روتخر کپلاند، شاعر سرشناس هلندی، 1934 - 2012
*
اسب هایی در دور
اسبهایی در دور،
با همین چشم انداز باید کار کنم،
هر چند درک نکرده بودم که آنجا
در علفزار میان اسب ها ایستاده بودم،
می چریدم.
این هنگام که دوباره اسب گشته ام،
تنم انگار از این همه علف سنگین
و خوشبخت است.
حس غریبی ست که آدم همان باشد که بوده است،
اسبی در مرتعی دور.
و مادیانی از من پرسید که در میان آدمیان چگونه زیسته ام،
آدمی این پرسش را از من نکرده بود.
مادیان را سپاس، هر چند حرف او انگار آن نبود.
مه که فرو می نشیند بر علفزار،
آن مادیان سر را بر آن می هلد،
باران که می بارد،
برق می زند و تمام تنش چشم می شود،
آفتاب که می تابد
پشت را برای من، تنها برای من،
به زیبایی می لرزاند.
من می بینم.
*
Rutger Kopland
اکبر ایل بیگی
https://t.me/joinchat/AAAAAEHoIwUZABTEUicBxA
Forwarded from اغاني خالدة (Javad Pakravesh)
@Aghani2
بیسالونی - ورده الجزائریه
به گل شب بو می گویم
- چه فایده دارد چاپ سنگی شعر!
من دارم می میرم
پس چرا
روز روشن
به سراغم
هیچ کس نمی آید؟!
#بیژن_کلکی
@faryad_naseri
- چه فایده دارد چاپ سنگی شعر!
من دارم می میرم
پس چرا
روز روشن
به سراغم
هیچ کس نمی آید؟!
#بیژن_کلکی
@faryad_naseri
نامهی نوزدهم
آلی جان
در نامهی قبلی هم نوشتم راه، گشایش است اما راهِ گشایش را نمیدانم. خودم فروبستگیهای خودم را که بیل میزنم چیزهای زیادی پیدا میکنم. یکیش جوری فضای سلوکی است که از کودکی در من شکل گرفته است. تلاش من برای رهیدن از این فضای سلوکی، از این ساحت متافیزیکی فعلن بینتیجه مانده است. فعلن یعنی این که ریشه دارد. ریشه در تربیت کودکیهام اما رنج و درد من در این فضا بسیار طاقتفرسا شده است. توان آشتیدادن تمام من که بر زمین است و زمینی است. با آن ارادهی برتر که بر تمام شئون جهان حاکم است به نوعی ناشدنیست.
نفس کشیدنم در این ساحت بوده که مرا کشیده به سمت نماد و نشانه و اسطوره و افسانهها، به سمت تاویل و تفسیر و شرح. در این فضا تقلای مدام من رسیدن به گشایش بوده است. این فضا مدور و دایرهایست. دو قطبی است. قبض و بسط. فروبستگی و گشایش. که مدام در پی هماند و از پی هم آیایند. هم قبض و هم بسط. از اشارهی آن ارادهی برتر بر تو -بر آدمی- وارد میشوند. بر آدمیيی که بستر این رخدادها را با کرد و کار خودش مهیا میکند. حالا هرکس تفسیری به دست میدهد به حد دانشاش. عرفا به بروز صفات جمال و جلالی، روانشناسها به کار و بار خودمان و قوانین درونیمان که نقضاش میکنیم یا رعایتاش انگار قبض از نقض نشأت میگیرد و بسط از رعایت احوالات خودمان. خلاصه هرکس به شکلی. حالا نگاه کن این مردم پریشیده خاطر هر روز چقدر خودشان خودشان را نقض میکنند. خودشان خودشان را زیر میگیرند. خب این باید درد و پریشانی داشته باشد. نمیشود که بگویی این و بکنی آن. آب هم از آب تکان نخورد.
