forum.roq.ir/p25466
آقای اکبر ایلبیگی این تصویر و آدرس را فرستادند و محمد کولیوند اشاره کرد که تصحیح دکتر سروش هم همین ضبط کتاب فارسی است.
سپاس از هر دوشان
آقای اکبر ایلبیگی این تصویر و آدرس را فرستادند و محمد کولیوند اشاره کرد که تصحیح دکتر سروش هم همین ضبط کتاب فارسی است.
سپاس از هر دوشان
نامهی شصت و دوم
آلی جان
امروز میخواهم برایت از «اینها» بنویسم. اینها را تو میشناسی. اینها را همه میشناسد. اینها مسئول تمام ویرانی این خاکاند. اینها مسئول از دست رفتن تمام داشتههای این جغرافیاند.اینها را تو میشناسی. اینها را همه میشناسند. اینها مسئول تک تک پریشانیها. فراموشیها. ازهمپاشیدگیها. اینها مسئول تمام کارتنخوابها، تمام بیخانمانهای از دست رفتهاند. اینها را تو میشناسی. اینها را همه میشناسند. اینها مسئول خشکشدن رودها، مهاجرت گلهای آدمها، اینها مسئول گلهشدن این همه آدماند. اینها را تو میشناسی. اینها را همه میشناسند. اینها مسئول ویرانشدن چهرهی این مردم، اینها مسئول سوختن میل به دانشآموزی و خرد این مردماند. اینها را تو میشناسی. اینها را همه میشناسند. اینها مسئول ایجاد حس پولپرستی به نشان پیشرفتند. اینها مسئول منفعتطلبی به نشان زیرکیاند. اینها مسئول پکیدن ادب و آداباند. اینها مسئول از دسترفتن اثر کلام و حرفاند. اینها مسئول بیاعتباری شاعر و نویسنده و فکراند. مسئول همین اتفاق که حتا تو نیز این حرفها را بخوانی و بگویی این هم از این راه به فکر دوختن قبایی برای خود است. اینها را تو میشناسی. اینها را همه میشناسند. اینها. اینها. اینها. انگشت اشاره را نگاه کن. این اشاره تبار دارد.
۹۴/۲/۱۶
#فریاد_ناصری —--------باز نشر نامه های آلی @faryad_naseri
آلی جان
امروز میخواهم برایت از «اینها» بنویسم. اینها را تو میشناسی. اینها را همه میشناسد. اینها مسئول تمام ویرانی این خاکاند. اینها مسئول از دست رفتن تمام داشتههای این جغرافیاند.اینها را تو میشناسی. اینها را همه میشناسند. اینها مسئول تک تک پریشانیها. فراموشیها. ازهمپاشیدگیها. اینها مسئول تمام کارتنخوابها، تمام بیخانمانهای از دست رفتهاند. اینها را تو میشناسی. اینها را همه میشناسند. اینها مسئول خشکشدن رودها، مهاجرت گلهای آدمها، اینها مسئول گلهشدن این همه آدماند. اینها را تو میشناسی. اینها را همه میشناسند. اینها مسئول ویرانشدن چهرهی این مردم، اینها مسئول سوختن میل به دانشآموزی و خرد این مردماند. اینها را تو میشناسی. اینها را همه میشناسند. اینها مسئول ایجاد حس پولپرستی به نشان پیشرفتند. اینها مسئول منفعتطلبی به نشان زیرکیاند. اینها مسئول پکیدن ادب و آداباند. اینها مسئول از دسترفتن اثر کلام و حرفاند. اینها مسئول بیاعتباری شاعر و نویسنده و فکراند. مسئول همین اتفاق که حتا تو نیز این حرفها را بخوانی و بگویی این هم از این راه به فکر دوختن قبایی برای خود است. اینها را تو میشناسی. اینها را همه میشناسند. اینها. اینها. اینها. انگشت اشاره را نگاه کن. این اشاره تبار دارد.
