گفتگوی #فریاد_ناصری با #ایرج_ضیایی درباره عمری شاعری در صفحه ی ویژه ی کارنامه ی ایرج ضیایی.روزنامه ی آرمان
نشر حکمت کلمه اخیرن گزینه اشعار ضیایی را منتشر کرده است.
@faryad_naseri
نشر حکمت کلمه اخیرن گزینه اشعار ضیایی را منتشر کرده است.
@faryad_naseri
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
رقص زبان بدن است.
@faryad_naseri
@faryad_naseri
از #یار تا #پارتنر
گشتی مختصر در معنای چند مفهوم
فریاد ناصری
در فرهنگ #عاشقانهی زبان فارسی از آغاز تا امروز ِ الان که نگاه کنیم عنوانهای مشخص و برجستهای میبیینیم که هر کدام به تنهایی نمایندهی شکل خاصی از رابطهی عاشقانه یا به قول فردوسی جفت جویانهاند. هر اسم و عنوان تعریفی دارد که آن تعریف باید و نباید و چگونگیهای رفتاری انسان ِ در آن رابطه را برمیسازد و نشان میدهد. جغرافیای کرداری با پذیرفتن آن عنوان شکل خاص خودش را میگیرد. برجستهترین و فراگیرترین این نام و نشانها، داغ عشق است که بر دل میخورد و آدمهای درگیر رابطه را عاشق و معشوق میکند. #عاشق و #معشوق، نامهایی برای یک تعریف که فرهنگ با آن به شکل غیر رسمی یک رابطهی خصوصی اجازهی بروز و حضور میدهد. و به خاطر تابو بودن شرعیاش سعی میکند در حوزهای دیگر از روابط انسانی با هالهای زیبایی شناختی به آن قداستی ببخشد که تخطی از شرع نیز جبران بشود.
این تعریف در طیف رقیقتر و عامیانهترش عنوان و نام "خاطرخواهی" به خود می گیرد. خاطرخواهی وسعت عاشق و معشوق را ندارد. محدودتر از آن است با اینحال همچون عاشق و معشوق جواز ایجاد یک رابطهی تخطی کننده را میدهد با این تفاوت که نسبت به آن قداست بسیار کمتری دارد.
بعد از این هر چه در خط زمان پیشتر میآییم شکل دیگری رخ مینماید "دوست دختر و دوست پسر" این نامها، آورندهی مفهومی اعتراضیتر و قائم بهذاتترند. یعنی در پی این نیستند که در چشم دیگری بزرگ (عرف، جامعه، قانون، فرهنگ...) رسمیت داشته باشند یا پیدا کنند. خودشان را تحمیل میکنند به جامعه و این اتفاق دیگری در ذهن و عمل است. دوست دختر و دوست پسر نسبت به هم همان رفتاری را ندارند که مثلن عاشق و معشوقهای سنتی و ادبی. این نامهای تازه با خود رفتارهای تازه را به همراه میآورند.
بعد کمکم ندای دیگری از راه میرسد. #پارتنر، #شریک جنسی، منفعت طلبی انسان امروز، اقتصاد رابطه، شراکت، نام و نشان و تعریفی جسورتر و عصیانیتر که در پی پنهان کاری نیست که ناماش عیان کنندهاست. این تطور را بگیر و به آدمها بیندیش که رفته رفته در این سیر چهچیزهایی را از دست دادهاند و چه چیزهایی بهدست آوردهاند؟ اسطورهزدایی و تقدسزدایی برای زدودن امکانهای مخفیکاری و ریاکاری به کجاها کشیده شدهاست و میشود؟
بگذار روی حرف را سمت دیگری بچرخانیم. جای دوری نمیرویم. بچرخیم سمت یار. یار چیست؟
یار در ادبیات کلاسیک که یکی از پایههای اصلی فرهنگ ماست بیشتر نقش جنسی دارد. یا شاهد است یا زنی که در خط و خال جنسیتیاش برجسته میشود. و در همین حیطه به نوعی، تعریفی ادبی میشود. یار ادبی. معشوق ادبی. کاراکتری در ژانرهای تغزلی ادبیات. نه کسی که شناسندهی درون ماست. فهمندهی جان ماست. با جغرافیای نه لزومن مشترک علائق و سلائق بلکه دارای وسعت تحمل و طاقت نسبت به دیگری، نه کسیست که طاقت و تحمل فهم آن دیگری را دارد. ساختهایست مصنوعی، بیجان و قالبی.