مولانا را به یاد بیار با آن شعر خار در پا و پا بر سر زانو گرفتن- فریاد از این بیحافظهگی- بر آنم که از این فضای مدور برهم، از این دو قطبی غم و شادی مدام. چگونهاش را نمیدانم اما تا وقتی که ساکن این ساحت باشیم داستان همین است. رسیدهام به خواستن و نخواستن و این خواست و نخواست دو شقه کرده مرا. یکسو میرود به خواست، یکسو میرود به نخواست. نخواستن اما چطور نخواستن. این که نخواستن خواستهها را پیش میآورد. و همهی این ماجرا در سر است. وگرنه بر زمین و خاک که تا بیل نزنی دستت به گیاهی نمیرسد. این بازی سر است. یعنی این خواستن و تمنا و طلب همیشگی است که به رسیدن اجازه نمیدهد. این که در هر پدیده و رخداد و حرکتی چشمانتظار گشایشی باشی. گشایش را به تاخیر میاندازد. چشمانتظاری و تمنا حایل بزرگ بین خواستن و رسیدن است. تاخیر معناست. معنا در چشمپوشی از معنا چهره میگشاید. معنا در لحظهای که نادیدهاش میگیری و از آن مسند برتر در ذهن خودت پاییناش میآوری رخ میدهد و مینماید. نخواستن. هشیار بودن به تمام سکنات خود و مهیا بودن برای مواجهه با شدن و ناشدن و یکی بودن شدن و ناشدن. شدن را از مسند تکبرش پایین میکشد و پیش میکشد. رسیدن و شدن پیشکشیست که نخواستن میآورد. حسرت هدیهی خواستن است. در این ساحت در فکر عبور از خواستنم. رفتن از میل. رفتن از تمنای مدام. نخواستن همسایهی ندانستن است. همان لحظهای که دانستن بر تو فرود میآید. با این همه هنوز در چنبر دایرهام و آرزو این است که بر خطی بروم پر فراز و نشیب یا هر راه دیگری که در آن از این گرفت و گیرها به این معنا و مفهوم خبری نباشد. تو همین ماجرای ذهنی را ببر به احوالات جامعه ببین چقدر سرد و گرممان میکنند آنها که بر مسنداند. یعنی یک راه مشخص نیست که، هر کس هر روز که میآید با قرائت خودش از دوست و دشمن و قانون و دین ما را به راهی میبرد. اینها به هم ربط دارند. وقتی هیچجا راه روشن نباشد. نه در سیاست، نه در قانون، نه در اجتماع و همه چیز وابسته به باد و ابر و آفتاب باشد جان آدم هم همین میشود ابر که بیاید یک قصه سر میکند. آفتاب که باشد آواز دیگری سر میدهد. آخرش هم میگویند جماعت سرد و گرم چشیدهای بودیم ما.
9/12/90
بازنویسی 14/7/93
#فریاد_ناصری —-------------باز نشر نامه های آلی @faryad_naseri
آلی جان
در نامهی قبلی هم نوشتم راه، گشایش است اما راهِ گشایش را نمیدانم. خودم فروبستگیهای خودم را که بیل میزنم چیزهای زیادی پیدا میکنم. یکیش جوری فضای سلوکی است که از کودکی در من شکل گرفته است. تلاش من برای رهیدن از این فضای سلوکی، از این ساحت متافیزیکی فعلن بینتیجه مانده است. فعلن یعنی این که ریشه دارد. ریشه در تربیت کودکیهام اما رنج و درد من در این فضا بسیار طاقتفرسا شده است. توان آشتیدادن تمام من که بر زمین است و زمینی است. با آن ارادهی برتر که بر تمام شئون جهان حاکم است به نوعی ناشدنیست.
نفس کشیدنم در این ساحت بوده که مرا کشیده به سمت نماد و نشانه و اسطوره و افسانهها، به سمت تاویل و تفسیر و شرح. در این فضا تقلای مدام من رسیدن به گشایش بوده است. این فضا مدور و دایرهایست. دو قطبی است. قبض و بسط. فروبستگی و گشایش. که مدام در پی هماند و از پی هم آیایند. هم قبض و هم بسط. از اشارهی آن ارادهی برتر بر تو -بر آدمی- وارد میشوند. بر آدمیيی که بستر این رخدادها را با کرد و کار خودش مهیا میکند. حالا هرکس تفسیری به دست میدهد به حد دانشاش. عرفا به بروز صفات جمال و جلالی، روانشناسها به کار و بار خودمان و قوانین درونیمان که نقضاش میکنیم یا رعایتاش انگار قبض از نقض نشأت میگیرد و بسط از رعایت احوالات خودمان. خلاصه هرکس به شکلی. حالا نگاه کن این مردم پریشیده خاطر هر روز چقدر خودشان خودشان را نقض میکنند. خودشان خودشان را زیر میگیرند. خب این باید درد و پریشانی داشته باشد. نمیشود که بگویی این و بکنی آن. آب هم از آب تکان نخورد.