۹۴/۲/۱۶
#فریاد_ناصری —--------باز نشر نامه های آلی @faryad_naseri
Forwarded from Deleted Account
#شماره۱۷۵ مجله #کتاب_هفته_خبر با پروندهای
برای کتاب آمد و رفت مشعلها از #علیرضا_عباسی #نشر_حکمت_کلمه و پروندههای پربار دیگر مثل علی شریعتی به روایت سیاوش جمادی
@ketabehafte
@faryad_naseri
برای کتاب آمد و رفت مشعلها از #علیرضا_عباسی #نشر_حکمت_کلمه و پروندههای پربار دیگر مثل علی شریعتی به روایت سیاوش جمادی
@ketabehafte
@faryad_naseri
Forwarded from صدای داستان | sedayedastan
Voice0076.aac
2.1 MB
نامه ی شصت و دوم
بازنشر #نامه_های_آلی
#فریاد_ناصری
با صدای: #ابوالفضل_مروجی
#اختصاصی برای صدای داستان
@sedayehdastan 👈
با ما همراه باشید و شبکه مورد پسندتان را به دوستانتان معرفی کنید.
بازنشر #نامه_های_آلی
#فریاد_ناصری
با صدای: #ابوالفضل_مروجی
#اختصاصی برای صدای داستان
@sedayehdastan 👈
با ما همراه باشید و شبکه مورد پسندتان را به دوستانتان معرفی کنید.
Forwarded from نشر حکمت کلمه
Forwarded from کتابخانه شعر
#کتابخانه_شعر
وَ ما با سنگ
قوطیها را میزدیم
زن ها را میزدیم
قوطی ها
از روی چوب ها نیافتادند
تنها کج و کوله
منتظر ابرها شدند
که بر زخمهای شان بتادین بزند
ابر
سینه ی زن ها بود
برای سنگ ها هم
می جوشید
📓 اوراد حاشا
🖋 فریاد ناصری
🖨 نشر نصیرا_چاپ 93_صفحه 18
#کتابخانه_شعر
#کتابخانه_شعر
@ketabkhaneh_sher
وَ ما با سنگ
قوطیها را میزدیم
زن ها را میزدیم
قوطی ها
از روی چوب ها نیافتادند
تنها کج و کوله
منتظر ابرها شدند
که بر زخمهای شان بتادین بزند
ابر
سینه ی زن ها بود
برای سنگ ها هم
می جوشید
📓 اوراد حاشا
🖋 فریاد ناصری
🖨 نشر نصیرا_چاپ 93_صفحه 18
#کتابخانه_شعر
#کتابخانه_شعر
@ketabkhaneh_sher
Forwarded from کتابخانه شعر
#کتابخانه_شعر
نیمی از تختم
نصفی از خواب هایم را
تصرف کرده ای
و همیشه ،یکی از صندلی هایم را
با من نفس می کشی
با من...
تو یک اشغالگری
با این همه دوستت دارم
ای جزیره ی ناشناخته
که می گذاری
چون نخلی
در تنهایی های تو
پا بگیرم
📓 اوراد حاشا
🖋 فریاد ناصری
🖨 نشر نصیرا_چاپ 93_صفحه 36 و 37
#کتابخانه_شعر
#کتابخانه_شعر
@ketabkhaneh_sher
نیمی از تختم
نصفی از خواب هایم را
تصرف کرده ای
و همیشه ،یکی از صندلی هایم را
با من نفس می کشی
با من...
تو یک اشغالگری
با این همه دوستت دارم
ای جزیره ی ناشناخته
که می گذاری
چون نخلی
در تنهایی های تو
پا بگیرم
📓 اوراد حاشا
🖋 فریاد ناصری
🖨 نشر نصیرا_چاپ 93_صفحه 36 و 37
#کتابخانه_شعر
#کتابخانه_شعر
@ketabkhaneh_sher
❤1
ابن سینا پیامبران را دارای «حدس صائب (حدس راست و درست)» میداند.
ابن عربی در خطبهی فصوص از مبشرات حرف میزند که مستند میکند به قولی از رسول که اگر چه نبوت ختم شده است اما مبشرات هنوز هستند و باقیاند.