شکل زندهی "یار" بودن اتفاقیست که تا حدودی در رابطهی شخصی دو چهرهی فرهنگی – ادبی ما رخ میدهد. بین شمس و مولانا. میل و تمنای آدمی نسبت به دیگری و دنیای دیگری در متعالیترین شکل ممکناش در ظرف شرایط زمانه در بین این دو رخ مینماید.
غزلیات شمس چیزی جز تجلی میل و تمنا و علاقه است؟ بافت اروتیک مقالات شمس را چه میگویی؟ دو آدم، "دو دریچه روبهروی هم" به دو دنیای تازه ، گشودگی و انکشاف نسبت بههم.
این تعریفی که از یار میدهیم اینجا، خیلی وسیعتر و تازهتر از آن تعریفیست که قرنها ادبیات کلاسیک در مغزما تا استخوان تپاندهاست. یار در ادبیات کلاسیک، خشک و بیروح و محدود است. اگر هم نبوده رفته رفته مرده و بیروح شدهاست. ادبیات کلاسیک که با این یار در معرض تهمتها بوده و هر جا هم که خواسته تهمت جنسیت آلودگی را از چهرهی خودش بزداید دو خطا را همزمان و با هم مرتکب شدهاست. یکی تحقیر جنسیت و اندیشیدن به جنسیت از دیدگاه اخلاق متعبدانه، دیگری استفاده از همان ابزارهایی برای دفاع از خودش که منطق سازندهی تهمتها را معتبر میکند. دفاع از خود، با همان منطق و با همان ادبیات که تهمتها را در حقش روا داشته است و این خود شکل دیگری از همان تهمتها و اهانتهاست. #فریاد_ناصری @faryad_naseri
گشتی مختصر در معنای چند مفهوم
فریاد ناصری
در فرهنگ #عاشقانهی زبان فارسی از آغاز تا امروز ِ الان که نگاه کنیم عنوانهای مشخص و برجستهای میبیینیم که هر کدام به تنهایی نمایندهی شکل خاصی از رابطهی عاشقانه یا به قول فردوسی جفت جویانهاند. هر اسم و عنوان تعریفی دارد که آن تعریف باید و نباید و چگونگیهای رفتاری انسان ِ در آن رابطه را برمیسازد و نشان میدهد. جغرافیای کرداری با پذیرفتن آن عنوان شکل خاص خودش را میگیرد. برجستهترین و فراگیرترین این نام و نشانها، داغ عشق است که بر دل میخورد و آدمهای درگیر رابطه را عاشق و معشوق میکند. #عاشق و #معشوق، نامهایی برای یک تعریف که فرهنگ با آن به شکل غیر رسمی یک رابطهی خصوصی اجازهی بروز و حضور میدهد. و به خاطر تابو بودن شرعیاش سعی میکند در حوزهای دیگر از روابط انسانی با هالهای زیبایی شناختی به آن قداستی ببخشد که تخطی از شرع نیز جبران بشود.
این تعریف در طیف رقیقتر و عامیانهترش عنوان و نام "خاطرخواهی" به خود می گیرد. خاطرخواهی وسعت عاشق و معشوق را ندارد. محدودتر از آن است با اینحال همچون عاشق و معشوق جواز ایجاد یک رابطهی تخطی کننده را میدهد با این تفاوت که نسبت به آن قداست بسیار کمتری دارد.
بعد از این هر چه در خط زمان پیشتر میآییم شکل دیگری رخ مینماید "دوست دختر و دوست پسر" این نامها، آورندهی مفهومی اعتراضیتر و قائم بهذاتترند. یعنی در پی این نیستند که در چشم دیگری بزرگ (عرف، جامعه، قانون، فرهنگ...) رسمیت داشته باشند یا پیدا کنند. خودشان را تحمیل میکنند به جامعه و این اتفاق دیگری در ذهن و عمل است. دوست دختر و دوست پسر نسبت به هم همان رفتاری را ندارند که مثلن عاشق و معشوقهای سنتی و ادبی. این نامهای تازه با خود رفتارهای تازه را به همراه میآورند.
