مرا با درياهاي مرده كاري نيست - هوشنگ ايراني
#تیمور_آقا_محمدی از درستترین کتابها دربارهی این خروس جنگی @faryad_naseri
#تیمور_آقا_محمدی از درستترین کتابها دربارهی این خروس جنگی @faryad_naseri
نامهی بیست و یکم
آلی جان
امروز روز تعطیل است که اینها را دارم سر و سامان میدهم تا برایت بفرستم. یکی از همسایههامان عروسی دارد گویا. ترکاندهاند. از صبح که بلند شدم به چند تا از دوستان زنگ زدم که به تنهایی طی نشود روز تعطیل. همه داغان. من هم ناچارن نشستم به ور رفتن با اینها. حتا اگر ماشین بود و لازم نبود به تاکسی و مترو و این چیزها میزدم تنهایی یک طرفی میرفتم. پس نوشتن ناچارن است و ناچاری است. میدانم که تو الان میخندی. مخصوصن بیشتر میشود خندهات که ببینی روز تعطیل را به چه فکرهایی سر کردهام.
وقتی در نوزدهسالگی فهمیدم که اتمها و مولکولهای تشکیلدهندهی من، سلولهای من چیزهایی از من دارند. شکل و رخساره و یادهایی از من دارند و حتا وقتی که من دیگر نباشم این اتمها هنوزاهنوز در سلولهای مردهی من میچرخند و شکل و رخساره و یادی از من هنوز در جهان هست اما بی شکل و هیبتِ منسجم من. نمیدانستم یک روز در سی و سه سالگی میرسم به اینکه این بازگشت اتمیک، آغاز از همان نیست، از همان تکسلولی است. همان تکسلولی که تکثیر شد و ما شدیم. آن تکسلولی چه حافظه و خاطرهای داشت که در مسیر ما شدناش فربه و غنی شد و شد این چیزها که هست.
همین تکه را برایت نوشتهام و رها کردهام به تاریخ 4/3/93 حالا دارم فکر میکنم اگر بهجای فکرکردن به سلول و اتم حواسم به چیزهای دیگر بود دوباره الان اینجا نبودم که بگویم این را نوشتم و باز بنویسم. نوشتن سنگ عذاب من است گویا. میدانی در کار هم من اینطوریام. ولکن ماجرا نیستم. دقیق و ریز. برای همین وقتی کار میکنم مخصوصن کار ساختمانی که باشد. از رعایت جزییات کیف میکنم و اینهمه هم عذاب ندارم. حداقل آنجا سر ماه پول درست و درمانی توی جیبت هست نه مثل اینجا که جز سردردش چیزی ندارد.
تاریخ هم همان تو بگیر 4/3/93
#فریاد_ناصری —-------------------باز نشر نامه های آلی @faryad_naseri
آلی جان
امروز روز تعطیل است که اینها را دارم سر و سامان میدهم تا برایت بفرستم. یکی از همسایههامان عروسی دارد گویا. ترکاندهاند. از صبح که بلند شدم به چند تا از دوستان زنگ زدم که به تنهایی طی نشود روز تعطیل. همه داغان. من هم ناچارن نشستم به ور رفتن با اینها. حتا اگر ماشین بود و لازم نبود به تاکسی و مترو و این چیزها میزدم تنهایی یک طرفی میرفتم. پس نوشتن ناچارن است و ناچاری است. میدانم که تو الان میخندی. مخصوصن بیشتر میشود خندهات که ببینی روز تعطیل را به چه فکرهایی سر کردهام.
وقتی در نوزدهسالگی فهمیدم که اتمها و مولکولهای تشکیلدهندهی من، سلولهای من چیزهایی از من دارند. شکل و رخساره و یادهایی از من دارند و حتا وقتی که من دیگر نباشم این اتمها هنوزاهنوز در سلولهای مردهی من میچرخند و شکل و رخساره و یادی از من هنوز در جهان هست اما بی شکل و هیبتِ منسجم من. نمیدانستم یک روز در سی و سه سالگی میرسم به اینکه این بازگشت اتمیک، آغاز از همان نیست، از همان تکسلولی است. همان تکسلولی که تکثیر شد و ما شدیم. آن تکسلولی چه حافظه و خاطرهای داشت که در مسیر ما شدناش فربه و غنی شد و شد این چیزها که هست.
همین تکه را برایت نوشتهام و رها کردهام به تاریخ 4/3/93 حالا دارم فکر میکنم اگر بهجای فکرکردن به سلول و اتم حواسم به چیزهای دیگر بود دوباره الان اینجا نبودم که بگویم این را نوشتم و باز بنویسم. نوشتن سنگ عذاب من است گویا. میدانی در کار هم من اینطوریام. ولکن ماجرا نیستم. دقیق و ریز. برای همین وقتی کار میکنم مخصوصن کار ساختمانی که باشد. از رعایت جزییات کیف میکنم و اینهمه هم عذاب ندارم. حداقل آنجا سر ماه پول درست و درمانی توی جیبت هست نه مثل اینجا که جز سردردش چیزی ندارد.