مبشرات را میتوان چنین تعریف کرد:
« مبشرات »
مبشرات . [ م ُ ب َش ْ ش ِ ] (ع ص ، اِ) ج ِ مبشرة. مژده دهندگان . || بادهایی که بعد آن باران آید. (منتهی الارب ) (آنندراج ). بادهایی که از باران مژده میدهند و پس از آن باران می آید. (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد) (از محیطالمحیط). بادهای باران آرنده . (یادداشت به خط مرحوم دهخدا). || اصطلاح عرفانی ، رؤیاهای مسلم و صادق را گویند و جزیی ازاجزاء نبوت است . (فرهنگ علوم عقلی سیدجعفر سجادی ). و رجوع به فرهنگ مصطلحات عرفاء شود. || معجزات رسول (ص ) پیش از نبوت ، مقابل معجزات بینات : مبشرات آنست که پیش از ظهور خورشید رسالت او [ حضرت رسول (ص ) ] ظاهر شده است .
و در بحثهای خلاقیت حل مسئلهای بدون دانش و تجربه را، حل مسئله از طریق بصیرت میدانند.
به یاد آورید که در دفاع از الهی بودن معجزهی رسول اسلام -کتاب فرقان- تکیه بر امی بودن ایشان میشود؛ یعنی کتابی آوردهاند بدون داشتن سواد خواندن و نوشتن که میشود همان دانش و تجربهی پیشین.
آیا با تکیه به این نکات نمیتوان مدعی شد که انسانهای خلاق با داشتن جزیی از اجزاء نبوت کماکان راه نمایان و پیام آوران عصرند؟ کسانی که در پاسخ به مسائل، حدس درست دارند و با مبشرات و بصیرتشان راه امروز ما را مشخص میکنند - حداقل در بعضی امور روزمره-؟
@faryad_naseri
ابن عربی در خطبهی فصوص از مبشرات حرف میزند که مستند میکند به قولی از رسول که اگر چه نبوت ختم شده است اما مبشرات هنوز هستند و باقیاند.
مبشرات را میتوان چنین تعریف کرد:
« مبشرات »
مبشرات . [ م ُ ب َش ْ ش ِ ] (ع ص ، اِ) ج ِ مبشرة. مژده دهندگان . || بادهایی که بعد آن باران آید. (منتهی الارب ) (آنندراج ). بادهایی که از باران مژده میدهند و پس از آن باران می آید. (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد) (از محیطالمحیط). بادهای باران آرنده . (یادداشت به خط مرحوم دهخدا). || اصطلاح عرفانی ، رؤیاهای مسلم و صادق را گویند و جزیی ازاجزاء نبوت است . (فرهنگ علوم عقلی سیدجعفر سجادی ). و رجوع به فرهنگ مصطلحات عرفاء شود. || معجزات رسول (ص ) پیش از نبوت ، مقابل معجزات بینات : مبشرات آنست که پیش از ظهور خورشید رسالت او [ حضرت رسول (ص ) ] ظاهر شده است .
و در بحثهای خلاقیت حل مسئلهای بدون دانش و تجربه را، حل مسئله از طریق بصیرت میدانند.
به یاد آورید که در دفاع از الهی بودن معجزهی رسول اسلام -کتاب فرقان- تکیه بر امی بودن ایشان میشود؛ یعنی کتابی آوردهاند بدون داشتن سواد خواندن و نوشتن که میشود همان دانش و تجربهی پیشین.
آیا با تکیه به این نکات نمیتوان مدعی شد که انسانهای خلاق با داشتن جزیی از اجزاء نبوت کماکان راه نمایان و پیام آوران عصرند؟ کسانی که در پاسخ به مسائل، حدس درست دارند و با مبشرات و بصیرتشان راه امروز ما را مشخص میکنند - حداقل در بعضی امور روزمره-؟
@faryad_naseri
Forwarded from ماهنامهی شبکه آفتاب
🔵 جيمز جويس اولين كتابش، مجموعهي شعر «موسيقي مجلسي»، را در 1907 منتشر كرد. اين مجموعه بين خواص زمانه مورد توجه قرار گرفت. ویلیام باتلر ییتس، شاعر و نمایشنامهنویس ایرلندی كه در 1954 جايزهي نوبل ادبي گرفت، ظاهراً بعد از خواندن مجموعه شعر جويس دربارهی نوشتههای اين شاعر هموطنش با ازرا پاوند صحبت میکند. پاوند هم بر اساس شم عجیبی که در کشف نویسندگان و شاعران دارد و البته توصیهی دوستانهی ییتس، 15 دسامبر 1913 اولین نامهاش را برای جویس مینویسد.
