مرحمت دیگر #مریوان_حلبچه ای عزیز که کارنامه ی کاریش پر از کارهای قابل تامل است و همین خوش نامی او را کفایت است.
#faryad_naseri
#faryad_naseri
دیدن و نگرا بودن، من هیچوقت فکر نمیکردم این همه پرنده در آسمان شهر کوچکم باشد. هنرمند اینجاست چشم ماست.
عکسها از "جواد رستمی" دوست و همشهری عزیز
و پرنده نگری ایشان در دشتهای کورنگ
@faryad_naseri
عکسها از "جواد رستمی" دوست و همشهری عزیز
و پرنده نگری ایشان در دشتهای کورنگ
@faryad_naseri
نامهی سوم
#آلی_جان!
کتاب خواندن در کنار دیگر نعمتهایش تمهیدیست برای سپریکردن زمان. سپری در برابر تاریخ که مرا از فرو ریختن محافظت میکند اما هر بار که کتابی را بر سر زانو گرفته و میگشایم تاریخ بر سر زانویم حک میشود.
کتاب خواندن حک تاریخ بر سر زانوست. تاریخی که تاریخ شکست است و زانوان من حالا کتیبههای شکستاند پس اینطور بلند شدنی در کار نیست و ادامهی منطقیاش این میشود که کتیبههای پر شکست را اگر تکان بدهی فرو میریزند.
این منطق منطق شعرهای دروغ است همان که ادبیات فارسی و ذهن و زبان فارسی را سپوزیده است. اما عجب حرفیست این دست بهزانو گرفتن و بلند شدن، انگار تو از میان ترکهایت برویی. دست به شکستهایت بگیری و برخیزی.
ها آلی!؟
اصلن چرا نباید شک کنیم به این که تاریخ ما تاریخ شکست بوده، چرا اینطور نخوانیم که هر نقطهای که ملت ایران در آنجا لرزیده، جایی بوده که پوست تازهای گرفته، حالا این پوستهای تازه را چرا بد خواندهاند خودش حکایت دیگریست.
۹۳/۵/۱۰
#فریاد_ناصری باز نشر دوباره ی نامه های آلی
#آلی_جان!
کتاب خواندن در کنار دیگر نعمتهایش تمهیدیست برای سپریکردن زمان. سپری در برابر تاریخ که مرا از فرو ریختن محافظت میکند اما هر بار که کتابی را بر سر زانو گرفته و میگشایم تاریخ بر سر زانویم حک میشود.
کتاب خواندن حک تاریخ بر سر زانوست. تاریخی که تاریخ شکست است و زانوان من حالا کتیبههای شکستاند پس اینطور بلند شدنی در کار نیست و ادامهی منطقیاش این میشود که کتیبههای پر شکست را اگر تکان بدهی فرو میریزند.
این منطق منطق شعرهای دروغ است همان که ادبیات فارسی و ذهن و زبان فارسی را سپوزیده است. اما عجب حرفیست این دست بهزانو گرفتن و بلند شدن، انگار تو از میان ترکهایت برویی. دست به شکستهایت بگیری و برخیزی.
ها آلی!؟
اصلن چرا نباید شک کنیم به این که تاریخ ما تاریخ شکست بوده، چرا اینطور نخوانیم که هر نقطهای که ملت ایران در آنجا لرزیده، جایی بوده که پوست تازهای گرفته، حالا این پوستهای تازه را چرا بد خواندهاند خودش حکایت دیگریست.
۹۳/۵/۱۰
#فریاد_ناصری باز نشر دوباره ی نامه های آلی
فشارهای روحی ناشی از تجاوز، دختر 14ساله را وادار به خودکشی کرد.
خبریست که خبر آنلاین کار کرده است. هنوز مرگ آتنا به خاک آرام نگرفته، هنوز مرگ ستایش پوستمان را می سوزاند. این یکی از راه می رسد.