بعد کمکم ندای دیگری از راه میرسد. #پارتنر، #شریک جنسی، منفعت طلبی انسان امروز، اقتصاد رابطه، شراکت، نام و نشان و تعریفی جسورتر و عصیانیتر که در پی پنهان کاری نیست که ناماش عیان کنندهاست. این تطور را بگیر و به آدمها بیندیش که رفته رفته در این سیر چهچیزهایی را از دست دادهاند و چه چیزهایی بهدست آوردهاند؟ اسطورهزدایی و تقدسزدایی برای زدودن امکانهای مخفیکاری و ریاکاری به کجاها کشیده شدهاست و میشود؟
بگذار روی حرف را سمت دیگری بچرخانیم. جای دوری نمیرویم. بچرخیم سمت یار. یار چیست؟
یار در ادبیات کلاسیک که یکی از پایههای اصلی فرهنگ ماست بیشتر نقش جنسی دارد. یا شاهد است یا زنی که در خط و خال جنسیتیاش برجسته میشود. و در همین حیطه به نوعی، تعریفی ادبی میشود. یار ادبی. معشوق ادبی. کاراکتری در ژانرهای تغزلی ادبیات. نه کسی که شناسندهی درون ماست. فهمندهی جان ماست. با جغرافیای نه لزومن مشترک علائق و سلائق بلکه دارای وسعت تحمل و طاقت نسبت به دیگری، نه کسیست که طاقت و تحمل فهم آن دیگری را دارد. ساختهایست مصنوعی، بیجان و قالبی.
شکل زندهی "یار" بودن اتفاقیست که تا حدودی در رابطهی شخصی دو چهرهی فرهنگی – ادبی ما رخ میدهد. بین شمس و مولانا. میل و تمنای آدمی نسبت به دیگری و دنیای دیگری در متعالیترین شکل ممکناش در ظرف شرایط زمانه در بین این دو رخ مینماید.
غزلیات شمس چیزی جز تجلی میل و تمنا و علاقه است؟ بافت اروتیک مقالات شمس را چه میگویی؟ دو آدم، "دو دریچه روبهروی هم" به دو دنیای تازه ، گشودگی و انکشاف نسبت بههم.
این تعریفی که از یار میدهیم اینجا، خیلی وسیعتر و تازهتر از آن تعریفیست که قرنها ادبیات کلاسیک در مغزما تا استخوان تپاندهاست. یار در ادبیات کلاسیک، خشک و بیروح و محدود است. اگر هم نبوده رفته رفته مرده و بیروح شدهاست. ادبیات کلاسیک که با این یار در معرض تهمتها بوده و هر جا هم که خواسته تهمت جنسیت آلودگی را از چهرهی خودش بزداید دو خطا را همزمان و با هم مرتکب شدهاست. یکی تحقیر جنسیت و اندیشیدن به جنسیت از دیدگاه اخلاق متعبدانه، دیگری استفاده از همان ابزارهایی برای دفاع از خودش که منطق سازندهی تهمتها را معتبر میکند. دفاع از خود، با همان منطق و با همان ادبیات که تهمتها را در حقش روا داشته است و این خود شکل دیگری از همان تهمتها و اهانتهاست. #فریاد_ناصری @faryad_naseri
نامهی ششم
آلی جان!
دوستان ما چهار تا حرف شنیدهاند از تغییر نگاه و هیچ هم دقت نمیکنند و همهجا معیارش میگیرند که زیبایی مثلن در نگاه توست و از این حرفها. اما نمیشود که سرمان را گرم قصار کنیم و قصور کنیم از اصل ماجرا و زندگی. خوبست علم حساب و کتاب و آمار هست در این مملکت وگرنه به هیچ قسمی نمیشد حرف زد. بله که زندگی سویههای متناقض دارد همان وقت که مرگش به پیش است زایش و زایاییاش در پس میآید. مگر زمان جنگ نبود. کلن زمان نبودها بود دیگر. مردم زندگی کردند. شهید دادند. سختی کشیدند. زندگی کردند. در صف نان و پنیر و مرغ و ... ایستادند و زندگی کردند.
حرف امروزمان جمع بستن کل امورات است دیدن تک تک ویترینهاییست که خبر از درونمان میدهند. سنجیدن با شاخص است. علم و اقتصاد و تحصیل و مسکن و خوراک و پوشاک و سفر و سلامتی و... همه را باید بگذاریم وسط و بسنجیم که خب از دل اینها چه بر میآید ما پیش رفتهایم یا پس یا نه اصلن ایستادهایم. میگویند من صورتم را چسباندهام به تلخیها و نمیبینم درست. میگویند فاصله بگیر و درست ببین. میگویند از آن تار موی دیوار چین فاصله بگیر...
من فاصله میگیرم از تار موی مذکور که به فرض مثال نبود قوانین روشن است در این دیار همان مقدار که اینها میگویند فاصله میگیرم خب نتیجه؟ نزدیک میشوم که ببینم بیخش کجاست؟ کجای ما ریشه دارد این تاریکیها و بلبشوها... بعد هم اصل حرف سر امید است. امید است که نه در حرفهای کلی شاعرانه، که در گپهای ریز و دقیق و روشن توضیح داده شده میتواند به ما بگوید از این روزها باید چطور به فرداها بگذریم.