🔵 متن نامهها رفتهرفته از حالت رسمی خارج میشود و به مکاتبهای بین دو دوست میانجامد. دو دوست که اولین دیدارشان هفت سال بعد از اولین نامه رخ میدهد در 1920! و این درواقع پایان کتاب «پاوند / جویس؛ برگزیدهای از نامههای ازرا پاوند به جیمز جویس به همراه مقالاتی دربارهی جویس» است با گزینش و ترجمهی مرتضی پاشاپور.
🔵 افشین دشتی یادداشتی کوتاه نوشته است دربارهی این کتاب:
http://www.aftabnetdaily.com/?p=5385
🔵 متن نامهها رفتهرفته از حالت رسمی خارج میشود و به مکاتبهای بین دو دوست میانجامد. دو دوست که اولین دیدارشان هفت سال بعد از اولین نامه رخ میدهد در 1920! و این درواقع پایان کتاب «پاوند / جویس؛ برگزیدهای از نامههای ازرا پاوند به جیمز جویس به همراه مقالاتی دربارهی جویس» است با گزینش و ترجمهی مرتضی پاشاپور.
🔵 افشین دشتی یادداشتی کوتاه نوشته است دربارهی این کتاب:
http://www.aftabnetdaily.com/?p=5385
ماهنامهی شبکه آفتاب
از پاوند به جويس - ماهنامهی شبکه آفتاب
ازرا پاوند بر سر مزار جیمز جویس جیمز جویس …
قسم به گیره ای که هنوز
طعم سینه بند تو در بند رخت
زیر زبانش مانده است
اگر چه زندگی ام
مثل خیلی از مرگ های سیاسی
مثل خیلی از مرگ های خسته
در طناب ها سپری شد
#سرزدن
#فریاد_ناصری
@faryad_naseri
طعم سینه بند تو در بند رخت
زیر زبانش مانده است
اگر چه زندگی ام
مثل خیلی از مرگ های سیاسی
مثل خیلی از مرگ های خسته
در طناب ها سپری شد
#سرزدن
#فریاد_ناصری
@faryad_naseri
میدانی آب راه خودش را دارد
پرنده راه خودش را دارد
در سرزمین من اما
راه ها
ادامه کلافی بودند
که گربهای خسته به بازی گرفته بود.
#فریاد_ناصری
@faryad_naseri
پرنده راه خودش را دارد
در سرزمین من اما
راه ها
ادامه کلافی بودند
که گربهای خسته به بازی گرفته بود.