تاریخ هم همان تو بگیر 4/3/93
#فریاد_ناصری —-------------------باز نشر نامه های آلی @faryad_naseri
Forwarded from Deleted Account
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
Deleted Account
Video
از ایام چه میماند جز همین آنات، کی شد این سالها طی؟ اینجا نخستین بازگشت و رجعتم بود به همدان بعد از آنکه از او و کسانش رفته بودم. بازگشتم اما نیافتمش، نیافتمشان. از هر چیز ردی مانده بود که به شکلی غمانگیز چیزی از رفته در خود نداشت.
اما وقتی که دوربین میچرخد این چهرهها که میگذرند تنها چهره نیستند تاریخ مناند.
@faryad_naseri
اما وقتی که دوربین میچرخد این چهرهها که میگذرند تنها چهره نیستند تاریخ مناند.
@faryad_naseri
هوشنگ چالنگی
هرمز علیپور
حمید عرفان
و من
در روز نکوداشت هوشنگ چالنگی در کتابفروشی علمی و فرهنگی
@faryad_naseri
هرمز علیپور
حمید عرفان
و من
در روز نکوداشت هوشنگ چالنگی در کتابفروشی علمی و فرهنگی
@faryad_naseri
Forwarded from نشر حکمت کلمه
سه کتاب حکمتکلمه
که بعد از نمایشگاه بیشترین استقبال را داشتهاند:
۱. مسائل بوطیقای داستایفسکی. میخاییل باختین🍁🍂🎍
۲. نامههای پاوند و جویس🌾🍁
۳. کتاب خواستن. لئونارد کوهن🌾💐
این کتابها را به دوستانتان معرفی کنید.
#نشر_حکمت_کلمه
مراکز_پخش #ققنوس #صدای_معاصر #پیام_امروز #فرهنگ #مولی
🌈🌈ما را در ایسنتاگرام، فیسبوک و تلگرام دنبال کنید.
🌈🌈🌈عکسها و یادداشتهایتان را برای انتشار در نشریات برایمان ارسال کنید.
🌈🌈🌈🌈حکمت کلمه ناشر تخصصی ادبیات و فلسفه
☄☄☄☄☄☄
@hekmatkalame
که بعد از نمایشگاه بیشترین استقبال را داشتهاند:
۱. مسائل بوطیقای داستایفسکی. میخاییل باختین🍁🍂🎍
۲. نامههای پاوند و جویس🌾🍁
۳. کتاب خواستن. لئونارد کوهن🌾💐
این کتابها را به دوستانتان معرفی کنید.
#نشر_حکمت_کلمه
مراکز_پخش #ققنوس #صدای_معاصر #پیام_امروز #فرهنگ #مولی
🌈🌈ما را در ایسنتاگرام، فیسبوک و تلگرام دنبال کنید.
🌈🌈🌈عکسها و یادداشتهایتان را برای انتشار در نشریات برایمان ارسال کنید.
🌈🌈🌈🌈حکمت کلمه ناشر تخصصی ادبیات و فلسفه
☄☄☄☄☄☄
@hekmatkalame
کپل ها،
شعری از ناخوم وینبرگ، 1961, شاعر هلندی، آمستردام
ایستاده یا نشسته،
کپل ها رو به عقب
خوابیده، کپل ها رو به بالا
من تقریبن دستم را گم کرده ام
و تو قبل از حرکت حرفی نمی زنی.
کنار من است
از ناف تا میان دو ران
که انگار از باقی تنت جداست
با انگشتهایی روی یکی از کپل هایت.
تا آنکه روی من به حرکت در می آیی
گردن و شانه و پستانهایت را بالا می بری
و به من آهسته می گویی
که خسته نیستی
سنگینی فقط.
***
Nachoem Wijnberg
#اکبر_ایل_بیگی
@faryad_naseri
شعری از ناخوم وینبرگ، 1961, شاعر هلندی، آمستردام
ایستاده یا نشسته،
کپل ها رو به عقب
خوابیده، کپل ها رو به بالا
من تقریبن دستم را گم کرده ام
و تو قبل از حرکت حرفی نمی زنی.
کنار من است
از ناف تا میان دو ران
که انگار از باقی تنت جداست
با انگشتهایی روی یکی از کپل هایت.
تا آنکه روی من به حرکت در می آیی
گردن و شانه و پستانهایت را بالا می بری
و به من آهسته می گویی
که خسته نیستی
سنگینی فقط.