مولانا را به یاد بیار با آن شعر خار در پا و پا بر سر زانو گرفتن- فریاد از این بیحافظهگی- بر آنم که از این فضای مدور برهم، از این دو قطبی غم و شادی مدام. چگونهاش را نمیدانم اما تا وقتی که ساکن این ساحت باشیم داستان همین است. رسیدهام به خواستن و نخواستن و این خواست و نخواست دو شقه کرده مرا. یکسو میرود به خواست، یکسو میرود به نخواست. نخواستن اما چطور نخواستن. این که نخواستن خواستهها را پیش میآورد. و همهی این ماجرا در سر است. وگرنه بر زمین و خاک که تا بیل نزنی دستت به گیاهی نمیرسد. این بازی سر است. یعنی این خواستن و تمنا و طلب همیشگی است که به رسیدن اجازه نمیدهد. این که در هر پدیده و رخداد و حرکتی چشمانتظار گشایشی باشی. گشایش را به تاخیر میاندازد. چشمانتظاری و تمنا حایل بزرگ بین خواستن و رسیدن است. تاخیر معناست. معنا در چشمپوشی از معنا چهره میگشاید. معنا در لحظهای که نادیدهاش میگیری و از آن مسند برتر در ذهن خودت پاییناش میآوری رخ میدهد و مینماید. نخواستن. هشیار بودن به تمام سکنات خود و مهیا بودن برای مواجهه با شدن و ناشدن و یکی بودن شدن و ناشدن. شدن را از مسند تکبرش پایین میکشد و پیش میکشد. رسیدن و شدن پیشکشیست که نخواستن میآورد. حسرت هدیهی خواستن است. در این ساحت در فکر عبور از خواستنم. رفتن از میل. رفتن از تمنای مدام. نخواستن همسایهی ندانستن است. همان لحظهای که دانستن بر تو فرود میآید. با این همه هنوز در چنبر دایرهام و آرزو این است که بر خطی بروم پر فراز و نشیب یا هر راه دیگری که در آن از این گرفت و گیرها به این معنا و مفهوم خبری نباشد. تو همین ماجرای ذهنی را ببر به احوالات جامعه ببین چقدر سرد و گرممان میکنند آنها که بر مسنداند. یعنی یک راه مشخص نیست که، هر کس هر روز که میآید با قرائت خودش از دوست و دشمن و قانون و دین ما را به راهی میبرد. اینها به هم ربط دارند. وقتی هیچجا راه روشن نباشد. نه در سیاست، نه در قانون، نه در اجتماع و همه چیز وابسته به باد و ابر و آفتاب باشد جان آدم هم همین میشود ابر که بیاید یک قصه سر میکند. آفتاب که باشد آواز دیگری سر میدهد. آخرش هم میگویند جماعت سرد و گرم چشیدهای بودیم ما.
9/12/90
بازنویسی 14/7/93
#فریاد_ناصری —-------------باز نشر نامه های آلی @faryad_naseri
امیل چوران از فیلسوفان مورد علاقهی من نیست اما وقتی مینویسد: «چرا مردم آنچه را که با خون نوشته شده تحسین میکنند؟ زیرا چنین آثاری همزمان با حفظ توهم رنج کشیدن، آنها را از هر رنجی معاف میکند. مردم دوست دارند رد خون و اشک را در پس خطوط نوشتههایتان ببینند. تحسین توده سادیستی است» .۱ بارقههای درخشان فکرش را به سمتمان پرتاب میکند.
۱. از کتاب بر قلههای ناامیدی مترجم سپیده کوتی
@faryad_naseri
۱. از کتاب بر قلههای ناامیدی مترجم سپیده کوتی
@faryad_naseri
نامهی بیستم
آلی جان
در حیطهی فکرهای ایرانی، فکر بسیار پیشتاز و یگانهای وجود دارد که به خاطر قدمت طولانیاش و یادآوریهای زیادش در ذهن و زبان ایرانی توانسته پیچیدگی بسیار عظیمی را صیقل خورده در یک جملهی روان و کوتاه بیان کند. فکری که ربط به چهره دارد و همینطور و در عینحال که با این امر متناهی دائم در تغییر، در ارتباط است با یک فکر همیشه دور از دسترس نادیدنی هم پیوند محکمی دارد. با خدا. فکری که مثل یک بارقهی برنده و تیز در یک جملهی کاملن ساده در جریان است.