بدون هیچ تعارفی مقصر اصلی این جنایات هولناک و اتفاقات تاریک جهل عظیمی ست که بر ما حاکم است و راه به اصلاح هم نمی دهد.
@faryad_naseri
خبریست که خبر آنلاین کار کرده است. هنوز مرگ آتنا به خاک آرام نگرفته، هنوز مرگ ستایش پوستمان را می سوزاند. این یکی از راه می رسد.
بدون هیچ تعارفی مقصر اصلی این جنایات هولناک و اتفاقات تاریک جهل عظیمی ست که بر ما حاکم است و راه به اصلاح هم نمی دهد.
@faryad_naseri
Deleted Account
تنگ دلت – روح پرور
تجدید بیعت با خاطرات کوچه بازاری، همان نوستالژی که وقتی از لاله زار می خوانیم چون روحی رقصان ظاهر می شود.
همیشه این خوش شانسی را داشته ام که به لطف دوستان خوشتر از جان جلسات درست و درمانی داشته باشم.
امروز هم یکی از خوشترین جلسات این چند سال را داشتم. دوستان بزرگوار و عزیزی منت گذاشته و به شنیدن آمده بودند من هم از جان حضورشان را چشیدم.
از همه شان سپاسگزارم.
@faryad_naseri
امروز هم یکی از خوشترین جلسات این چند سال را داشتم. دوستان بزرگوار و عزیزی منت گذاشته و به شنیدن آمده بودند من هم از جان حضورشان را چشیدم.
از همه شان سپاسگزارم.
@faryad_naseri
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
شعر "سرگذشت ذره و قطره و یک پرنده در فارسی". کافه صور. بیست و سوم تیرماه نود و شش
@faryad_naseri
@faryad_naseri
نامهای از نیما یوشیج به میرزاده عشقی
به #میرزاده_عشقی
رفیق
من مشغول پاکنویس کردن یک قسمت دیگر "افسانه" هستم. عنقریب میرسانم. هروقت اتفاقن در حین عبور به آنها برمیخورم، خودشان را به من نزدیک میکنند. نمیدانم با وجود اینکه طرز شعرهای مرا نمیپسندند چه چیز آنها را دور من جمع میکند؟ تماشای اوضاع و احوال مختلفه برای مردم در حکم عاداتیست که نمیدانند برای چه آن را متابعت میکنند. اگرچه در موقع تماشا از دیدن یا شنیدن بعضی چیزها منزجر شوند.
یک شعر از "افسانه" را میخوانند. بالبدیهه به همان وزن یک شعر بدون معنا از خودشان میسازند به آن میافزایند، دوباره سهباره از سر گرفته میخوانند و میخندند. مخصوصن رشید.
من اقلن توانستهام وسیلهی تفریح و خندهی آنها را فراهم کنم. این هم یک نوع هنر است بالعکس همین وسیله چند سال بعد آنها را هدایت خواهد کرد. شعرهای من دوکارهاند، حکم چپقهای بلند را دارند: هم چپق هستند و هم در وقت راه رفتن عصا!
من هیچ متالم نمیشوم. به جای فکر طولانی در ایرادات آنها با کمال اطمینان به عقیدهی خود شعر میگویم. یا همین که هوا تاریک شد به مهمانخانهی یالتا میروم. غذا میخورم به سلامتی تو و هشترودی.
این مهمانخانه و یک جای دیگر، مهمانخانهی جمشید. توقفگاه و پناهگاه دایمی من است. من مصایب خود را به دوش کشیده و به آنجا میبرم. وضعیت آن قدری در نظر من مطبوع است. کبابهای مرغوب دارند. ارزانتر از سایر جاها میفروشند.
شبها قفقازیها لزگی میرقصند. ارکستر دارند. خانمهای روسی هم در آنجا منزل دارند. اطاق ساعتی شش قران است. ولی من به این چیزها کاری ندارم. من اینک با همین مواقع خوشم. دلیلی برای اینکه از پیشآمدها اعراض کرده، خود را تغییر بدهم نیست.