#فریاد_ناصری
@faryad_naseri
وقتی که در خودم
شروع به درخت شدن کردم
همه چیز اشاره به افتادن داشت
که در خاک نامی ست
شبیه نور آن ستاره ی خاموش
که ماهیان در آخرین لحظه زمزمه اش می کنند
#سرزدن
#فریاد_ناصری
@faryad_naseri
شروع به درخت شدن کردم
همه چیز اشاره به افتادن داشت
که در خاک نامی ست
شبیه نور آن ستاره ی خاموش
که ماهیان در آخرین لحظه زمزمه اش می کنند
#سرزدن
#فریاد_ناصری
@faryad_naseri
نامهي شصت و سوم
آلی جان
با دو چیز همیشه انگار رابطهی غیرعادی داشتهام. البته اگر رابطهای که دیگران با این چیزها دارند عادی باشد. این چیزها که میگویم زمان و مکاناند. باور میکنی من بارها در همان کوچههای شهر کوچکم یک جورهایی گم شدم. بلد نبودم. حالا در سی و چند سالگی و به شهری دور از آن تلاش میکنم در سر تصورش کنم. پلان شهرم را، کوچه هاش را. سی و چند سال برای مسلط شدن به نقشه شهری چنان کوچک خیلی زیاد است. بعد همدان؛ در همدان که رسمن بارها گم شدم. اولین جایی که در همدان یاد گرفتم و تنها آمدم چاپارخانه بود یا به قول خودشان چپرخانه. خیابان گاراژها، تراشکاریها، یدکیفروشها. بعد بعد محلهی پشت استر و مردخای در ذهنم شکل گرفت. این محله با آن کوچهی مخوف و غریب. آن خانهی جمعهای تا صبح. بعد بعد کوچههایی که به پای زنانی که دوستشان داشتم قدم زدم. اسمشان را نمیدانم. نه اسمهای قدیمشان را نه اسمهای تازهشان را. یا زنجان حتا، شهری که دوسال در آن زندگی کردم. یا همین تهران. انگار متعلق هیچ مکانی نمیشوم. در همین محلهای که شش سال است اتراق کردهام. هنوز سر کوچههاش چیزهایی میبینم تازه. این بد است. باور کن بد است. شناخت از دنیایت همیشه کم است. اصلن نمیشناسی. ندیدهای. بلد نیستی. حالا چند نفر از دوستانم دوربین برداشتهاند و گوشهها و چیزهایی از شهر کوچکم نشانم میدهند که مدام میگویم پس در آن بیست و چند سال چرا من اینها را ندیدهام؟ چرا ندیدهام؟ چرا نمیبینم؟ یک وقتی مادرم پردههای خانه را شسته بود. گفت برو پردهی اتاقت را بیار... رفتم و نفهمیدم کدام است. گشتم ندانستم کدام است. گفت تو هر شب حداقل یک ساعت کنار این پرده میایستی چطور نمیدانی کدام است؟ خواستم بگویم ندیدهام. نمیبینم. نگفتم که آشکار بود.
۹۳/۲/۱۶
با اشتراک و همرسانی مطالب در بهتر دیده شدن آنها مددکار من باشید.
https://telegram.me/faryad_naseri
آلی جان
با دو چیز همیشه انگار رابطهی غیرعادی داشتهام. البته اگر رابطهای که دیگران با این چیزها دارند عادی باشد. این چیزها که میگویم زمان و مکاناند. باور میکنی من بارها در همان کوچههای شهر کوچکم یک جورهایی گم شدم. بلد نبودم. حالا در سی و چند سالگی و به شهری دور از آن تلاش میکنم در سر تصورش کنم. پلان شهرم را، کوچه هاش را. سی و چند سال برای مسلط شدن به نقشه شهری چنان کوچک خیلی زیاد است. بعد همدان؛ در همدان که رسمن بارها گم شدم. اولین جایی که در همدان یاد گرفتم و تنها آمدم چاپارخانه بود یا به قول خودشان چپرخانه. خیابان گاراژها، تراشکاریها، یدکیفروشها. بعد بعد محلهی پشت استر و مردخای در ذهنم شکل گرفت. این محله با آن کوچهی مخوف و غریب. آن خانهی جمعهای تا صبح. بعد بعد کوچههایی که به پای زنانی که دوستشان داشتم قدم زدم. اسمشان را نمیدانم. نه اسمهای قدیمشان را نه اسمهای تازهشان را. یا زنجان حتا، شهری که دوسال در آن زندگی کردم. یا همین تهران. انگار متعلق هیچ مکانی نمیشوم. در همین محلهای که شش سال است اتراق کردهام. هنوز سر کوچههاش چیزهایی میبینم تازه. این بد است. باور کن بد است. شناخت از دنیایت همیشه کم است. اصلن نمیشناسی. ندیدهای. بلد نیستی. حالا چند نفر از دوستانم دوربین برداشتهاند و گوشهها و چیزهایی از شهر کوچکم نشانم میدهند که مدام میگویم پس در آن بیست و چند سال چرا من اینها را ندیدهام؟ چرا ندیدهام؟ چرا نمیبینم؟ یک وقتی مادرم پردههای خانه را شسته بود. گفت برو پردهی اتاقت را بیار... رفتم و نفهمیدم کدام است. گشتم ندانستم کدام است. گفت تو هر شب حداقل یک ساعت کنار این پرده میایستی چطور نمیدانی کدام است؟ خواستم بگویم ندیدهام. نمیبینم. نگفتم که آشکار بود.
