Forwarded from اندر امیدواری...
اما تنها من
تنها من میدانستم
که آینهها با زیبایی تو چه میکنند
#سربازهای_خسته
#فریاد_ناصری
#نشر_چشمه
@faryad_naseri
تنها من میدانستم
که آینهها با زیبایی تو چه میکنند
#سربازهای_خسته
#فریاد_ناصری
#نشر_چشمه
@faryad_naseri
این کتاب در قفسههای کتابهای چشمه نیست خودم هم میروم میپرسم، میگردم تا پیدا کنم.
شما هم بخواهید هر جا که هستید
شما هم بخواهید هر جا که هستید
به شیخ شهر، فقیری ز جوع برد پناه
بدین امیدکه از جود، خواهدش نان داد
هزار مسئله پرسیدش از مسائل و گفت:
اگر جواب ندادی نبایدت نان داد!
نداشت حال جدال آن فقیر و شیخ غیور
ببرد آبش و نانش نداد تا جان داد
عجبکه با همه دانایی این نمیدانست
که "حق" به "بنده" نه روزی به شرط ایمان داد
من و ملازمت آستان پیر مغان
که جام می به کف کافر و مسلمان داد
#آذر_بیگدلی
زلالی زبان را بنگرید.
@faryad_naseri
بدین امیدکه از جود، خواهدش نان داد
هزار مسئله پرسیدش از مسائل و گفت:
اگر جواب ندادی نبایدت نان داد!
نداشت حال جدال آن فقیر و شیخ غیور
ببرد آبش و نانش نداد تا جان داد
عجبکه با همه دانایی این نمیدانست
که "حق" به "بنده" نه روزی به شرط ایمان داد
من و ملازمت آستان پیر مغان
که جام می به کف کافر و مسلمان داد
#آذر_بیگدلی
زلالی زبان را بنگرید.
@faryad_naseri
نامهی شصت و هشت
آلی جانم
در حالی که چشمانم از خستگی و بیخوابی میسوزد و گرما انگار بر این کولر بیرمق پیروز شده سعی میکنم این نامه را برایت بنویسم. فکر میکنم مهم است این را بگویم. مهم است که بدانی. مهم است بدانی که هرچیز زبانی دارد. دست زبانی دارد. سر زبانی دارد. پا زبانی دارد. چشم زبانی دارد. گوش زبانی دارد. سنگ حتا؛ آب و ابر و خاک و هر چیزی که به جهان و در جهان است زبانی دارد. دست من حرف میزند. دست من به تاریخ و سرگذشتاش شهادت میدهد. عجب قیامتی اما موضوع روشنتر و سادهتر از این حرفهاست. همان سنگ را بگیر که حرف جا بیفتد. یک تکه سنگ را بردار. اینجا این تویی که سربسته و سنگینی چون که زبان سنگ را نمیداند. زبان سنگ را خبرهی سنگ میداند. زمینشناس. دست را نگاه کن این نقشونگار بر دست تاریخ زهدان است. حالا همینطور نگاه کن. هرچیز بر زمین دهانی دارد روایتگر حکایتی پوشیده. حالا میخواهم از دهان کتابهای کهن بگویم. از تصویرسازی کتابهای کهن. از نقاشی کتابها. میخواهم به دهان پنهان این کتابها و نقشها گوش بسپاریم. در سدههای اول اسلام کتابهایی مثل «خواصالادویه» و «منافعالحیوان» نقاشی میشوند بعد کم کم سهم شعر بیشتر میشود و از یکجایی به بعد شعر غالب میشود. آنهم شعری پرخیال و مصور. از کتابهای علمی و مایههای ملی به تخیل. دهان علم میشود دهان رویا. از پزشکی به رویاپردازیهای نظامی رسیدن. این تغییر در جان و دهان فارسی را خیلی جاهای دیگر هم میشود پی گرفت. چرا آن همه تلاش علمی در سدههای اولیهی آغاز اسلام کم کم کنار میرود و اینطور میشود که شده است و شدهایم. با یک نظر و نگاه حلشدنی نیست. فعلنا فعلن انبان پرسشها را بینباریم. حتمن از راه این همه پرسش به حد و حدود پاسخی میرسیم.