نسبت به ضدیت این اشخاص به خوبی میدانم. ممانعت از سوق طبیعی مثل ممانعت از جریان یک رودخانهی سریع است. اگر مسدود شد، در دفعهی ثانی خیلی شدیدتر و باقوتتر از اول جریان مییابد. حال من بهترم یا عنصری؟
آن قسمت را بخوان. همانطور که در خیابان صحبت کردم ببین از زبان افسانه، من چطور بهار را وصف کردهام. و عنصری چطور. خواهی دانست کدام جهات را در طبیعت باید اتخاذ کرد. چه تفاوتی در بین صنعت و حیله یا خودنمایی وجود دارد. اتخاذ جهات مادی یک منظره که از لوازم اساسی محسوب میشود. در نظر گرفتن مختصات آن جهات. پس از آن استعانت از چند کلمه مربوط و ساده، وسایلی هستند که شاعر توسط آنها به قدری که استعدادش به او اجازه بدهد، میتواند فهمیده باشد و به دیگران بفهماند. اینجاست اولین نظریهی من.
ولی مطبعه به من اذیت میکند. در قسمت اول "افسانه" که انتشار پیدا کرد خیلی غلط گرفتهام. اغلاط بسیار باعث میشود که در انظار مخالفین شعرهای مضحک مرا، مضحکتر جلوه بدهد.
بالاخره خواهم دانست. افسانه نفوذ و رواج عمومی پیدا نخواهد کرد. خواهند گفت عشقی را هم گمراه کردهام. ولی تو میدانی من تقصیر ندارم. استعداد گمراهی به حد افراط در تو وجود داشت.
ما باید بدون آنکه به حرف آنها وقعی بگذاریم و وقت را به مباحثه و مجادله از دست بدهیم، مشغول کار خودمان باشیم.
من و تو هیچکدام نمیدانیم فردا از این امواج چه اشکالی بیرون میآید. ملت دریاست، اگر یک روز ساکت ماند، بالاخره یک روز منقلب خواهد شد.
اطفالی از این گروه به وجود خواهند آمد که ما از همهچیز آنها بیخبریم. نه اسمشان را میدانیم، نه نشانشان را، ولی آنوقت شاید نه من وجود داشه باشم و نه تو. در هر صورت پیشروهای این لشگر توانا را خواهیم دید.
بعد از این لازم است طرز صنعت خود را در تحت قوانین قطعی و معین درآورم.
رفیق! از روی صحت کار کنیم. دستوری را که طبیعت به ما میدهد انجام بدهیم. بالاخره حق با کسیست که صحیح، طبیعی و غیرقابل تغییر بوده است.
امشب شاید به ادارهی روزنامه بیایم.
رفیق شما
#نیما
@faryad_naseri
به #میرزاده_عشقی
رفیق
من مشغول پاکنویس کردن یک قسمت دیگر "افسانه" هستم. عنقریب میرسانم. هروقت اتفاقن در حین عبور به آنها برمیخورم، خودشان را به من نزدیک میکنند. نمیدانم با وجود اینکه طرز شعرهای مرا نمیپسندند چه چیز آنها را دور من جمع میکند؟ تماشای اوضاع و احوال مختلفه برای مردم در حکم عاداتیست که نمیدانند برای چه آن را متابعت میکنند. اگرچه در موقع تماشا از دیدن یا شنیدن بعضی چیزها منزجر شوند.
یک شعر از "افسانه" را میخوانند. بالبدیهه به همان وزن یک شعر بدون معنا از خودشان میسازند به آن میافزایند، دوباره سهباره از سر گرفته میخوانند و میخندند. مخصوصن رشید.
من اقلن توانستهام وسیلهی تفریح و خندهی آنها را فراهم کنم. این هم یک نوع هنر است بالعکس همین وسیله چند سال بعد آنها را هدایت خواهد کرد. شعرهای من دوکارهاند، حکم چپقهای بلند را دارند: هم چپق هستند و هم در وقت راه رفتن عصا!
