ان‌در امیدواری...
1.11K subscribers
823 photos
155 videos
217 files
544 links
سرگردانم بین شعر و فلسفه
دانشجوی دکتری فلسفه هنر
Download Telegram
Forwarded from Deleted Account
Pan's Labyrinth Lullaby
#کتابخانه
#شعر_بعنوان_یک_ساخت
#مجید_نفیسی
این رساله را در هفده سالگی نوشته و در نوزده سالگی منتشر کرده‌است. می‌توانم بگویم بوطیقای مغفول مانده‌ایست که سر فرصت، بیشتر از آن خواهم نوشت.
@Faryad_naseri
Channel photo updated
بارها شده حین تدریس بارقه‌های تیزی از ذهنم بگذرند گاهی می‌شود که بنویسم‌شان بسیار وقت‌ها هم نمی‌شود. دیروز در کلاس رسانه و فرهنگ دو‌ نکته رخ نشان داد و سعی کردم به یاد بسپارم
نخست اینکه عکس پیش از این در پایین‌ترین سطحش ثبت یاد و خاطرات ما بود به خصوص تجربه‌هایمان از سفرها را ثبت می‌کرد تا بعدها با دیدن‌شان آن تجربه‌ی عملی را به یاد بیاوریم اما اکنون پیش از تجربه‌ی خودمان از هر نقطه‌و جای جهان عکس در دسترس است و ما به وقت تجربه می‌خواهیم تجربه‌ی عملی و واقعی‌مان با آن عکسها منطبق باشد. این از خاصیتهای جهان رسانه‌ای است که جهان را با بصریت رسانه‌ای شکل می‌دهد و تجربه‌ی عملی و واقعی دست دوم می‌شود.
دومین نکته در بحث زمان پیش آمد. پیش از جهان مدرن و رسانه‌ای انسان کشتکار همیشه با نمونه‌ی کوچکی از آینده ملاقات داشت اما در جهان مدرن انسان آینده را به تمام شکل‌ها از دست داده است. کشتکار اگر می‌کاشت، برمی‌داشت و زمان برداشت و خود محصولش تجربه‌ای از آینده بود انسان مدرن تمام امروزهایش را فدای آینده‌ای می‌کند که از دست داده‌است چرا که آینده به پیشرفت بند شده است و پیشرفت هم سر باز ایستادن ندارد. ایثارگران امروزیم برای آینده‌ای که از دست داده‌ایم. این ایثار امروز برای فردا البته مضمونی‌ست که حرف کسی دیگرست و یادم نمی‌آید چه کسی الان؟
با دقت در این نکات می‌بینیم در جهان رسانه‌ای انسان به شکلی هم جهان را از دست داده است و هم آینده را، پس دو وقت و دو‌ دهر مانده یکی گذشته و دیگری حال. انسان در گذشته جوری مرده است و انسان در حال هم حالی نمی‌برد از حال و روزش.
۱۴/۸/۹۵
#فریاد_ناصری
@Faryad_naseri
👍1
صدای شیر آبتان را شنیدم
صدای جوش کتری تان را شنیدم
صدای هورت کشیدن تان را شنیدم
صدای خنده هاتان را شنیدم
صدای گریه هاتان را شنیدم
صدای عشق ورزی تان را شنیدم
صدای ناله هاتان را شنیدم
ساخت این جمله در تاریخ باید حفظ شود
این جمله را به شکل های مختلفی باید تکرار کرد
تاریخ در تکرار خودش را حفظ می کند
حالا همه آن کلمه را به خاطر آورده اید
اما ابا دارید از گفتنش
گفتنش زل زدن بیهوده به تاریکی بی انتهاست
گفتنش نوشتن یادگاری زیر استخوان جمجمه است
و ما ابا داریم از حفظ نکردن تاریخی چنین کهن
و ما که دوست داریم ترا هم چنان ای کهن

بر برم بنشین و تکرار کن
که صدای شکستن مفاصل انگشتانتان را شنیدم
صدای خاراندن سرتان را شنیدم
صدای موتور یخچال تان را شنیدم
صدای آمدن تان را
صدای رفتن را
صدای
این ساخت نباید تحریف شود
وگرنه ما گوش های شنوا را از دست می دهیم
و مردمی که در تاریخ شان گوش شنوایی نباشد چه بگویند
چه بگویند؟