***
Nachoem Wijnberg
#اکبر_ایل_بیگی
@faryad_naseri
الگوهای شادمانی ما چیست؟ یا به عبارتی دیگر ما چطور شادی میکنیم؟ وقتهاست که به این پرسشها فکر میکنم و این پرسشها من را به سمت پرسشی مهمتر سوق دادهاند که تصور ما از شادمانی چیست؟ عادت به این دارم برای جستن اندرونهی هر چیز نخست به فرهنگنامهها سر بزنم.
فرهنگ عمید چنین معنی کرده است: "۱. شادمانی؛ خوشحالی؛ خوشدلی.
۲. (اسم) [قدیمی] جشن."
دهخدا چنین تعریف کرده است: "شادی . (حامص ) شادمانی . خوشحالی . بهج . بهجت . استبهاج . بشاشت . مسرت . نشاط. طرب . ارتیاح . وجد. انبساط. سرور. فرح . سراء. (ترجمان القرآن ). مرحان . (منتهی الارب ). خوشدلی . شادمانی . رامش . مقابل اندوه و غم . مقابل سوگ . مقابل تیمار. کروز. کروژ"
و در ادامه نوشته است که " با آوردن و رسانیدن و کردن و گستردن و گشودن و نمودن صرف شود"
لهو و نشاط، جشن و طرب هم نوشته است دهخدا، اما خود همین واژگان هم باید معنی شوند مثلن شادمانی: "شادمانی . (حامص مرکب ) نشاط. خوشحالی . شادی . شادانی . خرمی . سرور. مسرت . انبساط. بشاشت . ابتهاج . فرح .بهجت . عشرت . طرب . در مقابل نژندی و غم"
پس چاره چیست؟ چاره باز گشتن به آن پرسش بنیادین است که تصور ما از شادی چیست؟ این پرسش از اینجا آمده است که من خود را مینگرم و اطرافم را و نشانههای چیزی که بتوانم شادی بنامم را کمتر مییابم و میبینم. از خودم میپرسم آیا شادی هست و من نمیشناسمش و نمیدانمش یا شادی نیست؟
اما کمی که دقیقتر میشوم میبینم یک واژهی دیگر هم هست که کمتر در فرهنگها در مقابل شادی نوشتهاند و آن هم شوق است. هر چند در بعضی مدخلها برای خود شوق شادی را آوردهاند.
عمید شوق را اینطور معنی کردهاست: " ۱. برانگیختن به عشق و محبت؛ میل و رغبت فراوان.
۲. (تصوف) رغبت سالک برای وصول."
و دهخدا اینگونه : " شوق . [ ش َ ] (ع اِمص ) آزمندی نفس و میل خاطر.ج ، اشواق . (منتهی الارب ). آرزومندی . (المصادر زوزنی )(مهذب الاسماء). آرزومندی . بویه . (از یادداشت مؤلف ). خواست . غرض . (از منتهی الارب ). نیاز. (فرهنگ اسدی ).رغبت و اشتیاق و منتهای آرزوی نفس و میل خاطر. (ناظم الاطباء). خواهانی . صاحب آنندراج گوید: آتش طبع، آتش دست ، آتشین پای ، سبکروح ، سرشار، رسا، بیخودی ، جهان پیمای ، بی هنگام تاز، بی محاباتاز، خروشان ، برقعگشا، راحت آزار، بی تاب ، بیقرار، طاقت ناپسند، خرمن سوز، موسی نگاه از صفات شوق است و زنجیر از تشبیهات اوست ، و با لفظ ریختن و دادن مستعمل است" و جای دیگر اینطور معنی کرده است: " شوق . [ ش َ ] (ع مص ) بستن طناب را به میخ و استوار کردن و آویختن : شاق الطنب الی الوتد. (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). بستن طناب را به میخ و محکم کردن آن را (از باب نصر). (ناظم الاطباء). || برپای کردن مَشک را به دیوار: شاق القربة. (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد) (ناظم الاطباء). || برانگیختن و به آرزو آوردن کسی را دوستی دیگری : شاقنی حبها. و یقال : شُق ْ شُق ْ فلاناً؛ یعنی آرزومند گردان او را بسوی آخرت . (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد) (از ناظم الاطباء). آرزومند گردانیدن . (المصادر زوزنی ) (تاج المصادر بیهقی ). || آرزومند گشتن . (تاج المصادر). آرزومند شدن" از ذکر اصطلاحات عارفان و فیلسوفان به طور مفصل درمیگذرم و به مختصری از مدخل فرهنگ علوم فلسفی و کلامی دکتر سجادی بسنده میکنم: "میل مؤکد. میل مفرط. در فلسفه، شوق که همان میل مفرط باشد یکی از مقدمات فعل است که به دنبال علم تصوری و تصدیقی حاصل میشود که میل به طرف فعل یا ترک هر گاه قوی گردید و مفرط شد شوق گویندکه به دنبال آن حرکت عضلات است" (سجادی. 1375: 386)
پس نکته روشنتر شد نخست باید علم به چیزی حاصل شود از علم به آن امر است که میل به انجام یا ترکش در ما پدید میآید. آیا ما به شادی علم داریم. شادی چیست؟ شادمانی چیست؟ میبینید همین کلمات ساده و سوالهای ساده در کنه خود چقدر بغرنجاند. مایی که به سادگی میگوییم من فکر می کنم که فلان چیز این است یا این نیست یعنی عمل تفکر را به خود نسبت میدهیم بی آنکه لحظهای از خود بپرسیم آیا ما فکر کردن را بلدیم. انگار کسی از شما بپرسد: سیمپیچی بلدید؟ پاسخ غالب این است که نه؛ مگر دوره دیده باشید. تعمیر ماشین بلدید؟ باز هم نه؛ مگر کار کرده باشید. حالا میشود پرسید فکر کردن سختتر است یا این افعال؟ بلاشک فکر کردن سختترین کار دنیاست. پس چرا همه فکر میکنند که میتوانند فکر کنند؟
از این گریز بازگردیم به شادمانی و شادی، علم به شادی چگونه حاصل میشود؟ از طریق تجربهی آنها و یا از طریق تامل در این مفاهیم؟ آیا کسی میتواند بدون درک لحظهای که به معنای درست کلمه در آن لحظه شادمان بوده است در شادمانی تامل کند؟
فرهنگ عمید چنین معنی کرده است: "۱. شادمانی؛ خوشحالی؛ خوشدلی.
۲. (اسم) [قدیمی] جشن."
دهخدا چنین تعریف کرده است: "شادی . (حامص ) شادمانی . خوشحالی . بهج . بهجت . استبهاج . بشاشت . مسرت . نشاط. طرب . ارتیاح . وجد. انبساط. سرور. فرح . سراء. (ترجمان القرآن ). مرحان . (منتهی الارب ). خوشدلی . شادمانی . رامش . مقابل اندوه و غم . مقابل سوگ . مقابل تیمار. کروز. کروژ"
و در ادامه نوشته است که " با آوردن و رسانیدن و کردن و گستردن و گشودن و نمودن صرف شود"
لهو و نشاط، جشن و طرب هم نوشته است دهخدا، اما خود همین واژگان هم باید معنی شوند مثلن شادمانی: "شادمانی . (حامص مرکب ) نشاط. خوشحالی . شادی . شادانی . خرمی . سرور. مسرت . انبساط. بشاشت . ابتهاج . فرح .بهجت . عشرت . طرب . در مقابل نژندی و غم"
پس چاره چیست؟ چاره باز گشتن به آن پرسش بنیادین است که تصور ما از شادی چیست؟ این پرسش از اینجا آمده است که من خود را مینگرم و اطرافم را و نشانههای چیزی که بتوانم شادی بنامم را کمتر مییابم و میبینم. از خودم میپرسم آیا شادی هست و من نمیشناسمش و نمیدانمش یا شادی نیست؟
اما کمی که دقیقتر میشوم میبینم یک واژهی دیگر هم هست که کمتر در فرهنگها در مقابل شادی نوشتهاند و آن هم شوق است. هر چند در بعضی مدخلها برای خود شوق شادی را آوردهاند.
عمید شوق را اینطور معنی کردهاست: " ۱. برانگیختن به عشق و محبت؛ میل و رغبت فراوان.
۲. (تصوف) رغبت سالک برای وصول."