من هیچ متالم نمیشوم. به جای فکر طولانی در ایرادات آنها با کمال اطمینان به عقیدهی خود شعر میگویم. یا همین که هوا تاریک شد به مهمانخانهی یالتا میروم. غذا میخورم به سلامتی تو و هشترودی.
این مهمانخانه و یک جای دیگر، مهمانخانهی جمشید. توقفگاه و پناهگاه دایمی من است. من مصایب خود را به دوش کشیده و به آنجا میبرم. وضعیت آن قدری در نظر من مطبوع است. کبابهای مرغوب دارند. ارزانتر از سایر جاها میفروشند.
شبها قفقازیها لزگی میرقصند. ارکستر دارند. خانمهای روسی هم در آنجا منزل دارند. اطاق ساعتی شش قران است. ولی من به این چیزها کاری ندارم. من اینک با همین مواقع خوشم. دلیلی برای اینکه از پیشآمدها اعراض کرده، خود را تغییر بدهم نیست.
نسبت به ضدیت این اشخاص به خوبی میدانم. ممانعت از سوق طبیعی مثل ممانعت از جریان یک رودخانهی سریع است. اگر مسدود شد، در دفعهی ثانی خیلی شدیدتر و باقوتتر از اول جریان مییابد. حال من بهترم یا عنصری؟
آن قسمت را بخوان. همانطور که در خیابان صحبت کردم ببین از زبان افسانه، من چطور بهار را وصف کردهام. و عنصری چطور. خواهی دانست کدام جهات را در طبیعت باید اتخاذ کرد. چه تفاوتی در بین صنعت و حیله یا خودنمایی وجود دارد. اتخاذ جهات مادی یک منظره که از لوازم اساسی محسوب میشود. در نظر گرفتن مختصات آن جهات. پس از آن استعانت از چند کلمه مربوط و ساده، وسایلی هستند که شاعر توسط آنها به قدری که استعدادش به او اجازه بدهد، میتواند فهمیده باشد و به دیگران بفهماند. اینجاست اولین نظریهی من.
ولی مطبعه به من اذیت میکند. در قسمت اول "افسانه" که انتشار پیدا کرد خیلی غلط گرفتهام. اغلاط بسیار باعث میشود که در انظار مخالفین شعرهای مضحک مرا، مضحکتر جلوه بدهد.
بالاخره خواهم دانست. افسانه نفوذ و رواج عمومی پیدا نخواهد کرد. خواهند گفت عشقی را هم گمراه کردهام. ولی تو میدانی من تقصیر ندارم. استعداد گمراهی به حد افراط در تو وجود داشت.
ما باید بدون آنکه به حرف آنها وقعی بگذاریم و وقت را به مباحثه و مجادله از دست بدهیم، مشغول کار خودمان باشیم.
من و تو هیچکدام نمیدانیم فردا از این امواج چه اشکالی بیرون میآید. ملت دریاست، اگر یک روز ساکت ماند، بالاخره یک روز منقلب خواهد شد.
اطفالی از این گروه به وجود خواهند آمد که ما از همهچیز آنها بیخبریم. نه اسمشان را میدانیم، نه نشانشان را، ولی آنوقت شاید نه من وجود داشه باشم و نه تو. در هر صورت پیشروهای این لشگر توانا را خواهیم دید.
بعد از این لازم است طرز صنعت خود را در تحت قوانین قطعی و معین درآورم.
رفیق! از روی صحت کار کنیم. دستوری را که طبیعت به ما میدهد انجام بدهیم. بالاخره حق با کسیست که صحیح، طبیعی و غیرقابل تغییر بوده است.
امشب شاید به ادارهی روزنامه بیایم.
رفیق شما
#نیما
@faryad_naseri
نامهی چهارم
آلی جان!