ابا دارم از گفتنش
گفتنش صدای خراش یک چیز نوک تیز است بر سنگها و چوبها و فلزات
گفتنش میل به یادگاری نوشتن است
گفتنش
از دست دادن تمدنی کهن است
که ستونهای ترک خورده اش استخوان های من است
و محمد از شیراز کنار استخان جناغم اسم اش را نوشته است
علی از تبریز بر استخان کتفم اسم اش را نوشته است
حسین از گاوسوار بر مهره های گردنم اسم اش را نوشته است
... زیر استخان جمجمه ام اما نامی ست که ابا دارم از گفتنش
اما می دانم شما هنوز دارید جمله هایی می سازید از شنیدن
این کار همه ی ما را نجات خواهد داد
جمله هایی که در آن یک کلمه غایب است
و همه مان از گفتنش ابا داریم
و همین نشان می دهد ما همچنان تو را دوست داریم اای ی

۹۴/۷/۹
#فریاد_ناصری
#شعر
@hekmatkalame
@Faryad_naseri
بار دیگر این پرسش که شاعران در زمانه‌ی عسرت چه می‌کنند؟ این پرسش برای نوشتن متنی پیش روست که نخست قرار بود تفاوت‌ها و تفارقات شعر و رسانه را بررسد اما حکایت این روزها واجب کرده‌است، گامی تکراری را در راه رشدمان مکرر کنیم تا بگوییم زمانه از قضا در عسر نیست بلکه آبستن هزار واقعه است و شاعران دقیقن به معنای درست و‌ اخص این کلمه و بعد در معنای عامش آنها که زندگی‌شان اندیشیدن و قلم است مشغول چه کاری‌اند؟ حالا که مطالبات حق‌خواهی چنان عیان شده است که از هر کرانه تیر دعایی به سمت آسمان می‌رود که فرجی حاصل شود. این خیل عظیم مشغول چه کاری است؟ بهتر نیست که اینان نیز به موقعیت نمادین خود بیندیشند و وظیفه‌ی خود را که بر زمین مانده است دوباره بر عهده بگیرند. تا صدای عدالت‌خواهی رساتر شود. گو اینکه در این طلب هیچ دستور بوطیقایی برای نوشتن شعر، شعری از آن دست که رسانه باشد در کار نیست. از طرفی هم با خیل رسانه‌های کارای امروزی حماقت است که شعر را به چنین عملی واداشتن، چرا که قرار دادن چیزی‌ست در جای چیزی دیگر، اما آیا وقت نشان دادن آن هوش و ذکاوتی که آورنده‌ی حدس صائبی‌ست که زمانی شاعران نیز از آن سهمی داشتند، نرسیده است؟ هوش و ذکاوتی که آنها را پیش‌قراولان تحولات می‌کرد. اکنون قطار به راه افتاده است اگر این خیل نجنبند این‌بار اینانند که آن حرف غریب نیما شامل حالشان می‌شود: شما دیر رسیدید قطار حرکت کرده است.
باید نشان دهیم که اکنون که خواست‌ها و‌مطالبات به درون بدنه‌ی مسلط کشیده شده است ما نیز بی تفاوت نیستیم بل‌که این مطالبات را به حق می‌دانیم و با آن هم‌نوا و همراییم و حتا اینها را تنها مطالباتی حداقلی می‌‌دانیم و خواهان تحولاتی بنیادین در چرخه‌ی امور هستیم.
#فریاد_ناصری
#یادداشت
@Hekmatkalame
@Faryad_naseri
به اطرافمان که نگاه کنیم جهان و آدمیان پر از آشوبند و هزاران مدعی هم وجود دارد جهت بخشیدن آرامش و امیدِ خاطر از علمی تا غیر علمی، پزشک تا رمّال اما گویا همه یک چیز را فراموش کرده‌اند: حکومت٬ حکومت‌ها. فضای مسلط تاریک که ترس و تنهایی و اضطراب را بر جان همه انداخته است اگر هزار چشمه داشته باشد باز هم چشمه‌ی مادرش حکومتها هستند. وقتی یک شهر در آلودگی فرو‌می‌رود سوختن سینه‌ و چشم و گلوی آدمها نه کار خداست و نه کار جادوگران و نه بهم ریختگی روان. تنها هوا کثیف است. هوایی که می‌شد کثیف نباشد اما از بی کفایتی کثیف شده است. طلاق زیاد است. اعتیاد زیاد است. خشونت زیاد است. اخلاق گم شده است همه و همه از آن چشمه‌ی بزرگ تاریکی است. هر چیزی غیر از این فریب و دروغ است.
اگر هوا سالم شود. ما نه مشکل تنفسی خواهیم داشت وَ نه چشمهامان خواهد سوخت و نه ریه‌هامان. در هوای ناسالم زیستی نه یوگا و‌ نه ورزش و نه روانپزشک و نه هیچ چیز دیگر جواب نخواهد داد یا باید استحاله شوی به جانور لجن‌خوار یا باید بجنگی که هوا را عوض کنی یا آنقدر سرفه کنی که خون بالا بیاوری. حالا خودتان انتخاب کنید. می‌خواهید کدام یک باشید؟ زیست مردمان نمایشگاه و نمود حکومتی‌ست که بر آنها می‌رود. رابطه مردم و ‌حکومت رابطه‌ی کوه و دجله‌ی شعر سعدی است. اگر آن پشت باران نبارد پیش رو‌ هم خشکسالی است. برای آنچه زیست این سالهایمان است من حرفی ندارم. خودتان قضاوت کنید. قضاوت شما نشان خواهد داد چقدر از ماها استحاله پیدا کرده‌ایم، چقدرمان هنوز زنده‌ایم و چقدرمان افتاده‌ایم که بمیریم.
#فریاد_ناصری
#یادداشت
@Hekmatkalame
@Faryad_naseri
عیدانه