و دهخدا اینگونه : " شوق . [ ش َ ] (ع اِمص ) آزمندی نفس و میل خاطر.ج ، اشواق . (منتهی الارب ). آرزومندی . (المصادر زوزنی )(مهذب الاسماء). آرزومندی . بویه . (از یادداشت مؤلف ). خواست . غرض . (از منتهی الارب ). نیاز. (فرهنگ اسدی ).رغبت و اشتیاق و منتهای آرزوی نفس و میل خاطر. (ناظم الاطباء). خواهانی . صاحب آنندراج گوید: آتش طبع، آتش دست ، آتشین پای ، سبکروح ، سرشار، رسا، بیخودی ، جهان پیمای ، بی هنگام تاز، بی محاباتاز، خروشان ، برقعگشا، راحت آزار، بی تاب ، بیقرار، طاقت ناپسند، خرمن سوز، موسی نگاه از صفات شوق است و زنجیر از تشبیهات اوست ، و با لفظ ریختن و دادن مستعمل است" و جای دیگر اینطور معنی کرده است: " شوق . [ ش َ ] (ع مص ) بستن طناب را به میخ و استوار کردن و آویختن : شاق الطنب الی الوتد. (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). بستن طناب را به میخ و محکم کردن آن را (از باب نصر). (ناظم الاطباء). || برپای کردن مَشک را به دیوار: شاق القربة. (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد) (ناظم الاطباء). || برانگیختن و به آرزو آوردن کسی را دوستی دیگری : شاقنی حبها. و یقال : شُق ْ شُق ْ فلاناً؛ یعنی آرزومند گردان او را بسوی آخرت . (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد) (از ناظم الاطباء). آرزومند گردانیدن . (المصادر زوزنی ) (تاج المصادر بیهقی ). || آرزومند گشتن . (تاج المصادر). آرزومند شدن" از ذکر اصطلاحات عارفان و فیلسوفان به طور مفصل درمیگذرم و به مختصری از مدخل فرهنگ علوم فلسفی و کلامی دکتر سجادی بسنده میکنم: "میل مؤکد. میل مفرط. در فلسفه، شوق که همان میل مفرط باشد یکی از مقدمات فعل است که به دنبال علم تصوری و تصدیقی حاصل میشود که میل به طرف فعل یا ترک هر گاه قوی گردید و مفرط شد شوق گویندکه به دنبال آن حرکت عضلات است" (سجادی. 1375: 386)
پس نکته روشنتر شد نخست باید علم به چیزی حاصل شود از علم به آن امر است که میل به انجام یا ترکش در ما پدید میآید. آیا ما به شادی علم داریم. شادی چیست؟ شادمانی چیست؟ میبینید همین کلمات ساده و سوالهای ساده در کنه خود چقدر بغرنجاند. مایی که به سادگی میگوییم من فکر می کنم که فلان چیز این است یا این نیست یعنی عمل تفکر را به خود نسبت میدهیم بی آنکه لحظهای از خود بپرسیم آیا ما فکر کردن را بلدیم. انگار کسی از شما بپرسد: سیمپیچی بلدید؟ پاسخ غالب این است که نه؛ مگر دوره دیده باشید. تعمیر ماشین بلدید؟ باز هم نه؛ مگر کار کرده باشید. حالا میشود پرسید فکر کردن سختتر است یا این افعال؟ بلاشک فکر کردن سختترین کار دنیاست. پس چرا همه فکر میکنند که میتوانند فکر کنند؟
از این گریز بازگردیم به شادمانی و شادی، علم به شادی چگونه حاصل میشود؟ از طریق تجربهی آنها و یا از طریق تامل در این مفاهیم؟ آیا کسی میتواند بدون درک لحظهای که به معنای درست کلمه در آن لحظه شادمان بوده است در شادمانی تامل کند؟
همانطور که پذیرفتیم شادی نتیجهی علم به شادی است که ما را به شوق میآورد. از طرفی به تجربه هم میدانیم که شادی برآمده از رخدادی باید باشد. این رخدادها را در فارسی "جشن" مینامند. ما در جشنها شادیم و شادمانی میکنیم. این جشنها کدامند؟ جشن به دنیا آمدن، جشن به پایان بردن آموختن، جشن ازدواج... اینها جشنهایی شخصیاند، جشنهای عمومی چه داریم؟ نوروز را میشود جشن عمومی و همگانی دانست.
ما از این جشنها شاد میشویم و به شادمانی میپردازیم و به شادمانی، پایکوبی میکنیم. همین رخ نمودن کلمهی پایکوبی میتواند دستآویز خوبی باشد. شما در اطراف خود چقدر در این سالها پایکوبی دیدهاید یا عامیانهترش رقص؟
پایکوبی و رقص بارزترین نشانههای شادی و شادمانیاند و ما تنها در خفا و خلوت و گاه به ندرت در جمعی عمومیتر رقص را از نزدیک دیده و درک کردهایم یا در آن مشارکت داشتهایم.
هر چند ممکن است بسیار کسان بر من خرده بگیرند که ما شادمانی اقتصادی و یا هزاران نوع شادمانی دیگر داریم اما آیا جز این است که شادمانی در نابترین حالتش به دست افشانی و پایکوبی میرسد؟ پس من بدون انکار تمام انواع ممکن شادمانی، نظر به آن غایت ناب شادی و شادمانی دارم که خودش را در رقص و پایکوبی نشان میدهد، چیزی که در زیست امروز ما کمترین جلوه و بروز را دارد.
و این خود میتواند دو معنا داشته باشد که یا ما در احوالات اینروزهایمان هیچا به آن غایت اصیل شادی نزدیک نمیشویم یا اگر نزدیک میشویم قید و بندها آنقدر آن را سرکوب کرده است که خود بدل به ضدش شده است؛ یعنی ما از نتوانستن شادمانی کردن دچار رنج شدهایم رنجی به همان میزان نابی و عمق. غایت رنج.