۹۳/۲/۱۶
با اشتراک و همرسانی مطالب در بهتر دیده شدن آنها مددکار من باشید.
https://telegram.me/faryad_naseri
نامهی شصت و چهار
آلی جانم
نوشته بود که همهچیز را فرستادم. حالا هر هفته یکبار بسته را میآورم. انگار که صندوقی مقدس، آرام از کیسه در میآورم. کتابها. تیلهها. لباسها را نگاه میکنم. هرچه هست را بیرون میکشم اما نیست. نوشته بود که همه چیز را فرستادم اما نیست. هربار بعد از این آیین میخواهم برایش بنویسم نه، یک چیز جا مانده است. یک چیز نیست. امیدم کو؟ اما باز میزنم توی دهان دلم. میزنم توی دهان دلم. میزنم توی دهان دلم. میزنم و ساکت میشویم. من واقعن دیگر نمیدانم چطور میشود زندگی کرد؟ بی جنگ، بی دغل، بی خودخواهی، نمیدانم وقتی کسی میگوید عاشق شدهام یعنی چه شده است؟ نمیدانم باور کن نمیدانم. هراسهایم بیرون ریخته، سر ریز هراسهام را از کابوسهایم بپرس. جهان کابوسهای من، جهانیست که در آن تمام پایههای خرد را زدهاند. خرد نیز جواب نمیدهد. علمی که قرار بود روشنی باشد حالا خودش هزارتوی تحیر شده. بر میخیزم و تنم را نگاه میکنم وجودم را. مکیدهشدگی مفرط. خالیشدگی شدید. میخوابی و بلند ميشوی میبینی یکجایی از وجودت فرورفته است. حفرهای عظیم. سرزمینهای دچار خشکسالی را دیدهای. اگر ندیدهای بیا نشانت دهم. آبهای زیرزمینی مکیده میشوند دالانهای عظیم خالی میمانند. مسیر هیچ. خشک میشوند. پوک میشوند و یکهو خالی دهان باز میکند و باد در آن میشود وزان. باد دران است جهان من الان.
۹۳/۲/۲۱
با اشتراکگذاشتن و همرسانی مطالب در بهتر دیده شدن آنها مددکار کلمات باشید.
https://telegram.me/faryad_naseri
آلی جانم
نوشته بود که همهچیز را فرستادم. حالا هر هفته یکبار بسته را میآورم. انگار که صندوقی مقدس، آرام از کیسه در میآورم. کتابها. تیلهها. لباسها را نگاه میکنم. هرچه هست را بیرون میکشم اما نیست. نوشته بود که همه چیز را فرستادم اما نیست. هربار بعد از این آیین میخواهم برایش بنویسم نه، یک چیز جا مانده است. یک چیز نیست. امیدم کو؟ اما باز میزنم توی دهان دلم. میزنم توی دهان دلم. میزنم توی دهان دلم. میزنم و ساکت میشویم. من واقعن دیگر نمیدانم چطور میشود زندگی کرد؟ بی جنگ، بی دغل، بی خودخواهی، نمیدانم وقتی کسی میگوید عاشق شدهام یعنی چه شده است؟ نمیدانم باور کن نمیدانم. هراسهایم بیرون ریخته، سر ریز هراسهام را از کابوسهایم بپرس. جهان کابوسهای من، جهانیست که در آن تمام پایههای خرد را زدهاند. خرد نیز جواب نمیدهد. علمی که قرار بود روشنی باشد حالا خودش هزارتوی تحیر شده. بر میخیزم و تنم را نگاه میکنم وجودم را. مکیدهشدگی مفرط. خالیشدگی شدید. میخوابی و بلند ميشوی میبینی یکجایی از وجودت فرورفته است. حفرهای عظیم. سرزمینهای دچار خشکسالی را دیدهای. اگر ندیدهای بیا نشانت دهم. آبهای زیرزمینی مکیده میشوند دالانهای عظیم خالی میمانند. مسیر هیچ. خشک میشوند. پوک میشوند و یکهو خالی دهان باز میکند و باد در آن میشود وزان. باد دران است جهان من الان.