فکری که از دهان پادشاهان ایرانی بر کتیبههای فراوانی نقش بسته است در کنار چهرههایشان «من شاه شاهانم که چهر از ایزدان دارد» این فکر فلسفی- الهیاتی که در دهان پادشاهان ایرانی نقش سیاسی به خود میگیرد تا بتواند خیال هر مخالفی را در ذهناش سرکوب کند که آن که علیه بود و وجود پادشاه است علیه خداست. علیه چهرهی خدا که در میان آدمیان حاضر و ناظر است اما یک قدم جلوتر از آنکه سیاسی شود. یعنی درست قبل از آنکه این فکر ربط دهندهی چهره و خدا منضم به سیاست شود، لحظهی اصیل آن است. لحظهی اصیل فکری که تنها چهره را، نه چهرهی پادشاه را بل که چهره را به ایزدان ربط میدهد. ای مینوچهر.
و این همان فکریست که امروز از دهان لویناس میشنویم وقتی سخن از چهره میگوید و دیگری. در فکرهای ایرانی چهرهی دیگری همان چهرهی ایزدان بوده و قابل احترام و ستایش وَ پاسخگو بودن به او از ملزومات بوده است. این فکر الهیات سرخوشانه و زمینی مردمان ایرانزمین را نظم و سامان میداده که ایزد را در روبه روی خویش ببینند و با دیگری در مقام صاحب چهرهی ایزدی مناسبتی ستاینده و درخور داشته باشند. از اینرو هر چهره صاحب کرامتی بوده است و تحقیر و توهین به انسان در مقام کسی که چهرهی ایزد است از نکوهیدهترین امور. حدیثی از پیامبر اسلام نقل شده است که «خدا انسان را به شکل خودش آفرید». من پیش از آنکه دنبال سند این حدیث باشم تا صحت و سقماش را دریابم آن را تلاش فکر ایرانی برای ایرانیزه کردن اسلام میدانم به خصوص که بیشتر عارفان بازگویش کردهاند. تلاش برای پیوند اسلام با یکی از اصیلترین فکرهای ایرانی. پیامبری که خدا را به صورت درآورده است – دهیه کلبی- در میان پارسیان ارج میگیرد. پیامبری که چهرهی انسان را شبیه خدا معرفی میکند. این حدیث همان سخن شهریاران ایرانی است که ذکر شد.
میشود با کشف درستی انتساب این حدیث به دو نکته رسید. اگرانتساب صحت داشته باشد که قوت خود فکر بیشتر میشود و اگر نادرست از تلاش انسان ایرانی برای پارسیکردن اسلام خبر میدهد. انسان ایرانی که خدا را مدام در چهره دیگری میدیده است علیالخصوص در چهرهی دیگری بزرگاش. توان مقابل شدن با خدای بیچهره را نداشته و ندارد از اینرو چنین حدیثی را به نفع فکرهای خودش خلق میکند و همانطور که گفته شد بیشتر راویان این حدیث عارفانی بودهاند که قرائت غیررسمی از دین و اسلام داشتهاند. قرائتی وسیع و گشوده که در آن فقیهان و اهل شرع مرجع امور نبودهاند و نیستند. بیشتر عرفای ایرانی حاملان فکرهای ایرانیاند و حافظ آن در برابر فکرهای ناهمخون با مردمان پارس. ایرانیها همیشه خدا را در پیش رویشان دیدهاند، در مواجهه با دیگری. برای همین در رفتار با دیگری الهیاتی را پیریزی کردهاند که جامعهشان، جامعهای کاملن سرخوش و پر از مناسبات قابل ستایش و احترام متقابل بوده است. خدا در فکرهای ایرانی همیشه حاضر و ناظر بوده است و میشده است که با او سخن گفت. این دیگری که چهرهی ایزد دارد به ایزد میبرد. ایزد است که میشود با او گپ و گفت داشت. دیالوگ داشت، نه خدای غائب که فقط میشود صدایش کرد و دعایش کرد. دعا در عربی همان صداکردن است.