۶/۳/۹۴
https://telegram.me/faryad_naseri
آلی جانم
در حالی که چشمانم از خستگی و بیخوابی میسوزد و گرما انگار بر این کولر بیرمق پیروز شده سعی میکنم این نامه را برایت بنویسم. فکر میکنم مهم است این را بگویم. مهم است که بدانی. مهم است بدانی که هرچیز زبانی دارد. دست زبانی دارد. سر زبانی دارد. پا زبانی دارد. چشم زبانی دارد. گوش زبانی دارد. سنگ حتا؛ آب و ابر و خاک و هر چیزی که به جهان و در جهان است زبانی دارد. دست من حرف میزند. دست من به تاریخ و سرگذشتاش شهادت میدهد. عجب قیامتی اما موضوع روشنتر و سادهتر از این حرفهاست. همان سنگ را بگیر که حرف جا بیفتد. یک تکه سنگ را بردار. اینجا این تویی که سربسته و سنگینی چون که زبان سنگ را نمیداند. زبان سنگ را خبرهی سنگ میداند. زمینشناس. دست را نگاه کن این نقشونگار بر دست تاریخ زهدان است. حالا همینطور نگاه کن. هرچیز بر زمین دهانی دارد روایتگر حکایتی پوشیده. حالا میخواهم از دهان کتابهای کهن بگویم. از تصویرسازی کتابهای کهن. از نقاشی کتابها. میخواهم به دهان پنهان این کتابها و نقشها گوش بسپاریم. در سدههای اول اسلام کتابهایی مثل «خواصالادویه» و «منافعالحیوان» نقاشی میشوند بعد کم کم سهم شعر بیشتر میشود و از یکجایی به بعد شعر غالب میشود. آنهم شعری پرخیال و مصور. از کتابهای علمی و مایههای ملی به تخیل. دهان علم میشود دهان رویا. از پزشکی به رویاپردازیهای نظامی رسیدن. این تغییر در جان و دهان فارسی را خیلی جاهای دیگر هم میشود پی گرفت. چرا آن همه تلاش علمی در سدههای اولیهی آغاز اسلام کم کم کنار میرود و اینطور میشود که شده است و شدهایم. با یک نظر و نگاه حلشدنی نیست. فعلنا فعلن انبان پرسشها را بینباریم. حتمن از راه این همه پرسش به حد و حدود پاسخی میرسیم.
۶/۳/۹۴
https://telegram.me/faryad_naseri
Audio
داستان یوسف و زلیخا. کشفالاسرار. منوچهر دانشپژوه. خوانده ها را برای دوستانتان بفرستید تا شنیده شوند.
@faryad_naseri برای میلاد عشق
@faryad_naseri برای میلاد عشق
Audio
سرانجام زلیخا
کشفالاسرار. محمدامین ریاحی
خوانده ها را برای دوستانتان بفرستید تا شنیده شوند.
@faryad_naseri برای میلاد عشق
کشفالاسرار. محمدامین ریاحی
خوانده ها را برای دوستانتان بفرستید تا شنیده شوند.
@faryad_naseri برای میلاد عشق
Audio
پیکر زن. پابلو نرودا
فرود خسروانی
خوانده ها را برای دوستانتان بفرستید تا شنیده شوند.
@faryad_naseri برای میلاد عشق
فرود خسروانی
خوانده ها را برای دوستانتان بفرستید تا شنیده شوند.
@faryad_naseri برای میلاد عشق
🔸لذت داغ غمت بر دل ما باد حرام/ اگر از جور غم عشق تو دادی طلبیم
🔸میرزافضل تونیالحسینی، در ۱۰۵۶قمری صحنه غریبی ترسیم کرده: داغ گذاشتن معشوق بر دست عاشق
از کانال سرزمین من
🆔 @faryad_naseri
🔸میرزافضل تونیالحسینی، در ۱۰۵۶قمری صحنه غریبی ترسیم کرده: داغ گذاشتن معشوق بر دست عاشق
از کانال سرزمین من
🆔 @faryad_naseri
مرگ بر پیش از زنده باد اگر برسد ایرانی این بار به روز اول هجرت در مدینه می رسند.