#شادی #شادمانی#میل #شوق #رقص #جشن#پایکوبی
#فریاد_ناصری @faryad_naseri
ما از این جشنها شاد میشویم و به شادمانی میپردازیم و به شادمانی، پایکوبی میکنیم. همین رخ نمودن کلمهی پایکوبی میتواند دستآویز خوبی باشد. شما در اطراف خود چقدر در این سالها پایکوبی دیدهاید یا عامیانهترش رقص؟
پایکوبی و رقص بارزترین نشانههای شادی و شادمانیاند و ما تنها در خفا و خلوت و گاه به ندرت در جمعی عمومیتر رقص را از نزدیک دیده و درک کردهایم یا در آن مشارکت داشتهایم.
هر چند ممکن است بسیار کسان بر من خرده بگیرند که ما شادمانی اقتصادی و یا هزاران نوع شادمانی دیگر داریم اما آیا جز این است که شادمانی در نابترین حالتش به دست افشانی و پایکوبی میرسد؟ پس من بدون انکار تمام انواع ممکن شادمانی، نظر به آن غایت ناب شادی و شادمانی دارم که خودش را در رقص و پایکوبی نشان میدهد، چیزی که در زیست امروز ما کمترین جلوه و بروز را دارد.
و این خود میتواند دو معنا داشته باشد که یا ما در احوالات اینروزهایمان هیچا به آن غایت اصیل شادی نزدیک نمیشویم یا اگر نزدیک میشویم قید و بندها آنقدر آن را سرکوب کرده است که خود بدل به ضدش شده است؛ یعنی ما از نتوانستن شادمانی کردن دچار رنج شدهایم رنجی به همان میزان نابی و عمق. غایت رنج.
#شادی #شادمانی#میل #شوق #رقص #جشن#پایکوبی
#فریاد_ناصری @faryad_naseri
👍1
ما چطور شادی میکنیم؟.pdf
768.1 KB
این هم فایل pdf مطلب بالا @faryad_naseri
Forwarded from نشر حکمت کلمه
شعرهای حکمتکلمه
۱. سر زدن. فریاد ناصری🍁🍂💐
۲. دست از تازگی بردار... اسماعیل سراب🌾🍁💐
۳. چند صورت از مستی. سمیرا یحیایی. 🍂🍁🌻
۴. آمد و رفت مشعلها. علیرضا عباسی🌻🎋💐
۵. بالا رفتن از شب. غزاله شمعدانی 🌿🍁🌾
۶. حق تیر به سگهای خانگی. آناهیتا رضایی🌱🍃🌻
۷. ملودی تپانچه. سپیده داداشزاده☘🍃🌻
۸. کتاب خواستن. لئو
نارد کوهن. آزاده کامیار🌾💐
۹. کتاب شبهایم. لی یانگلی. آزاده کامیار 🥀💐🥀
و
گزینهی اشعار ایرج ضیایی. شاعر اشیا🌾💐
این کتابها را به دوستانتان معرفی کنید.
#نشر_حکمت_کلمه
مراکز_پخش #ققنوس #صدای_معاصر #پیام_امروز #فرهنگ #مولی
🌈🌈ما را در ایسنتاگرام، فیسبوک و تلگرام دنبال کنید.
🌈🌈🌈عکسها و یادداشتهایتان را برای انتشار در نشریات برایمان ارسال کنید.
🌈🌈🌈🌈حکمت کلمه ناشر تخصصی ادبیات و فلسفه
☄☄☄☄☄☄
@hekmatkalame
۱. سر زدن. فریاد ناصری🍁🍂💐
۲. دست از تازگی بردار... اسماعیل سراب🌾🍁💐
۳. چند صورت از مستی. سمیرا یحیایی. 🍂🍁🌻
۴. آمد و رفت مشعلها. علیرضا عباسی🌻🎋💐
۵. بالا رفتن از شب. غزاله شمعدانی 🌿🍁🌾
۶. حق تیر به سگهای خانگی. آناهیتا رضایی🌱🍃🌻
۷. ملودی تپانچه. سپیده داداشزاده☘🍃🌻
۸. کتاب خواستن. لئو
نارد کوهن. آزاده کامیار🌾💐
۹. کتاب شبهایم. لی یانگلی. آزاده کامیار 🥀💐🥀
و
گزینهی اشعار ایرج ضیایی. شاعر اشیا🌾💐
این کتابها را به دوستانتان معرفی کنید.
#نشر_حکمت_کلمه
مراکز_پخش #ققنوس #صدای_معاصر #پیام_امروز #فرهنگ #مولی
🌈🌈ما را در ایسنتاگرام، فیسبوک و تلگرام دنبال کنید.