۹۳/۵۲۴
#فریاد_ناصری —------------باز نشر نامه های آلی @faryad_naseri
آلی جان!
دوستان ما چهار تا حرف شنیدهاند از تغییر نگاه و هیچ هم دقت نمیکنند و همهجا معیارش میگیرند که زیبایی مثلن در نگاه توست و از این حرفها. اما نمیشود که سرمان را گرم قصار کنیم و قصور کنیم از اصل ماجرا و زندگی. خوبست علم حساب و کتاب و آمار هست در این مملکت وگرنه به هیچ قسمی نمیشد حرف زد. بله که زندگی سویههای متناقض دارد همان وقت که مرگش به پیش است زایش و زایاییاش در پس میآید. مگر زمان جنگ نبود. کلن زمان نبودها بود دیگر. مردم زندگی کردند. شهید دادند. سختی کشیدند. زندگی کردند. در صف نان و پنیر و مرغ و ... ایستادند و زندگی کردند.
حرف امروزمان جمع بستن کل امورات است دیدن تک تک ویترینهاییست که خبر از درونمان میدهند. سنجیدن با شاخص است. علم و اقتصاد و تحصیل و مسکن و خوراک و پوشاک و سفر و سلامتی و... همه را باید بگذاریم وسط و بسنجیم که خب از دل اینها چه بر میآید ما پیش رفتهایم یا پس یا نه اصلن ایستادهایم. میگویند من صورتم را چسباندهام به تلخیها و نمیبینم درست. میگویند فاصله بگیر و درست ببین. میگویند از آن تار موی دیوار چین فاصله بگیر...
من فاصله میگیرم از تار موی مذکور که به فرض مثال نبود قوانین روشن است در این دیار همان مقدار که اینها میگویند فاصله میگیرم خب نتیجه؟ نزدیک میشوم که ببینم بیخش کجاست؟ کجای ما ریشه دارد این تاریکیها و بلبشوها... بعد هم اصل حرف سر امید است. امید است که نه در حرفهای کلی شاعرانه، که در گپهای ریز و دقیق و روشن توضیح داده شده میتواند به ما بگوید از این روزها باید چطور به فرداها بگذریم.
۹۳/۵۲۴
#فریاد_ناصری —------------باز نشر نامه های آلی @faryad_naseri
Deleted Account
Video
این هم سخنی دیگر، از تنی دیگر. به قول دوست عزیزی که میگوید نت تن با این حساب شما نوازش این تن را ببینید
نامهي هفتم
آلی جان!
حرف دیگری که این روزها آزارم میدهد بانگ و نوای بیکسی است که دوستان در عالم ادبیات و هنر و... سر میدهند که کو بزرگی و کو مرد مردستانی. حرصم میگیرد که نمیخواهند ببیند براهنی را، دولتآبادی را، گلستان را، رویایی را، داریوش شایگان را... قبلن هم نوشتم چشم دیدن بزرگی نیست در میان ما وگرنه کم هم نداریم. بعد هم اگر اتفاقات یکه را کنار بگذاریم همه چیز باید به همه چیز بیاید نمیشود بین مردم با اقتصاد دلالی، پروست ظهور کند که، بعد هم اینها از شاعر و نویسندهشان چیزی میخواهند که در خودشان نمیبییند. نفوذ و تاثیرگذاری بر قدرت سیاسی. آلی جان! آخر به کدام جای تاریخ زور قلم بر قدرت چربیده؟ اینها نمیخواهند شاعر شاعر باشد میخواهند قهرمان سیاسی باشد. اینها نمیخواهند نویسنده نویسنده باشد میخواهند قهرمان جذاب سیاسی باشد غافل از اینکه چه چیزی سیاسیتر از نوشتن در مملکتی که معجزت پیامبرانش همیشه کتاب بوده است.
۹۳/۵/۲۴
#فریاد_ناصری —-------------------باز نشر نامه های آلی @faryad_naseri
آلی جان!
حرف دیگری که این روزها آزارم میدهد بانگ و نوای بیکسی است که دوستان در عالم ادبیات و هنر و... سر میدهند که کو بزرگی و کو مرد مردستانی. حرصم میگیرد که نمیخواهند ببیند براهنی را، دولتآبادی را، گلستان را، رویایی را، داریوش شایگان را... قبلن هم نوشتم چشم دیدن بزرگی نیست در میان ما وگرنه کم هم نداریم. بعد هم اگر اتفاقات یکه را کنار بگذاریم همه چیز باید به همه چیز بیاید نمیشود بین مردم با اقتصاد دلالی، پروست ظهور کند که، بعد هم اینها از شاعر و نویسندهشان چیزی میخواهند که در خودشان نمیبییند. نفوذ و تاثیرگذاری بر قدرت سیاسی. آلی جان! آخر به کدام جای تاریخ زور قلم بر قدرت چربیده؟ اینها نمیخواهند شاعر شاعر باشد میخواهند قهرمان سیاسی باشد. اینها نمیخواهند نویسنده نویسنده باشد میخواهند قهرمان جذاب سیاسی باشد غافل از اینکه چه چیزی سیاسیتر از نوشتن در مملکتی که معجزت پیامبرانش همیشه کتاب بوده است.