انقلاب خود پدیده ای پیشاسرمایه داری است. یعنی این که شیوه ای را از بنیاد دگرگون کند و مناسبات پیشاسرمایه داری را بروفد، نمونه ی انقلاب اکتبر روسیه. در انقلاب روسیه، روسیه ای که اگر طبقه کارگری هم داشت به همراه دهقان ها در جنگ بود و جنگ در بنیاد شیوه ای شبانی است، مردمانی شهرنشین که نسل در نسل، هزاره شهرنشین، یکجانشین باشد و با محیط زیست خود اُخت باشد و شهر را بند خودش نبیند، شیوه ی حل مشکلاتش بر همکاری و همسنخنی است. این سخن، این پرله، این گفت گو بعدها در غرب پارلمنت را می آورد و در شرق لوی جرگه را، جرگه ی بزرگان را. این شیوه ی حل مشکل با گپ در آن طرف سر کوه ها ماند و این جا به میان شهرنشین هایی آمد که همواره "خانه ی امن" را، آسیل را (آسل را، خانه ی آ را)، بست را داشتند: جایی که تن از تعقیب آزاد است. انقلاب روسیه انقلاب کارگرهایی بود که از ده آمده بودند اما کار نداشتند. همان که مارکسیست های آن ها را لومپن می نامند. این ها با کفش های زهواردررفته به شهری ریخته بودند که اگر پوتینی به پایت می کرد، به جنگت می برد و نانت می داد به ات لطف کرده بود. این انقلاب به بازو نیاز داشت: دهقان هایی که یک راست از ده به جنگ می رفتند، دهقانزاده هایی که به شهر آمده بودند اما شهروند نبودند که شهر از آن خود و خانه ی خود بداند. این ها و کمونیست ها که یکسره پرورده در خانه های شهرنشین بودند اما شهر را خانه ی خود نمی دانستند، شهر تو جایی است که از آن نانت را در می آوری و می توانی با کارت بامی بر سر خود بیاوری. این ها، کمونیست ها سر و آن ها بازو بودند. کومونیست ها بیشتر اشرافزاده هایی بودند شهرنشین، خانزاده، نانشان از شهر نمی رسید، آن ها به املاکشان زنده بودند که در ده بود و با دهقان ها سر و کار داشت. این ها از آن جا می خوردند و بر این جا می ریدند. این ها سر و آن ها دست، همه به سوی نشانه شر تمام تا تارانده شود، رانده شود و فرشته بیاید.
برای انقلاب دو نماد می خواهد: یکی این که روشن شود کی مباد؟ مرگ بر کی باد، دیو کی است. این مرگ بر یا مباد باید در دستگاه را بالا برود تا به قدرقدرت برسد: سر داستان: دیو، شر تمام. این مرگ بر که آمد و همه را یکدست کرد نوبت زنده باد و کی باد است. تا مدتی این موج باد و زنده بادها متنوع است. اما می رود که تمام آن مباد خاکی را باد روحانی و کاریسمایی کند و یکی را بالا بیاورد. این دو سوی اثیر اعلا و خاک پست که در میانه ی روز آمد انقلاب می شود. مدتی شاه مورتی است اما شاه تازه بالا می نشیند و بازار می گردد و می گرداند. انقلاب بین شر تمام و نیک تمام می گذرد.
#سردار_صالحی
@faryad_naseri
انقلاب خود پدیده ای پیشاسرمایه داری است. یعنی این که شیوه ای را از بنیاد دگرگون کند و مناسبات پیشاسرمایه داری را بروفد، نمونه ی انقلاب اکتبر روسیه. در انقلاب روسیه، روسیه ای که اگر طبقه کارگری هم داشت به همراه دهقان ها در جنگ بود و جنگ در بنیاد شیوه ای شبانی است، مردمانی شهرنشین که نسل در نسل، هزاره شهرنشین، یکجانشین باشد و با محیط زیست خود اُخت باشد و شهر را بند خودش نبیند، شیوه ی حل مشکلاتش بر همکاری و همسنخنی است. این سخن، این پرله، این گفت گو بعدها در غرب پارلمنت را می آورد و در شرق لوی جرگه را، جرگه ی بزرگان را. این شیوه ی حل مشکل با گپ در آن طرف سر کوه ها ماند و این جا به میان شهرنشین هایی آمد که همواره "خانه ی امن" را، آسیل را (آسل را، خانه ی آ را)، بست را داشتند: جایی که تن از تعقیب آزاد است. انقلاب روسیه انقلاب کارگرهایی بود که از ده آمده بودند اما کار نداشتند. همان که مارکسیست های آن ها را لومپن می نامند. این ها با کفش های زهواردررفته به شهری ریخته بودند که اگر پوتینی به پایت می کرد، به جنگت می برد و نانت می داد به ات لطف کرده بود. این انقلاب به بازو نیاز داشت: دهقان هایی که یک راست از ده به جنگ می رفتند، دهقانزاده هایی که به شهر آمده بودند اما شهروند نبودند که شهر از آن خود و خانه ی خود بداند. این ها و کمونیست ها که یکسره پرورده در خانه های شهرنشین بودند اما شهر را خانه ی خود نمی دانستند، شهر تو جایی است که از آن نانت را در می آوری و می توانی با کارت بامی بر سر خود بیاوری. این ها، کمونیست ها سر و آن ها بازو بودند. کومونیست ها بیشتر اشرافزاده هایی بودند شهرنشین، خانزاده، نانشان از شهر نمی رسید، آن ها به املاکشان زنده بودند که در ده بود و با دهقان ها سر و کار داشت. این ها از آن جا می خوردند و بر این جا می ریدند. این ها سر و آن ها دست، همه به سوی نشانه شر تمام تا تارانده شود، رانده شود و فرشته بیاید.