۹۳/۲/۲۱
با اشتراکگذاشتن و همرسانی مطالب در بهتر دیده شدن آنها مددکار کلمات باشید.
https://telegram.me/faryad_naseri
نوشتن با گوشی را ترک کردهام برای همین مدتیست نوشتنم کم شده است.
پر و لبریزم اما نمینویسم چون این لبریزی نظم ندارد. از هر دری حرفیست.
اول کسی که بر خردهنویسی من خرده گرفت که چرا نثرت را هدر میکنی دوستی دور و نزدیک بود. حرفش اینکه نثرت چنین وچنان است و نریز بر زیر دست و پا.
دیگر دوستان هم بودهاند که از سالها پیش اشارهی لطفشان به نثر من بوده است اما این دلیل کم نویسی من نیست.
دلیلش تفاوت «طالبطلبی»است. طالب طلبیدن همان میل به خود نشان دادن است. همه نمایش و آرایش خود را دوست دارند.
اما یکجایی میرسد که بعضیها در آرایش و نمایش خود بیش از اندرونهشان متبحر میشوند. همان گرگان که آرایش گوسفند میگیرند.
هستند بسیار کسان که اندرون پر است و نمایش نمیدانند.
بعضیها هم میگویند ما نمایش نمیخواهیم در این نخواستن شک دارم یعنی هر کس بگوید: نه! اهلش نیستم طبیعت اجازه نمیدهد باور کنم، هر دانهای که به این طبیعت هست رشدش همان میل نمایش است که من هم هستم.
شما چطور؟ اهل کدام دستهاید؟ رونق دادن به آرایش و نمایش وجود و بود را بلدید یا نه؟ بسبار میاندیشم به آن کسان که شکاف بینِ کلاشی درون و نمایش بیرونشان دهان دوزخ است. آنها در تنهاییهای خود چطور با این دهان سوزان مواجه میشوند.
@faryad_naseri
پر و لبریزم اما نمینویسم چون این لبریزی نظم ندارد. از هر دری حرفیست.
اول کسی که بر خردهنویسی من خرده گرفت که چرا نثرت را هدر میکنی دوستی دور و نزدیک بود. حرفش اینکه نثرت چنین وچنان است و نریز بر زیر دست و پا.
دیگر دوستان هم بودهاند که از سالها پیش اشارهی لطفشان به نثر من بوده است اما این دلیل کم نویسی من نیست.
دلیلش تفاوت «طالبطلبی»است. طالب طلبیدن همان میل به خود نشان دادن است. همه نمایش و آرایش خود را دوست دارند.
اما یکجایی میرسد که بعضیها در آرایش و نمایش خود بیش از اندرونهشان متبحر میشوند. همان گرگان که آرایش گوسفند میگیرند.
هستند بسیار کسان که اندرون پر است و نمایش نمیدانند.
بعضیها هم میگویند ما نمایش نمیخواهیم در این نخواستن شک دارم یعنی هر کس بگوید: نه! اهلش نیستم طبیعت اجازه نمیدهد باور کنم، هر دانهای که به این طبیعت هست رشدش همان میل نمایش است که من هم هستم.
شما چطور؟ اهل کدام دستهاید؟ رونق دادن به آرایش و نمایش وجود و بود را بلدید یا نه؟ بسبار میاندیشم به آن کسان که شکاف بینِ کلاشی درون و نمایش بیرونشان دهان دوزخ است. آنها در تنهاییهای خود چطور با این دهان سوزان مواجه میشوند.
@faryad_naseri