۹۳/۵/۲۴
#فریاد_ناصری —-------------------باز نشر نامه های آلی @faryad_naseri
⚡️چه نیازی به افتخار آفرینی است؟!
✔️علی زمانیان🔻
🔹چه نیازی به افتخار آفرینی است؟ و هر ملتی به چه چیزی افتخار می کند؟ عامل افتخار و سرفرازی، ربط و نسبت محکمی با ساختار اجتماعی و فرهنگی دارد. ارزش هایی که بدان افتخار می شود از متن و مرکز فرهنگ زاده می شود. از این رو در هر دوره ای از تاریخ و در هر فرهنگ و ساختار اجتماعی، عامل "افتخار" با سایر دوره ها متفاوت بوده است.
سه سنخ جوامع عبارت است از:
🔹1-سنخ اول، جوامعی است که هنوز ارزش های عصر بادیه نشینی و شبانی و نظامات سنتی را بر دوش می کشند. در این جوامع، افتخار به پیشینه ی تاریخی، نژاد، قومیت، زبان، دین و از همه مهمتر، داشتن روحیه ی جنگاوری و سلحشوری، رواج داشته است. ساکنان آن دوره ها، هر گونه مواجه با سایر ملت ها و دولت ها را از دریچه ی این ارزش ها تنظیم می کردند. ایستادن و پایمردی, رخ به رخ شدن و به تعبیر روزمره ی آن، کم نیاوردن، محکم بودن، ارزش والایی دارد. این جوامع در فرهنگ بادیه نشینی و بی اطمینانی و جنگ و پیکار سیر بودند. آن چه برای آنان افتخار آفرین بود، رزم و پیکار، مقاومت و سلحشوری در میدان نبرد با دشمن است. تیپ ایده آل چنین فرهنگی، یک پیکارجوی نترس با روحیه ی سلحشوری و پهلوانی است که چشم در چشم دشمن، بر او می شورد و دشمن را تحقیر می کند و با کلام و رفتارش نشان می دهد که شجاعتی والا دارد تیپ ایده آل این فرهنگ، انسان جنگجو و قهرمان هایی است که آماده ی هر گونه جنگ و جدال است.
🔹2- سنخ دوم، فرهنگ امروزین و مدرن است که از آن ارزش های عصر پیشین بیرون آمده است و افتخارات خود را نه از عناصر سنتی که از میزان پیشرفت و توسعه اش بدست می آورد. امروزه، علم و هنر و تکنولوژی اش را به رخ دیگران می کشد و با این مولفه های مدرن است که بر دیگران سروری می یابد و بدان ها افتخار می کند. اگر عزت و احترام در سنخ اول، با جنگاوری و قدرت نظامی بدست می آید، در فرهنگ مدرن، عزت معنایی مدرن می یابد و از زمین دیگری شکوفه می کند. در گفتمان مدرن عزت، رشد، توسعه، تکنولوژی و علم سبب خودنمایی و افتخار می گردد
.
🔹امروزه از آن افتخارات قبیله گری، از آن افتخار به پیشینیان و به تاریخ و از آن پیکارگری ها دفاع نمی شود. بلکه آن ارزش های سنتی را نقد می کنند. آن جنگ و جدال ها را نتیجه ی خشونت های غیر اخلاقی روحیه بدوی می دانند. ارزش بنیادین در جوامع امروزین، داشتن روحیه ی جنگاوری و پیکار نیست. بلکه مدنیت و توسعه و رشد ارزش یافته است. تیپ ایده آل چنین فرهنگی، انسان معقول و جامعه ی رشد یافته است.