برای انقلاب دو نماد می خواهد: یکی این که روشن شود کی مباد؟ مرگ بر کی باد، دیو کی است. این مرگ بر یا مباد باید در دستگاه را بالا برود تا به قدرقدرت برسد: سر داستان: دیو، شر تمام. این مرگ بر که آمد و همه را یکدست کرد نوبت زنده باد و کی باد است. تا مدتی این موج باد و زنده بادها متنوع است. اما می رود که تمام آن مباد خاکی را باد روحانی و کاریسمایی کند و یکی را بالا بیاورد. این دو سوی اثیر اعلا و خاک پست که در میانه ی روز آمد انقلاب می شود. مدتی شاه مورتی است اما شاه تازه بالا می نشیند و بازار می گردد و می گرداند. انقلاب بین شر تمام و نیک تمام می گذرد.
#سردار_صالحی
@faryad_naseri
ملت به ما ملحق شوید، شهید راه حق شوید
در دوران انقلاب ۵۷ مردم و گروهها برای سازماندهی هر چه بیشتر از هر امکانی که وجود داشت استفاده میکردند یکی از این امکانها شعارهایی چنین بود که در «خیابان» فریاد میزدند: مردم به ما ملحق شوید، شهید راه حق شوید.
باور عام بر این بود انقلاب «راه حق» است و همه را به آن میخواندند.
البته من همیشه به «خودجوش» بودن چنین قضایایی شک داشته و دارم بلکه مردم میلی دارند و اصحاب سیاست و سیاسیون بازی را رقم میزنند.
حالا این خواندنهای مجازی و غوغای شهرها را باید درستتر نگاه کرد و میزان میل مردم و میزان صحنهآرایی دستهای پشت پرده را دید.
مردم من جمع نمیشوند مگر به حقیقت و درستی
رسول اسلام صحابهای داشت که به راست گویی شهره و محبوب بود. و حضرت بسیارش دوست میداشت. تا اینکه بعد از رحلت حضرت مردم جمع شدند تا آن صحابه را از شهر بیرون کنند.
زنی شنید نگران و سر برهنه بر بام دوید که مکنید او را رسول بسیار دوست میداشت.
مرد در میان هنگامه آواز برآورد که آیا از رسول هم نشنیدهای زن چنین بیشأن نباید در جمع آید.
زن بر بام تا این سخن شنید گفت حق است که شنیدهام از همو که : مردم من جمع نمیشوند مگر به حقیقت و راستی.
حالا سوال این است که این تجمعات و جمع شدنها حقیقت و راستی میتواند باشد اگر به درستی و راستی مردم باشند.
بدبینی از خرد است.
کار چنان سهل و ساده شده است که «علیز جان» تا دیروز بیبیسی نشین و امروز رسواکنندهشان بیانیه میدهد که آزادی را ببین. و این رشد ماست که از رشد موشکهایمان نصیبمان شده است. نه نباید اینقدر سهل باشد در این خاک اعتراض کردن. دست مردم به تجمع اینقدر باز نبوده و نیست. خاکی که تمام توان قدرت حاکمهاش انگشت در سوراخها کردن و معترض جستن بوده است.