28/12/90
#فریاد_ناصری _باز نشر نامههای آلی
@faryad_naseri
آلی جان
در حیطهی فکرهای ایرانی، فکر بسیار پیشتاز و یگانهای وجود دارد که به خاطر قدمت طولانیاش و یادآوریهای زیادش در ذهن و زبان ایرانی توانسته پیچیدگی بسیار عظیمی را صیقل خورده در یک جملهی روان و کوتاه بیان کند. فکری که ربط به چهره دارد و همینطور و در عینحال که با این امر متناهی دائم در تغییر، در ارتباط است با یک فکر همیشه دور از دسترس نادیدنی هم پیوند محکمی دارد. با خدا. فکری که مثل یک بارقهی برنده و تیز در یک جملهی کاملن ساده در جریان است.
فکری که از دهان پادشاهان ایرانی بر کتیبههای فراوانی نقش بسته است در کنار چهرههایشان «من شاه شاهانم که چهر از ایزدان دارد» این فکر فلسفی- الهیاتی که در دهان پادشاهان ایرانی نقش سیاسی به خود میگیرد تا بتواند خیال هر مخالفی را در ذهناش سرکوب کند که آن که علیه بود و وجود پادشاه است علیه خداست. علیه چهرهی خدا که در میان آدمیان حاضر و ناظر است اما یک قدم جلوتر از آنکه سیاسی شود. یعنی درست قبل از آنکه این فکر ربط دهندهی چهره و خدا منضم به سیاست شود، لحظهی اصیل آن است. لحظهی اصیل فکری که تنها چهره را، نه چهرهی پادشاه را بل که چهره را به ایزدان ربط میدهد. ای مینوچهر.
و این همان فکریست که امروز از دهان لویناس میشنویم وقتی سخن از چهره میگوید و دیگری. در فکرهای ایرانی چهرهی دیگری همان چهرهی ایزدان بوده و قابل احترام و ستایش وَ پاسخگو بودن به او از ملزومات بوده است. این فکر الهیات سرخوشانه و زمینی مردمان ایرانزمین را نظم و سامان میداده که ایزد را در روبه روی خویش ببینند و با دیگری در مقام صاحب چهرهی ایزدی مناسبتی ستاینده و درخور داشته باشند. از اینرو هر چهره صاحب کرامتی بوده است و تحقیر و توهین به انسان در مقام کسی که چهرهی ایزد است از نکوهیدهترین امور. حدیثی از پیامبر اسلام نقل شده است که «خدا انسان را به شکل خودش آفرید». من پیش از آنکه دنبال سند این حدیث باشم تا صحت و سقماش را دریابم آن را تلاش فکر ایرانی برای ایرانیزه کردن اسلام میدانم به خصوص که بیشتر عارفان بازگویش کردهاند. تلاش برای پیوند اسلام با یکی از اصیلترین فکرهای ایرانی. پیامبری که خدا را به صورت درآورده است – دهیه کلبی- در میان پارسیان ارج میگیرد. پیامبری که چهرهی انسان را شبیه خدا معرفی میکند. این حدیث همان سخن شهریاران ایرانی است که ذکر شد.
میشود با کشف درستی انتساب این حدیث به دو نکته رسید. اگرانتساب صحت داشته باشد که قوت خود فکر بیشتر میشود و اگر نادرست از تلاش انسان ایرانی برای پارسیکردن اسلام خبر میدهد. انسان ایرانی که خدا را مدام در چهره دیگری میدیده است علیالخصوص در چهرهی دیگری بزرگاش. توان مقابل شدن با خدای بیچهره را نداشته و ندارد از اینرو چنین حدیثی را به نفع فکرهای خودش خلق میکند و همانطور که گفته شد بیشتر راویان این حدیث عارفانی بودهاند که قرائت غیررسمی از دین و اسلام داشتهاند. قرائتی وسیع و گشوده که در آن فقیهان و اهل شرع مرجع امور نبودهاند و نیستند. بیشتر عرفای ایرانی حاملان فکرهای ایرانیاند و حافظ آن در برابر فکرهای ناهمخون با مردمان پارس. ایرانیها همیشه خدا را در پیش رویشان دیدهاند، در مواجهه با دیگری. برای همین در رفتار با دیگری الهیاتی را پیریزی کردهاند که جامعهشان، جامعهای کاملن سرخوش و پر از مناسبات قابل ستایش و احترام متقابل بوده است. خدا در فکرهای ایرانی همیشه حاضر و ناظر بوده است و میشده است که با او سخن گفت. این دیگری که چهرهی ایزد دارد به ایزد میبرد. ایزد است که میشود با او گپ و گفت داشت. دیالوگ داشت، نه خدای غائب که فقط میشود صدایش کرد و دعایش کرد. دعا در عربی همان صداکردن است.