🔹3-سنخ سوم. در دو نوع جوامع پیش گفته، هنوز "دیگری" در دو ناحیه مطرح است اما می توان جوامعی با فرهنگ سنخ سوم را مورد توجه قرار داد که از دوگانه ی عزت و ذلت و یا افتخار و شرمندگی بیرون آمده اند. آنان موضوع عزت و احترام و افتخار را بلاموضع کرده اند. این سخن بدان معنا نیست که ذلت پذیرند، بلکه در زمین دوگانه ی افتخار و ذلت بازی نمی کنند. به سخن دیگر، رویکردشان خلق افتخار و یا گریز از ذلت نیست. زیرا "افتخار"، اساسا در جهت گیری نسبت به دیگران تولید می شود. یعنی "افتخار"، زمانی معنا می یابد که من خودم را در برابر دیگری می بینم و می خواهم به او بگویم که من چنین و یا چنانم. اما اگر دیگری در میان نباشد، افتخار، از بنیان منتفی می شود
🔹در این نوع جوامع (مانند ژاپن)، نه از آن افتخارات سلحشوری جنگجویان سامورایی خبری است و نه بر طبل افتخارات نوین می کوبند. به جای آن ارزش های جنگاوری و یا خود را برای دیگران نمایش دادن و افتخار کردن به خویش، آن چه مهم می شود, تلاش برای بهتر زیستن است. بهسازی زندگی و کاهش رنج و آلام شهروندان. تلاشی بزرگ باری توسعه اما نه برای آن است که این توسعه را به رخ دیگران بکشند و بدان افتخار کنند و یا سبب سلطه بر دیگران شوند بلکه برای آن است که می خواهند آسوده تر و ایمن تر بزیند. از آن خط کشی های دوگانه و تضادهای خصمانه بیرون می آیند و می توانند فرهنگی خلق کنند که دیگر نیازی به افتخار کردن نداشته باشند. "افتخار"، کالایی است که خریدار ندارد بلکه آن چه که مهم می شود کوشش برای ساختن و ابادانی است و تلاش برای آن که مصایب و مشکلات را حل و فصل نمایند تیپ ایده آل این جوامع، شهروند فعال و کوشایی با داشتن روحیه بالا برای کار و تولید است🔺
🔸از سایت نیلوفر
@faryad_naseri
✔️علی زمانیان🔻
🔹چه نیازی به افتخار آفرینی است؟ و هر ملتی به چه چیزی افتخار می کند؟ عامل افتخار و سرفرازی، ربط و نسبت محکمی با ساختار اجتماعی و فرهنگی دارد. ارزش هایی که بدان افتخار می شود از متن و مرکز فرهنگ زاده می شود. از این رو در هر دوره ای از تاریخ و در هر فرهنگ و ساختار اجتماعی، عامل "افتخار" با سایر دوره ها متفاوت بوده است.
سه سنخ جوامع عبارت است از:
🔹1-سنخ اول، جوامعی است که هنوز ارزش های عصر بادیه نشینی و شبانی و نظامات سنتی را بر دوش می کشند. در این جوامع، افتخار به پیشینه ی تاریخی، نژاد، قومیت، زبان، دین و از همه مهمتر، داشتن روحیه ی جنگاوری و سلحشوری، رواج داشته است. ساکنان آن دوره ها، هر گونه مواجه با سایر ملت ها و دولت ها را از دریچه ی این ارزش ها تنظیم می کردند. ایستادن و پایمردی, رخ به رخ شدن و به تعبیر روزمره ی آن، کم نیاوردن، محکم بودن، ارزش والایی دارد. این جوامع در فرهنگ بادیه نشینی و بی اطمینانی و جنگ و پیکار سیر بودند. آن چه برای آنان افتخار آفرین بود، رزم و پیکار، مقاومت و سلحشوری در میدان نبرد با دشمن است. تیپ ایده آل چنین فرهنگی، یک پیکارجوی نترس با روحیه ی سلحشوری و پهلوانی است که چشم در چشم دشمن، بر او می شورد و دشمن را تحقیر می کند و با کلام و رفتارش نشان می دهد که شجاعتی والا دارد تیپ ایده آل این فرهنگ، انسان جنگجو و قهرمان هایی است که آماده ی هر گونه جنگ و جدال است.
🔹2- سنخ دوم، فرهنگ امروزین و مدرن است که از آن ارزش های عصر پیشین بیرون آمده است و افتخارات خود را نه از عناصر سنتی که از میزان پیشرفت و توسعه اش بدست می آورد. امروزه، علم و هنر و تکنولوژی اش را به رخ دیگران می کشد و با این مولفه های مدرن است که بر دیگران سروری می یابد و بدان ها افتخار می کند. اگر عزت و احترام در سنخ اول، با جنگاوری و قدرت نظامی بدست می آید، در فرهنگ مدرن، عزت معنایی مدرن می یابد و از زمین دیگری شکوفه می کند. در گفتمان مدرن عزت، رشد، توسعه، تکنولوژی و علم سبب خودنمایی و افتخار می گردد
.