گفتم که من به «خودجوش» بودن چنین قضایایی شک داشته و دارم. و ابنسینا گفته است که بدبینی از خرد است.
اگر مردم باشد و خیابان هم خیابان نه صحنهآرایی که مبارک است و حقیقت و راستی اما اگر نه حیفا مردمی که بازی خوردهاند. نمونهی بازی خوردن و صحنهآرایی هم در تاریخ ما زیاد است.
@faryad_naseri
در دوران انقلاب ۵۷ مردم و گروهها برای سازماندهی هر چه بیشتر از هر امکانی که وجود داشت استفاده میکردند یکی از این امکانها شعارهایی چنین بود که در «خیابان» فریاد میزدند: مردم به ما ملحق شوید، شهید راه حق شوید.
باور عام بر این بود انقلاب «راه حق» است و همه را به آن میخواندند.
البته من همیشه به «خودجوش» بودن چنین قضایایی شک داشته و دارم بلکه مردم میلی دارند و اصحاب سیاست و سیاسیون بازی را رقم میزنند.
حالا این خواندنهای مجازی و غوغای شهرها را باید درستتر نگاه کرد و میزان میل مردم و میزان صحنهآرایی دستهای پشت پرده را دید.
مردم من جمع نمیشوند مگر به حقیقت و درستی
رسول اسلام صحابهای داشت که به راست گویی شهره و محبوب بود. و حضرت بسیارش دوست میداشت. تا اینکه بعد از رحلت حضرت مردم جمع شدند تا آن صحابه را از شهر بیرون کنند.
زنی شنید نگران و سر برهنه بر بام دوید که مکنید او را رسول بسیار دوست میداشت.
مرد در میان هنگامه آواز برآورد که آیا از رسول هم نشنیدهای زن چنین بیشأن نباید در جمع آید.
زن بر بام تا این سخن شنید گفت حق است که شنیدهام از همو که : مردم من جمع نمیشوند مگر به حقیقت و راستی.
حالا سوال این است که این تجمعات و جمع شدنها حقیقت و راستی میتواند باشد اگر به درستی و راستی مردم باشند.
بدبینی از خرد است.
کار چنان سهل و ساده شده است که «علیز جان» تا دیروز بیبیسی نشین و امروز رسواکنندهشان بیانیه میدهد که آزادی را ببین. و این رشد ماست که از رشد موشکهایمان نصیبمان شده است. نه نباید اینقدر سهل باشد در این خاک اعتراض کردن. دست مردم به تجمع اینقدر باز نبوده و نیست. خاکی که تمام توان قدرت حاکمهاش انگشت در سوراخها کردن و معترض جستن بوده است.
گفتم که من به «خودجوش» بودن چنین قضایایی شک داشته و دارم. و ابنسینا گفته است که بدبینی از خرد است.
اگر مردم باشد و خیابان هم خیابان نه صحنهآرایی که مبارک است و حقیقت و راستی اما اگر نه حیفا مردمی که بازی خوردهاند. نمونهی بازی خوردن و صحنهآرایی هم در تاریخ ما زیاد است.
@faryad_naseri
باری
من با دهانِ حیرت گفتم:
«ــ ای یاوه
یاوه
یاوه،
خلایق!
مستید و منگ؟
یا به تظاهر
تزویر میکنید؟
از شب هنوز مانده دو دانگی.
ور تایبید و پاک و مسلمان
نماز را
از چاوشان نیامده بانگی!»
#احمد_شاملو
@faryad_naseri
من با دهانِ حیرت گفتم:
«ــ ای یاوه
یاوه
یاوه،
خلایق!
مستید و منگ؟
یا به تظاهر
تزویر میکنید؟
از شب هنوز مانده دو دانگی.
ور تایبید و پاک و مسلمان
نماز را
از چاوشان نیامده بانگی!»
#احمد_شاملو
@faryad_naseri
گفتم برای شروع روز با هم معنای چند واژهی ساده را از دم دستیترین فرهنگها مرور کنیم. تا به مثال از فرط بداهت و نزدیکی دچار فراموشی نشویم.
نخست واژه باشد مردم.
« مردم »
(مَ دُ) [ په . ] (اِ.) 1 - انسان ، آدمی . 2 - مردمک چشم . ج . مردمان .