تو عید منی به عید بینم شادت

ای عید رهی عید مبارک بادت

#سنایی
@Faryad_naseri
از نکته‌های حین درس در کلاس خلاقیت در هنر:

اگر می‌پذیریم جسمی سخت که ماده‌ی عیان است در برخورد و تصادمش با چیزها سبب تخریب و آسیب می‌شود، پس باید این را هم بپذیریم که صوت و صدای ما نیز در هر برخوردش اثری دارد. نه مگر صوت و صدا از عالم ماده است. پس کلام‌مان را به کدام سمت و با چه نیرو و‌ توانی پرتاب می‌کنیم؟ آیا نتیجه‌ی این رسیدن و مواجهه و برخورد را می‌بینیم؟ آنطور که شکستن یا حتا درست شدن چیزها را بعینه می‌بینیم. پیش از دریافت من اهل علم راهی برای سنجه و مشاهده‌ی نتیجه‌ی برخورد صوت و صدا بر چیزها را به دست داده‌اند من فقط نکته را دوباره پیش چشم آوردم که ما می‌دانیم کنار هم آیی و برخورد چیزها بر هم اثر دارد. وَ صوت و صدا هم چیزی مادی است پس سخن که می‌گوییم نتیجه‌اش را هم درست‌تر ببینیم که چه می‌شود؟
#فریاد_ناصری
@faryad_naseri
به اطرافمان که نگاه کنیم جهان و آدمیان پر از آشوبند و هزاران مدعی هم وجود دارد جهت بخشیدن آرامش و امیدِ خاطر از علمی تا غیر علمی، پزشک تا رمّال اما گویا همه یک چیز را فراموش کرده‌اند: حکومت٬ حکومت‌ها. فضای مسلط تاریک که ترس و تنهایی و اضطراب را بر جان همه انداخته است اگر هزار چشمه داشته باشد باز هم چشمه‌ی مادرش حکومتها هستند. وقتی یک شهر در آلودگی فرو‌می‌رود سوختن سینه‌ و چشم و گلوی آدمها نه کار خداست و نه کار جادوگران و نه بهم ریختگی روان. تنها هوا کثیف است. هوایی که می‌شد کثیف نباشد اما از بی کفایتی کثیف شده است. طلاق زیاد است. اعتیاد زیاد است. خشونت زیاد است. اخلاق گم شده است همه و همه از آن چشمه‌ی بزرگ تاریکی است. هر چیزی غیر از این فریب و دروغ است.
اگر هوا سالم شود. ما نه مشکل تنفسی خواهیم داشت وَ نه چشمهامان خواهد سوخت و نه ریه‌هامان. در هوای ناسالم زیستی نه یوگا و‌ نه ورزش و نه روانپزشک و نه هیچ چیز دیگر جواب نخواهد داد یا باید استحاله شوی به جانور لجن‌خوار یا باید بجنگی که هوا را عوض کنی یا آنقدر سرفه کنی که خون بالا بیاوری. حالا خودتان انتخاب کنید. می‌خواهید کدام یک باشید؟ زیست مردمان نمایشگاه و نمود حکومتی‌ست که بر آنها می‌رود. رابطه مردم و ‌حکومت رابطه‌ی کوه و دجله‌ی شعر سعدی است. اگر آن پشت باران نبارد پیش رو‌ هم خشکسالی است. برای آنچه زیست این سالهایمان است من حرفی ندارم. خودتان قضاوت کنید. قضاوت شما نشان خواهد داد چقدر از ماها استحاله پیدا کرده‌ایم، چقدرمان هنوز زنده‌ایم و چقدرمان افتاده‌ایم که بمیریم.
#فریاد_ناصری
@faryad_naseri
زینده در حدود کوچک عادات
بوهای مشخص
طعمهای مشخص
رنگهای مشخص!
•
یک‌بار در تنش چنان گشتم
که گفت: این‌جا کجاست؟
گفتم: خانه‌ی ماست.