🔹امروزه از آن افتخارات قبیله گری، از آن افتخار به پیشینیان و به تاریخ و از آن پیکارگری ها دفاع نمی شود. بلکه آن ارزش های سنتی را نقد می کنند. آن جنگ و جدال ها را نتیجه ی خشونت های غیر اخلاقی روحیه بدوی می دانند. ارزش بنیادین در جوامع امروزین، داشتن روحیه ی جنگاوری و پیکار نیست. بلکه مدنیت و توسعه و رشد ارزش یافته است. تیپ ایده آل چنین فرهنگی، انسان معقول و جامعه ی رشد یافته است.
🔹3-سنخ سوم. در دو نوع جوامع پیش گفته، هنوز "دیگری" در دو ناحیه مطرح است اما می توان جوامعی با فرهنگ سنخ سوم را مورد توجه قرار داد که از دوگانه ی عزت و ذلت و یا افتخار و شرمندگی بیرون آمده اند. آنان موضوع عزت و احترام و افتخار را بلاموضع کرده اند. این سخن بدان معنا نیست که ذلت پذیرند، بلکه در زمین دوگانه ی افتخار و ذلت بازی نمی کنند. به سخن دیگر، رویکردشان خلق افتخار و یا گریز از ذلت نیست. زیرا "افتخار"، اساسا در جهت گیری نسبت به دیگران تولید می شود. یعنی "افتخار"، زمانی معنا می یابد که من خودم را در برابر دیگری می بینم و می خواهم به او بگویم که من چنین و یا چنانم. اما اگر دیگری در میان نباشد، افتخار، از بنیان منتفی می شود
🔹در این نوع جوامع (مانند ژاپن)، نه از آن افتخارات سلحشوری جنگجویان سامورایی خبری است و نه بر طبل افتخارات نوین می کوبند. به جای آن ارزش های جنگاوری و یا خود را برای دیگران نمایش دادن و افتخار کردن به خویش، آن چه مهم می شود, تلاش برای بهتر زیستن است. بهسازی زندگی و کاهش رنج و آلام شهروندان. تلاشی بزرگ باری توسعه اما نه برای آن است که این توسعه را به رخ دیگران بکشند و بدان افتخار کنند و یا سبب سلطه بر دیگران شوند بلکه برای آن است که می خواهند آسوده تر و ایمن تر بزیند. از آن خط کشی های دوگانه و تضادهای خصمانه بیرون می آیند و می توانند فرهنگی خلق کنند که دیگر نیازی به افتخار کردن نداشته باشند. "افتخار"، کالایی است که خریدار ندارد بلکه آن چه که مهم می شود کوشش برای ساختن و ابادانی است و تلاش برای آن که مصایب و مشکلات را حل و فصل نمایند تیپ ایده آل این جوامع، شهروند فعال و کوشایی با داشتن روحیه بالا برای کار و تولید است🔺
🔸از سایت نیلوفر
@faryad_naseri
Forwarded from نشر حکمت کلمه
آتش_دل_تصنیفی_بی_نظیر_با_صدای_تاج.webm
7.9 MB
صدا و تصویر استاد تاج اصفهانی @faryad_naseri
#فریاد_ناصری
پشت كردهاي به من اما نميداني
اصلن از پشت به هم نميآئيم
قلب من از هفت پشت
به قبيلهاي ميرسد
كه پهلوانانش را
زنان خاك كردهاند
و زبان ام، از انگشت پاهاي تو آغاز ميشود
بومي نفسهاي توام
ضرب كه ميگيرد
زني كه از همهي تختها
باكره پائين ميآيد
رو كن
در آسمان دلم
بادبادكهاي فاحشه دم در آوردهاند
كارد كه ميزني
تبت يدا خوان رگم ميشود
راهي كه از پاي تو نگيرد
گم ميشود
وگرنه به قلهها ميرسد
راهي ندارد!
سنگ نينداز
بگذار جان من اين خواب
پا بگيرد
@faryad_naseri
پشت كردهاي به من اما نميداني
اصلن از پشت به هم نميآئيم
قلب من از هفت پشت
به قبيلهاي ميرسد
كه پهلوانانش را
زنان خاك كردهاند
و زبان ام، از انگشت پاهاي تو آغاز ميشود
بومي نفسهاي توام
ضرب كه ميگيرد
زني كه از همهي تختها
باكره پائين ميآيد
رو كن
در آسمان دلم
بادبادكهاي فاحشه دم در آوردهاند
كارد كه ميزني
تبت يدا خوان رگم ميشود
راهي كه از پاي تو نگيرد
گم ميشود
وگرنه به قلهها ميرسد
راهي ندارد!