[ فرهنگ فارسی معین
واژهی بعدی ملت بود که دوباره خواندمش.
« ملت »
(مِ لَّ) [ ع . ملة ] (اِ.) 1 - کیش ، آیین . 2 - پیروان یک دین . 3 - مردم یک کشور.
[ فرهنگ فارسی معین | واژه یاب ]
بعد جمهوری.
واژه یاب:
« جمهوری »
( ~.) [ ع . ] (اِ.) نوعی از حکومت که رییس آن از سوی مردم کشور برای مدتی محدود برگزیده شود و آن انواع مختلف دارد: جمهوری اسلامی ، جهموری سوسیالیستی ، جمهوری دموکراتیک ، جهموری فدرال و غیره .
[ فرهنگ فارسی معین | واژه یاب ]
وقتی این مدخل را میخواندم زیر بعضی کلمات خط کشیدم.
بعد کلماتی چون اعتراض، خیابان، کار و سیاست را هم خواندم.
از همه جالبتر این بود که در این فرهنگها از واژهی سکولار و معناها و برابر نهادهایش خبری نبود.
یعنی این معنی و معنا هنوز وارد فرهنگهای ما نشده است. خودی نشده است.
به گمانم بد نباشد امروز را وقت بگذاریم تا بدانیم. سکولار و سکولاریسم چیست؟
این هم یک شروع ساده:
واژه یاب:
« secular »
سکولار، دنیوی، عرفی، غیر روحانی، وابسته بدنیا
[ دیکشنری | واژه یاب ]
@faryad_naseri
نخست واژه باشد مردم.
« مردم »
(مَ دُ) [ په . ] (اِ.) 1 - انسان ، آدمی . 2 - مردمک چشم . ج . مردمان .
[ فرهنگ فارسی معین
واژهی بعدی ملت بود که دوباره خواندمش.
« ملت »
(مِ لَّ) [ ع . ملة ] (اِ.) 1 - کیش ، آیین . 2 - پیروان یک دین . 3 - مردم یک کشور.
[ فرهنگ فارسی معین | واژه یاب ]
بعد جمهوری.
واژه یاب:
« جمهوری »
( ~.) [ ع . ] (اِ.) نوعی از حکومت که رییس آن از سوی مردم کشور برای مدتی محدود برگزیده شود و آن انواع مختلف دارد: جمهوری اسلامی ، جهموری سوسیالیستی ، جمهوری دموکراتیک ، جهموری فدرال و غیره .
[ فرهنگ فارسی معین | واژه یاب ]
وقتی این مدخل را میخواندم زیر بعضی کلمات خط کشیدم.
بعد کلماتی چون اعتراض، خیابان، کار و سیاست را هم خواندم.
از همه جالبتر این بود که در این فرهنگها از واژهی سکولار و معناها و برابر نهادهایش خبری نبود.
یعنی این معنی و معنا هنوز وارد فرهنگهای ما نشده است. خودی نشده است.
به گمانم بد نباشد امروز را وقت بگذاریم تا بدانیم. سکولار و سکولاریسم چیست؟
این هم یک شروع ساده:
واژه یاب:
« secular »
سکولار، دنیوی، عرفی، غیر روحانی، وابسته بدنیا
[ دیکشنری | واژه یاب ]
@faryad_naseri
یادداشتی خواندم در کانال مجلهی «رستاک» از سوسن شریعتی که از غفلت بزرگ حرف زده بودند و باید خدمت ایشان عارض شوم این غفلت مخصوص همان قشر روشنفکریست که ایشان میشناسد و تریبون دارند.
صاحبفکران بزرگ و کوچکی هستند که هزاران بار فریاد زدند و کسی نشنید.
کسی مثل من جز همین دوستان و مخاطبانش کسی ندارد و جز همین فضای مجازی تریبونی ندارد.
سالهاست میگویم این بحثهای روشنفکری درد و ضرورت جامعهی ما نیست.
@faryad_naseri
صاحبفکران بزرگ و کوچکی هستند که هزاران بار فریاد زدند و کسی نشنید.
کسی مثل من جز همین دوستان و مخاطبانش کسی ندارد و جز همین فضای مجازی تریبونی ندارد.
سالهاست میگویم این بحثهای روشنفکری درد و ضرورت جامعهی ما نیست.