🌈🌈🌈عکسها و یادداشتهایتان را برای انتشار در نشریات برایمان ارسال کنید.
🌈🌈🌈🌈حکمت کلمه ناشر تخصصی ادبیات و فلسفه
☄☄☄☄☄☄
@hekmatkalame
#مجید_تیموری با داستانهایش شناخته شد اما کمکم در میان شعرهایش هم جا خوش درخشیدند.
مجید جز نوشتن یکی از موفقترین مدیران کتابفروشیهای بزرگ است و همین باعث شده که حرفهای زیادی برای گفتن داشته باشد.
مجید جز نوشتن یکی از موفقترین مدیران کتابفروشیهای بزرگ است و همین باعث شده که حرفهای زیادی برای گفتن داشته باشد.
آدام زاگایِفسکی، شاعرِ لهستانی، متولد 1945.
....#مرتضی_ثقفیان
شعله
....
خدايا،
ما را زمستانی طولانی عطا کن
و موسیقی ای خاموش،
دهانی پُرطاقت
و اندکی غرور-
از آن پیش تر
که روزگارمان به سر آید
ما را حیرانی عطا کن
و یک شعله، بلند و روشن. @faryad_naseri
....#مرتضی_ثقفیان
شعله
....
خدايا،
ما را زمستانی طولانی عطا کن
و موسیقی ای خاموش،
دهانی پُرطاقت
و اندکی غرور-
از آن پیش تر
که روزگارمان به سر آید
ما را حیرانی عطا کن
و یک شعله، بلند و روشن. @faryad_naseri
Forwarded from Deleted Account
2nd Movement (as arr. for film Barry Lyndon)
Anthony Goldstone/Moray Welsh/Ralph Holmes
ابن طقطقی مورخ شیعی قرن هفتم و نویسندۀ تاریخ فخری مینویسد:
هلاکو، پس از فتح بغداد، دانشمندان مسلمان را در مستنصریه گرد آورد و از آنان پرسید: کافرِ عادل افضل است یا مسلمان ظالم؟ هیچ کس لب به سخن نگشود، تا اینکه سید بن طاووس برخاست و گفت: کافرِ عادل، افضل است از مسلمانِ ظالم. (اعیان الشیعه، ج۸، ص360)
از کانال رضا بابایی
پرسشی که میخواهم راجعبه آن بنویسم با شما در میان میگذارم تا اگر نظری داشتید برام بنویسید.
تفاوت اسلام با فقه چیست؟
@faryad_naseri
هلاکو، پس از فتح بغداد، دانشمندان مسلمان را در مستنصریه گرد آورد و از آنان پرسید: کافرِ عادل افضل است یا مسلمان ظالم؟ هیچ کس لب به سخن نگشود، تا اینکه سید بن طاووس برخاست و گفت: کافرِ عادل، افضل است از مسلمانِ ظالم. (اعیان الشیعه، ج۸، ص360)
از کانال رضا بابایی
پرسشی که میخواهم راجعبه آن بنویسم با شما در میان میگذارم تا اگر نظری داشتید برام بنویسید.
تفاوت اسلام با فقه چیست؟
@faryad_naseri
Forwarded from اغاني خالدة (Javad Pakravesh)
@Aghani2
اسمعونی - ورده الجزائريه
تغییر یا منافع شخصی؟
الگوهای شاعرانه
ما برای روشن کردن وضعمان بر خودمان ناچار از شرحیم. شرح چگونگی خودمان بر خویش.
رسالهها و کتابهای بسیاری برای این شرح دادن نوشته شدهاند اما شاید کمتر به این وضع از نگاه تجربهی زیسته پرداخته شد باشد از نگاه منِ ناظر.
من ناظر و روایتگری که بگوید «ما چگونه ما شدیم؟» و یا «غرب چرا پیشرفت و ...» باور من این است که تا تکتک ما عالم و عامی، روشنفکر منتقد یا طرفدار وضع موجود به این باور نرسیم که همه در ساخت و حفظ این وضع دخیلیم. تغییر ممکن نیست.
همینجا اعتراف کنم بسیاری از آن شیوهها و الگوهای زیستن که نشان تغییر وضع است در من یکی هم پیدا نیست. نظم، مکتوب بودن در مقابل شفاهیت، ورزش و...
ما عادت داریم باری به هر جهت باشیم چرا که این امر با مشخص بودن و شفافیت دشمن است. ما نمیخواهیم چیزها کاملن روشن و شفاف و مشخص باشد چرا که در آن صورت آن حفرهها که در وقتهای ضرورمان به دادمان میرسد دیگر کار نمیکنند.