قربانت شوم. میخاستم اینبار که مینویسم بگویم چطور میشود از آن دور تکراری شکست و پیروزی رها شد. بنویسم آن قیامهایی که بعد از فتح ایران در تاریخ ذکر شده تا همین چند سال پیش خودمان را که نگاه کنی این را خواهی دید عدهای جانشان را بر کف گرفتهاند و گفتهاند این که هست نباید باشد بعد هم تن بی سر و سر بی تنشان را دیدهایم که عاقبت کار طاغی این است. آن عکس گلمحمد و خان عموی کلیدر را لابد دیدهای اما آیا ما مدام برخاستن و شکستن بودهایم، نه هر بار با سری که قدرت خواسته بگوید بر باده رفته ما قدمی در جان و روحمان پیشتر آمدهایم. ما بدون مشروطه، ما بدون قیامهای زمان پهلوی، ما بدون انقلاب ۵۷، ما بدون... تصور کن چه شکلی بودیم.
جان بطی و آرام میرود سالها باید بگذرد که در گفت صفت جای اسم بنشیند. جان بطی و آرام میرود فرانسه ۲۲۰ سال تلاش مدام داشته برای فرانسه شدن. هی استبداد و هی حکومت آدمیزادی. زورکی نمیشود حرفی را در دهانی گذاشت که آن دهان اصلن بلد نیست تلفظش کند. این هم که میگویم نه اینکه خب حالا پس باید ایستاد و نرفت. نه باید از بیخ جست. رو و ریا با همند. بیخ را که تازه کنی شاخ و برگ و گل هم تازه میشوند. تو بگیر همان حرکت روح و دورههای تاریخی آن فیلسوف فرنگی، که تلاش اسماییاش را هم فردید از روی فصوص ابن عربی در خودمان داشت هر چند آن کجا و این کجا؟
اما بگذریم. که گفت «زمستان است سخت پوستین بایدم» -۱و «اینت بیکار مردمانی که شما هستید، خدای کارتان بدهد» -۲هم فکر میکنم باید جفتی بجویم که این سر بیقرار را بگذارم به دامنش البته اگر دامنی داشته باشد.
1- مقالات شمس
2- تذکره الاولیا
۹۳/۵/۱۴
—-----● باز نشر دوبارهی #نامههای_آلی #فریاد_ناصری
● خبرها حکایت از مرگ مریم میرزاخانی دارند، دست به زیر چانه میبرم خبری بجورم تا برای این زخمهایی که بر پیکر جمعیمان میخورد مرهمی باشد. با تمام وجور تلاش میکنم معناداری این خبرهایی که خبر نا بودن میدهند را کنار بزنم و آن خط زندگی را پیدا کنم که در نهایت میتواند ما را و کشور و خان و مان همهمان را از زیر دست این ضربههای هلاک نجات دهد.
@faryad_naseri
آلی جان!
قربانت شوم. میخاستم اینبار که مینویسم بگویم چطور میشود از آن دور تکراری شکست و پیروزی رها شد. بنویسم آن قیامهایی که بعد از فتح ایران در تاریخ ذکر شده تا همین چند سال پیش خودمان را که نگاه کنی این را خواهی دید عدهای جانشان را بر کف گرفتهاند و گفتهاند این که هست نباید باشد بعد هم تن بی سر و سر بی تنشان را دیدهایم که عاقبت کار طاغی این است. آن عکس گلمحمد و خان عموی کلیدر را لابد دیدهای اما آیا ما مدام برخاستن و شکستن بودهایم، نه هر بار با سری که قدرت خواسته بگوید بر باده رفته ما قدمی در جان و روحمان پیشتر آمدهایم. ما بدون مشروطه، ما بدون قیامهای زمان پهلوی، ما بدون انقلاب ۵۷، ما بدون... تصور کن چه شکلی بودیم.