28/12/90
#فریاد_ناصری _باز نشر نامههای آلی
@faryad_naseri
ستوان يكم باقر واله جز سري دوم افسران سازمان نظامي حزب توده است كه آبان ١٣٣٢ اعدام مي شود.
همرزم خسرو روزبه.
روزبه اهل سامن همدان، واله هم همدانی است.
@faryad_naseri
همرزم خسرو روزبه.
روزبه اهل سامن همدان، واله هم همدانی است.
@faryad_naseri
مکانی که در یکی از سریالهای تلوزیونی دیدهاید. اولین اصطبل پرورش اسب اصیل ایرانی است. متعلق به مهری قراگوزلو
@faryad_naseri
@faryad_naseri
دیگر محال است تا آخر عمر کسی حاضر شود مرا بگیرد. اما مهریجان، چه اهمیت دارد؟ در عوض، من هر روز که او را میبینم، مثل این است که توی شیشهی عطر میغلطم و حل میشوم. دیگر از زندگی چه میخواهم؟ همیشه فکر میکنم که مرگ جلویم ایستاده. من زندگی را چنگ نمیزنم، اما از آنچه هم که به من زندگی میبخشد، پرهیز نمیکنم. یک روزی همهچیز تمام میشود. مهریجانم، بهخدا تمام میشود. من و تو و او و عشق و این مسخرهبازیها، و آنوقت دیگران میآیند مینشینند یک فنجان قهوه یا یک دیگ حلوا میخورند، به قدر یک رسالهی دکتر فروزانفر راجع به مولانا! پشت سر ما بد میگویند و همهی دقِدلیها و واماندگیهایشان را بروز میدهند و بعد غائله ختم میشود. یک سنگ یکمتری و یک گودال تاریک و یک غرولند نکیر و منکر. میبینی که دارم مزخرف مینویسم. اما من این زوال دردناک را در همهچیز حس میکنم و میبینم. و از این حرص و شتابی که در حرکات و زندگی مردم وجود دارد، از این حرصی که به خاطر حفظ قراردادهای پوچی از قبیل خانواده، آبرو، گوهر عفت، وفاداری و چند تا کلمهی دیگر نظیر همینها که نوشتم میزنند، فقط خندهام میگیرد.
فروغ
@faryad_naseri
فروغ
@faryad_naseri
تقدم الاراذل و تأخر الافاضل
تزیین الفروع و تضییع الاصول
پیشوا گشتن اراذل و تابع شدن افاضل
زینت دادن فروع و ضایع نمودن اصول
#علی_پسر_ابوطالب
خاطرات ممتحن الدوله. حسینقلی خانشقاقی
@faryad_naseri
تزیین الفروع و تضییع الاصول
پیشوا گشتن اراذل و تابع شدن افاضل
زینت دادن فروع و ضایع نمودن اصول
#علی_پسر_ابوطالب
خاطرات ممتحن الدوله. حسینقلی خانشقاقی
@faryad_naseri
مفهوم نقد یا انتقاد به گونهای ساختارگشا هست. ولی منفی نیست - از ابتدا با «آری گوییaffirmation» و «آری» پیوند یافته است.
#ژاک_دریدا گفتکو با کریستفر نوریس
@faryad_naseri
#ژاک_دریدا گفتکو با کریستفر نوریس
@faryad_naseri
اما تنها من
تنها من میدانستم
که آینهها با زیبایی تو چه میکنند
#سربازهای_خسته
#فریاد_ناصری
#نشر_چشمه
@faryad_naseri
تنها من میدانستم
که آینهها با زیبایی تو چه میکنند
#سربازهای_خسته
#فریاد_ناصری
#نشر_چشمه
@faryad_naseri
پرندهای را دیده ام
که ابرهای زیادی او را میشناختند
او پرندهایست
که برفها و سبزهها منتظر اویند
زنی را دیدهام
که دستهای زیادی
او را میشناختند
و قلبهای زیادی
اما
هیچکدام
منتظرش نبودند
#سربازهای_خسته
#فریاد_ناصری
@faryad_naseri
که ابرهای زیادی او را میشناختند
او پرندهایست
که برفها و سبزهها منتظر اویند
زنی را دیدهام
که دستهای زیادی
او را میشناختند
و قلبهای زیادی
اما
هیچکدام
منتظرش نبودند
#سربازهای_خسته
#فریاد_ناصری
@faryad_naseri