همین اتفاق در بارهی مکتوب بودن و شفاهیت هم صادق است. فرهنگ قول مردانه و فرهنگ نارو و فرهنگ گلایه همه از آنجا میآید که اقوال شفاهیاند و شفاهیت یعنی تغییر و فراموشی.
ما همه میخواهیم همه چیز نامشخص و مغشوش باشد تا دستهایمان رو نشود. برای این هم هزاران دلیل شاعرانه و اعتراضی داریم. علیه روزمره بودن، علیه زیست کارمندی، علیه بره بودن، آنارشیگری بر هم زنندهی وضع موجود اما واقعیت این است که اینها نقابهای فریبند. ما بی نظم زندگی نمیکنیم که حقیقتی را تقویم و تقویت کنیم. بی نظم زندگی میکنیم چون به نفع ماست و خودخواهانه آن را در اصطلاحات پر طمطراق میپیچیم. از قضا باور من این است تاریخ ما بیشترین ضربه را از همین کسان که از قضا در جرگهی روشنفکرها هستند خورده است. کسانی که علیه نظم، علیه شفافیت، علیه مشخص بودن امورند و چنین وانمود میکنند که امور باید مردانه و لوتی منشانه و دوستانه حل شود و در حالی که دوستانهترین قرارها هم اول خودشان و منافعشان را در مد نظر دارند و برای هر درخواستی که بنش به سمت تغییر است حرفشان را اینطور شروع میکنند: ای بابا...، یعنی تو فکر کردی...، این مسخره بازیا چیه...، بیخیال بابا سخت نگیر...، اینها دقیقن زیندگان بر حفرهها هستند که اگر زندگی نظم و نسق بگیرد منافعشان به خطرخواهد افتاد.
#فریاد_ناصری
@faryad_naseri
الگوهای شاعرانه
ما برای روشن کردن وضعمان بر خودمان ناچار از شرحیم. شرح چگونگی خودمان بر خویش.
رسالهها و کتابهای بسیاری برای این شرح دادن نوشته شدهاند اما شاید کمتر به این وضع از نگاه تجربهی زیسته پرداخته شد باشد از نگاه منِ ناظر.
من ناظر و روایتگری که بگوید «ما چگونه ما شدیم؟» و یا «غرب چرا پیشرفت و ...» باور من این است که تا تکتک ما عالم و عامی، روشنفکر منتقد یا طرفدار وضع موجود به این باور نرسیم که همه در ساخت و حفظ این وضع دخیلیم. تغییر ممکن نیست.
همینجا اعتراف کنم بسیاری از آن شیوهها و الگوهای زیستن که نشان تغییر وضع است در من یکی هم پیدا نیست. نظم، مکتوب بودن در مقابل شفاهیت، ورزش و...
ما عادت داریم باری به هر جهت باشیم چرا که این امر با مشخص بودن و شفافیت دشمن است. ما نمیخواهیم چیزها کاملن روشن و شفاف و مشخص باشد چرا که در آن صورت آن حفرهها که در وقتهای ضرورمان به دادمان میرسد دیگر کار نمیکنند.
همین اتفاق در بارهی مکتوب بودن و شفاهیت هم صادق است. فرهنگ قول مردانه و فرهنگ نارو و فرهنگ گلایه همه از آنجا میآید که اقوال شفاهیاند و شفاهیت یعنی تغییر و فراموشی.
ما همه میخواهیم همه چیز نامشخص و مغشوش باشد تا دستهایمان رو نشود. برای این هم هزاران دلیل شاعرانه و اعتراضی داریم. علیه روزمره بودن، علیه زیست کارمندی، علیه بره بودن، آنارشیگری بر هم زنندهی وضع موجود اما واقعیت این است که اینها نقابهای فریبند. ما بی نظم زندگی نمیکنیم که حقیقتی را تقویم و تقویت کنیم. بی نظم زندگی میکنیم چون به نفع ماست و خودخواهانه آن را در اصطلاحات پر طمطراق میپیچیم. از قضا باور من این است تاریخ ما بیشترین ضربه را از همین کسان که از قضا در جرگهی روشنفکرها هستند خورده است. کسانی که علیه نظم، علیه شفافیت، علیه مشخص بودن امورند و چنین وانمود میکنند که امور باید مردانه و لوتی منشانه و دوستانه حل شود و در حالی که دوستانهترین قرارها هم اول خودشان و منافعشان را در مد نظر دارند و برای هر درخواستی که بنش به سمت تغییر است حرفشان را اینطور شروع میکنند: ای بابا...، یعنی تو فکر کردی...، این مسخره بازیا چیه...، بیخیال بابا سخت نگیر...، اینها دقیقن زیندگان بر حفرهها هستند که اگر زندگی نظم و نسق بگیرد منافعشان به خطرخواهد افتاد.
#فریاد_ناصری
@faryad_naseri
👍1