سنگ نينداز
بگذار جان من اين خواب
پا بگيرد
@faryad_naseri
نامهي هشتم
آلی جان
آنجا که من به دنیا آمدم و بزرگ شدم برای خودش ماکاندویی ست. مردهها و ارواح و اشباح و اراذل با هم بر شهر حکومت میکنند. آسماناش اما زمانی قرق کبوترها بوده البته بعد هم هواپیماها؛ روزی آمد که پرواز کبوترها به خاطر هواپیماها ممنوع شد. شاعرکانه نگاه کنی وای پرواز کبوتر ممنوع است. خب جنگ بود کبوترها مزاحم هواپیماها بودند. چند صد کیلومتر آنطرفتر کسان ما داشتند قلع و قمع میشدند باز این هواپیماها گاهی کمک بودند. کفتربازهای فراری از جبهه اما چه قشرقی به پا کردند با آن دستمالهای سرخشان، با آن پنجهبکسها و چاقوهاشان... کار همیشگیشان بود. دیده بودم که به خاطر یک کبوتر چطور میزنند همدیگر را آش و لاش می کنند...
یک وقتی در یادداشتی نشان دادم که چطور کبوتر به نشان فره ایزدی که رفت، سر از خانههای مردم ایران درآورد و قهرمانهای اساطیریمان چطور لوطیهای چاقوکش شدند فکر نمیکنم خوانده باشیاش مهم هم نیست... این را تا اینجا داشته باش.
حالا بگیر یک نفر فیلمساز، شاعر، داستاننویس میخواهد از اینها فیلم بسازد و شعر و داستان بنویسد مثل آن آقای فیلمساز چنان این نیروی متحجر، این ارادهی به خشونت و عقبماندگی را زیباشناختی میکند که انگار نوک پیکان معصومیت و پیشرفت بودهاند و دارند گم میشوند. زیباشناختی کردن لمپنیسم آلی جان بازتولید لمپنیسم است. در شکل هندا سوارها و کبوتربازها و مردانی با یقههای دکمه شده و انگشتر و تسبیح و عربده.
۹۳/۶/۵
#فریاد_ناصری —------------- باز نشر نامه های آلی —---— این نامه تقدیم می شود به نام بلند احمد شاملو به مناسبت هفدهمین سالی که با او نیستیم که آغازشان هم در چنین روزی بود.
@faryad_naseri
آلی جان
آنجا که من به دنیا آمدم و بزرگ شدم برای خودش ماکاندویی ست. مردهها و ارواح و اشباح و اراذل با هم بر شهر حکومت میکنند. آسماناش اما زمانی قرق کبوترها بوده البته بعد هم هواپیماها؛ روزی آمد که پرواز کبوترها به خاطر هواپیماها ممنوع شد. شاعرکانه نگاه کنی وای پرواز کبوتر ممنوع است. خب جنگ بود کبوترها مزاحم هواپیماها بودند. چند صد کیلومتر آنطرفتر کسان ما داشتند قلع و قمع میشدند باز این هواپیماها گاهی کمک بودند. کفتربازهای فراری از جبهه اما چه قشرقی به پا کردند با آن دستمالهای سرخشان، با آن پنجهبکسها و چاقوهاشان... کار همیشگیشان بود. دیده بودم که به خاطر یک کبوتر چطور میزنند همدیگر را آش و لاش می کنند...
یک وقتی در یادداشتی نشان دادم که چطور کبوتر به نشان فره ایزدی که رفت، سر از خانههای مردم ایران درآورد و قهرمانهای اساطیریمان چطور لوطیهای چاقوکش شدند فکر نمیکنم خوانده باشیاش مهم هم نیست... این را تا اینجا داشته باش.
حالا بگیر یک نفر فیلمساز، شاعر، داستاننویس میخواهد از اینها فیلم بسازد و شعر و داستان بنویسد مثل آن آقای فیلمساز چنان این نیروی متحجر، این ارادهی به خشونت و عقبماندگی را زیباشناختی میکند که انگار نوک پیکان معصومیت و پیشرفت بودهاند و دارند گم میشوند. زیباشناختی کردن لمپنیسم آلی جان بازتولید لمپنیسم است. در شکل هندا سوارها و کبوتربازها و مردانی با یقههای دکمه شده و انگشتر و تسبیح و عربده.
۹۳/۶/۵
#فریاد_ناصری —------------- باز نشر نامه های آلی —---— این نامه تقدیم می شود به نام بلند احمد شاملو به مناسبت هفدهمین سالی که با او نیستیم که آغازشان هم در چنین روزی بود.
@faryad_naseri