جان بطی و آرام میرود سالها باید بگذرد که در گفت صفت جای اسم بنشیند. جان بطی و آرام میرود فرانسه ۲۲۰ سال تلاش مدام داشته برای فرانسه شدن. هی استبداد و هی حکومت آدمیزادی. زورکی نمیشود حرفی را در دهانی گذاشت که آن دهان اصلن بلد نیست تلفظش کند. این هم که میگویم نه اینکه خب حالا پس باید ایستاد و نرفت. نه باید از بیخ جست. رو و ریا با همند. بیخ را که تازه کنی شاخ و برگ و گل هم تازه میشوند. تو بگیر همان حرکت روح و دورههای تاریخی آن فیلسوف فرنگی، که تلاش اسماییاش را هم فردید از روی فصوص ابن عربی در خودمان داشت هر چند آن کجا و این کجا؟
اما بگذریم. که گفت «زمستان است سخت پوستین بایدم» -۱و «اینت بیکار مردمانی که شما هستید، خدای کارتان بدهد» -۲هم فکر میکنم باید جفتی بجویم که این سر بیقرار را بگذارم به دامنش البته اگر دامنی داشته باشد.
1- مقالات شمس
2- تذکره الاولیا
۹۳/۵/۱۴
—-----● باز نشر دوبارهی #نامههای_آلی #فریاد_ناصری
● خبرها حکایت از مرگ مریم میرزاخانی دارند، دست به زیر چانه میبرم خبری بجورم تا برای این زخمهایی که بر پیکر جمعیمان میخورد مرهمی باشد. با تمام وجور تلاش میکنم معناداری این خبرهایی که خبر نا بودن میدهند را کنار بزنم و آن خط زندگی را پیدا کنم که در نهایت میتواند ما را و کشور و خان و مان همهمان را از زیر دست این ضربههای هلاک نجات دهد.
@faryad_naseri
طلوع آفتاب جمعه -تفرجگاه بش قارداش🌞
خراسان شمالی، بجنورد 🇮🇷
عکس: خانم الفتی از همراهان کانال
@faryad_naseri
خراسان شمالی، بجنورد 🇮🇷
عکس: خانم الفتی از همراهان کانال
@faryad_naseri
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
تاثیر غرب بر ادبیات و تفکر شرق- رضا براهنی @faryad_naseri
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
شعر خوانی ساسان قهرمان در کانون نویسندگان در تبعید @faryad_naseri
نامهی پنجم
آلی جان
قربانت شوم. همه از من میپرسند آلی کیست؟ تو کیستی؟ هیچکس نداند تو که خوب میدانی من این نامهها را از تنهایی خودم به تنهایی خودم مینویسم. و این فاصله چقدر بین من زیاد است. بین من که هیچ کس نمیبیندش تا من که دیگران میبینند. چند شب پیش پای تلفن به آزاده گفتم تراژدی بزرگ زندگی من این است که معلم امید بودهام اما چه شبها که ناامیدی در من زار زار گریسته است. اگرچه حالا اختیار هیچچیز را نداشته باشم دیگر اختیار این چشمها را که دارم. میدانی آلی امید مرا کجاها که نبرده کجاها که نکشانده... یک روز آن وقتها که معلم بودم یک تار مو برداشتم و گفتم فاصلهی شما و آزادی، شما و شادی اندازهی همین تار موست این طرف که باشید دیوار چین است آن طرف که باشید یک تار موست. مثل امتحانات و درسهای ابتداییتان. آن موقع چه سخت بود اما حالا آب خوردن است. بعد خودم نگاه کردم به تار مو، دیوار چین بود. دیوارچین. ملت ایران سالهاست پشت این دیوارند. قصهی آن مورچه یادت هست که بارها از دیوار بالا رفت و افتاد میخواستند به ما بگویند یعنی پشتکار یعنی تلاش یعنی خسته نشو اما هیچ کس نگفت دیوث پدرها به خاطر یک لحظه زندگی چقدر باید زمین بخوریم؟ خودمان هم نفهمیدیم از کجا دارند خرمان میکنند. میخواستند پوستمان را کلفت کنند حساسیتهایمان را از دست بدهیم. از دست دادیم. حالا آن تار مو اینجاست همان که این ورش دیوار چین و آنورش... ماندهایم این ور دیوار و به یاد قصهی آن مورچه با یک ذره لبخند، یک ذره شادی، یک ذره از چیزهای خوب دیگر هی بالا میرویم و میافتیم. هی بالا میرویم و میافتیم و زندگی و لبخند و همان یک ذره چیزهای خوب هم از دهن میافتند.