من خاک پخته‌ای بودم او هم

یکبار در عقل آنقدر خالص شدم که نمی‌شد
پشت شیشه‌ها بایستم
تنم می‌برید
اما خلوص استثناست
یک‌جور فشردگی بی‌حد که کربن را بدل می‌کند
•
مرا تراش نخورده ستایش کن
و خرده‌های تنم را نگه‌دار و بستا
چنان خالصانه عقل بودم که دلبرانم گناه داشتند و طاقت نه
نرنجیدم
محق بودم و تنها
محق بودیم و تنها
مشتی چنان عقل خالص که به اندازه‌ی زیبایی زنان نبودیم
پس به پدرام گفتم مرا بسرا
به علی‌رضا گفتم مرا بسرا
آنها مرا که سرودند
سرود من چنان خالصانه بود که علیه
علیه عقل
مثل علیه‌السلام
به لیلی گفتم: دلم را بپذیر! گفت: نتوانم.

گناهی نداشت
که ما از هر کس به‌قدر وسع چشم انتظاریم اگرچه چشم‌های درشتی داریم
•
باری
چگونه ماکه محقیم به هرطرف رو کنیم و بیابیمت
وقتی در تمام جهات زنی هست که برهنه می‌شود
مرا که تنم بریده‌ی اخلاص من است بسرا
و خرده‌ شیشه‌های شفافم را نگه دار
آفتاب که بر آنها بتابد
کتابهای کهنی خواهی دید
که از هجوم شیدایی ورق می‌خورند و نامعلوم‌اند
و پرسشی سوزان از کف‌ پاهام بالا می‌دود

چگونه به نام‌ها و رنگ‌ها اعتماد کردید؟
چگونه به بوها
چگونه همه چیز را روشن دیدید و با خیال آسوده زندگی کردید؟

من غرق بودم
طوری‌که هر بار خواستم مثل شما چیزها را تجربه کنم
پیوندخورده بودم
مثلن یک‌بار با هستی پیوند خورده بودم و هستی نام زنی بود
من غرق‌بودم و در زندگیم شیفته‌ی عناصر تلخی بودم که ترکیب‌شان نمکِ زخم‌ها و زندگی‌است

ترکیب علیه خلوصست
و من هیچ‌وقت به نیت شعر ننوشتم
سخن با دلبران بی‌حدم گفتم
کلمنی یا حمیرا!
هرچند مستی با هستی هم، حد دارد
اما من سرود بی‌حد دوستانم بودم
-پرسش‌های سوزان و درشتی در سورتان‌شان-
#شعر
#فریاد_ناصری
@faryad_naseri