به جایش چه می‌خواهیم بر ما مکشوف نیست. فکری نمی‌کنیم، حرکتی نمی‌کنیم. فکر و حرکت که می‌گویم برایش حداقل الگویی اینجایی و نزدیک دارم: نیما. نیمایی که نوشته است: "قلم کم از تیشه نیست. پایه‌های این قصر مرتفع را به مرور ایام خواهد کند" و واقعن پایه‌ها را با قلم کند و قصر دیگری برآورد.
تصمیم به تغییر شعاری‌ست که این روزها هر خرد و کلانی که ادعایی در حرف دارد بر زبانش می‌آورد اما چرا همه منتظر تغییریم چرا از خودمان نمی‌آغازیم.
احمدرضا احمدی در نثرهای یومیه‌اش باید باشد تصویری دارد شگفت که از ترس چکمه‌پوشان کتاب‌های برادرم را در باغچه خاک کردیم اما دریغ از یک کتاب شعر. یعنی بین آن همه جزوه و کتاب سیاسی یک شعر هم نبود.
حرفم این نیست که با شعر می‌شود مملکت‌داری کرد اما مملکت‌داری که شعر را فهمیده باشد چکمه‌پوشش کم است. لابد الان ذهن‌تان مثال نقضش را یافته است که اینهمه خاقان و سلطان شاعر و شعر دوست داشته‌ایم اما من می‌گویم اول شما بیا ثابت کن هر کس که ذهنش قالب عروض را پذیرفته و کلیشه‌ها را می‌چیند شاعر است بعد باقی مثالت را پیش ببر. امروزه روز حتا در کتاب‌های عقب‌افتاده‌ی درسی هم بین شعر و نظم فرقی به نام تخیل را قائلند.
و آنکه تخیل ندارد سنگ است سفت و سخت. انسانی که شعر می‌خواهد به قول نیما انسانی در درجه‌ی اعلی‌ست. انسانی‌ست که شعر تسلی‌بخش اوست در زندگی.
بیایید فکر کنیم از آن‌همه کوشندگان راه نو و تجدد کدام شان سهمی به اندازه‌ی نیما دارد در امروزمان چرا که او "از همبستگی با آنات زندگی آدمی و تامل مستمر و همواره در وضعیت انسان معاصر، به او نزدیک شده، و به او عشق‌ورزیده است." این را محمد مختاری است که می گوید.
همه‌ی این حرف‌ها برای چیست؟ برای این است که ما، همین ما که هر بار می‌نالیم از وضعیت‌مان، به کجا بیشتر میل داریم؟ مقایسه کنیم ملت ما همین کانال‌های تلگرامی را چطور دنبال می‌کنند. هر جا که فکر تعطیل است بیشتر حضور مشهود است و هر جا که می‌ترسند دستی به فکرشان بخورد از آنجا فراری‌اند. فکر هم که می‌گویم سخت باورمندم در ایران امروز چند نفر بیشتر به‌واقع کلمه نمی‌توانند بگویند: من فکر می‌کنم. باقی دهان که باز می‌کنند کلمات اجداد قرن‌ها پیش‌شان را تکرار می‌کنند. من از مخاطبان همین رسانه و روزنه‌ی کوچک خودم خواهش دارم هر جا که باد بیشتری به فکرهای‌تان می‌وزد سرتان را جلوتر ببرید و سرهای دیگر را هم ببرید. به فکر کردن و شک کردن سر بزنید. انسان دانه است در این خاک اگر سر نزند می‌پوسد و می‌پوکد.
بهانه‌ی این حرفها کورش اسدی بود که مرگ برایش زود بود.
#فریاد_ناصری
@faryad_naseri
4_5938060812370313384.amr
642.2 KB
#ابوطالب_مظفری_افغانستان
#صدای_رسول_آقابالی
بالاتر هم خود شعر یافتنیست هم صدایی دیگر که این شعر را خوانده است.

@faryad_naseri
Audio
داستان کوتاه "خانه کبود" نوشته کورش اسدی را با صدای نویسنده بشنوید.

@SJmagazine
Forwarded from رادیو گردون
بیغوله باد
کوروش اسدی
بیغوله باد
کوروش اسدی، نویسنده ایرانی، که امروز از بین ما رفت
خوانش: آیدا باباخانی
@radiogardoon
Forwarded from ماجرا
Audio
Kourosh Asadi
داستان «خانه كبود» با صدای كورش اسدی
منتشر شده در داستان آذر 89 و در سی‌دی صوتی همراه 1

كانال ماهنامه داستان همشهری
@dastanmag