باید آب ببندیم پای دیوار، و اینجاست که امید به درد میخورد. به درد میخورد.
۹۳/۵/۲۰
#فریاد_ناصری —-------------------باز نشر نامه های آلی @faryad_naseri
آلی جان
قربانت شوم. همه از من میپرسند آلی کیست؟ تو کیستی؟ هیچکس نداند تو که خوب میدانی من این نامهها را از تنهایی خودم به تنهایی خودم مینویسم. و این فاصله چقدر بین من زیاد است. بین من که هیچ کس نمیبیندش تا من که دیگران میبینند. چند شب پیش پای تلفن به آزاده گفتم تراژدی بزرگ زندگی من این است که معلم امید بودهام اما چه شبها که ناامیدی در من زار زار گریسته است. اگرچه حالا اختیار هیچچیز را نداشته باشم دیگر اختیار این چشمها را که دارم. میدانی آلی امید مرا کجاها که نبرده کجاها که نکشانده... یک روز آن وقتها که معلم بودم یک تار مو برداشتم و گفتم فاصلهی شما و آزادی، شما و شادی اندازهی همین تار موست این طرف که باشید دیوار چین است آن طرف که باشید یک تار موست. مثل امتحانات و درسهای ابتداییتان. آن موقع چه سخت بود اما حالا آب خوردن است. بعد خودم نگاه کردم به تار مو، دیوار چین بود. دیوارچین. ملت ایران سالهاست پشت این دیوارند. قصهی آن مورچه یادت هست که بارها از دیوار بالا رفت و افتاد میخواستند به ما بگویند یعنی پشتکار یعنی تلاش یعنی خسته نشو اما هیچ کس نگفت دیوث پدرها به خاطر یک لحظه زندگی چقدر باید زمین بخوریم؟ خودمان هم نفهمیدیم از کجا دارند خرمان میکنند. میخواستند پوستمان را کلفت کنند حساسیتهایمان را از دست بدهیم. از دست دادیم. حالا آن تار مو اینجاست همان که این ورش دیوار چین و آنورش... ماندهایم این ور دیوار و به یاد قصهی آن مورچه با یک ذره لبخند، یک ذره شادی، یک ذره از چیزهای خوب دیگر هی بالا میرویم و میافتیم. هی بالا میرویم و میافتیم و زندگی و لبخند و همان یک ذره چیزهای خوب هم از دهن میافتند.
باید آب ببندیم پای دیوار، و اینجاست که امید به درد میخورد. به درد میخورد.
۹۳/۵/۲۰
#فریاد_ناصری —-------------------باز نشر نامه های آلی @faryad_naseri
4_532577611151349659.pdf
1.7 MB
فریاد ناصری:
گفتگوی #فریاد_ناصری با #ایرج_ضیایی درباره عمری شاعری در صفحه ی ویژه ی کارنامه ی ایرج ضیایی.روزنامه ی آرمان
نشر حکمت کلمه اخیرن گزینه اشعار ضیایی را منتشر کرده است.
@faryad_naseri
گفتگوی #فریاد_ناصری با #ایرج_ضیایی درباره عمری شاعری در صفحه ی ویژه ی کارنامه ی ایرج ضیایی.روزنامه ی آرمان
نشر حکمت کلمه اخیرن گزینه اشعار ضیایی را منتشر کرده است.
@faryad_naseri