@faryad_naseri
نه به خدا، نه دست خواری به شما خواهم داد و نه مانند بندگان فرار خواهم کرد. ای بندگان خدا من به پروردگار خود و پرودگار شما پناه می برم از این که آزاری به من برسانید
حسین بن علی
خطبهی روز عاشورا
@faryad_naseri
حسین بن علی
خطبهی روز عاشورا
@faryad_naseri
مرا در بین دو راهی شمشیر و ذلت قرار داده است و هیهات که ما به زیر بار ذلت برویم؛ زیرا خدا و پیامبرش و مؤمنان از این که ما ذلت را بپذیریم، ابا دارند و دامنهای پاک مادران ما و مغزهای باغیرت و نفوس با شرافت پدران ما روا نمیدارند که اطاعت افراد لئیم و پست را بر قتلگاه کرام و نیکمنشان مقدم بداریم
حسین بن علی
خطبهی روز عاشورا
@faryad_naseri
حسین بن علی
خطبهی روز عاشورا
@faryad_naseri
Forwarded from صدای داستان | sedayedastan
#نامه شصت و شش
(آلــے جــانم)
نویسنده: #فریاد_ناصرۍ
با صداۍ: #بهار_سجادے
#اختصاصے براۍ کانال صداۍ داستان
@sedayehdastan 👈
✳️ با ما همراه باشید و صدای داستان را به دوستان خود معرفی کنید. سپاس
(آلــے جــانم)
نویسنده: #فریاد_ناصرۍ
با صداۍ: #بهار_سجادے
#اختصاصے براۍ کانال صداۍ داستان
@sedayehdastan 👈
✳️ با ما همراه باشید و صدای داستان را به دوستان خود معرفی کنید. سپاس
Telegram
attach 📎
السابقون السابقون اولئک المقربون. سوره واقعه (۵۶)
نظرگاهی در جهان فکری اسلامی وجود دارد که تقریبن به تمام حوزههای فکری و اجتماعی و شخصی تسری یافته است. و آن این است که: نخستینها در هر امری صاحب فضلیت و اعتبار بیشتری هستند.
این حرف گردیده و در فارسی شکل عاشقانهای هم پیدا کرده است: اول آن کس که خریدار شدش من بودم. وحشی بافقی
پس گزارهای و حکمی در پس فکرهای ما هست که نخسین بودن بهخودی خود باعث حق داشتن میشود.
این تفکر چنان رسوخ کرده که در ریزترین مسائل شخصیمان نیز ورود کرده است.
میزان حال فعلی آدمهاست
این گزاره در گفتگو با گزارهی بالاست اما در ساحت حق سیاسی. بنیانگذار جمهوری اسلامی در طی تجربیات سیاسیاش و با رجوع مدام به تاریخ صدر اسلام امروز را نه با گذشته که در گذشته فهم میکرده است.
او درمییابد که در صدر اسلام بودهاند کسانی که با تکیه بر سبقت در ایمان خود را محق سیاسی و اجتماعی میدانستهاند اما به مرور زمان همانها از معیارهایی که به آنها پیشتر از دیگران باور داشتند خارج شدند یا فهم دیگری ارائه دادند که مورد پذیرش نبود.
بنیانگذار نظام اسلامی ایران هم در جلد ۲۱ صحیفهاش از دغلبازان سالوسی مینویسد و در نهایت متذکر میشود که : «میزان حال فعلی افراد است».
این دو گزاره در همان ساحت سیاسی به ظاهر با هم در تخالفند هر چند هر دو ناظر به اصلی اساسیاند. در اولی سبقت در باور و ایمان به اسلام و پیامبر سبب قرب است. و در دومی تنها سابقه نخستینه بودن کافی نیست بلکه حال فعلی هم مهم است، پس این دو گزاره مکمل تاریخی همند.
میزان تاریخِ آگاهی افراد است.
نتیجه منطقی دو گزارهی بالا این میشود: میزان تاریخ آگاهی افراد است. اگر بخواهیم عامتر نگاه کنیم و این گزاره را ساحت آگاهی انتقادی ببریم. چنین میشود که اگر کسی در گذشته حقیقتی را دریافته است صاحب فضلیت و اعتبار است اما این بهتنهایی کفایت نمیکند. و اگر کسی امروز دریابد با اینکه گذشتهای خلاف این دارد باز هم اعتبار تام را کسب نمیکند.
اعتبار و فضیلت تام و تمام از آن کسانی است که در تمام برهههای بود ووجودشان نشان دادهاند دارای آگاهیاند.
در عالم روشنفکری یکی از معیارهای قضاوت داشتن این تاریخِ آگاهی است. بهطور مثال و نمادین میشود مقایسه کرد محمود دولت آبادی را با محمدرضاشجریان.
دولت آبادی فضلیت نخستینه بودن را داراست اما از جایی تاریخش کوتاهتر از تاریخِ آگاهی شجریان میشود. اینگونه است که اعتبار و فضلیت این بر آن میچربد.
در این میان شاملو نماد برتر این تاریخِ آگاهی در عالم روشنفکری معاصر است. کسی که از کجا تا به کجا و از کی تا به کی آگاهیاش، تاریخی بلند است.
https://telegram.me/faryad_naseri
نظرگاهی در جهان فکری اسلامی وجود دارد که تقریبن به تمام حوزههای فکری و اجتماعی و شخصی تسری یافته است. و آن این است که: نخستینها در هر امری صاحب فضلیت و اعتبار بیشتری هستند.
این حرف گردیده و در فارسی شکل عاشقانهای هم پیدا کرده است: اول آن کس که خریدار شدش من بودم. وحشی بافقی
پس گزارهای و حکمی در پس فکرهای ما هست که نخسین بودن بهخودی خود باعث حق داشتن میشود.
این تفکر چنان رسوخ کرده که در ریزترین مسائل شخصیمان نیز ورود کرده است.
میزان حال فعلی آدمهاست
این گزاره در گفتگو با گزارهی بالاست اما در ساحت حق سیاسی. بنیانگذار جمهوری اسلامی در طی تجربیات سیاسیاش و با رجوع مدام به تاریخ صدر اسلام امروز را نه با گذشته که در گذشته فهم میکرده است.
او درمییابد که در صدر اسلام بودهاند کسانی که با تکیه بر سبقت در ایمان خود را محق سیاسی و اجتماعی میدانستهاند اما به مرور زمان همانها از معیارهایی که به آنها پیشتر از دیگران باور داشتند خارج شدند یا فهم دیگری ارائه دادند که مورد پذیرش نبود.
بنیانگذار نظام اسلامی ایران هم در جلد ۲۱ صحیفهاش از دغلبازان سالوسی مینویسد و در نهایت متذکر میشود که : «میزان حال فعلی افراد است».
این دو گزاره در همان ساحت سیاسی به ظاهر با هم در تخالفند هر چند هر دو ناظر به اصلی اساسیاند. در اولی سبقت در باور و ایمان به اسلام و پیامبر سبب قرب است. و در دومی تنها سابقه نخستینه بودن کافی نیست بلکه حال فعلی هم مهم است، پس این دو گزاره مکمل تاریخی همند.
میزان تاریخِ آگاهی افراد است.
نتیجه منطقی دو گزارهی بالا این میشود: میزان تاریخ آگاهی افراد است. اگر بخواهیم عامتر نگاه کنیم و این گزاره را ساحت آگاهی انتقادی ببریم. چنین میشود که اگر کسی در گذشته حقیقتی را دریافته است صاحب فضلیت و اعتبار است اما این بهتنهایی کفایت نمیکند. و اگر کسی امروز دریابد با اینکه گذشتهای خلاف این دارد باز هم اعتبار تام را کسب نمیکند.
اعتبار و فضیلت تام و تمام از آن کسانی است که در تمام برهههای بود ووجودشان نشان دادهاند دارای آگاهیاند.
در عالم روشنفکری یکی از معیارهای قضاوت داشتن این تاریخِ آگاهی است. بهطور مثال و نمادین میشود مقایسه کرد محمود دولت آبادی را با محمدرضاشجریان.
دولت آبادی فضلیت نخستینه بودن را داراست اما از جایی تاریخش کوتاهتر از تاریخِ آگاهی شجریان میشود. اینگونه است که اعتبار و فضلیت این بر آن میچربد.
در این میان شاملو نماد برتر این تاریخِ آگاهی در عالم روشنفکری معاصر است. کسی که از کجا تا به کجا و از کی تا به کی آگاهیاش، تاریخی بلند است.
https://telegram.me/faryad_naseri
👍1